แหวนมิติ

ตอนที่ 337 : ราชาคนเถื่อน ทูริน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

      ห่าธนูราวกับฝูงผึ้งรุมทึ้ง หากแต่มันคือลูกธนูที่ติดตั้งเวทระเบิดไว้ เมื่อมันโจมตีโดนเป้าหมายเป็นอันต้องระเบิดดังตูมม!!

     ทหารหลายนายต่างกายเป็นเศษเนื้อ ร่างกายแหลกเละเมื่อโดนการโจมตีนั้น!

     ไอราสร้างเกราะป้องกันสีดำ เกราะเวทสามารถป้องกันลูกธนูได้อย่างไม่มีปัญหา

     ส่วนโลเวลสร้างโล่แสงขึ้น แสงสว่างจ้านั้นดูเหมือนกับแสงของจันทร์ทรา มันทำให้ลูกธนูถูกเบี่ยงทิศทางเมื่อเข้ามาใกล้แสง
ราวกับมันคือแสงบริสุทธิ์แห่งการชำระล้าง!

     ทหารหลายนายรวบรวมสติ พวกเขาร่ายเวทมนตร์ขนาดใหญ่จนดูเหมือนดาวตก พริบตาท้องฟ้าปกคลุมด้วยแสงสีแดงจ้า!

     แสงนั้นดูเหมือนกับดาวหางสีแดง! 

     ดาวหางนับไม่ถ้วนตกลงมาจากท้องฟ้า!

     ราวกับมันคือคำอธิษฐาน!

     “นั่นคือคาถาผสาน ดาวจรัสฟ้า” รุรุพูดด้วยรอยยิ้ม

     “คาถาผสาน?” ซายะขมวดคิ้วมุ่นและมองไปบนท้องฟ้า แสงเหล่านั้นงดงามยิ่ง เธออยากเอามือไปสัมผัสดูเหลือเกิน

      รุรุอธิบาย “คาถาผสานคือการที่คนจำนวนมากต้องร่ายคาถาพร้อมกัน จนเกิดเป็นวงเวทขนาดใหญ่! แปรเปลี่ยนเป็นพลังงานซึ่งดูเหมือนดาวบนท้องฟ้าที่ยังจรัสแสง! มันงดงามและอันตราย”

     “น่าสนใจ” หลางหลินไม่ได้สนใจเพียงสัตว์อสูรในมิตินี้เท่านั้น หากแต่สนใจคาถาเวทมนตร์ของพ่อมดแม่มดด้วย

      พวกเขาใช้คาถาแปลกๆ ร่ายมนต์ทำลายล้างมหาศาล พลังของพวกเขาที่แสดงออกมา หลางหลินบอกได้เลยว่าแม้แต่ขั้นผลึกยังต้องหลบเลี่ยง แต่อย่างใดก็ตามร่างกายของพ่อมดแม่มดนั้นดูเหมือนจะอ่อนแอ ถึงแม้คาถาจะทรงพลังแต่ร่างกายกลับเหมือนปุถุชน เพราะงั้นพวกเขาจึงตกตายได้ง่ายๆ และเหตุนี้เองจึงมีการพัฒนาคาถาเกี่ยวกับเกราะป้องกันและสมบัติเวทมนตร์ไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน

      ด้วยคาถาดาวจรัสฟ้า ทำให้ผืนป่าด้านล่างเต็มไปด้วยเปลวเพลิง เพลิงสีแดงนั้นกำลังเผาไหม้ป่า...

      มีควันสีดำจำนวนมากลอยอยู่ในท้องฟ้า ควันนั้นรวมตัวกันจนดูเหมือนงูกำลังขดตัว!

      ผืนป่ากำลังลุกไหม้ แต่น่าแปลก พวกคนเถื่อนที่ควรโอดโอยกับนิ่งเงียบ คล้ายกับว่าพวกมันได้ตายไปเพราะการโจมตีเมื่อครู่
ฉับพลันผืนป่าส่งเสียงคลืนๆ คล้ายกับมีสัตว์ขนาดใหญ่ย่ำเท้าลงบนหลุมโคลน!

      เพลิงสีแดงที่กำลังมอดไหม้ป่ากับดับพรึ่บอย่างน่าแปลก ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ยกเว้นเสียงของเท้าที่กำลังย่ำอยู่

      มันดังก้องอยู่!

      มันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ!

     “นั่น...ราชาของคนเถื่อน ทูริน!” ใบหน้าของโลเวลซีดเผือด และทหารที่อยู่ด้านหลังของเขาเองก็เช่นกัน

     มีเงาขนาดใหญ่ราว 10 เมตรกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เงานั้นมีเขาแหลมสูงดั่งยอดหอคอยสิบชั้น!

     เงานั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนในที่สุดร่างกายขนาดใหญ่ก็เผยให้เห็นอย่างเต็มตา
ราชาของคนเถื่อน ทูริน!

     ร่างกายของมันมีขนาดใหญ่ยักษ์ มือขวาถือกระบองใหญ่ฝังหนามแหลม มีเลือดและเศษเนื้อแห้งกรังติดอยู่บนกระบอง

     ที่ไหล่ของทูรินมีคนเถื่อนตัวเล็กอยู่ คนเถื่อนเหล่านั้นมีธนูเวทเป็นอาวุธ พวกมันเล็งเป้ามาที่กองกำลังบนท้องฟ้า นิ้วชี้สัมผัสกับสายธนูรอราชาสั่งการโจมตี!

      “คนของอาณาจักรเหล็กดำมีอะไรถึงถ่อมาที่นี่ อีกทั้งยังกล้าสังหารคนของข้าทั้งหมด นี่พวกเจ้าต้องการก่อสงครามใช่มั้ย!” เพียงแค่เสียงเอ่ย ผืนป่าถึงกับสั่นสะเทือน ในตอนนี้ทูรินเต็มไปด้วยความโกรธ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มนุษย์ตัวจ้อยจากอาณาจักรเล็กๆอาจหาญเข้ามายังพื้นที่ของมัน หรือพวกเขาต้องการสงครามถ้าเช่นนั้นก็ยินดีน้อมรับ!

      “พวกเราแค่ต้องการไปป่ากริมเวล แต่กลับถูกคนของนายเล่นงานซะก่อน เราไม่ได้อยากเริ่มสงคราม หากแต่เป็นฝ่ายนายเองต่างหากที่โจมตีก่อน!” ไอราพูด

      ฝ่ายทหารของอาณาจักรเหล็กดำเมื่อได้ยินเช่นนั้นถึงกับร้องเรียกหาแม่ในใจ พวกเขารู้นิสัยของไอราดีว่าเป็นคนเช่นไร เธอเป็นแม่มดที่แกร่งที่สุดและมุทะลุด้วยเช่นกัน และนั่นทำให้พวกเขาอยากจะร้องไห้

      คนเถื่อนนั้นน่ากลัวพวกมันไม่กลัวความตาย อีกทั้งยังรู้จักเพียงแค่การฆ่าและการทำลายเท่านั้น และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ...มันชอบกินมนุษย์เป็นอาหาร!

      “เป็นข้ออ้างที่ฟังดูไร้สาระ จะไปป่ากริมเวลด้วยคนแค่นี้เนี่ยนะ หึหึ ฟังดูก็รู้ว่าโกหก เห็นว่าพวกข้าอยู่ในป่าแบบนี้คิดว่าจะหลอกกันได้หรือไง!” ทูรินคำรามก้อง กระบองหนามของมันหมุนควางในอากาศ เพียงแค่การหมุนด้วยกำลังแขนถึงกับสร้างทอนาโดลูกหนึ่ง!

      ทอนาโดนั้นเคลื่อนที่ไปยังไอรา!

      เศษซากต้นไม้ที่มอดดับพลันลอยคว้างในทอนาโดลูกนั้น รวมถึงศพของคนเถื่อนด้วย!

      ไอราขบริมฝีปากแน่น คทาในมือของเธอโบกสะบัด ฉับพลันควันดำจำนวนมหาศาลดั่งฝูงแมลงวันกู่ร้องแล้วบินเข้าไปในทอนาโด!

       ทอนาโดที่กำลังเข้าใกล้เธออยู่ๆ กับขยายขนาดขึ้นอีกทั้งมันยังเปลี่ยนเป็นสีดำเมื่อม!
บูม!! เเสงสีดำข้างในทอนาโดระเบิด มันเหมือนกับลูกบอลสีดำแตกออก

      “ฮึ่ม! เจ้าคงเป็นหนึ่งในแม่มดที่แกร่งที่สุดในอาณาจักรเหล็กดำสินะ!” ทูรินคำราม น้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างโกรธเกรี้ยว!

      “ถ้าใช่แล้วจะทำไม!” ไอราดื่มยาเพื่อฟื้นพลัง เพื่อทำลายการโจมตีของทูรินเมื่อครู่ถึงกับทำให้เธอใช้คาถาระดับสูง และนั่นเป็นอะไรที่กินพลังมาก แม้จะเป็นเธอที่แข็งแกร่งแต่ก็สามารถร่ายคาถาใหญ่ๆเช่นนี้ได้วันละสองครั้งเท่านั้น

      “ง้้นก็ดี วันนี้ข้าจะสังหารเจ้าซะจากนั้นก็อาณาจักรเหล็กดำ ข้าจะทำลายมันให้มอดไหม้!” ทูรินหัวเราะ “อาณาจักรเหล็กดำเมื่อขาดเจ้าไปก็จะอ่อนแอ ถึงแม้จะมีพ่อมดแสงอีกคนหนึ่งก็ไร้ความหมาย อาณาจักรจะมอดไหม้ด้วยคนเถื่อน!”

      พ่อมดแสงที่ทูรินพูดถึงคือโลเวล ดูเหมือนมันจะรู้เพียงผิวเผินเท่านั้นจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าโลเวลอยู่ตรงนี้ด้วย

     “ถ้างั้นก็เข้ามา!” ไอราถึงแม้จะเป็นแม่มดมืดแต่เธอก็ไม่ได้บ้าดีเดือดถึงขนาดชนกับกองทัพที่อยู่บนไหล่ของมันตรงๆ กองกำลังเพกาซัสสูญเสียไปมากในการซุ่มโจมตี เเต่เธอนั้นยังใจเย็นอยู่ ถึงแม้ว่าจะต้องเจอกับทูรินราชาคนเถื่อน! แต่ใบหน้าของเธอยังประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม

      ดูเหมือนไอราจะรู้ว่าต่อให้สูญเสียกองกำลังเพกาซัสไปทั้งหมด แต่ก็สามารถจัดการกับทูรินได้ นั่นเพราะที่นี่มีหลางหลินและซายะอยู่ พ่อมดแม่มดในตำนานที่แกร่งที่สุด!

      ทูรินถึงแม้จะมีสมองอันปราดเปรื่อง หากแต่คนเถื่อนยังไงก็เป็นคนเถื่อน มันไม่ได้สังเกตถึงใบหน้าของไอราแม้แต่น้อยว่าไม่มีความกลัวอยู่ในนั้นเลย หากแต่เป็นความบ้าคลั่งต่างหาก!

      ด้วยคำสั่งโจมตีของทูริน ลูกธนูเวทจำนวนมากถูกยิงออกมาจากไหล่!

      กองทัพเพกาซัสที่เห็นรูปแบบของธนูเวทครั้งหนึ่งแล้วพวกเขาสามารถหลบมันได้อย่างง่ายดายเมื่อเห็นครั้งที่สอง นี่ทำให้หลางหลินตกตะลึง เขาไม่คิดเลยว่ากองกำลังเพกาซัสจะสามารถมองการโจมตีออกง่ายๆ เพียงแค่สู้ด้วยครั้งหนึ่ง

      นี่แสดงให้เห็นว่าพวกเขาเป็นนักรบชั้นเลิศ!

      ทูรินเมื่อเห็นว่ากองทัพเพกาซัสสามารถหลบการโจมตีของธนูเวทได้ก็ยิ่งโกรธ มันคำรามแล้วจับคนเถื่อนขว้างไปในอากาศ!

      คนเถื่อนตัวเล็กที่ถูกขว้างไปไม่ได้กรีดร้องหรือหวาดกลัว กลับกันแล้วมันกำลังเคาะอาวุธในมือแล้วร้องเพลง เพลงนั้นฟังดูเหมือนเพลงปลุกกำลังใจ เมื่อคนเถื่อนเหล่านั้นได้ยินเลือดในกายต่างเดือดพล่าน!!

      ทูรินขว้างคนเถื่อนอีกหลายสิบคนไปบนฟ้า เป้าหมายของมันคือกองทัพเพกาซัส!

      
      “มันโง่หรือไงถึงขว้างมาในอากาศ พวกมันคิดว่าบินได้เหมือนกับเราใช่มั้ย?”

      “คนเถื่อนเหล่านี้นอกจากพละกำลังแล้ว พวกมันก็ไม่ต่างจากสัตว์เซลล์เดียว พวกมันโง่รู้เพียงแค่การเข่นฆ่าเท่านั้น!”

      กองทัพเพกาซัสไม่ได้กลัวคนเถื่อนที่ถูกขว้าง กลับกันแล้วพวกเขากำลังหัวเราะเยาะมากกว่า หัวเราะเยาะในความโง่เขลาของอีกฝ่าย หากแต่รอยยิ้มนั้นที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานอยู่ๆกลับต้องหุบลงอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าท้องของคนเถื่อนถูกแหวกออกมา ในนั้นมีศีรษะของกบอยู่!

      ด้วยการปรากฏตัวของศรีษะกบในท้องของคนเถื่อน สถานการณ์ดูจะพลิกผันเมื่อปากของกบอ้ากว้าง!

      ลิ้นสีแดงที่เหมือนกับริบบิ้นพุ่งเข้าหาม้าเพกาซัส ด้วยการโจมตีที่รวดเร็วนั้นถึงแม้จะเป็นกองกำลังเพกาซัสก็ไม่อาจปัดป้องได้!

      ทหารที่ขี่ม้าเพกาซัสถูกโยนลงไปโดยลิ้นของกบ จากนั้นลิ้นพันรอบร่างของม้าเพกาซัส แล้วคนเถื่อนตัวเล็กก็ลากตัวม้าในอากาศมาขึ้นขี่อย่างหน้าตาเฉย
 
      คนเถื่อนตัวเล็กขึ้นขี่ม้าเพกาซัสตัวแล้วตัวเล่า ม้าเพกาซัสเป็นสัตว์ที่เชื่อง แต่ถึงกระนั้นเมื่อไม่ใช่เจ้าของขี่มันก็สะบัดปีกเพื่อให้คนเถื่อนตัวเล็กหลุดลงไป แต่อย่างใดก็ตาม ลิ้นของกบที่พันอยู่รอบร่างกายของม้าเพกาซัสได้เจาะทะลุลำคอ 

     ด้วยวิธีการอันแปลกประหลาดนี้ทำให้ม้าเพกาซัสกลับมาเชื่องอีกครั้ง ถึงแม้จะไม่ใช่เจ้าของ แต่ม้าเพกาซัสก็ตอบรับอีกฝ่าย มันตอบรับคนเถื่อนเสมือนกับว่าเป็นเจ้าของของมัน!

     “ไม่..!! กองทัพเพกาซัสกำลังจะแตกพ่าย หากปล่อยไว้แบบนี้ล่ะก็มีหวังกองทัพที่สวยงามได้จบสิ้นแน่!” รุรุกรีดร้อง เสียงร้องไห้เต้มไปด้วยความเจ็บปวด 

      กองทัพเพกาซัสในสายตาของเธอนั้นงดงาม มันไม่ใช่กองทัพที่ใช้ในการต่อสู้ หากแต่ใช้เพื่องานเฉลิมฉลอง เพราะงั้นเธอจึงเสียใจเป็นอย่างมากที่เห็นกองทัพถูกเล่นงาน

      “รุรุ ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” ซายะบอก

      “อื้ม” รุรุพยักหน้า แต่ก่อนที่ซายะจะไปนั้นหลางหลินพูดว่า 

      “ซายะ ปล่อยให้พี่ได้เป็นคนจัดการเอง...”
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #463 Violin (@jaycomma) (จากตอนที่ 337)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 00:11
    พระเอกก็ขยับตัวบ้างก็ได้นั่งมองชาวบ้านตายบ่อยจริงๆ
    #463
    0