แหวนมิติ

ตอนที่ 242 : การบ่มเพาะหมื่นโลหิต!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

     ปักกิ่ง ตระกูลถัง...
    "เฒ่าหวงกลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง" สวนหลังบ้านตระกูลถัง ลานน้ำชาเล็กถูกจัดขึ้นสำหรับผู้เฒ่า

     มีเด็กสาวหน้าตาน่ารักกำลังกรีดกายร่ายรำ ใบหน้าของพวกเธอฉาบด้วยเครื่องสำอางสีแสง มีรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า

     เมื่อเห็นว่าเฒ่าหวงกลับมา สามผู้เฒ่าก็ยิ้มกริ่ม เเต่เฒ่าหวงกลับเผยสีหน้าประหลาด ถอนหายใจครู่หนึ่งแล้วนั่งลงดื่มน้ำชาไปหลายอึก การกระทำของเฒ่าหวงสร้างความประหลาดใจให้เฒ่าทั้งสามคนเป็นอย่างมาก

     "เกิดอะไรขึ้นเฒ่าหวง สีหน้าของนายดูไม่ค่อยดีเลย" เฒ่าฟงที่ไม่ค่อยเอ่ยปากถามขึ้นมา

     เฒ่าหวงส่ายหน้า พลางพูดว่า "เจอเข้ากับพวกประหลาดมาน่ะสิ"

      "พวกประหลาด...?" เฒ่าทั้งสามเผยสีหน้าประหลาดใจ

      "ประหลาดยังไง" เฒ่าหูถามเสียงเข้ม

     เฒ่าหวงดื่มน้ำชาไปอีกอึก โบกมือให้สาวๆ หลบไปเพราะรำคาญ จากนั้นจึงพูดว่า "ผู้บ่มเพาะพลังเลือด...และตุ๊กตามีชีวิต!"

      "ผู้บ่มเพาะพลังเลือด? มันคืออะไร อีกอย่างตุ๊กตามีชีวิตด้วย?" ใบหน้าของสามเฒ่างงงวย

     เฒ่าหวงพูดต่อ "พวกนายรู้มั้ยว่าฉันไปไหนมา แน่นอนฉันไปคลับเวอร์จินตามสายข่าวเพิ่อไปจัดการกับหลางหลิน"

     เฒ่าทั้งสามนั่งฟังอย่างนิ่งเงียบ ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงของเฒ่าหวง พวกเขารู้เลยว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง

      "ที่นั่นอันตรายมาก แม้แต่ฉันเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด หากไม่มียันต์ป้องกันแล้ว บอกได้เลยว่าฉันถูกดาบนั่นแทงทะลุร่างแน่" จนถึงตอนนี้เฒ่าหวงยังสั่นสะท้านไม่หาย คาตานะกระดูกของซายะที่พุ่งเข้ามารุนแรง หากใช้ยัตน์ช้ากว่านั้นหน่อยนึงคงสิ้นใจอยู่ตรงนั้น

      "ดาบอะไร..?" สามผู้เฒ่าตื่นตกใจ เฒ่าหวงเก่งกาจสามารถมากขนาดไหนเรื่องนี้พวกเขารู้ดี แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายบอกเกือบเอาชีวิตไม่รอด สีหน้าของพวกเขาพลันเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น

      "ดาบของตุ๊กตามีชีวิต! ฉันไม่รู้ว่าสิ่งนั้นอยู่ที่คลับได้ยังไง แต่พลังของมันช่างแกร่งเหลือเกิน อีกอย่างหนึ่งที่นั่นยังมีผู้หญิงอีกคนด้วย ดูแล้วพลังพอๆ กับชั้นหลอมเหลวแถมยังสามารถควบคุมเลือดได้อีกด้วย" เฒ่าหวงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขามองเฒ่าทั้งสามก่อนจะพูดอีกว่า

      "จากการสืบเสาะของฉัน พบว่าผู้หญิงคนนั้นที่ควบคุมเลือดคือผู้หญิงของหลางหลิน วิเวียน...ส่วนตุ๊กตาตัวนั้นมักจะมีเด็กสาวคนหนึ่งอุ้ม แอนนา จากที่ฉันสัมผัสได้ พลังของเด็กสาวคนนั้นไม่ใช่เล่นๆเลย อีกทั้งยังมีใบหน้าเหมือนกับวิเวียนที่ควบคุมเลือดอีก นั่นหมายความว่าทั้งสองเป็นพี่น้องกัน!"

      "ขนาดนั้นเลย?" เฒ่าทั้งสามตื่นตกใจ พวกเขาไม่คิดเลยว่าหลางหลินจะมีผู้หญิงที่แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่ข้างกาย

      "ใช่ และนี่ยังไม่รวมถึงตัวหลางหลินอีกนะ หากรวมมันเข้าไปแล้ว นับว่าเป็นตัวอันตรายทีเดียว!" เฒ่าหวงใช้เวลาในหลี่หมิงไปหลายสัปดาห์เพื่อสืบเรื่องราวหลังจากหลบหนี ยิ่งสืบเท่าไหร่เขาก็ยิ่งหวาดกลัว หวาดกลัวชายที่ชื่อหลางหลินและผู้หญิงของเขา!

       "แล้วยังไง...? พวกเราคือสี่เฒ่าประหลาดนะ ถึงแม้พวกมันจะแกร่งแต่เมื่อเทียบกับพลังของเราแล้ว พวกมันจะต่างอะไรกับหนูตัวเล็กๆ" เฒ่าหูดูไม่ใส่ใจ ด้วยฉายาสี่เฒ่าประหลาดที่ถูกขนานขนามทำให้เขาหยิ่งทะนง

       "มันก็จริงของนาย พวกเราคือสี่เฒ่าประหลาด แต่อย่างใดก็ตามชายที่ชื่อหลางหลินนั้นเต็มไปด้วยความลับ ด้วยอายุของเขา สามารถรวบรวมผู้มีความสามารถระดับนี้อยู่ข้างกายได้ นับว่าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" เฒ่าหวงพูดด้วยรอยิ้มขม

       "หลังจากนี้คงต้องรีบจัดการคลับเวอร์จินซะแล้ว!" เฒ่าเจียงหัวเราะเหี้ยม
      จากคำพูดของเฒ่าหวงทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน อย่างไรซะพวกเขาก็เป็นถึงขั้นหลอมเหลวที่ทุกคนเคารพ ถึงแม้อีกฝ่ายจะมีคนที่มีความสามารถอยู่แล้วยังไง? พวกเขาเองก็มีความสามารถเช่นกัน!
.........
       ภายในกระโจมเผ่ากินคน
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในนั้น ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงเข้ม เขาดูเหมือนกับกวนอู ต่างเพียงไม่มีหนวดอยู่บนใบหน้าเท่านั้น ยี่เซิ่งนั่งหลับตา เหมือนกับว่าเขากำลังนั่งสมาธิ

      ยี่เซิ่งนั่งบนเก้าอี้สีขาวนวล เก้าอี้สีขาวไม่ใช่ทำมาจากไม้หายาก แต่มันทำมาจากกระดูกมนุษย์ เก้าอี้ถูกประดับด้วยหัวกระโหลก ซี่โครง แขน ขา ฯลฯ รวมแล้วนับว่าเป็นเก้าอี้ที่น่าหวาดกลัวนัก

      อูร่า อูร่า อูร่า เสียงร้องเรียกข้างนอกดังขึ้น ชายที่อยู่ในกระโจมพูดเสียงเบาก่อนคนข้างนอกจะเข้ามา มันเป็นผู้ชายในเผ่า สวมเพียงผ้าขาดๆ ปิดบังส่วนลับเท่านั้น เมื่อรายงานเสร็จชายคนนั้นก็คำนับก่อนจะออกไป

      ยี่เซิ่งที่นั่งในกระโจมเหมือนกับหัวหน้าใหญ่ของเผ่า เขาบิดแขนเป็นเกลียวจนกระทั่งกระดูกยื่นออกมา เลือดและกระดูกเหมือนกับถูกคีมเหล็กคีบออกมาจากแขน ฉับพลันเขาโยนมันลงไปในหม้อต้มขนาดใหญ่ภายในกระโจม!

      ชี่! หม้อต้มส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ยี่เซิงมีวงหน้าเป็นประกาย ตักน้ำซุปร้อนๆ ขึ้นมากินอย่างไม่เร่งรีบนัก ฉับพลันเมื่อดื่มน้ำซุปเข้าไป แขนที่ถูกบิดเป็นเกลียวพลันกลับคืนสู่สภาพเดิม!

      "เนื้อมนุษย์ รวมกับเลือดของเรา ช่างเป็นเทคนิคที่ทำให้พลังฉีภายในร่างเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หึหึ อีกอย่างพวกเผ่าโง่ๆ นี่ก็หลอกง่ายซะจริง เพียงฆ่าหัวหน้าเผ่าคนก่อน ฉันก็ได้เป็นหัวหน้าง่ายๆ" ยี่เซิ่งหัวเราะในความโง่เขลาของชนเผ่าเล็กๆ เขาเพียงฆ่าหัวหน้าคนเก่าแล้วแสดงกลเล็กน้อยพวกมันก็บูชาเขาดั่งเทพเจ้า

      ดังนั้น อะไรอะไรจึงง่ายดาย ยี่เซิ่งสามารถสั่งให้พวกมันล่ามนุษย์ที่หลงป่ามากิน แต่เดิมพวกมันกินแต่สัตว์ป่าเท่านั้น

      แรกๆ เหมือนกับกลัวการฆ่ามนุษย์ด้วยกัน แต่เมื่อเขาบอกว่าการดื่มเลือดกินเนื้อมนุษย์ทำให้พละกำลังเพิ่มขึ้น พวกมันจึงหลงเชื่ออย่างสนิทใจ ซึ่งเป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วยเลือดของยี่เซิ่งและวิธีการของเขา ทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นอย่างน่าพิศวง!

      ยี่เซิ่งลูบแขนที่มีรอยสักสีเลือด รอยสักเป็นรูปหัวกระโหลกมนุษย์ มันดูน่ากลัวและเย็นเยือก

      "นิกายหมื่นโลหิต คอยดูเถอะฉันจะสร้างกองกำลังมนุษย์กินคน จากนั้นฉันจะเข่นฆ่าพวกแก ไม่ต่างอะไรจากที่พวกแกเคยขับไล่ฉัน!" ยี่เซิ่งคำรามเหมือนกับสัตว์ร้าย พลังของเขาแผ่พุ่งไปรอบๆ ถึงกับทำให้กระโจมเล็กๆ สั่นไหว!
.........
      หลางหลินไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น เขาเลือกที่จะนั่งฟื้นฟูบาดแผลและพลังเงียบๆ ส่วนเวยลี่เองก็ไม่ต่าง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บเท่าเขา แต่การเคลื่อนไหวร่างกายก็แทบทำไม่ได้ เวลานี้จึงเพียงนั่งมองหลางหลิน

      เวยลี่ถึงแม้จะผ่านการฝึกหฤโหดมา แต่อย่างใดก็ดี ร่างกายเพียงแกร่งกว่ามนุษย์ส่วนหนึ่งเท่านั้น หากเผชิญหน้ากับผู้บ่มเพาะแล้ว เธอจะไม่ต่างอะไรจากมดปลวกตัวหนึ่ง นอกซะจากว่าสวมชุดสูทขององค์กร!

      ทุกคนล้วนก้มหน้า สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยย่น เนื้อตัวส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว แต่กระนั้นกลับไม่มีใครสนใจ พวกเขาตอนนี้ทำได้เพียงแค่นั่งถอนหายใจ รอให้พวกมันจับไปกินเท่านั้น

      กลางคืนมาถึงอย่างรวดเร็ว ชนเผ่ากินคนของยี่เซิ่งก่อกองไฟขนาดใหญ่ พวกมันเต้นรอบๆ กองไฟเป็นคู่ ใบหน้าของพวกมันประดับด้วยรอยยิ้มหวาน

      ฟันหร็อมแหร็มเผยให้เห็นจากริมฝีปากบานเบอะ ฟันสีเหลืองและดำดูสกปรก ข้างในฟันมีเศษอาหารเล็กๆติดอยู่ เหมือนกับว่านี่เป็นชิ้นเนื้อของมนุษย์!

      กองไฟเต็มไปด้วยกระดูกมนุษย์ด้านล่าง ก่อเป็นฐานขนาดใหญ่ ซี่โครงและหัวถูกเรียงรายเป็นชั้นๆ มันดูน่าขนลุกจนแทบจะอาเจียน!

      เหนือกองไฟมีหม้อต้มสีดำขนาดใหญ่ น้ำในหม้อเดือดปุดๆ ข้างในหม้อเต็มไปด้วยผักป่า สมุนไพรหลากชนิด มันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างน่าประหลาด ถึงเเม้ข้างในหม้อจะมีเพียงแค่ผักแต่กลิ่นน้ำซุปที่โชยออกมา ก็ทำให้พวกมันท้องร้องจนแทบจะทนไม่ไหว

      ยี่เซิ่งนั่งเงียบๆ ที่ข้างเขามีผลไม้และน้ำหมักดองส่งกลิ่นเหม็นฉุน มันเหมือนว่าเป็นน้ำที่หมักด้วยวิธีพิเศษจนกลายเป็นเหล้าหมัก

      กูร่า กูร่า กูร่า กูร่า ชาวเผ่ากินคนส่งเสียงร้องเพลงเป็นภาษาแปลกๆ พวกมันเต้นรำในท่าเหมือนสัตว์ป่า

      มีชายกินคนเดินเข้ามาคำนับยี่เซิ่ง

      ยี่เซิ่งผงกศรีษะ ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน เดินไปที่หลุมขังพวกหลางหลินพร้อมกับคนอีกสี่คน ในมือของพวกมันถือหอกที่ถูกทำมาจากไม้

      "พวกมันเริ่มแล้ว!" คนข้างในหลุมรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขารีบเอามือลูบไล้ใบหน้าด้วยโคลนสกปรกในหลุม

      เวยลี่เองก็ไม่มีข้อยกเว้น จากประสบการณ์เอาตัวรอดทำให้ร่างกายเธอดูเหมือนกับทหารพราง เเต่เมื่อเห็นหลางหลินนั่งเงียบอยู่นานเธอเริ่มรู้สึกกังวล เรียกเขาสองสามครั้งแต่ยังนั่งเงียบ จึงหยิบเอาโคลนป้ายใบหน้าของเขา

      หลางหลินได้สติ พลันลืมตาขึ้นมา "ทำบ้าอะไรของเธอ?"

      "ก็พรางตัวไง" เวยลี่ตอบ "พวกมันจะได้ไม่จับเราไปกินเพราะเนื้อตัวสกปรก"

      หลางหลินเริ่มมองไปรอบๆ ขณะใช้พลังจิตตรวจสอบ

      กูร่า กูร่า กูร่า เสียงด้านบนดังเข้ามาใกล้ๆ ยิ่งเสียงของพวกมันใกล้เข้ามาเท่าไหร่คนในหลุมยิ่งหวาดกลัว พวกเขารีบขยับกายเข้าไปในมุมมืด ด้วยความกลัวพวกเขาทำได้เพียงนั่งสั่นภายในหลุม

      ฟางที่ปกคลุมหลุมถูกเปิดออก พวกมันส่งเสียงเหมือนสัตว์ป่า ตรวจดูคนข้างในหลุมด้วยรอยยิ้มกว้าง สายตาของพวกมันเหมือนกับสัตว์ป่ายามค่ำคืน เหมือนกับว่ามีจุดแสงสีแดงเล็กๆ เรืองรองข้างใน เมื่อเลือกคนที่จะนำไปกินได้แล้ว มันก็ส่งคนตัวใหญ่ยักษ์ลงไปในหลุม!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #410 NewGodZero (@NewGodZero) (จากตอนที่ 242)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 21:34
    เห็นอาหารของซายะในอนาคตแล้วคงอร่อยน่าดูพวกเฒ่าประหลาดนี่555
    #410
    0