แหวนมิติ

ตอนที่ 62 : ทานข้าวชิวๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 279 ครั้ง
    16 ต.ค. 61


 
"คุณหลินคะ เป็นอะไรหรือปล่าว?" พลอยสงสัยเมื่อเห็นหลางหลินทำสีหน้าเหม่อลอย

"อ๋อเปล่าหรอก ผมไปนั่งรอนะ" ด้วยเสียงของพลอยทำให้หลางหลินตื่นขึ้นมาจากภวังค์ เขาเกาศีรษะอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะออกจากครัว

พลอยยิ้มและและหันมาสนใจอาหารต่อ สักพักอาหารก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะ มันมีอยู่ 4 อย่าง 
"สีสันมันดูน่าทานจังนะครับ" หลางหลินชมเมื่อเห็นอาหารเหล่านี้ หน้าตามันดูน่ารับประทานเป็นอย่างมาก 

"ฮิฮิ คุณหลินก็ชมเกินไป" พลอยยิ้ม "ลองชิมดูสิคะ เดี๋ยวพลอยตักให้" 

ว่าแล้วพลอยก็เริ่มตักอาหารให้ หลางหลินไม่ได้ปฏิเสธ สำหรับเขาช่วงเวลานี้นับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ถึงแม้ว่าเขาจะเคยมีแฟนแต่ก็เป็นเขาเองซะมากกว่า ที่เป็นฝ่ายเอาใจเธอทุกอย่าง เธอแทบจะไม่ได้ทำอะไรเพื่อเขาเลยด้วยซ้ำ 

"ขอบคุณครับ" หลางหลินยิ้มให้พลอย เเละเริ่มคีบอาหารเข้าปาก เนื้อมีรสชาตินุ่มและอร่อยอย่างบอกไม่ถูก เห็ดก็มีรสชาติหวานอย่างน่าประหลาด และน้ำซุปเองก็อ่อนนุ่มราวกับผ้าไหมบางๆ 

"อาหารฝีมือพลอยเป็นยังไงบ้างคะ?" พลอยค่อนข้างกังวล อาหารฝีมือเธอสำหรับคนไทยกินแล้วก็นับว่าอร่อย แต่หลางหลินเป็นคนจีน พลอยจึงไม่ค่อยมั่นใจนัก ว่าอาหารที่ทำจะอร่อยถูกปากเขามั้ย

"อร่อยสุดๆ ไปเลย ไม่นึกเลยว่าคุณจะทำอาหารเก่งขนาดนี้" 

"ฮิฮิ" พลอยเอามือปิดปากหัวเราะ "พลอยเรียนกับแม่ตั้งแต่เด็กๆ น่ะคะ ก็เลยพอที่จะทำเป็นอยู่บ้าง แล้วคุณหลินอยู่ที่นี่ตัวคนเดียวตลอดเลยเหรอคะ" พลอยค่อนข้างสงสัยหน้าตาหลางหลินก็ไม่ได้แย่ และมีเงินมากพอที่จะพิมพ์นิยายหลายพันเล่ม มันน่าแปลกที่เขาอยู่ตัวคนเดียว

"ใช่ผมอยู่ที่นี่คนเดียว อ้อที่จริงผมเป็นแค่เด็กกำพร้าน่ะ" เขาไม่มีอะไรต้องบิดบังอยู่แล้ว สำหรับเขาที่เป็นเด็กกำพร้าเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไร และเขาก็ไม่ได้แคร์นัก เพราะตอนนี้รวยแล้วยังไงล่ะ

"เอ๋ พลอยต้องขอโทษด้วยนะคะที่ถาม..."

หลางหลินโบกมือขัด "ไม่เป็นไรมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถึงผมจะเป็นเด็กกำพร้าแต่ผมก็ไม่ได้สนใจหรอก เรามากินอาหารกันต่อดีกว่านะ"

"ค่ะ" พลอยตอบเสียงเบา เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาจะเป็นเด็กกำพร้า ถึงแม้บ้านของพลอยจะฐานะไม่ดี แต่อย่างไรเธอก็มีพ่อแม่ที่ห่วงใย แต่หลางหลินล่ะ? เขาไม่มีใครเลยในโลกนี้

โลกนี้อ้างว้างสำหรับเขา!

"คุณหลินคะ อย่างน้อยโลกนี้คุณก็ยังมีฉันนะคะ" ไม่รู้ว่าทำไม แต่หัวใจของเธอบอกให้พูดอย่างนี้ และเมื่อรู้ว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรไป พลอยก็หันหน้าไปทางอื่น แก้มของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจนถึงใบหู ตอนนี้เธอกำลังเขินอายกับสิ่งที่เพิ่งพูดออกไป

"ขอบคุณ โลกของผมก็จะมีคุณเช่นกัน" หลางหลินรู้สึกอารมณ์ดีที่ได้กินข้าวกับสาวสวยและพูดคุย มันนานแค่ไหนแล้วนะกับชีวิตตัวคนเดียว บางทีพลอยเองก็อาจจะ....

มิ้ว--!! "ชิ เจ้าพวกหน้าโง่นี่มัวแต่พล่ามอะไรกัน? ทำไมถึงไม่ตักข้าวให้กระต่ายน้อยล่ะ กระต่ายน้อยต้องการข้าวนะ" 
กระต่ายน้อยประท้วง มันขึ้นไปอยู่บนโต๊ะกินข้าวพร้อมกับใช้มือเล็กๆ ชี้ไปที่อาหาร

"ว้าย กระต่ายน้อยขึ้นมาข้างบนโต๊ะ ทำยังไงดีคะ" พลอยค่อนข้างกังวล ไม่นึกเลยว่ากระต่ายที่นั่งฝั่งตรงข้ามอยู่ดีๆ จะลุกขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร และอาหารก็เต็มโต๊ะด้วย ถ้าหากกระต่ายน้อยขยับอีกนิดล่ะก็ มีหวังอาหารบนโต๊ะได้เละแน่ 

หลางหลินเมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็หันไปมองถ้วยของกระต่ายน้อย ก็พบว่ามันไม่มีถ้วยอยู่ตรงนั้นทำให้เขารู้ว่า ที่กระต่ายน้อยขึ้นไปบนโต๊ะมันต้องการอาหาร

ชายหนุ่มอุ้มกระต่ายน้อยลงมา ก่อนจะพูดกับพลอย "พลอยคุณลืมตักข้าวให้กระต่ายน้อยน่ะ"

"คะ?" พลอยมีสีหน้างง หมายความว่าไงที่ตักข้าวให้กระต่ายน้อย? 

"กระต่ายน้อยจะกินร่วมโต๊ะกับเรา" หลางหลินตอบก่อนจะวางกระต่ายน้อยลง

มิ้ว-!! กระต่ายน้อยยกมือเล็กๆ ขึ้น ราวกับกำลังชูนิ้วโป้ง

"อ๋ออย่างนี้นี่เอง" พลอยรู้สึกงง ปกติกระต่ายกินแต่ผักบุ้งนี่ แล้วมันจะกินอาหารบนโต๊ะได้งั้นเหรอ? แต่อย่างไรเธอก็ทำตามโดยไม่ถาม เธออยากจะเห็นเหมือนกันว่ากระต่ายน้อย จะกินข้าวและอาหารบนโต๊ะได้จริงๆ มั้ย

"อ๋อพลอย ใส่น้ำผสมกับข้าวให้มันด้วยนะ พอดีมันไม่ชอบของร้อน" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับขยิบตาให้

"เอ่อ...ได้สิคะ" พลอยยิ้มค้าง แค่กินข้าวธรรมดายังไม่พอ แต่ต้องใส่น้ำเพิ่มไปอีกเพราะกระต่ายไม่กินร้อน? นี่มันบ้าอะไรกันวะ ... พลอยหันมามองกระต่ายน้อยและเริ่มที่จะสนใจมัน

มิ้ว-!! กระต่ายน้อยเชิดหน้าเมื่อเห็นพลอยจ้อง มันจงใจค่อยๆ ใช้ตะเกียบคีบข้าวใส่ปากและเคี้ยวเบาๆ อย่างไม่เร่งรีบนัก

"ว้าว มันดูเหมือนกับ...มนุษย์" นอกจากคำนี้แล้วพลอยก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดคำไหน กระต่ายตัวนี้กินข้าวราวกับมนุษย์คนหนึ่ง ดั่งว่ามันไม่ใช่กระต่าย แต่เป็นมนุษย์ในร่างของกระต่ายตัวน้อย!

มิ้ว!! กระต่ายน้อยเชิดหน้าขึ้น เมื่อรับรู้ได้ถึงคนที่เชิดชูมัน มันพยายามทำท่าทางให้สูงส่ง ในขณะเดียวกันก็ค่อยๆ ทานอาหารราวกับชนชั้นสูง  

"ฮ่าฮ่า อย่าไปสนใจมันมากนักเลย ถ้าหากคุณไปให้ความสนใจมันมาก มันจะยิ่งได้ใจ" หลางหลินรู้นิสัยของไอ้ตัวเเสบนี้ดี มันชอบให้คนอื่นเชิดชูมัน ราวกับว่ามันเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่

"แต่จะห้ามพลอยแบบนั้นไม่ได้หรอกนะคะ มันดูน่ารักมาก ตอนนี้พลอยรู้สึกหลงรักมันซะแล้วสิ ขอเอากระต่ายน้อยไปนอนด้วยได้มั้ยคะ" พลอยค่อนข้างกลัว เมื่อต้องนอนคนเดียวในสถานที่ไม่คุ้น มันจะทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้น เมื่อเอากระต่ายน้อยเข้าไปนอนด้วย

"ได้สิแต่..." 

"แต่อะไรงั้นเหรอคะ?" พลอยถามและคิดในใจ "หรือว่าเขาอยากจะมานอนแทนกระต่ายน้อยกันนะ เดี๋ยวสิถ้าแบบนั้นก็คง..."

"แต่คุณต้องถามมันก่อนนะว่ามันจะไปนอนด้วยหรือเปล่า" กระต่ายน้อยมีนิสัยดื้อรั้น หลางหลินรู้จักมันดี บางทีมันก็ชอบนอนใต้ต้นไม้ในตอนกลางคืน เพื่อตากน้ำค้างและอากาศข้างนอก ทำให้กระต่ายน้อยรู้สึกดีกว่าอยู่ในห้องที่อบอู้ มันไม่ชอบอยู่ในที่เเคบและอึดอัด

"ฮิฮิ แน่นอนอยู่แล้วว่ากระต่ายน้อยจะต้องตกลง" พลอยหันไปหากระต่ายน้อย และถาม "ใช่มั้ยกระต่ายน้อย"

มิ้ว-! "จะให้กระต่ายน้อยนอนด้วยงั้นเหรอ? ถ้างั้นก็ขอนอนบนหน้าอกไร้ประโยชน์นั่นก็แล้วกัน" หน้าอกของพลอยค่อนข้างนุ่ม กระต่ายน้อยรู้สึกชอบ เพราะงั้นมันจึงตอบตกลง

"เห็นมั้ยล่ะคะ กระต่ายน้อยตกลงแล้ว" 

"เอ๋...มันแปลกนะ มันไม่ควรที่จะว่าง่ายอย่างนี้สิ แล้วคุณฟังมันรู้เรื่องด้วยงั้นเหรอ?" ชายหนุ่มเท้าคางด้วยความสงสัย ในขณะเดียวกันก็ลอบมองเจ้าตัวแสบ

"ค่ะ... พอดีพลอยรักสัตว์น่ะค่ะ ที่บ้านเองก็เลี้ยงแมว ก็เลยพอที่จะเข้าใจในสิ่งที่พวกมันต้องการสื่อ" พลอยรีบตักข้าวเข้าปาก ที่จริงแล้วเธอไม่เข้าใจหรอกว่ากระต่ายน้อยตอบว่าอะไร เพียงแต่เธออยากจะนอนกับมันเท่านั้น

"อย่างนี้นี่เอง" หลางหลินไม่ได้เซ้าซี้ เขาทานข้าวก้บเธอไปสักพัก ไม่นานพลอยก็อิ่ม ไม่น่าแปลกพลอยเป็นคนตัวเล็ก เธอสูงแค่ 160 เซ็นติเมตรเท่านั้น และถึงแม้เธอจะตัวเล็ก แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหาเลย ด้วยหน้าอกและบั้นท้ายของเธอทำให้ความสูงที่ด้อยกลับดูโดดเด่นเป็นอย่างมาก มันทำให้รูปร่างของหญิงสาวดูน่าค้นหา และมีเสน่ห์ที่น่าหลงใหล 

พลอยรอให้หลางหลินกินเสร็จจากนั้นเธอก็ยกจานไปล้าง ขณะที่เธอล้างจานเสื้อของเธอก็เปื้อน ทำให้พลอยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่มีชุดเปลี่ยน เธอไม้มีกระเป๋าเสื้อผ้าหรืออะไร และชุดนี้เป็นชุดเดียวที่มีและ....ชุดชั้นในเองก็เช่นกัน

พลอยไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อเสื้อผ้าของเธอไม่มีเธอก็เลยไปขอให้หลางหลินช่วย

"จริงสิผมลืมเรื่องนี้ไปได้ไง" เมื่อได้ฟังที่พลอยบอก หลางหลินก็ยิ้มเจื่อน ตอนนั้นเขาลืมไปว่าเธอไม่มีอะไรติดตัว และมัวแต่แวะร้านอาหารจนเพลิน เลยไม่ได้สังเกตอะไร

"ถ้างั้นคุณก็ใช้เสื้อผ้าของผมไปก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อ" 

"เสื้อผ้าของคุณหลิน...มันจะดีเหรอคะ?" พลอยมีสีหน้าแดงกล่ำ เสื้อผ้าที่เขาใส่ย่อมมีกลิ่นของเขาติดตัว และหากเธอใส่เสื้อผ้านั้นล่ะก็ มันก็เหมือนกับว่าเขาโอบกอดร่างกายของเธอ 

หลางหลินสังเกตเห็นสีหน้าของพลอยขึ้นสี เขาก็พอจะเดาได้ในสิ่งที่เธอคิด "เสื้อผ้าของผมยังใหม่น่ะ ผมเพิ่งซื้อมาและมันยังอยู่ในถุงพลาสติกยังไม่ได้เเกะ เพราะงั้นคุณไม่ต้องกังวลหรอก ว่าจะมีกลิ่นเหงื่อของผม รอผมอยู่นี่นะเดี๋ยวจะเข้าไปเอามาให้" 

"เอ๋...พลอยไม่ได้รังเกียจกลิ่นหรอกนะคะ" พลอยพูดเสียงเบา แต่ด้วยเทคนิคการหายใจในน้ำที่ทำให้หลางหลินอยู่รวบรวมฉีระดับกลาง แม้แต่เสียงกระซิบเขาก็ได้ยิน เพราะงั้นเสียงของเธอแค่นี้หลางหลินก็ได้ยินอยู่แล้ว

หลางหลินยกยิ้มที่มุมปากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินเข้าไปในห้อง ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับเสื้อและกางเกงเกงในมือ มันเป็นชุดที่เขาซื้อใส่ไปเดินภูเขาหนิวหนิว แต่ก็ยังไม่ได้ใช้

หลางหลินยื่นชุดให้กับเธอ  "ขอบคุณค่ะ" พลอยยิ้มและรับเสื้อผ้าในถุงมา

"คุณอาบน้ำและเข้านอนได้เลยนะ" หลางหลินยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ นั่นคือการดูดกลืนองุ่นทองคำ และมันก็ต้องใช้เวลาเพราะงั้นเขาจึงบอกให้พลอยนอนได้เลย 

"เข้าใจแล้วค่ะ" พลอยไม่ได้คิดอะไรมาก เธอคิดว่าหลางหลินคงจะเหนื่อยที่แต่งนิยาย บางทีเขาคงอยากจะรีบนอนไวๆ เพราะงั้นถึงได้บอกเธอนอน คงไม่อยากได้ยินเสียงรบกวนตอนดึก 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 279 ครั้ง

473 ความคิดเห็น