DHK⭐ สาวหอคุโระ​ไม่เกรียนขนาดนั้น

ตอนที่ 1 : 1-1 หอพัก​ลึกลับ​กับ​สาว​น้อย​อ​นิ​เมะ​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 59

1-1  หอพักลึกลับกับสาวน้อยอนิเมะ



“ฮินาโมริ  อายูมิ  อายุ 16 ปี  ​มัธยม​ปลาย​ปี 1 งานอดิเรก​ที่​ชอบ  อ่านหนังสือ​ค่ะ  ย-ยินดี​ที่​ได้รู้จั​ก​นะคะทุกโค้นนนนน แอร๋ย!“

เด็กสาว​เขินอาย  แม้พยายามซักซ้อมพูดอยู่ หน้ากระจกหลายต่อหลายครั้ง

“ไม่ไหวๆ  ยังไง​ก็​พูด​ไม่ได้​  ไม่สิ  พูดแบบนี้  น่าอายจะตาย  ทำไม​จะต้องตัวสั่น ทำไม่ได้​แน่เลย  ฉันน่ะ ไม่ไหวเลย”

“รู้ตัวก็ดีแล้ว”

“อ้ากก!  พ-พี่คาโอริ ทำไม”

หญิงสาว​ร่างสูงโปร่ง อกโต  ทรวดทรงนาฬิกาทราย ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน  ยกกำปั้นขึ้นทำท่าเคาะ ใบ​หน้า​ฉีกยิ้มกว้าง พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“เด็กผู้หญิง​ที่พักอยู่หอคนเดียว  จะต้องระวัง  ระวัง  ระวัง.. “

“คาโอริเน่” เด็กสาวชุดนอนขาวบนเตียงเรียกปากสั่นๆ

“ระวังตัวให้มากๆ ล่ะ”  คาโอริรีบตัดจบ แล้วกระแทกประตูปังออกจากห้องไป  “โชคดี”

“แหะ แหะ”  อายูมิหัวเราะแห้ง  ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ยังเก็บข้าวของไม่เสร็จดี  แต่​ก็​ยัง​อยากซ้อมพูดแนะนำตัว

“ควรจะ​บอกไปเลยไหมนะ  ว่าที่จริงแล้ว  ฉันน่ะ”



----------------------------เช้าวันรุ่งขึ้น----------------------------------

“ก็​ฉันน่ะ  คลั่งไคล้​การมาอยู่หอเป็นที่สุด  ทั้งหอพักนักเรียนแบบมีรูมเมทสี่เตียง  หรือหอพักอบอุ่นเหมือนบ้าน อย่างในอนิเมะเรื่อง ซากุระโซว  ฉันเฝ้ารอมาตลอด  ที่จะ​ได้มาอยู่หอ  ได้พบเจอคนแปลกๆ ที่น่าหลงใหล  ชีวิตมัธยมปลายจะต้องสดใสเลยทีเดียว”

บรรยากาศ​เงียบสงบ  รายล้อมด้วยแมกไม้ที่ดูยังไงก็เป็นสวนหย่อมขาดการดูแลและบ้านพักหลังเก่าทรุดโทรมราวกับบ้านผีสิงในหนังสยองขวัญ

เด็กสาว​ผมสั้นระคอสีน้ำตาลเข้มย่างเท้าเข้ามาในเขตหอพัก ‘คุโระ’ แววตามุ่งมั่นส่องประกาย

“ต้องเข้าไปให้ได้”

 ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ขาก็ยังสั่นอยู่ทุกก้าว  ใครจะไปคิดว่าบ้านพักน่ากลัวเหมือนในอนิเมะ  พอมาเจอเข้ากับตัวแล้ว  จะน่ากลัวได้ขนาดนี้

“ฉ~ฉ้าน ทำได้  ซ~ซะ”

“ไงจ้ะ”

“เห๊  ค่ะ  อะ  สวัสดี​ค่ะ ฮิ-”

“ฮินาโมริจังสินะ  ฉัน  วาตานาเบะ ผู้ดูแลหอ  เธอเนี่ยน้า  มาไวเกินไปแล้ว  เพิ่งจะหกโมงเช้า  ฟ้ายังไม่สว่างดีเลย  สาวมอปลายเนี่ย  ใจร้อน​กันจริงเชียว”

“อ๊ะ ขอโทษ​ที่​ทำให้​เดือดร้อน​ค่ะ”

“เป็น​เด็กดีซะด้วย  แต่น่าเสียดายนะ  น่าเสียดาย​”

“เอ๋  เรื่องอะไรคะ”

“อุ้ยตาย  พูดออกไปหรือเนี่ย  ไม่​ไหวเลย”

“เห๊  !?!”

“เห้อ  ก็ได้​ๆ  บอก​ให้​เอาบุญนะ  ที่นี่น่ะ  ไม่มีใครเข้าอยู่เลยล่ะ  มันร้างมานานแล้ว  นักเรียน​โรงเรียน​โชวโจวก็พากันขยาด  ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้  อะไรน่ะ  ท่าทางไม่ทุกข์ร้อน”

“ดีค่ะ  แบบนี้​ดีแล้ว​ค่ะ  ชอบ  ชอบหอพักแบบนี้ที่สุด”

“เอ.. เป็น​งั้นเหรอ  ถ้า​งั้น​ก็​ช่วย​ไม่ได้​  มีปัญหา​ไร​ก็​เมลมาละกัน  พอดีว่าฉันรับหลายงาน  ตอนนี้​ขอตัว”

“ค่ะ” อายูมิหุบยิ้ม  ใบหน้า​เจื่อนลง  เมื่อนึกได้ว่า ต้องอยู่ตามลำพังในหอนี้  

บรรยากาศอึมครึมราวกับมีเมฆมาบดบังแสงอาทิตย์

“ไม่ได้​ๆ  ฉัน  ต้องสู้เท่านั้น  มาถึงขนาดนี้แล้ว  ถ้าถอดใจกลับไป  อ่า  คิดถึง​บ้านจัง  คิดถึง​เมกุ  ฮือ”

หลังจาก​ที่อายูมิปรับสภาพจิตใจให้ปกติได้  เธอก็เริ่มภารกิจออกตามหาเรื่องประหลาด  คนแปลกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายในหอพัก

“ออกมาเถอะค่ะ  อย่าหลบกันเลย  ขอร้อง”

(นี่ฉันก็ตะโกนสุดเสียงแล้วนะ  ทำไม​ถึงไม่มีใครออกมาเลยล่ะ  นี่มันไม่จริงสินะ  เป็น​ไปไม่ได้หรอก  ที่​ฉัน​จะ​ต้อง​อยู่​คนเดียว​  แล้ว​แบบนี้..  ไม่  ยอมรับไม่ได้  ฉันน่ะ  เชื่อมั่น​  เชื่อมั่น​ในพลังแห่งอนิเมะ  สถานที่​แบบนี้​  ไม่มี​ทาง​ที่​จะ​ไม่มีคนอยู่ได้หรอก  ต้องออกมา)

 “ออกมาทำเรื่องสนุกกันน้าาาาา”

“ชิ ก็บอกว่าไม่มีคนอยู่ไง  ไม่ได้ฟังที่เค้าพูดหรือไงย่ะ”

“เห๊  เสียง  เสียง  ใครกันนะ  เพื่อนร่วมหอใช่ไหม  ด-ดีใจที่สุดเล้ยยยย”


××××××××××






17/06/59  ทำการปรับขนาดและรูปแบบตัวอักษร  
ขออภัย​ที่จัดหน้าไม่สวยงาม  เนื่องจาก​ทำในมือถือ  
ขอบคุณ​ที่​เข้าใจและติดตามอ่าน​  ขอบคุณ​ค่ะ
-------------------------------
บอกกล่าว​ล่วงหน้า​
ในอนาคต​จะทำการปรับแต่งใหม่  เพิ่มบทบรรยาย
และจะพยายามทำให้เนื้อเรื่องลื่นไหลมากขึ้น
ดังนั้น  ถ้าต้องการให้ปรับปรุง หรือพบจุดที่สมควรแก้ไข
ขอให้แจ้งมา ณ ที่นี้  เพื่ออนาคตที่สดใสของโลกใบนี้
นิยายที่คนเขียนเพ้อเจ้อขนาดนี้  ส่งไปดาวอังคารโลดดด~
ลงชื่อ  มิตัน  (17-06-59)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น