แหวนมิติ

ตอนที่ 60 : สองต่อสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 305 ครั้ง
    14 ต.ค. 61

 

รถแท็กซี่มาจอดที่หน้าบ้าน หลางหลินจ่ายเงินและลงมาจากรถพร้อมพลอย รถแท็กซี่คันนี้ไม่ได้โหลดต่ำเหมือนกับคันแรกที่หลางหลินขึ้นมาจากอีกเมือง มันจึงสามารถขับเข้ามาในหมู่บ้านได้อย่างไม่มีปัญหา

"ที่นี่เหรอคะที่ทำงาน?" พลอยทำหน้าสงสัย จากที่ฟังพวกเขาคุยกัน เธอรู้ว่าหลางหลินเขียนนิยาย แต่ก็ไม่นึกว่าเขาจะอยู่บ้านหลังเล็กๆ แบบนี้ท้ายหมู่บ้าน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รังเกียจมันหรอกนะ

"ทำไมคุณรังเกียจงั้นเหรอ?" หลางหลินขมวดคิ้วมุ่น ถ้าหากพลอยเป็นผู้หญิงที่เรื่องมากแล้วล่ะก็ เขาก็จะมองเธอต่างไปจากเดิม ไม่เหมือนกับความประทับใจครั้งแรกที่เจอ มันจะหายไปถ้าพลอยเป็นผู้หญิงแบบนั้น

พลอยรู้ได้จากน้ำเสียงว่าทำให้เขาไม่พอใจนัก เธอรู้ว่าตัวเองเสียมารยาท "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ ฉันคิดว่ามันเป็นบ้านที่น่ารักดี และฐานะของบ้านฉันเองก็ไม่ได้ดีนัก  ฉันต้องขอโทษนะคะที่ถามแบบนั้น"

"ไม่เป็นไร จริงๆ แล้วบ้านนี้ก็เก่าจริงๆ นั่นแหละ เข้าไปข้างในเถอะ"  หลางหลินเองก็รู้ว่าบ้านหลังนี้เก่าและเล็กเป็นอย่างมาก สีมันซีดและหลังคาก็ผุพัง วันดีคืนดีไม่รู้ว่าหลังคาบ้านจะถล่มลงเมื่อไร ใจจริงเขาก็อยากจะซื้อบ้านหลังใหม่  ถึงแม้ตอนนี้จะมีหลายล้านหยวน แต่บ้านที่เขาต้องการมันต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล จึงต้องเก็บเงินรอไปก่อน เพราะเขาคิดว่าซื้อบ้านทั้งทีก็ต้องซื้อให้คุ้มเพราะซื้อครั้งเดียวก็อยู่จนแก่ มันไม่เหมือนกับโทรศัพท์มือถือที่เปลี่ยนทุกปี

"ขอบคุณค่ะ" พลอยเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ประดับบนใบหน้า เมื่อเธอเข้ามาในบ้านเเล้วก็หันไปมองรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ ที่นี่เงียบอย่างมาก ไม่มีเสียงคนเลยแม้แต่คนเดียว เหมือนกับว่ามีพวกเขาอยู่กันสองคน?

"ไม่มีใครอยู่เลยงั้นเหรอคะ?" พลอยขมวดคิ้วแน่นเมื่อคิดถึงเรื่องที่ไม่ดีสุดๆ ในใจก็หวังว่าอย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย

"มีสิ ตามผมมา" เมื่อได้ยินหลางหลินพูดอย่างนั้นพลอยก็โล่งอก นึกว่าจะต้องอยู่กับเขาแค่สองคนซะแล้วสิ เมื่อชายหญิงอยู่กันสองต่อสองเรื่องอย่างว่ามันก็คง...

พลอยหน้าแดงเมื่อคิดเรื่องบ้าๆ หลางหลินไม่ได้หล่อแต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด เขามีใบหน้าและผิวพรรณที่ละเอียดอ่อนเหมือนกับพวกดารา ซึ่งทำให้พลอยรู้สึกอิจฉาในใจ 

"นี่แหละคนที่อยู่ที่นี่ ดูเหมือนตอนนี้มันยังนอนหลับอยู่นะ" หลางหลินเปิดห้องหาคนที่ว่าให้พลอยดู เมื่อพลอยเห็นก็ถึงกับอุทานขึ้น "นี่มันกระต่ายไม่ใช่เหรอคะ!!"

"ใช่กระต่าย และมันเป็นเพื่อนของผม อ้อแล้วอีกอย่างบ้านนี้ยังมีไก่อยู่อีกสองตัวนะ เพราะงั้นเราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนหรอก" 

เหมือนกับเสียงกระซิบที่ทำให้วิญญาณหลุดลอย พลอยมีสีหน้าแดงกล่ำจนคิดไปต่างๆนาๆ "แบบนี้ก็เท่ากับสิ่งที่ฉันคิดในใจเป็นจริงสิ แล้วแบบนี้คุณยังบอกว่าไม่ได้อยู่สองต่อสองอีก ถ้าอย่างนั้นความบริสุทธิ์ของฉันคง...ชิ คนเลว!! กล้าหลอกฉันงั้นเหรอ!!" 

"แปลกๆ... ผมรู้สึกเหมือนกับว่ามีคนคิดอะไรบางอย่างที่ไม่ดีกับผม?" หลางหลินรู้สึกถึงบรรยากาศเสียวสันหลังแปลกๆ เหมือนกับว่ามีคนเอามีดมาจ่อที่อกอย่างนั้น

"แฮะแฮะ คุณหลินคงคิดไปเองแหละค่ะ" พลอยไม่ได้โวยวาย ตอนนี้เธอไม่มีที่ไปและไม่มีญาติที่จีนแม้แต่คนเดียว เธอเป็นแค่นักศึกษาทุน ถ้าไม่มีนายน้อยวูมาข้องแวะ เธอก็คงจะมีชีวิตที่ดีกว่าตอนนี้

"ไหนๆ ก็ไหนๆแล้ว ยอมตกเป็นของเขาคงดีกว่าที่จะเป็นของไอ้นายน้อยวูละมั้ง?" พลอยได้แต่ทำใจ มันไม่ได้เป็นการคิดเกินเลยหรือบ้าไปคนเดียว การอยู่บ้านกับผู้ชายสองต่อสอง วันดีคืนดีก็อาจจะมีเรื่องอย่างว่าเข้ามาข้องแวะเป็นธรรมดา และความสัมพันธ์ของทั้งสองเมื่อถึงตอนนั้นก็ต้องเปลี่ยนไป มันจะไม่มีนายจ้างและลูกจ้างอีกต่อไป..

 เธอสูดหายใจเข้าลึกเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ ยังไงซะหลางหลินก็ดูเป็นคนดี มากกว่านายน้อยวูที่เป็นพวกมาเฟียล่ะน่า

หลางหลินไม่รู้เรื่องราวที่พลอยคิดในใจแม้แต่น้อย ว่าการอยู่ด้วยกันสองต่อสองในบ้านหลังเล็กๆ มันเป็นยังไง เขาเห็นเพียงหญิงสาวยืนเหม่อลอยจึงกระแอมครั้งหนึ่ง พลอยได้สติจากเสียงของหลางหลิน เธอยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

"เอาของไปใส่ตู้เย็นที่นู่นนะ" หลางหลินเดินนำพลอยไปดูห้องต่างๆ "และนี่ห้องของคุณและทางนี้ห้องอาบน้ำ และนี่ห้องทำกับข้าว" 

พลอยพยักหน้าด้วยความเข้าใจแต่เมื่อได้ยินถึงห้องนอน ใจเธอก็ถึงกับสั่น "นี่เขาคิดจะทำอะไรฉันหรือเปล่านะ? แถมยังกลางวันแสกๆ อย่างนี้.... ไม่นะ!!" 

พลอยตกอยู่ในภวังค์ชั่วคราว ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจนถึงใบหู  หลางหลินมองเธอด้วยความตลก เปาะ! เขาดีดนิ้วที่หน้าของเธอ ทำให้เธอได้สติกลับมายังโลกความจริง

"เอาล่ะมาดูเวย์ปั๋วของผมสิ นี่คือหน้าที่หลักของคุณ" หลางหลินพาพลอยเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง

พลอยไม่ได้ฟังสิ่งที่หลางหลินพูดแม้แต่น้อย เมื่อเขานำเธอเข้ามา "นี่เขาจะทำมันที่นี่จริงๆ งั้นเหรอ? ไม่นะ!!" 

"คุณพลอย เฮ้ คุณพลอย" ชายหนุ่มตะโกนเรียก เมื่อเห็นหญิงสาวยืนทำหน้าเอ๋อๆ

"ค่ะค่ะ ว่ายังไงคะ?" พลอยพูดเสียงเหนื่อยหอบ เมื่อคิดว่าเขาจะทำเรื่องนั้นกลางวันแสกๆ 

"คุณได้ฟังที่ผมพูดหรือเปล่า?" หลางหลินสังเกตใบหน้าเธอ "หน้าของคุณแดงนะ เป็นอะไรหรือเปล่า ขอผมตรวจดูหน่อยนะ" 

"อะไรนะ? ตรวจดู!!! นี่เขาจะตรวจเช็คร่างกายฉันทุกซอกทุกมุมเหรอ คนเลวนี่เพิ่งวันแรกแท้ๆ  และฉันเป็นลูกจ้างของคุณนะ" 
พลอยคิดไปต่างๆนาๆ ทั้งที่จริงแล้วหลางหลินแค่เอามือแตะหน้าผากของเธอ ผิวของเธอเป็นสีน้ำผึ้งละเอียดอ่อน ใบหน้าของหญิงสาวคมเข้มตามแบบฉบับคนไทย ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตถึงกับทำให้หลางหลินเหม่อมองไปชั่วขณะ

 "นี่ฉันทำอะไร? เธอเป็นลูกจ้างนะ" หลางหลินถอนมือเมื่อเห็นพลอยคล้ายจะร้องไห้ เขาคิดว่าที่ตัวเองทำในตอนนี้เป็นการเสียมารยาท บางทีอาจจะทำให้เธอกลัว 

"ขอโทษนะคุณพลอย" 

"ไม่เป็นไรค่ะ" ไม่รู้ว่าอากาศร้อนหรืออะไร ทำให้เสื้อที่พลอยใส่เต็มไปด้วยเหงื่อ เธอสวมเสื้อคอกลมสีขาวธรรมดา มันค่อนข้างล่อแหลมเมื่อเหงื่อออก ทำให้หลางหลินเห็นหุ่นที่ซ่อนอยู่ของเธอได้อย่างชัดเจน

"โอ้พระเจ้า!" หลางหลินเผลออุทาน

"พระเจ้า?" พลอยมีสีหน้างุนงง หลางหลินเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พร้อมกับเช็ดเลือดกำเดา "เปล่าไม่มีอะไร ผมแค่คิดพล็อตนิยายใหม่ได้น่ะ" 

"อ๋ออย่างนี้นี่เอง แล้วนิยายที่คุณหลินเขียนคือเรื่องอะไรคะ" พลอยยิ้ม "เห็นแบบนี้พลอยก็ชอบอ่านนิยายเหมือนกันนะ" 

"อยู่บนชั้นข้างหลังคุณน่ะ หยิบลงมาสิ" หลางหลินชี้ไปที่ชั้นด้านหลัง ที่มีหนังสือเก็บอยู่

"อะไรนะ จะเข้าทางด้านหลัง ไม่ไม่ไม่ ไม่ดีมั้งนี่เป็นครั้งแรกของฉันนะ อย่างน้อยก็ขออ่อนโยนหน่อยเถอะ" พลอยคิดไปต่างๆนาๆ เมื่อได้ยินว่าข้างหลัง เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปที่ชั้นด้านบนเพื่อหยิบหนังสือ ในขณะเดียวกันก็สังเกตหลางหลินด้วย ดูว่าเขาจะทำอย่างว่ามั้ย

"ฟู่ว!! โชคดีที่เขาไม่ทำอะไร" พลอยถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าหลางหลินไม่ได้ทำอะไร 

"บัลลังก์สีเลือด?" 

"คุณไม่เคยได้ยินเหรอ?" หลางหลินขมวดคิ้ว นิยายของเขาดังจะตายมันจะเป็นไปได้เหรอที่เธอจะไม่เคยได้ยิน

พลอยยิ้มแหย "พอดีช่วงนี้ฉันยุ่งมากเลยน่ะคะ คุณเองก็รู้นี่ว่าแก๊งวูดงมันจะทำอะไรฉัน แล้วแบบนี้ฉันจะไปมีเวลาสนใจสิ่งต่างๆ ได้ยังไง" 

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็เข้าใจ เธอกำลังมีปัญหาแล้วจะมีเวลามาเล่นอินเตอร์เน็ตได้ยังไง เพราะงั้นถึงไม่ได้รับข่าวสารใดๆ 

"ตอนนี้ก็คุณสบายใจเถอะ อยู่ที่นี่ปลอดภัยเพราะงั้นคุณสามารถอ่านมันได้อย่างสบายใจ โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าพวกมันจะหาเจอ" 

"นั่นสินะคะ ที่นี่เป็นหมู่บ้านหลังเดียวท้ายหมู่บ้านและมันก็....และมันก็..." พลอยหน้าแดงอีกครั้ง บ้านหลังนี้อยู่ท้ายหมู่บ้านหลังเดี่ยว มันค่อนข้างเปลี่ยว ถ้าหากทำอะไรกันตอนกลางวันเสียงดัง มันก็คงจะไม่มีใครได้ยิน....

"และมันก็?" หลางหลินทวนคำ

"ไม่มีอะไรค่ะ แฮะแฮะ" พลอยหอบหายใจอย่างหนัก

"เอ้อแล้วนี่คุณไม่ติดต่อไปที่บ้านเหรอ ผมมีอินเตอร์เน็ตและโทรศัพนะ" หลางหลินรู้สึกห่วงสาวน้อยคนนี้ ตลอดระยะเวลาเธอคงไม่มีอินเตอร์เน็ตเล่น และไม่สามารถติดต่อทางบ้านได้ จิตใจของเธอคงกำลังหวาดกลัวว่าจะกลับประเทศไทยได้มั้ย 

"จริงเหรอคะ!" พลอยรู้สึกดีใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น ช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอไม่ได้เล่นอินเตอร์เน็ต โทรศัพท์มือถือก็อยู่ในห้อง ไม่สามารถเข้าไปเอาได้เพราะแก๊งวูดงเฝ้าทางเข้าไว้ กระเป๋าสตางค์พาสปอร์ตและบัตรอื่นๆ ก็อยู่ในนั้น  ทำให้เธอไม่สามารถสมัครงานได้จนมาที่โรงพิมพ์ลุงอู๋ 

"อื้อ" หลางหลินยื่นมือถือเก่าๆ ให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ" พลอยยิ้มก่อนจะโทรไปที่บ้าน หลางหลินเดินออกมาจากห้อง เขาไม่ได้อยู่ในนั้น เพราะเธอเองก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัว และมันจะเป็นการเสียมารยาทถ้าเขาอยู่ในนั้น

แต่อย่างไรก็ตามมันก็ไม่ผิดอะไร ถ้าหากจะแอบฟังโดยที่เธอไม่รู้  ใจความคร่าวๆ ที่เขาได้ฟังก็คือเธอบอกว่า ตอนนี้สบายดีและไม่ต้องเป็นห่วง และถามสารทุกข์สุขดิบต่างๆ ก่อนจะวางสาย 

"เธอไม่ได้บอกให้พวกเขามารับที่นี่ หรือแก๊งวูดง ทำไม?" หลางหลินขมวดคิ้วย่น แววตามีความสงสัย


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 305 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #460 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 21:06

    ไร้ท์ทำไมให้พระเอกเราปัญญนิ่มล่ะ

    #460
    0
  2. #301 gxxx2 (@Gxxx) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 15:55
    สาวชอบจิ๋น
    #301
    0
  3. #124 onesix_ (@atthapon203) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:32

    รออ่านเลยครับ
    #124
    0