แหวนมิติ

ตอนที่ 241 : ถูกจับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    11 เม.ย. 62

      หลางหลินเคลื่อนที่ด้วยเอ็กซ์บอร์ด ทำให้เขาเคลื่อนที่ได้เร็วเหมือนนกติดปีก ด้วยพลังของบอร์ดแล้วไม่นานก็ออกมาจากระยะค้นหา

      เขาเคลื่อนไหวพร้อมกับแบกเวยลี่ไว้บนบ่า น้ำหนักของทั้งสองเกินร้อยโลกรัม แต่กระนั้นบอร์ดก็ยังเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งลมกรด นี่แสดงให้เห็นว่ามันมีพลังมากเพียงใด

      ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลางหลินนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้แห่งหนึ่ง ใบหน้าของเขาปกคลุมด้วยเม็ดเหงื่อ ร่างกายแทบลุกขึ้นไม่ไหว กระดูกแทบหลุดจากร่างเป็นชิ้นๆ
      มองเวยลี่ในเวลานี้อดถอนหายใจไม่ได้ เธอยังคงหลับแบบไม่รู้เรื่องราว ร่างกายของเธอมีบาดแผลเล็กๆ หลายแห่ง และยังหัวแตก แต่เขาได้ใช้ผงบุปผาระงับเลือดไว้แล้ว

     "แบตหมดงั้นเหรอ...?" นาฬิกาข้อมือแสดงแบตเตอรี่การใช้งานของเอ็กซ์บอร์ด เขาใช้บอร์ดไปตั้งแต่อีกมิติและยังเพิ่งมาใช้หนีจากพวกหน้ากาก อีกทั้งยังแบกเวยลี่มาด้วยทำให้แบตเตอรี่ที่ไม่ได้ชาร์จหมดลง

     "ฉันจะชาร์จยังไงล่ะเนี่ย?" ภายในกล่องของเอ็กซ์บอร์ดมีแท่นชาร์จมาให้ด้วย แต่กระนั้นที่เสียบสายมันกับเป็นแปดเหลี่ยมซึ่งต่างกับโลกใบนี้ นั่นทำให้หลางหลินไม่อาจชาร์จแบตเตอรี่ได้ ตอนนี้ทำได้เพียงถอนหายใจเเละคิดหาวิธีเท่านั้น

      เมื่อเห็นเอ็กซ์บอร์ดใช้ไม่ได้ เขาจึงถอดชุดและนาฬิกาออก ช่วงที่เขาถอดหมดแล้วนั่นเอง เวยลี่พลันลืมตาตื่นขึ้นมา

     "กรี๊ด!! นี่คุณจะทำอะไรฉันเนี่ย!!" หลางหลินเกือบจะสะดุดล้ม ยัยนี่ตื่นขึ้นมาก็แหกปากทันที นี่อยากให้ศัตรูเจอหรือไง?

     "เงียบ!" เขาปิดปากเธอ "แหกปากบ้าอะไรของเธอ อยากตายหรือไง"

     เวยลี่เม้มริมฝีปากแน่น เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ความเจ็บปวดจากแรงกระแทกก็แล่นเข้าสู่สมองของเธอ พลันนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้ มีบางอย่างขวางทางอยู่บนถนน ด้วยการปะทะกับสิ่งนั้นทำให้รถของเธอถูกผ่าครึ่ง
     หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย เมื่อมองดูสภาพของตัวเองในตอนนี้พลันเข้าใจทันที เป็นเขานี่เองที่ช่วยเธอไว้

      เวยลี่ผงกศีรษะ "ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ แต่ตอนนี้ช่วยถอยออกไป...ก่อนได้มั้ย"

      แผ่นอกของเขาชนกับหน้าอกของเธอ จากท่านี้พวกเขาชิดใกล้ปานจะกลืนกิน หลางหลินไม่ได้พิศวาสอะไรเธอ ถอยออกมาทันที

     "ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหน...?" เธอถาม

     "ฉันเองก็ไม่รู้ มันไม่มีสัญญาณโทรศัพท์" เขาส่ายหน้า

      เวยลี่เงียบไปพักหนึ่ง เธอต้องการลุกขึ้นแต่ร่างกายกลับบอกว่าไม่ไหว แรงกระแทกส่วนใหญ่ถูกรับโดนเขาแล้วถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี เมื่อมองหลางหลินในเวลานี้ อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะเจ็บเพียงใด

      "ขอโทษนะ ที่ฉันขับรถเร็ว"

      "มันไม่ใช่ความผิดของเธอ"

      "แต่ว่า..." เขาโบกมือขัด

      "ก็บอกเเล้วไงว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ เป็นพวกมันต่างหากที่วางแผนไว้แล้ว"

       "พวกมันงั้นเหรอ?" เวยลี่มีสีหน้าสงสัย

       "ก็พวกหน้ากากไง" เมื่อเห็นเธองุนงง หลางหลินจึงอธิบาย "จากลักษณะหน้ากากและชุดแต่งกายของพวกมัน ทำให้ฉันมั่นใจว่า พวกมันจะต้องเป็นพวกเดียวกับที่เปิดประตูมิติ!"

       เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ พลันมีคนคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว จางเปา! เจ้าโง่ร่างยักษ์นั่น บัดนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พลังอำนาจ บริวาร ความแข็งแกร่งที่แสดงออกมา นับว่าพัฒนาจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่านี่คือคนละคนกับจางเปาคนนั้น!

       "พวกนั้นนั่นเอง!" เวยลี่กัดฟันกรอด "ถ้าหากฉันอยู่ในชุดสูทนะ พวกมันไม่มีโอกาสทำแบบนี้หรอก!"

       หลางหลินผงกศีรษะ เขาเคยเห็นชุดสูทของเธอมาแล้ว ทวิลสูท! คือสูทที่มีพลังสูสีกับขั้นหลอมเหลวระดับสูงสุด อีกทั้งยังสามารถสู้กับขั้นผลึกได้ช่วงหนึ่ง ถึงแม้จะไม่สามารถสังหารฝ่ายตรงข้ามได้ แต่ก็มีพลังมหาศาลพอที่จะตรึงผู้บ่มเพาะไว้กับที่

       นับว่าเป็นชุดสูทที่น่ากลัวจริงๆ

       "กินนี่สิ" เขายื่นบิสกิตให้เธอ

       "ไปเอามาจากไหน..?"

       "มันก็แค่บิสกิตชิ้นเล็ก แน่นอนว่าฉันเก็บไว้ในกระเป๋า" หลางหลินกินเนื้อสัตว์อสูรฟื้นตัวไปก่อนหน้านั้นแล้ว เขาจึงไม่ได้สนใจอะไรกับแค่บิสกิตชิ้นนี้

       "ขอบคุณ ชอบพกขนมนะเราอ่ะ" เวยลี่ไม่ได้สงสัยอะไร มันก็จริงอย่างเขาว่า บิสกิตมีขนาดเล็กมันพอที่จะยัดลงกระเป๋ากางเกงง่ายๆ

       "แน่นอนฉันเป็นผู้บ่มเพาะ ร่างกายต้องการพลังมาเติมเต็มตลอด เพราะงั้นฉันถึงได้พกขนมติดตัวไง" เขาโกหก

       เวยลี่กัดบิสกิตไปได้ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้เขา "งั้นก็กินด้วยกันสิ"

       หลางหลินถึงกับงุนงง "ไม่เป็นไร ฉันกินก่อนหน้านี้เเล้ว เธอจัดการเถอะ"

       "งั้นอย่านั่งกลืนน้ำลายก็แล้วกัน!" เวยลี่ยิ้มและหันไปจัดการบิสกิตต่อ

       กูร่า กูร่า กูร่า กูร่า ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันนั่นเอง พลันมีเสียงโห่ร้องเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หลางหลินขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ได้ใช้พลังจิตตรวจสอบเนื่องจากสูญเสียพลังไปเยอะ จึงทำให้ไม่รู้ว่าตัวเองถูกล้อมไว้แล้ว

       มีชายเปลือยกายเหมือนคนป่าอเมซอนล้อมรอบทุกทาง ใบหน้าของพวกเขาทาสีสันต่างๆ มันดูเหมือนสัญลักษณ์ประจำเผ่า ในมือของพวกเขามีหอก หอกทำมาจากไม้ ปลายของหอกประดับด้วยกระดูกที่ถูกขัดจนแหลมคม

       เวยลี่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก "คุณเคยดูสารคดีมั้ย"

      "สารคดี? คดีอะไร" ใบหน้าของเขาเหมือนกับไม่เต็มใจที่จะฟัง

       เวยลี่ยิ้มหยี "มนุษย์กินคน!"

      "....."

       ไม่มีคำพูดจากปากหลางหลิน เขารู้สึกงุนงง มนุษย์กินคนงั้นเหรอ? บ้าน่า นั่นมันมีแต่ในสารคีไม่ใช่หรือไง ในชีวิตจริงจะมีแบบนี้...แต่เมื่อเขาคิดถึงโลกผู้บ่มเพาะ สัตว์อสูร แหวนมิติ เมื่อรวมสิ่งเรื่องต่างๆ เข้าด้วยกัน การมีมนุษย์กินคนอยู่บนโลกนับว่าเป็นเรื่องธรรมดา

       ประเทศจีนยิ่งใหญ่ ล้อมรอบด้วยภูเขา สายน้ำลำธาร ธรรมชาติมากกว่าครึ่งหนึ่งของประเทศ แน่นอนว่าในจำนวนนี้ต้องมีคนอาศัยอยู่ในป่า และแน่นอนว่าพวกมันต้องอาศัยสัตว์ป่าเป็นอาหารหรือวันดีคืนดีพบกับมนุษย์เข้า...ก็จับกินซะ

       ทั้งสองถูกพาไปที่เผ่า หลางหลินไม่อาจขยับร่างได้ กระดูกในร่างของเขาตอนนี้ย่ำแย่สุดๆ ทำได้เพียงให้พวกมันพาไปอย่างไม่เต็มใจนัก

       เวยลี่เป็นคนธรรมดา ถึงแม้จะถูกฝึกพิเศษ แต่ตอนนี้ก็เหมือนกับเขา

       กูร่า กูร่า กูร่า กูร่า ทั้งเผ่าส่งเสียงเมื่อเห็นหลางหลินและเวยลี่
หอกของพวกมันกระแทกพื้นส่งเสียงปึงปังอย่างพร้อมเพียง เผ่าของพวกมันตั้งอยู่บนที่ราบ กระโจมถูกสร้างด้วยกระดูกสัตว์ป่าและฟาง

       มีเด็กและคนมีอายุมากมาย ร่างกายไร้เสื้อผ้า มีเพียงฟางผืนหนึ่งปิดบังส่วนลับไว้เท่านั้น

       หลางหลิน เวยลี่ ถูกโยนไปที่หลุมๆ หนึ่ง ข้างในหลุมมีคนอยู่ห้าคน แต่ละคนต่างมีใบหน้าไม่สู้ดีนัก ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยกลิ่นไม่พึงประสงค์ เมื่อเห็นคนถูกโยนเข้ามาในหลุมใหม่พวกเขารีบหลบไปอยู่ในมุมมืดๆ

       หลางหลินถึงกับร้องโอดโอยเมื่อถูกโยนลงมา ถึงแม้ด้านล่างจะมีฟางรองรับอยู่ แต่กระดูกในร่างของเขานั้นย่ำแย่พออยู่แล้ว เมื่อถูกโยนลงมาด้วยความสูงสองเมตรกว่าๆ ร่างของเขาถึงกับขดงอเหมือนกุ้ง

       เมื่อพวกมันโยนเขาเข้าไปแล้ว ก็ปิดด้านบนหลุมด้วยฟางที่เหมือนกับหมวก ฉับพลันข้างในหลุมมืดมิด มีเพียงแสงจากดวงอาทิตย์เล็กๆ ลอดเข้ามาตามช่องฟางที่ฉีกขาด

       "คุณไม่เป็นไรนะ" เวยลี่เข้ามาดูหลางหลิน ถึงแม้เธอจะถูกโยนลงมาแต่ก็ไม่เจ็บเท่าเขา

       หลางหลินมีใบหน้าซีดเผือด "ไม่เป็นไร"

       ถึงแม้จะสูญเสียพลังไปมาก แต่ด้วยสายตาของผู้บ่มเพาะจึงมองในความมืดเห็นอย่างชัดเจน มองทุกคนแล้วถามไปว่า
       "พวกนายอยู่ที่นี่กันนานหรือยัง"

        พวกเขาเงียบ ไม่มีใครตอบ สักพักผู้หญิงที่นั่งขดอยู่มุมๆ หนึ่ง พูดขึ้นมา "น่าจะห้าวันได้" เสียงของเธอดูไม่มั่นใจนัก

       "พวกเธอเป็นนักศึกษางั้นเหรอ?" เวยลี่ถาม แต่ละคนยังหน้าละอ่อนกันทั้งนั้น ถึงแม้ร่างกายจะมีสิ่งสกปรก แต่ด้วยสายตาของหัวหน้าทีมอย่างเธอแล้ว ไม่มีทางมองพลาดอย่างเด็ดขาด

       "ใช่" ชายอ้วนเหมือนกับลูกชิ้นที่นั่งเงียบมานานตอบ ใบหน้าของเขาเหมือนกับลูกหมู ถึงแม้จะถูกขังอยู่ที่นี่มาห้าวัน แต่น้ำหนักดูเหมือนจะไม่ลดเลย กลับกันแล้วเหมือนว่าเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ

       "พวกเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยยูเหมิน ไม่คิดเลยว่าการมาเที่ยวครั้งนี้จะต้องพบกับเผ่ากินคน"

       น้ำเสียงของชายอ้วนฟังดูหวาดกลัว เมื่อเขาพูดคำนี้ออกมาทุกคนสั่นเหมือนกับถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง

       หลางหลิน เวยลี่มองหน้ากัน
       "แน่ใจนะ..."

       "แน่ใจสิ" ชายอ้วนตอบ "อ้อฉันชื่อผังอัน เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเราถูกจับมา มันเป็นวันที่พวกเราเดินเข้ามาในป่า อืมม์...ทำรายงานแล้วก็ล่าสัตว์น่ะนะ จากนั้นก็ถูกพวกมันจับมาไว้ที่นี่
        พวกเราไม่อาจขัดขืนได้ ในมือมีเพียงลูกซองหนึ่งกระบอกเท่านั้น แน่นอนว่าปืนกระบอกเดียวไม่อาจทำให้พวกเราหนีรอด หยวนปิง เขาถูกฆ่าตายทันทีที่เหนี่ยวไก เขาสามารถฆ่ามันได้คนเดียวก่อนร่างของเขาจะถูกถลกหนังออกมาสดๆ"

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผังอันเหมือนกับจะอ้วกออกมา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้ม และคนอื่นๆ ในหลุมเองก็เช่นกัน

       "จากนั้นมันก็ตั้งหม้อ ล้อมวงเฮโลกันเข้ามาโยนร่างของหยวนปิงเข้าไป ดื่มน้ำซุบร้อนๆ ตักแบ่งกันอย่างกับกินบุฟเฟ่ต์ พวกเราอยู่ที่นั่นไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้เพียงมองดูพวกมันค่อยๆ กินเนื้อของหยวนปิง!"

       เวยลี่ยังคงมีสีหน้าปกติ สำหรับเธอแล้วเคยจัดการกับเผ่าแบบนี้มามากมาย แต่สำหรับหลางหลินที่เพิ่งเคยพบเหตุการณ์เช่นนี้ รู้สึกอยากจะอาเจียนทันที
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #409 NewGodZero (@NewGodZero) (จากตอนที่ 241)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 22:01
    ดูเหมือนว่าเผ่านี้อาจจะเป็นรุ่นสุดท้ายที่ใด้ลืมตาดูโลก555555555
    #409
    0