แหวนมิติ

ตอนที่ 27 : ชาลีและเอ็ดเวิร์ด2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 521 ครั้ง
    10 ก.ย. 61

 

"ฉันมาโผล่ที่บ้านคน?" หลางหลินมองไปรอบๆ ตอนนี้เขาอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง มีเตียงขนาดใหญ่และหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียง ตัวห้องเป็นสีน้ำเงินเรียบ ไมมีสิ่งประดับตกแต่งใดๆ และมันมันค้อนข้างกว้างพื้นที่ของห้องประมาณ 20 เมตร 

หลางหลินเดินเข้าไปดูหมอนขนาดใหญ่ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น "หมอนนี่มัน.....ใหญ่เป็นอย่างมากและเตียงเองก็เช่นกัน" 

เตียงใหญ่มากกว่าห้องนอนของเขาซะอีก และหมอนก็มีขนาดประมาณ 2 เมตร คิดดูสิว่าคนเราจะนอนหมอนแบบนี้เหรอ?

นอกซะจากว่า....มันเป็นคนยักษ์!

"อืมม์...ถึงแม้ที่นี่จะดูไม่อันตรายแต่ฉันก็ไม่ควรประมาท" หลางหลินกระชับมีดในมือ เขายังคงนึกถึงซายะในวันนั้นมันดูคล้ายกับบ้านหลังนี้ เขาค่อยๆ เดินไปที่ประตูห้อง ประตูทำมาจากวัสดุพิเศษ ซึ่งมีเฉพาะดาวดวงนี้เท่านั้นหลางหลินไม่มีทางรู้จักเลย

มันคล้ายกับโฟมที่มีขนาดเบา แต่ก็กลับแข็งและทนทานเป็นอย่างมาก

ประตูไม่ได้มีลูกบิด มันไม่มีแม้แต่ที่ล็อคด้วยซ้ำ "นี่พวกเขาไม่กลัวขโมยขึ้นบ้านเลยงั้นเหรอ?" หลางหลินได้แต่คิดในใจ 

ประตูถูกเปิดออก มันไม่มีแรงต้านแม้แต่น้อยเมื่อเขาผลัก ถึงเขาจะเปิดมันเบาๆ แต่มันกลับชนกับผนังแหลกเละภายในพริบตา

"เชี่ย!...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" หลางหลินรู้สึกกังวล ตอนนี้เขาอยู่ในบ้านของสิ่งมีชีวิตอะไรก็ไม่รู้? บางทีอาจจะไม่โชคดีเจอเหมือนสาวที่แนะนำนิยายให้กับเขาก็ได้ ดังนั้นเขาค่อนข้างรู้สึกกังวล

หลางหลินหลบอยู่หลังประตู เพื่อดูว่าจะมีคนมาที่นี่หรือไม่ เสียงที่เขาทำประตูพังไม่ใช่เสียงเบาๆ และถ้ามีคนอยู่ในบ้านล่ะก็พวกเขาก็จะต้องรีบวิ่งมาที่นี่แน่นอน

5 นาที่ผ่านไปยังคงไร้เรื่องราว ไม่มีวี่แววของคนที่วิ่งมาดู 

หลางหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก "โชคดีที่ไม่มีคนอยู่บ้าน ไม่อย่างนั้นก็แย่แน่"

ถึงแม้จะไม่มีคนเข้ามาแต่เขาก็ยังระมัดระวังตัว มีดในมือถูกกระชับให้มั่น ก่อนที่จะสาวเท้ายาวๆ ก้าวออกไปจากห้อง 

เมื่อเขามองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองค่อนข้างเล็กเป็นอย่างมาก ไม่สิต้องบอกว่าเขาเหมือนกับหนูในบ้านเลยก็ว่าได้

"นี่ทำให้ฉันแน่ใจว่าอยู่ในบ้านของยักษ์" หลางหลินรู้สึกตะลึงในสิ่งที่เห็น ที่นี่เขาเปรียบดั่งแมลงตัวเล็กๆ 
หากเขาพบกับยักษ์ของที่นี่ล่ะก็ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีชีวิตรอดได้ยังไง 

เขาค่อนข้างรู้สึกประหม่า..

"อย่างน้อยห้านาทีที่ผ่านมา ก็ทำให้ฉันรู้ว่าไม่มีคนอยู่ในบ้าน เพราะงั้นก็ต้องสำรวจบ้านดูสักหน่อยแล้วเผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือไปบ้าง" หลางหลินไม่ยอมมาเสียเที่ยว ถึงที่นี่จะดูอันตรายแต่ก็ไม่มีคน เขาจึงค้นห้องรอบๆ ครั้งนี้เขาค่อนข้างที่จะระมัดระวังเป็นอย่างมาก เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม บางทีมันอาจจะเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์

"บ้านหลังนี้ไม่ได้มีอะไรดีเลย สิ่งของทุกอย่างมันใหญ่เกินไปและฉันไม่สามารถใช้มันได้" บ้านของยักษ์แน่นอนว่าของใช้ของพวกเขาจะต้องใหญ่ ในขณะที่หลางหลินเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเมื่อเทียบกับพวกเขาที่สูงถึง 5 เมตร

"บางที..ชั้นล่างอาจจะมีอะไรอยู่บ้างก็ได้" ว่าแล้วเขาก็เดินลงบันได บันไดขนาดใหญ่สีขาวพื้นของมันค่อนข้างหยาบแต่ก็ทำให้เท้าที่สัมผัสยึดติดกับพื้นได้อย่างดี

นี่เองก็เป็นหนึ่งในนวัตกรรมของยักษ์ มันดูเรียบง่ายในขณะเดียวกันก็ดูทันสมัย

"ที่นี่คงเป็นห้องนั่งเล่น?" หลางหลินหลังจากลงบันไดมา ก็พบว่าห้องนี้เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ขนาดใหญ่ มีโคมไฟสีส้มส่องประกาย และมีผ้าสีแดงสดแขวนอยู่บนผนัง 

ไม่มีทีวีหรืออย่างอื่น มันเหมือนกับห้องนั่งเล่นธรรมดาเท่านั้น 

"ฉันมีเวลาอยู่ที่นี่แค่สิบห้านาที ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ หากเป็นอย่างนี้ฉันจะไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลย" หลางหลินไม่สามารถเอาสิ่งของพวกนี้ออกไปได้ พื้นที่ภายในแหวนมิติมีเพียง 4 เมตร แต่ขนาดของเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้อย่างน้อยสุดก็มีขนาด 5 เมตรเป็นอย่างต่ำ

"บางทีฉันจะต้องมองจากที่สูงเพื่อหาของบางอย่าง ก่อนที่เวลาของฉันจะหมด" หลางหลินคิดกับตัวเองก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้ขนาดใหญ่

โครม--!

แต่ไม่นึกเลยว่าเพียงเขาออกแรงเบาๆ ตัวเองจะพุ่งทะลุหลังคาบ้าน ต้องรู้ก่อนนะว่าบ้านของยักษ์เป็นอะไรที่มีขนาดใหญ่แล้วหลางหลินจะต้องโดดสูงเท่าไร ถึงจะสามารถทะลุหลังคาได้!

"เหวอ---!" หลางหลินร้องเสียงหลง ความสูงที่เขาอยู่ในตอนนี้อยู่ห่างจากพื้นดินประมาณ 40 เมตร เขารู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากกับความสูงระดับนี้
"ม่าย--!" ร่างของเขาล่วงลงมา ก่อนจะตกลงมาที่หน้าบ้าน

ตุ้บ..

"เสียงอะไรกัน เหมือนว่ามีอะไรทะลุหลังคาบ้านแล้วหล่นลงมา?" ในขณะที่ปากของพวกเขากำลังเคลิ้มไปกับสิ่งอภิรมย์ ใบหน้าก็ขมวดเป็นบึ้งตึงทันทีที่ได้ยินเสียง ตัวบ้านถูกออกแบบเป็นอย่างดีทำให้ไม่สามารถได้ยินเสียงจากภายในและภายนอกได้เลย เพราะฉะนั้นตอนที่หลางหลินทำประตูพังพวกเขาจึงไม่ได้ยิน และดูดดื่มซึ่งกันและกัน

ใบหน้าของชาลีเองก็ขมวดเป็นปม เขามองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก เมื่อเทียบกับขนาดของพวกเขาสิ่งมีชีวิตที่ชื่อหลางหลินก็เปรียบดั่งคนเเคระ

"เฮ้ ดูนี่สิเพื่อนฉันว่าฉันเจอมันแล้วนะตัวที่มันทำบ้านฉันพัง...มันดูไม่เหมือนกับพวกเราเลยสิ่งมีชีวิตนี่คืออะไรกัน?" ชาลีมองไปที่หลางหลินด้วยสายตาใคร่รู้ 

"จริงของนาย มันดูแปลกประหลาดและน่ารังเกียจ แต่เมื่อมันทำบ้านของนายเป็นรู นายก็ควรที่จะสั่งสอนมัน" เอ็ดเวิร์ดเลียริมฝีปากด้วยรอยยิ้ม

"ถึงแม้มันจะดูน่ารังเกียจ แต่เผ่าพันธุ์เราก็ไม่รุกรานผู้อื่น เพราะงั้นถึงได้ฉีดนาโนแมชชีนตัังแต่ยังเล็กทุกคน" ชาลีส่ายหัว เผ่าพันธุ์ของพวกเขานั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก แต่กลับกันแล้วพวกเขาเป็นพวกที่รักสงบจึงสร้างเทคโนโลยีอำนวยความสะดวกและกำจัดสิ่งที่เป็นมลพิษ

นาโนแมชชีนที่ถูกฉีดตั้งแต่ยังเล็ก เป็นสิ่งที่กดพลังของพวกเขาเอาไว้ ทำให้พวกเขาอ่อนแอยิ่งกว่าคนธรรมดาบนโลกซะอีก ที่นี่มีแรงโน้มถ่วงต่ำกว่าโลกถึง 15 เท่า!

เพราะงั้นเมื่อหลางหลินขยับนิดหน่อย เขาจึงทรงพลังเป็นอย่างมาก และด้วยแหวนมิติที่ลดค่าแรงโน้มถ่วงอีกแรง หากจะบอกว่าเขาถือว่าเป็นคนที่เร็วที่สุดบนดาวดวงนี้ก็ไม่ผิดนัก

"พวกมันพบฉันแล้ว!" หลางหลินไม่ได้คิดถึงสิ่งเหล่านั้น หากเป็นปกติเขาจะคิดว่ามันแปลกที่ตัวเองกระโดดสูงถึงขนาดนี้แล้วตกมาด้วยความสูงถึง 40 เมตรจะต้องตายอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เขาไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้เลย เพราะได้พบกับยักษ์และหมาตัวหนึ่ง ซึ่งขนาดของพวกมันก็ใหญ่จนทำให้เขาหวาดกลัว

"เฮ้เพื่อนตัวเล็ก นายมาจากที่ไหนงั้นเหรอ?" ชาลีถาม

"นายคิดว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก จะเข้าใจสิ่งที่เราพูดเหรอ?" เอ็ดเวิร์ดหัวเราะลั่น ก่อนจะมองหลางหลินเหมือนตัวตลก

"ไม่รู้สิ ฉันก็แค่อยากจะรู้จักกับมัน" ชาลีบอกและหันมาสนใจกับหลางหลินอีกครั้ง "เข้ามานี่สิเพื่อนตัวเล็ก ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า.." ชาลีผายมือพร้อมกับยิ้มออกมา เขาคิดว่าหน้าตาของตัวเองจะต้องทำให้หลางหลินหลงรักแน่ แต่สิ่งที่หลางหลินคิดนั้นต่าง สิ่งที่เขาเห็นภายในปากคือใบหน้าของทารกน้อย..

มันกำลังหัวเราะคิกคิัก มีน้ำใสๆ อยู่ภายในนั้น

มันเข้าไปอยู่ในนั้นได้ไง หรือพวกมันกินเข้าไป?...

หลางหลินไม่เข้าใจภาษาของพวกมัน ตอนนี้เขารู้สึกกลัวจนถอยห่างด้วยแรงที่มีทั้งหมด แต่ไม่น่าเชื่อว่ามันจะทำให้เขาทะลุบ้านที่อยู่ด้านหลังจนโผล่มาอีกด้าน

"บ้าน่า....นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉัน?" หลางหลินเพิ่งตระหนักว่าตัวเองรวดเร็วและแข็งแกร่งขนาดไหน "เมื่อตอนที่เปิดประตูของยักษ์ที่จริงมันควรจะหนัก แต่กลับเบาและฉันสามารถทำลายมันได้อย่างง่ายดาย และความสูงในการกระโดดระดับนั้นแต่เมื่อตกลงมากลับไม่เป็นอะไร? นี่มันไม่น่าเกี่ยวกับร่างกายแล้ว.." 

หลางหลินนึกย้อนถึงสิ่งที่เพิ่งเกิด เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้แกร่งขนาดกระโดดสูงถึง 40 เมตรได้ เพราะที่โลกเขาก็ไม่ได้เร็วอะไรเลย ทำให้เขารู้สึกสงสัยกับสิ่งที่เกิด สักพักดวงตาเขาก็เป็นประกาย "รู้แล้ว.... แรงโน้มถ่วงของที่นี่เบาบางเป็นอย่างมาก และเมื่อลดค่าแรงโน้มถ่วงด้วยแหวนมิติ ก็ทำให้ฉันเบาเหมือนกับปุยนุ่น ตอนนี้ฉันเร็วเป็นอย่างมาก!" 

หลางหลินกำมือแน่น ด้วยความเร็วขนาดนี้แม้พวกยักษ์จะตัวใหญ่ แต่มันก็ไม่น่าจะเร็วเท่าเขาหรอกจริงมั้ย?

"แต่เดี๋ยวก่อนสิ...ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกถึงแรงกดดันของพวกมัน และพลังฉีของโลกนี้ก็ไม่มีแม้แต่น้อย หรือพวกมันอ่อนแอ?" หลางหลินอยู่ในขั้นแรกของรวบรวมฉี ทำให้เขาสัมผัสได้ว่าดาวดวงนี้ไม่มีพลังฉีเลยแม้แต่น้อย

และยักษ์พวกนั้น ถึงแม้จะน่ากลัวแต่ก็ไม่ได้ส่งแรงกดดันเลยแม้แต่น้อย 

"บางทีฉันน่าจะฆ่าพวกมัน หากการคาดเดาของฉันถูกล่ะก็.." หลางหลินเลียริมฝีปาก ก่อนจะกระโดดขึ้นไป...


...................................................
สามารถติดตามต่อได้ที่ fictionlog นะครับเพราะผมจะติดเหรียญทอง ถ้าครบจำนวนตอนเมื่อไรผมจะมาลงในเด็กดี ขอบคุณที่ชอบนิยายเรื่องนี้และฝากสนับสนุนผมด้วยครับ ขอบคุณจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 521 ครั้ง

472 ความคิดเห็น

  1. #99 amporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 17:58
    ขอบคุณค่ะ
    #99
    0
  2. วันที่ 13 กันยายน 2561 / 03:27
    หลินคนสีเทา...เทาเข้มๆ
    .
    .
    อืม....เทาเข้มข้นเลยล่ะ
    #98
    0
  3. #94 0809735691 (@0809735691) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 23:07
    ต่อฯเงินก้เยอะอาวุญไม่ซื้อ
    #94
    0