คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #3 : [AkaFuri] Can I do it? Akashi (Request : shiko) 100%
คงไม่น่าตกใจ ถ้าหากสมมติว่าคุณตื่นเช้าขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองได้นอนกับใครบางคนที่คุณอาจรู้จัก
มันจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าตกใจเลย ถ้าหากคุณไม่ใช่คนที่นอนคนเดียวทุกคืน
แต่บังเอิญว่ามันไม่ใช่น่ะสิ หนำซ้ำคนที่นอนอยู่ข้างๆผมยังเป็นคนที่ผมรู้จักที่อยู่ในร่างของเด็กน้อยอายุราวๆ 5-6ปี แถมเขายังเป็นเพศเดียวกับผมอีกด้วย!
แต่งให้ shiko
Pairing : akashi x furihata
Rate : PG-15 (มั้ง บางครั้งเรทนี้ก็แต่งยากนะครัช มันอยู่กึ่งกลางระหว่างหื่นกับไม่หื่นอ่า ฮือ)
Story : มุ้งมิ้ง
<Can I do it? Akashi>
“นี่...ตื่นได้แล้ว” เสียงใสๆข้างกายดังขึ้นทำให้ผมเริ่มรู้สึกตัว แต่ด้วยความง่วงจึงทำให้ผมยังไม่มีแรงที่จะฝืนให้เปลือกตามันลืมขึ้นมา
เมื่อความง่วงยังคงครอบงำผมอยู่ คนข้างกายที่คิดว่าน่าจะตัวเล็กกว่าผมอยู่พอสมควรก็เริ่มซุกซนด้วยการบีบแก้มนิ่มๆของผม มันก็ไม่ได้เจ็บหรอกนะ แต่มันก็รบกวนความสุขแห่งการนอนของผมใช้ได้เลยล่ะ
ว่าแต่...ปกติมันเคยมีคนปลุกผมซะที่ไหนกันล่ะ!?
ผมเพิ่งคำนึงถึงประเด็นนี้ได้ก็เมื่อตอนที่อีกฝ่ายเริ่มเอามือน้อยๆไล้ไปตามบริเวณแก้มที่เพิ่งถูกบีบไปจนกระทั่งมืออุ่นๆนั้นมาวนเวียนลูบคลำอยู่แถวใบหูซึ่งเป็นจุดอ่อนร้ายแรงของฟุริฮาตะเลยล่ะครับ!
“ย...หยุดนะ ตื่นแล้วครับ ตื่นแล้ว” ผมที่ยังคงหลับตาแน่นอยู่ร้องออกมาก่อนที่หน้าของผมจะร้อนไปกว่านี้ มือที่ว่างก็ไม่ลืมหน้าที่ที่จะจับมือเล็กของอีกฝ่ายออกไปให้พ้นจากใบหูของตัวเอง
เมื่ออีกฝ่ายได้หยุดการกระทำตามที่ผมห้ามปราบ ผมจึงค่อยๆลืมตาขึ้นเพื่อจะได้รู้ว่าเจ้าเด็กที่ไม่รู้จักสัมมาคารวะนี่มันเป็นใครกันแน่ แต่ก่อนที่ผมจะได้ก่นด่าออกไป ร่างกายของผมก็ตอบสนองภาพของคนเบื้องหน้าด้วยการเด้งตัวออกห่างอย่างแทบไม่คิดชีวิต
“อะ...อาคาชิ...!?” ท..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ แถมยัง...เป็นเด็กน้อยอีก
“ตกใจทำไมหรือ โคคิ” ทั้งที่เสียงที่ออกมาเป็นเสียงเด็กแท้ๆ ทำไมผมถึงรู้สึกมันทรงพลังไม่แพ้กับตอนโตเลยสักนิด
“คะ...คือ..นายมาอยู่สภาพนี้ได้ยังไง...?” อาคาชิที่ผมรู้จักในขณะนี้มีสภาพเป็นเด็กน้อยที่อายุน่าจะราวๆ5-6ปี สวมชุดยูกาตะสีขาวที่ดูเหมือนใหญ่กว่าตัวเล็กน้อย แต่มันก็...น่ารักดีนะ
“เรื่องนั้นไม่ต้องไปสนใจหรอก” อาคาชิในร่างเด็กลุกขึ้นยืนและเดินมาหาผมช้าๆ(ความเร็วของเด็กเดิน) ก่อนที่เขาจะเขย่งเท้าและใช้แขนเล็กๆโอบรอบคอของผมโดยที่พยายามออกแรงรั้งให้ใบหน้าของผมก้มลงไปหาใบหน้าของเขา
“พาฉันไปอาบน้ำหน่อยสิ...พี่ชาย”
ชีวิตของฟุริฮาตะเพิ่งรู้จักกับการได้รับดาเมจจากสาวน้อยที่เรียกพี่ชายตัวเองด้วยน้ำเสียงหวานแกมออดอ้อนว่า ‘โอนี้จัง~’ ก็คราวนี้แล
ขณะนี้ผมได้พาผู้เป็นจักรพรรดิในร่างเด็กน้อยเข้ามาในห้องน้ำของผม ห้องน้ำของบ้านผมนั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไร ขนาดก็ห้องน้ำทั่วไปที่สามารถวางอ่างอาบน้ำได้ 1 อ่าง และก็มีพื้นที่สำหรับเวลาอยากอาบแบบใช้ฝักบัว โถส้วมและก็อ่างล้างหน้า
ประเด็นไม่ใช่ห้องน้ำของผมมันมีลักษณะอย่างไร ตอนนี้เจ้าเด็กหัวแดงๆที่ถูกผมอุ้มอยู่นั้นกำลังหยอกเล่นกับอวัยวะต่างๆบนใบหน้าผม ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันสนุกนักหรือไงกัน
“อาคาชิ...นายเลิกบีบจมูกหรือดึงหูฉันได้ไหม...”
“นายกล้าออกคำสั่งฉันเหรอ โคคิ” เด็กน้อยตาสองสีมองหน้าผมพร้อมกับคำพูดย้อนกลับที่ถ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่อาคาชิล่ะก็ ผมอาจจะยีหัวเขาแรงๆด้วยความหมั่นไส้ก็ได้
“ไม่ได้ออกคำสั่งนะ ก็แค่ขอความกรุณาเท่านั้นเองครับ” แล้วทำไมผมต้องพูดสุภาพกับเด็กด้วยล่ะเนี่ย แต่เอาเถอะ ผมค่อยๆวางอาคาชิน้อยลงบนพื้นห้องน้ำ ก่อนจะย่อตัวลงเพื่อจะจัดแจงถอดเสื้อผ้าให้เขา ในขณะที่กำลังดึงสายคาดยูกาตะออกนั้น สายตาของผมได้เหลือบมองหน้าอกของอีกฝ่ายด้วยความบังเอิญ(จริงๆ)
ทะ...ทำไมผมถึงรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา! /////////
“เป็นอะไร โคคิ” เด็กน้อยตรงหน้าเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย โอ้ย ฟุริฮาตะอยากจะระเบิดตายครับ สงสัยผมต้องเป็นหนึ่งในสายโชตะค่อนแน่ๆ
“ม...ไม่มีอะไรครับ...แค่รู้สึกร้อนขึ้นมานิดหน่อย” ผมพยายามควบคุมไม่ให้มือที่กำลังถอดชุดยูกาตะสั่นไปมากกว่านี้ ผมควรจัดการกับอารมณ์ในตอนนี้ยังไงดี นี่ผมกำลังเขินที่เห็นหน้าอกของเด็กอายุประมาณ5-6ปี ให้ตายเถอะ ชิวาว่า!
“นายก็อาบด้วยสิ ฉันอยู่ในร่างเด็กแบบนี้ก็คงทำอะไรนายไม่ได้อยู่แล้วล่ะ” อาคาชิเอ่ยเชิญชวน(?)ซึ่งเป็นคำพูดที่ทำให้ผมรู้สึกหน้าร้อนยิ่งกว่าเดิม
“เดี๋ยวฉันช่วยถอดให้นายละกัน” ตอนนี้อาคาชิที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากำลังใช้สองมือน้อยๆจับที่ชายเสื้อของผม ก่อนที่จะออกแรงยกมันขึ้นเพื่อให้เสื้อมันหลุดพ้นจากร่างกายผม ผมที่รับรู้ถึงความต่างของส่วนสูงก็โค้งตัวเพื่อให้อีกฝ่ายช่วยถอดได้ง่ายขึ้น
“อ่า...ฮึ่บ” อีกฝ่ายส่งเสียงร้องพร้อมกับออกแรงมากที่สุดเท่าที่ตนจะทำได้ และมันก็ทำให้เสื้อของผมถูกถอดออกไปได้สำเร็จ
“ขอบคุณนะอาคา...—“ ขณะที่ผมกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อขอบคุณเด็กน้อยตรงหน้า คำพูดของผมต้องกลืนหายไปเมื่อเด็กหัวแดงตรงหน้าผมหายไปแล้ว เหลือเพียงก้อนขยุกขยิกสีส้มๆซึ่งเป็นสีเสื้อของผมเอง
ก็อยากจะขำอยู่หรอกนะ ถ้าไม่กลัวจะโดนกรรไกรเสียบหัวหลุดซะก่อน
ตอนนี้ในห้องอาบน้ำก็มีผมผู้ซึ่งเปลือยท่อนบน กับก้อนสีส้มที่ยังคงขยุกขยิกอยู่ตรงหน้าผม ไม่รู้เพราะอะไรผมถึงรู้สึกอยากมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าต่อไปอีกสักพัก
“โคคิ! ช่วยฉันหน่อย” เสียงใสๆดังขึ้นขณะที่ก้อนสีส้มๆนี้เริ่มจะขยับตัวเดินมั่วไปมาในห้อง ผมเห็นนี่อดขำในใจไม่ได้จริงๆ ไม่คิดว่าเกิดมาฟุริฮาตะจะได้เห็นมุมน่ารักๆแบบนี้ของจักรพรรดิแห่งราคุเซ็นได้
“อาคาชิ เดินมานี่สิครับ” ผมบอกอีกฝ่ายพร้อมกับอ้าแขนเพื่อรอรับเด็กน้อยที่กำลังเดินสะเปะสะปะอยู่ด้านหน้าผม
“นายอยู่ไหน ฉันมองไม่เห็นทาง” เด็กน้อยร้องออกมาขณะที่มือน้อยๆทั้งสองข้างพยายามปัดป่ายเพื่อหาผม ผมอมยิ้มน้อยๆกับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า แถมเผลอคิดว่าอาคาชิตอนเด็กที่ดูเหมือนไร้พิษสงก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูไปอีกแบบ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ชอบตอนโตหรอกนะ
ยังไงก็เป็นอาคาชิ จะตอนไหนก็...ชอบเหมือนกันนั่นแหละ
ตุ้บ !
จู่ๆร่างของอีกฝ่ายก็โผเข้ามากลางลำตัวของผมพอดี ดูท่าสงสัยคงสะดุดหรือลื่นอะไรบางอย่าง แต่ผมก็ไม่ได้ถือสาอะไร ผมกอดร่างของเด็กน้อยไว้หลวมๆก่อนจะหยิบเอาเสื้อผ้าที่คลุมตัวอาคาชิออก หัวแดงๆของอีกฝ่ายแลดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการที่ขลุกอยู่ในผ้านานไปหน่อย
“นี่ อาคาชิ นายบอกทำอะไรฉันไม่ได้ใช่ไหม แล้วถ้าฉันขอ...เอ่อ...”
“ฉันขอเป็นคนทำนายแทนจะได้ไหม...” บางครั้งปากมันก็ไวเกินกว่าที่สมองจะได้ประมวลผลกับสิ่งที่พูดออกไป เมื่อประโยคนี้หลุดออกไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็เงียบสนิท
“.......” เขาไม่ตอบอะไรผม บางทีผมก็คิดไปเองว่านั่นคือการยินยอม เพราะโดยปกติหากปฏิเสธมันคงมีกรรไกรมรณะสีแดงบินมาเฉี่ยวหัวผมไปแล้ว
เมื่อ(คิดว่า)เขาอนุญาตแล้ว ผมจึงอุ้มอาคาชิน้อยขึ้นมาและเดินไปวางเขาลงในอ่างอาบน้ำที่ว่างเปล่า จากนั้นก็จูบที่หน้าผากมนของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา มือของผมลูบไปตามเรือนผมสีแดงสดของเขาอย่างเก้ๆกังๆ ก็ปกติไม่เคยทำอะไรแบบนี้นี่นา
“โค.....” รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายพยายามกระซิบเรียกชื่อผม ซึ่งผมไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะว่าโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ ผมเริ่มต้นลูบแผ่นอกขาวเนียนนุ่มของเขาแบบที่อาคาชิตอนโตเคยทำกับผม ทุกการกระทำผมพยายามเลียนแบบเขาให้ได้มากที่สุด
“โคค...” เสียงเรียกแผ่วเบายังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท
“โคคิ...”
“ฟุริฮาตะ....”
......
….
...
“ฟุริฮาตะ โคคิ ถ้านายยังยั่วฉันไม่เลิก ฉันไม่รับประกันว่านายจะไม่สลบอีกรอบนะ” เสียงทรงพลังดังขึ้นทำให้ผมเริ่มรู้สึกตัว ผมค่อยๆปรือตาขึ้นแถมสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อเรียกให้สติกลับคืนมา
“...ยั่ว...ฉันไปยั่วตอนไ....!!” ผมต้องกลืนคำพูดทันทีเมื่อผมลืมตาตื่นได้เต็มที่แล้ว ผมในตอนนี้อยู่ในสภาพที่นั่งคร่อมอยู่บนตัวอาคาชิ มือของผมอยู่บนแผ่นอกแกร่งของอีกฝ่าย แถมที่ซอกคอขาวของอีกฝ่ายยังมีรอยสีชมพูอ่อนๆบ่งบอกถึงความอ่อนหัดของคนที่ฝากรอยไว้
“ได้ยินนายละเมอว่า ‘ขอทำได้ไหม’ ไม่นึกว่านายจะอยากทำอะไรแบบนี้” ละเมอ...ผมละเมอหรอ เดี๋ยวก่อนนะ ฟุริฮาตะขอรำลึกชาติแป๊บนึงครับ
ผ่านไป 5 วินาที
ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ อาคาชิร่างเด็กอะไรกัน อาบน้ำอะไรกัน ผมฝันครับ สวัสดี
“ถึงนายจะรู้สึกตัวเอาป่านนี้ แต่ฉันว่าอารมณ์ของฉันคงห้ามไม่อยู่แล้วล่ะ” อาคาชิที่ผมนั่งคร่อมอยู่เผยรอยยิ้มแห่งจักรพรรดิที่น่ากลัวสุดๆออกมา พร้อมกับหยิบกรรไกรคู่ใจขึ้นมาเลียอย่างกับจะบอกว่า ‘วันนี้อย่าได้คิดว่าจะมีแรงลุกไปไหนได้อีก’ แถมที่สำคัญผมยังรู้สึกว่าตรงที่ผมนั่งทับอยู่นั้นมันเริ่มแข็งตัวขึ้นเรื่อยๆอีกต่างหาก!
“อะ...อาคาชิ ฉันว่า...ไปอาบน้ำก่อนดีไหม ระ..เราก็ทำไปหลายรอบแล้ว.....” ผมรู้สึกอายที่ต้องพูดแบบนั้นออกไป ถ้าให้เดาตอนนี้หน้าของผมคงแดงเถือกไปแล้ว
“อื้ม เอางั้นก็ได้ ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศก็ไม่เลวเหมือนกัน”
ฮือออ ฟุริฮาตะอยากร้องไห้ครับ
-End-
เรื่องนี้แต่งขึ้นมาระหว่างการจัดทำบทความก็เลยคลอดออกมาได้เร็วนิดนึง
อนึ่งคำบางคำวิบัติเพื่ออรรถรสในการอ่าน
เรื่องนี้บอกได้แค่ว่า ฟุริมโนจ้าาา
(คนเก่ารีเควสอีกได้นะจ๊ะ)
ความคิดเห็น