แหวนมิติ

ตอนที่ 3 : กระต่ายน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 868 ครั้ง
    13 ส.ค. 61



ในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ ดั่งว่าเป็นผ้าสีขาวไร้มลทิน ไม่มีร่องรอยใดๆ ในผ้าผืนนั้น 

กลับปรากฏประตูขึ้นอย่างแปลกประหลาด หากมองจากระยะไกลจะเห็นได้เลยว่ามันเป็นจุดสีเงินที่ผิดแปลก

แอ๊ด...

ประตูได้ถูกเปิดขึ้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งถือมีดขึ้นสนิมสาวเท้าออกมาจากประตู การเดินของเขาค่อนข้างตลกเพราะขาที่พิการ เขาคือหลางหลิน

"ฟู่ว....นี่ฉันอยู่ขั้วโลกใต้งั้นเหรอ ทำไมมันถึงหนาวและมีแต่น้ำแข็งแบบนี้" หลางหลินมองไปรอบๆ ในพื้นที่นี้ เขาไม่พบสิ่งใดเลยนอกจากน้ำแข็งสีขาว และลมเย็นที่พัดมา ทำให้เขาสั่นถึงกระดูกเลย

แอ๊ด..

ขณะที่เขากำลังกวาดสายตาไปโดยรอบ ประตูมิติก็ปิดแล้วหายไป ทำให้เขาตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

"เฮ้แหวนมิติ ประตูมิติมันหายไปแล้ว แบบนี้ฉันจะกลับบ้านยังไง?" ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีใครรออยู่ที่บ้าน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากจะตายในพื้นที่เหน็บหนาวนี้ 

"ไม่ต้องกังวล ประตูมิติจะปรากฏอีกครั้งไม่ห่างจากคุณนัก เมื่อถึงเวลาสิบสี่นาทีนับตั้งแต่คุณเข้ามายังมิติ และในหนึ่งนาทีที่เหลือนั้น  เวลานั้นคุณจะต้องรีบกลับเข้าไปในประตู ไม่งั้นล่ะก็คุณจะติดอยู่ในมิตินี้หนึ่งปี ถึงจะเปิดประตูได้อีกครั้ง" เสียงของแหวนมิติบอกข้อมูล

"มันค่อนข้างที่จะอันตราย หากฉันไม่สามารถกลับเข้าประตูได้ทันเวลาล่ะก็...." หลางหลินไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะอยู่ได้ยังไงในมิติที่ไม่รู้จักตั้ง 1 ปี 

มันเป็นเวลาที่นานอีกอย่างร่างกายเขาก็พิการ ทำให้โอกาสในการรอดชีวิตต่ำ

หลางหลินเลิกคิดถึงมัน เพราะถึงอย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะหมดเวลาเขาจะต้องวางทุกอย่างที่ทำอยู่ แล้วรีบกลับเข้าประตูโดยเร็ว ไม่งั้นเขาอาจจะตายได้

เขาถอนหายใจเย็นๆออกมา ใบหน้ามีหมอกสีขาว มีไอเย็นออกมาจากปากขณะหายใจ

"หวังว่ามันจะมีอะไรให้ฉันเก็บบ้างนะ" หลางหลินเดินออกไป เขาไม่ต้องกังวลกับที่ตั้งของประตูเลยเมื่อมันบอกว่าจะปรากฏอีกครั้งไม่ห่างจากตัวเขา นั่นก็แสดงว่า มันไม่ได้ปรากฏในที่ที่เขาออกมา แต่จะปรากฏใกล้ๆ กับเขาแทน เขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะหลงทางเลย

เพราะเมื่อหมดเวลา เขาก็แค่รอมันและกลับออกไปแค่นั้น

ถึงที่นี่จะมีแต่น้ำแข็งแต่อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้หนาวถึงขนาดอยู่ขั้วโลกใต้ อุณหภูมิของที่นี่เพียงแค่ 3 องศาเท่านั้น มันน่าแปลกอย่างมากที่อุณภูมิแค่นี้แต่กลับสามารถทำให้น้ำจับตัวกันเป็นน้ำแข็งได้

และเพราะอุณภูมิแค่นี้ หลางหลินจึงสามารถเดินได้อย่างสบายใจ ถึงแม้เขาจะติดขัดเล็กน้อย แต่เวลาที่เขาอยู่ที่นี่ก็แค่ 15 นาทีเท่านั้น เขาไม่ได้เดือดร้อนแต่อย่างไร

อีกทั้งยังมีแหวนมิติที่ช่วยลดแรงโน้มถ่วงถึง 5 เท่า ทำให้เขารู้สึกว่าการเดินบนชั้นน้ำแข็ง ไม่ได้ยากเกินไปนัก ถึงแม้ขาของเขาจะพิการก็ตาม

"นี่ฉันเดินมาไกลเท่าไรแล้ว" หลางหลินเริ่มรู้สึกชาไปทั้งตัว ตอนนี้เขารู้สึกหนาวเป็นอย่างมากและอยากจะกลับไปแช่น้ำอุ่นๆ แต่อย่างไรก็ตาม ทำได้เพียงรอเวลาที่ประตูมิติจะปรากฏขึ้นอีกครั้งเท่านั้น

และในตอนนี้ถึงแม้เขาจะเดินมานาน แต่มันก็ยังไม่มีอะไรปรากฏในสายตาแม้แต่น้อย นอกจากชั้นน้ำแข็งหนาเตอะ

ข้างล่างของชั้นน้ำแข็ง ถึงแม้จะมองเห็นปลารูปร่างประหลาด แต่เขาก็ไม่มีปัญญาที่จะเอามันออกมาได้ด้วยมีดเล็กๆ ในมือ... ไม่ต้องพูดถึงเลยต่อให้เขามีอาวุธที่ใหญ่กว่านี้ แต่เขาก็ไม่มีทางทำลายชั้นน้ำแข็งได้ เพราะร่างกายในตอนนี้อ่อนแอจนเกินไป 

นอกจากความรู้สึกเบาแล้ว ตัวเขาก็ยังปวดขาเป็นอย่างมาก

ฟุบ..

หลางหลินนั่นลง เขาเลิกที่จะเดินไปข้างหน้าและรอการปรากฏตัวของประตู นี่มันไร้สาระหากเขาเอาแต่เดินไปบนชั้นน้ำแข็ง เพราะไม่ว่าจะมองยังไง ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากชั้นน้ำแข็งและความหนาวเย็น

"การเปิดมิติครั้งแรก ดูเหมือนฉันจะไม่ได้อะไรเลยแฮะ สวรรค์นี่แกจะแกล้งฉันไปถึงเมื่อไร!" ช่วยไม่ได้ที่เขาจะโกรธ เขาเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้ง อีกทั้งพ่อบุญธรรมยังจากไปก่อนวัยอันควร เขารู้สึกว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรมกับเขาเลย 

ทำไมเรื่องราวร้ายๆ แบบนี้ไม่เกิดกับคนอื่นบ้าง?

หลางหลินคิดว่าได้แหวนมิติมา จะทำให้เขาเหมือนกับเสือติดปีก แต่ก็ไม่วาย การเปิดมิติครั้งแรกของเขามันค่อนข้างโชคร้าย ช่วยไม่ได้ที่เขาจะสาปแช่งสวรรค์

มิ้ว!

ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่นั่นเองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น หลางหลินรู้สึกเหมือนีอะไรมาเลียที่มือ มันค่อนข้างเย็นและสาก ช่วยไม่ได้ที่เขาจะตกใจเเละถอยหลัง เขามองไปที่มันมันมีรูปร่างเล็กๆ แต่ก็มีขนฟูฟ่องงดงาม ตากลมโตขนาดเล็กจ้องมองมา พร้อมกับยืนสองขาเหมือนมนุษย์

มันคือกระต่ายสีขาว!

มิ้ว!

กระต่ายขยับเข้ามาใกล้ เหมือนกับว่ามันอยากให้เขาสัมผัส หลางหลินมองมันด้วยรอยยิ้ม กระต่ายตัวนี้ดูไม่มีพิษมีไพอะไร เขาจึงเอื้อมมือไปลูบหัวของมันด้วยความเอ็นดู

ขณะนั้นมีข้อความข้างหน้า 
'ติ้ง..  กระต่ายหิมะเป็นสัตว์ระดับต่ำ มักจะอยู่กันเป็นกลุ่มและมีนิสัยรักสงบ ชอบให้ผู้คนหยอกล้อ แต้มประสบการณ์ที่ได้รับ 10 แต้ม '

"นี่คงเป็นความสามารถอย่างหนึ่งของแหวนมิติ?" นอกจากความคิดนี้ หลางหลินก็นึกไม่ออกเลยว่ามันมีข้อความขึ้นได้ไง

"มันค่อนข้างที่จะสะดวก แล้วแต้มสิบแต้มนี่คือ?" หลางหลินอุ้มกระต่ายขึ้นมา ตอนนี้เขารู้แล้วว่ากระต่ายตัวนี้เป็นพวกรักสงบและชอบที่จะให้เล่นกับมัน ด้วยข้อความที่ขึ้นมาทำให้เขาจำแนกสิ่งต่างๆได้ง่ายขึ้น

"แต้มประสบการณ์สามารถที่จะใช้อัปแหวนมิติ และระดับของคุณให้สูงขึ้น ตอนนี้คุณเป็นเด็กฝึกหัดข้ามมิติระดับหนึ่ง จำเป็นที่จะต้องใช้แต้มประสบการณ์ในการเลื่อนระดับเป็นระดับสอง" เสียงของแหวนมิติดังขึ้น

หลางหลินรู้ว่ายิ่งอัพแหวนมิติ ตัวของแหวนก็จะยิ่งมีประสิทธิภาพดีขึ้นเพราะมันเคยบอกเขาแล้ว แต่เรื่องการยกระดับของเด็กฝึกหัดข้ามมิติเขายังไม่รู้ จึงถาม "การยกระดับของเด็กฝึกหัดข้ามมิติคืออะไร"

"ยิ่งระดับคุณสูงขึ้นเท่าไร คุณก็จะยิ่งแข็งแรงขึ้นเท่านั้น รวมทั้งพละกำลังที่เหนือมนุษย์ด้วย" เสียงนี้ทำให้หลางหลินใจสั่น สามารถที่จะใช้แต้มประสบการณ์ทำให้ตัวเขาแข็งแกร่งได้ นี่มันน่าสนใจกว่าการอัพแหวนมิติซะอีก 

"ตอนนี้ฉันมีแค่สิบแต้ม หากจะยกระดับคงต้องใช้เวลาอีกนาน" หลางหลินคิดกับตัวเอง

มิ้ว!

หลางหลินยกมันขึ้นมาดู มันดูสวยงามเป็นอย่างมาก ขนของมันนุ่มยิ่งกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยสัมผัส อีกอย่างดวงตาของมันก็ช่างดึงดูดนัก 

"บางที... นี่คือสิ่งที่ฉันจะได้หลังจากเปิดมิติครั้งแรกสินะ กระต่ายธรรมดาๆ สีขาว" เขาส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้มขม  กระต่ายมองเขาพร้อมกับส่งเสียงน่ารักๆ มิ้ว!

เขายิ้ม "อย่างไรก็ดีกว่าไม่ได้อะไรกลับไปละกัน บางทีการอยู่คนเดียวมันก็น่าเบื่อเกินไป งั้นเอาแกกลับไปโลกที่ฉันมาก็แล้วกัน" 

หลางหลินอยู่ตัวคนเดียว เป็นธรรมดาที่เขาจะเหงา เขาจึงคิดว่าเอากระต่ายกลับไปอยู่เป็นเพื่อนก็คงจะดี มนุษย์นั้นถูกสร้างให้เป็นสัตว์สังคม พวกเขาไม่มีทางเลยที่จะอยู่คนเดียวได้ นอกจากพระที่ละทางโลกแล้วเท่านั้น

มิ้ว! กระต่ายมองหลินพร้อมกับคิดในใจ "เจ้านี่ดูโง่ชะมัด แค่กระต่ายน้อยทำตัวน่ารักๆ มันก็ทำหน้าโง่ๆ เลยฮ่าฮ่าตลกชะมัด"

หลางหลินไม่มีทางรู้เลยว่ามันคิดอะไรอยู่ ในตอนนี้นอกจากดวงตาที่ไร้เดียงสาของมันแล้ว เขาก็ไม่รู้สึกถึงอะไรอีกเลย

ปึก!

ขณะนั้นเอง ประตูมิติก็ปรากฏอยู่ด้านหลังเขา

"กลับบ้านกันเถอะ เจ้าตัวเล็ก" หลางหลินอุ้มมันขึ้นมาและเดินเข้าประตูไป

มิ้ว! กระต่ายเต็มไปด้านความหวาดกลัวเมื่อเห็นประตูนี้ มันไม่เคยออกไปไหนเลยนอกจากอยู่ในดินแดนน้ำแข็งแห่งนี้ ช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวเมื่อเห็นสิ่งก่อสร้างแปลกประหลาด และความรู้สึกมืดมนที่ได้จากประตูนั้น

จริงๆ แล้วกระต่ายน้อยตัวนี้หลงฝูงของมัน จนมาเจอกับหลางหลิน มันจึงเข้ามาเล่นเท่านั้นเอง ไม่นึกเลยว่ามนุษย์ผู้ชั่วร้ายนี้กลับกล้าจับมันเข้าสู่ประตูที่หน้าหวาดกลัว!

ทำให้มันดิ้นหนีอยากที่จะหลุดออกไป จากเงื้อมมือของมนุษย์ชั่วร้าย!

"ไม่ต้องกลัว นี่เป็นประตูบ้านฉันเอง และอีกไม่นานมันก็จะเป็นบ้านของแกด้วย" หลางหลินรู้สึกขบขันในท่าทีของกระต่ายน้อย เขาจึงบอกมันด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้เขาจะรู้ว่ากระต่ายตัวเล็กฟังไม่รู้เรื่องก็เถอะ

มิ้ว! 'กลับบ้านแกสิ! บ้านกระต่ายน้อยอยู่นี่เจ้าหน้าโง่ ปล่อยกระต่ายน้อยเดี๋ยวนี้นะ' ไม่น่าแปลกที่จะฟังรู้เรื่อง ถึงแม้มันเป็นสัตว์ระดับต่ำ แต่มิตินี้ก็เป็นมิติระดับสูงกว่าโลก สัตว์ระดับต่ำจึงมีการเรียนรู้เหมือนมนุษย์ และสติปัญญามันก็เช่นกัน

แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไร้ความหมายอยู่ดีเมื่อหลางหลินฟังมันไม่รู้เรื่อง นอกซะจากคำว่า มิ้ว! แล้วเขาก็ไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว นั่นจึงทำให้เขาเข้าใจว่า กระต่ายตัวเล็กต้องการให้เขาเล่นกับมันเยอะๆ







 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 868 ครั้ง

472 ความคิดเห็น

  1. #245 ghjnbvffjkk (@ghjnbvffjkk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 06:15

    ลืมกฎประตูเปิดทุก3วันไปรึเปล่า ถ้ากลับประตูไม่ทันก็น่าจะรอเวลาแค่3วันไม่ใช่รึ ไหงกลายเป็น1ปี ประตูไม่ใช่บ่อน้ำที่ไปแล้วจะกลับมาไม่ได้นี่



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 ธันวาคม 2561 / 06:22
    #245
    1
    • #245-1 rapipat2633 (@rapipat2633) (จากตอนที่ 3)
      7 ธันวาคม 2561 / 01:59
      คาดว่าเปิดทุกสามวันน่าจะตอนอยุ่โลกธรรมดานะ แต่พอได้เข้าไปมิติเลยติดในนั้น 1 ปี
      #245-1
  2. #209 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 23:20
    เจ้ามนุษย์หน้าโง่..
    #209
    0
  3. #107 0622144669 (@0622144669) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 09:19

    พิษไพ>พิษภัย

    #107
    0
  4. #91 เเอนดี้ (@BBMTT) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 10:47
    โถ่ววว น่สงสาร
    #91
    0
  5. #2 ApMobile (@ApMobile) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:09
    เป็นกระต่ายที่น่าสงสารจริงๆ
    #2
    1
    • #2-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 3)
      13 สิงหาคม 2561 / 23:07
      555นั่นน่ะสิครับ
      #2-1