Maria แม่พระซาตาน

ตอนที่ 2 : ปฐมบทแม่พระซาตาน - บทที่ 1 เจ้าหญิงผู้เป็นที่รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 พ.ค. 60


บทที่ 1
เจ้าหญิงผู้เป็นที่รัก

     ตลาดในเมืองหลวงของอาณาจักรมีเทียร์ยังคงอึกทึกครึกโครมดังเช่นทุกวัน เสียงตะโกนร้องเรียกลูกค้าของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังขึ้นเป็นระยะๆ แม้จะเหน็ดเหนื่อยหน่อยแต่ใบหน้าของพวกเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความสุข

     บรรยากาศอันแสนสงบสุขนี้เป็นเรื่องธรรมดาของอาณาจักรมีเทียร์ที่มีองค์ราชาใส่ใจในความเป็นอยู่ของราษฎร เหล่าราชนิกูลเจ้าชายเจ้าหญิงทั้งหลายก็ล้วนแต่มีจิตใจเมตตาและเป็นกันเองไม่ถือพระองค์

     โดยเฉพาะเจ้าหญิงมารีอา มิเนอร์วา เดอ มีเทียร์ และเจ้าหญิงนารีอา มิเนอร์วา เดอ มีเทียร์ ผู้เป็นที่รักยิ่งของเหล่าประชาชน พระองค์ทรงมอบความช่วยเหลือแก่ประชาชนที่เดือดร้อนเท่าที่กำลังของเด็กหญิงวัยห้าขวบปีจะทำได้โดยไม่เรียกร้องสิ่งตอบแทน

     ผู้คนต่างกล่าวกันว่าเจ้าหญิงทั้งสองพระองค์นี้มีจิตใจอันอ่อนโยนและบริสุทธิ์ราวกับแม่พระ

     แต่หารู้ไม่ว่าหนึ่งในนั้นคือแม่พระซาตานต่างหาก



     วันเวลาล่วงเลยมากว่าห้าปีแล้ว...

     นับตั้งแต่ที่เธอโดนรถชนจนถึงแก่ชีวิตแล้วถือกำเนิดขึ้นใหม่ภายใต้นาม 'มารีอา มิเนอร์วา เดอ มีเทียร์' เจ้าหญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรมีเทียร์ ผู้มีเรือนผมสีเงินยวงและนัยน์ตาสีแดงเป็นประกายดุจทับทิม

     ในคราแรกที่เธอรู้ตัวว่ากลายเป็นเด็กทารกเธอยังคงจดจำความน่าตกใจนั้นได้ดี หากแต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งไปกว่านั้นก็มีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว อย่างเช่นว่าการใช้เวทมนตร์

     โลกใบนี้นั้นคล้ายกับโลกแห่งแฟนตาซีที่บรรดานิทานปรัมปรามักพร่ำเพ้อจินตนาการถึง มีการใช้เวทมนต์กันอย่างแพร่หลาย มีสัตว์ในตำนานเทพนิยายอย่างมังกร กริฟฟินหรือเพกาซัส หากแต่วิทยาการและเทคโนโลยีของโลกใบนี่นั้นด้อยกว่าโลกที่เธอจากมาอยู่หลายส่วนเลยทีเดียว ทว่านั่นไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด เพราะการใช้เวทมนตร์ในโลกนี้นั้นนับว่าเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างหนึ่งทดแทนเทคโนโลยีเลยก็เป็นได้

     เจ้าหญิงน้อยในเสื้อคลุมสีหม่นเดินเข้าไปยังตลาดแห่งนึงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ชวนให้ผู้คนมากหน้าหลายตาพากันเข้ามาทักทายคนละคำสองคำ ก่อนที่เธอจะหยุดลงตรงหน้าแผงขายผลไม้เล็กๆ

     "ท่านป้าคะ แอปเปิ้ลนี่ราคาเท่าไรหรือคะ?" ร่างเล็กของเด็กหญิงเขย่งเท้าขึ้นหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเอ่ยปากถามราคา

     "โอ้ เจ้าหญิงมารีอา หากพระองค์ประสงค์ที่จะเสวยสามารถหยิบไปได้ตามต้องการเลยเพคะ" แม่ค้าร่างท้วมกล่าวขึ้นพลางส่งยิ้มให้แก่เด็กสาวร่างเล็กด้วยความเอ็นดู

     "ไม่ได้หรอกค่ะท่านป้า ของซื้อของขายจะยกให้หนูโดยไม่คิดราคาได้อย่างไรกัน" เจ้าหญิงมารีอาปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เรียกรอยยิ้มของบรรดาแม่ค้าและผู้ตนรอบข้างที่จับจ้องตัวเธอได้เป็นอย่างดี "อีกอย่างหนูบอกหลายรอบแล้วนะคะ ว่าเรียกหนูว่ามาเรียเฉยๆก็ได้"

     "ก็ได้เพคะ ราคาห้าเซนี แต่อย่างหลังหม่อมฉันคงมิกล้ารับปากหรอกนะเพคะ" หญิงร่างท้วมกล่าวขึ้นอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะเอื้อมมือไปรับเหรียญเงินจากองค์หญิงตัวน้อยเบื้องหน้า

     "ท่านป้านี่ล่ะก็ หนูไปก่อนนะคะไว้คราวหน้าจะมาอุดหนุนอีก" เด็กหญิงทำหน้างอง้ำอย่างไม่ชอบใจ ก่อนที่จะส่งยิ้มหวานให้แล้ววิ่งออกไป

     "อย่าทรงวิ่งเร็วนักนะเพคะ รักษาพระองค์ด้วย" แม่ค้าคนเดิมส่ายหน้าให้กับความแก่นแก้วนี้เล็กน้อยก่อนที่จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ วันนี้องค์หญิงมารีอามาอุดหนุนร้านของเธอนับเป็นความโชคดียิ่ง เธอแบมือมองดูเหรียญห้าเซนีในมือก่อนที่จะวางไว้บนโต๊ะข้างกายเป็นกำลังใจช่วยให้เธอฮึดสู้ขายผลไม้ของตนต่อ

     โดยไม่รู้เลยว่า เหรียญห้าเซนีที่เธอรับมานั้นแลกไปกับแอปเปิ้ลลูกโตๆห้าลูกที่ถูกหยิบฉวยไปโดยไม่มีใครทันสังเกตุเห็น...

     ก็นะ ราคาห้าเซนีแต่ไม่ได้บอกว่าห้าเซนีได้กี่ลูกนี่นา

     มารีอาเดินออกจากแผงขายผลไม้พร้อมกับแอปเปิ้ลห้าลูกใต้เสื้อคลุม มือเรียวหยิบผลไม้สีแดงสดขึ้นมาปรายตามองเล็กน้อยก่อนที่จะกัดลงไปคำเล็กๆ

     "ไม่อร่อย" เธอเบ้หน้าให้กับรสเปรี้ยวของแอปเปิ้ลที่มีมากกว่าความหวานแล้วแอบคายทิ้งอย่างรวดเร็ว

     ขณะที่เธอกำลังสอดส่องหาที่ที่เหมาะสมจะแอบทิ้งแอปเปิ้ลรสชาติเปรี้ยวพวกนี้ ดวงตากลมโตก็เหลือบไปเห็นเด็กหญิงรุ่นราวคราวเดียวกันในชุดมอซอนั่งกอดเข่าพิงกำแพงอยู่อย่างไร้ที่พึ่งพิงตรงตรอกเล็กๆอันเป็นมุมอับของถนน

     ริมฝีปากเธอถูกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะกลายเป็นรอยยิ้มที่สว่างสดใสและร่าเริงราวกับเป็นคนละคนกันกับคนที่มีแววตาเจ้าเล่ห์เมื่อครู่

     เจ้าหญิงลำดับที่หนึ่งสาวเท้าเดินเข้าหาเด็กหญิงตรงตรอกเล็กๆข้างถนน เมื่อเด็กหญิงคนดังกล่าวเห็นฝีเท้าที่ย่างก้าวเข้ามาก็มองหน้าของผู้มาเยือนอย่างไม่เข้าใจจุดประสงค์ของอีกฝ่าย

     เจ้าหญิงมารีอาส่งรอยยิ้มอันอ่อนโยนให้แก่บุคคลตรงหน้าก่อนจะยื่นผลแอปเปิ้ลให้แก่เด็กหญิงที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แววตาของเด็กหญิงมองมารีอาอย่างมีความหวังเพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะกลายเป็นมองอย่างเลื่อนลอยเหมือนเช่นเคย

     "ฉันชื่อมารีอา เรียกว่ามาเรียก็ได้ค่ะ" เมื่อมารีอาเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ยอมเอื้อมมือมารับผลไม้ในมือ เธอก็กุมมือของเด็กหญิงขึ้นมาก่อนจะบรรจงยัดแอปเปิ้ลลูกโตให้อย่างไม่นึกรังเกียจ

     "เมย่า... ฉันชื่อเมย่า" เมย่ากล่าวตอบพลางยกผลไม้ในมือขึ้นมากัดอย่างหิวโหยจนกระทั่งเหลือแต่แกน

     มารีอาตะลึงกับความอดอยากของเด็กหญิงตรงหน้าเพียงชั่วครู่ แล้วนำแอปเปิ้ลลูกที่เหลือออกมาก่อนที่เด็กหญิงผู้หิวโหยตรงหน้าจะกินแม้แต่ก้านแอปเปิ้ลเข้าไป

     "ถ้าไม่รังเกียจ สนใจที่จะไปอยู่กับฉันไหมคะ?" เจ้าหญิงน้อยกล่าวถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มือน้อยๆยื่นออกมารอการตอบรับจากเด็กหญิงตรงหน้า

     เมย่าชะงักไปครู่ใหญ่มือสองข้างกุมแอปเปิ้ลสีสดที่ถูกกัดไปแล้วครึ่งลูกค้างไว้ เมื่อเธอหันไปสบสายตากับอีกฝ่าย ดวงตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความหวังอีกครั้ง

     "ฉันไปได้เหรอ?" เธอกล่าวถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

     เป็นธรรมดาที่เมื่อเคยประสบกับเหตุการณ์เลวร้ายอะไรบางอย่างพอผ่านพ้นไปได้ก็จะมีความหวาดระแวงกลัวว่าเหตุการณ์ที่แสนเลวร้ายนั้นจะเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง เธอเองก็เป็นมนุษย์ที่มีความกลัวอยู่ในจิตใจ เธอเคยโดนทอดทิ้งมาก่อนจึงหวั่นเกรงว่าจะโดนทิ้งอีกครั้ง

     กลัวที่จะผิดหวัง กลัวที่จะต้องโดดเดี่ยว กลัวจะไร้ที่พึ่งพิง

     "ต้องได้สิคะ"

     ทันทีที่ได้ฟังคำตอบ เมย่าก็ตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงกับมันดู เธอปล่อยวางความกลัวทั้งหมดแล้ววางมือลงบนมือของอีกฝ่าย

     อย่างมากก็แค่กลับมาเร่ร่อนอีกครั้ง เธอไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว

     ร่างเล็กลุกขึ้นจากพื้นด้วยแรงดึงจากเด็กหญิงอีกคน

     ในเมื่อสวรรค์ประทานโอกาสมา เธอก็จะขอรับไว้ด้วยความเต็มใจ





     "เจ้าหญิงมารีอา ได้เวลาตื่นบรรทมแล้วนะเพคะ" เมย่าในชุดเมดส่งเสียงปลุกผู้เป็นนาย

     สภาพของเด็กสาวในตอนนี้ถูกขัดสีฉวีวรรณโดยบรรดาเมดรุ่นพี่จนกลายเป็นเมดวัยห้าปีที่มีผมสีน้ำตาลเปลือกไม้และดวงตาสีเดียวกันน่ารักน่าชัง แตกต่างจากตอนแรกที่เข้าปราสาทมาด้วยสภาพที่มอมแมมไปทั้งตัวโดยสิ้นเชิง

     ในคราแรกที่เธอตอบตกลงหลังจากเจ้าหญิงมารีอายื่นข้อเสนอมา ด้วยคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงบุตรีขุนนางสักคน ไม่คาดคิดว่าจะเป็นถึงเจ้าหญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรมีเทียร์ไปเสียได้ ยามเมื่อก้าวเข้าสู่รั้วปราสาทเธอทั้งตื่นเต้นระคนหวาดกลัว แต่ยังดีที่มีเจ้าหญิงคอยช่วยเหลือในด้านต่างๆเธอจึงได้มาเป็นสาวใช้ประจำพระองค์

     "อือ..." เจ้าหญิงตัวน้อยขานรับในลำคอพลางบิดตัวไปมาอยู่บนเตียงขนาดใหญ่

     "เจ้าหญิงเพคะ" สาวใช้ตัวน้อยปลุกผู้เป็นนายอีกครั้ง

     "อื้ม... ฮ้าวว" มารีอาลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนก่อนจะอ้าปากกว้างหาวอย่างไม่รักษากิริยา "อรุณสวัสดิ์ค่ะเมย่า"

     "อรุณสวัสดิ์เพคะ รีบแต่งพระองค์เถิดประเดี๋ยวจะเสด็จไปร่วมโต๊ะเสวยสายนะเพคะ" เมย่ากล่าวก่อนที่จะเปิดตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ที่อยู่ภายในห้อง

     "บอกแล้วไงคะว่าอยู่กันสองคนไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์กับฉัน ที่ฟังอยู่ทุกวันนี้ก็เอียนจะแย่แล้ว" เจ้าหญิงน้อยลุกจากเตียงแล้วยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย "วันนี้ขอเป็นชุดกางเกงสีเข้มเรียบๆนะคะ"

     "ได้ค่ะเจ้าหญิง" เมย่าหยิบชุดตามความต้องการของผู้ใส่ออกมา

     "เรียกฉันว่ามาเรียค่ะ ไม่เรียกไม่แต่งตัวนะคะ" มารีอาแสร้งทำหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย

     "ก็ได้ค่ะมาเรีย รีบแต่งตัวก่อนเถอะค่ะ"

     สิ้นสุดการต่อปากต่อคำของเด็กหญิงทั้งสองด้วยการยอมจำนนของผู้มีศักดิ์ต่ำกว่า มารีอาก็เปลี่ยนชุดแล้วลงมายังห้องอาหารทันที

     "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เจ้าหญิงลำดับที่หนึ่งเอ่ยทักทายทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องอาหารอันหรูหราในปราสาท ก่อนจะเดินไปยังที่นั่งประจำตำแหน่งด้านตรงข้ามกับน้องสาวผู้มีจิตใจอ่อนโยนแล้วค่อยๆทรุดตัวลงนั่งด้วยกิริยาของชนชั้นสูงผู้มากมารยาท วงหน้างามใส่หน้ากากแม่พระที่มีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา

     "ลูกรักของพ่อออ ตื่นแล้วหรือลูก" องค์ราชาเซริอุส มิเนอร์วา เดอ มีเทียร์ กษัตริย์แห่งอาณาจักรมีเทียร์ผู้ซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะกล่าวเสียงดังเมื่อเห็นหนึ่งในพระธิดายอดดวงใจของตนมาถึงห้องอาหาร

     "อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่มาเรีย" นารีอา เจ้าหญิงองค์เล็กกล่าวตอบเสียงหวาน

     ดวงตากลมโตสีฟ้าส่งยิ้มให้ผู้เป็นพี่สาวอย่างอ่อนโยน ผมสีบลอนด์เปล่งประกายราวกับทองคำปล่อยยาวสยายทั่วแผ่นหลังช่วยเสริมให้น้องสาวคนดีตรงหน้าดูอ่อนโยนน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น

     เด็กสาวผมเงินส่งยิ้มตอบกลับผู้ทักทายทั้งสอง ยังไม่ทันที่จะได้เริ่มบทสนทนาบนโต๊ะอาหารต่อร่างเล็กของเด็กชายวัยหกปีก็ก้าวเข้ามาเสียก่อน

     "ขอโทษที่ลงมาช้าครับ" เด็กชายผมดำกล่าวขึ้นมาก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ระหว่างเธอกับเสด็จพ่อ

     "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เป็นน้องสาวคนเล็กที่กล่าวทักทายก่อนคนแรก

     "อรุณสวัสดิ์"

     "ปล่อยให้สุภาพสตรีมารอแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ พี่เซเรส" ตามด้วยเสียงแซวเล็กๆจากน้องสาวคนโตของครอบครัว

     ยังไม่ทันที่จะโต้ตอบอะไรกลับไป เสียงของผู้ที่นั่งประจำตำแหน่งหัวโต๊ะก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ

     "เอาล่ะ ในเมื่อมากันครบแล้วก็เริ่มทานกันเถอะ" ราชาเซริอุสกล่าวพลางเริ่มต้นทานอาหาร

     เมื่อหัวโต๊ะทานคำแรกแล้วคนที่เหลือจึงสามารถลงมือทานอาหารได้ มีบ้างที่พูดคุยหยอกล้อกันเล่นเล็กๆน้อยๆพอให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเบื้องหน้าเต็มไปด้วยความสุขและอบอุ่น

     "มาเรีย อีกหนึ่งสัปดาห์ขบวนเสด็จของอาณาจักรไออัสจะมาที่อาณาจักรของเรา ลูกเตรียมตัวต้อนรับให้ดีนะ" ราชาแห่งมีเทียร์หันมากล่าวบอกแห่งธิดาองค์โต

     "เพคะ? ต้อนรับอะไรหรือเพคะ?" ผู้ถุกกล่าวถึงแสดงสีหน้างุนงงออกมาอย่างชัดเจน

     "ก็ต้อนรับคู่หมั้นของเจ้ายังไงล่ะ" ผู้เป็นบิดากล่าวตอบ พลางใช้นัยน์ตาสีทองอร่ามจับจ้องบุตรีราวกับกำลังสื่อนัยว่า 'ถามอะไรฉลาดน้อยจังลูกรัก'

     "อ๋อ คู่หมั้นนี่เอง" หลังจากที่ได้ฟังคำตอบ ทุกคนบนโต๊ะอาหารก็ทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

     เคร้ง!!

     ซะที่ไหนล่ะ...

     "คู่หมั้น!!!"

***

     เจ้าหญิงผู้เป็นที่รัก... แค่ตอนเดียวก็มีคนรัก(คู่หมั้น)ซะแล้ว

     ปล.นางยังไม่ได้ถอนหมั้นนะจ๊ะ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองมีคู่หมั้น 555555



มาเรีย หนูจะน่ารักตะมุตะมิอะไรเบอร์นี้ลูกกก~

ด้วยลักซ์
Clemente


 จิ้มสิๆ <<< จิ้มได้เยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #22 จักรพรรดิที่หายไป (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 10:08
    มาเรียนี่น่า(ลัก)รักจริงๆ
    #22
    1
    • #22-1 MyNameIsTee(จากตอนที่ 2)
      19 มีนาคม 2561 / 21:08
      คุณกำลังโดนเธอหลอกแล้ว!!
      #22-1
  2. #18 Alphadel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 15:51
    เปิดตัวคู่หมั่น!!! O{}o
    #18
    1
    • #18-1 MyNameIsTee(จากตอนที่ 2)
      28 เมษายน 2560 / 16:39
      เปิดเรื่องมาไม่ทันไรก็มีคู่หมั้นซะแย้วว~
      #18-1
  3. #17 shadow_devil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 11:15
    คนดีค่าา
    #17
    1
    • #17-1 MyNameIsTee(จากตอนที่ 2)
      27 เมษายน 2560 / 11:17
      นางแค่หาที่ทิ้งแอปเปิ้ลแบบเนียนๆ 55555
      #17-1