แหวนมิติ

ตอนที่ 23 : บ้านอิเคดะ2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 648 ครั้ง
    4 ก.ย. 61



แกร๊ก แกร๊ก--! เสียงก้องกังวานราวกับคัตเตอร์กรีดผนังยังดังอยู่ต่อเนื่อง หลางหลินจิตใจสั่นไหวเขาขดริมฝีปากจนเลือดออก ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่ิอหัวใจเต้นโคมคามอย่างไม่เป็นจังหวะ

ผมสีดำยังคงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หลางหลินใช้มีดในมือฟันออกไป แต่อย่างใดก็ตาม ดูเหมือนมันจะไร้ประโยชน์เพราะผมของอิเคดะ รินะมีมากเกินไป หลางหลินหันไปมองที่ด้านหลัง ตอนนี้ซายะหายไปแล้ว เขาพยามจะหนีไป แต่อย่างไรก็ตามเขารู้สึกร่างกายหนักอึ้งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ขาเขาสั่นระริกเมื่อพบเจอเหตุการณ์บ้าๆ

   หลางหลินกั้นใจกัดลิ้นตัวเองจนเลือดกลบปากเพื่อให้ความเจ็บสลายความกลัว และวิ่งไปที่ชั้นบนเพื่อหาที่ซ่อนและรอเวลาประตูปรากฏ

หลางหลินวิ่งขึ้นมาที่ชั้นบน มันเต็มไปด้วยกลิ่นอับและหยากไย่เต็มเพดาน เขาเลือกห้องที่จะเข้าไปอย่างลวกๆ เพื่อเข้าไปซ่อน

ปึก!! หลางหลินปิดประตูห้องและหายใจอย่างหนักหน่วง ดวงตาเขาหดเล็กลงและร่างกายก็สั่นเทา "พวกเขาเป็นผีสินะ?" นี่คือคำอธิบายเดียวที่เขาคิดได้ คนพวกนี้น่าจะตายตั้งนานแล้ว เเละที่เขาเห็นก็คงจะเป็นภาพลวงตาที่ผีสร้างขึ้นมา? หรือมันเป็นแค่ภาพในอดีต

"ห้องนี้มัน..." หลางหลินหายใจถี่รัวจนเขาไม่ทันสังเกตสิ่งรอบตัว เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตอนนี้อยู่ในห้องของเด็กผู้หญิง ห้องเป็นสีชมพูซีดๆ มีเตียงเล็กสีชมพู และมีตุ๊กตาอยู่เต็มตู้เเละชั้นของเล่น มีตุ๊กตาผู้หญิงถือมีดเล่มเล็กถูกวางอยู่ที่ปลายเตียง มันเป็นตุ๊กตาสีขาวที่ถูกย้อมไปด้วยเลือดแห้งกรัง  บนเพดานมีโคมไฟเก่าๆ เหมือนกับกับจะหลุดออกมาได้ทุกเมื่อหากเขาเปิดสวิทช์ไฟ

"นี่ควรจะเป็นห้องของเด็กนั่น" หลางหลินค่อนข้างมั่นใจว่านี่คือห้องของซายะ เเละเมื่อคิดได้อย่างนั้นมันก็ทำให้เขาตื่นตระหนก ใบหน้าเขาซีดเซียวเเละบรรยากาศในห้องมันก็ค่อนข้างเย็น 

กรึก กรึกๆ--! จู่ประตูก็สั่นอย่างรุนแรงราวกับมันถูกคนเคาะอย่างต่อเนื่อง หลางหลินพยามยามดันประตูไม่ให้เปิดออก เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่รออยู่อีกด้านของประตูมันคืออะไร

กรึก-!! จู่ๆเสียงก็เงียบไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลางหลินถอนหายใจและเอาโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา "ยังเหลือเวลาอีกสองนาที บ้าเอ้ย" 

หลางหลินรู้สึกกังวล ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 2 นาที เวลาขนาดนั้นเขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะสามารถมีชีวิตได้อย่างไร มันเหมือนกับว่าเขาจะต้องตายเป็นศพอยู่ที่นี่และอยู่กับพวกเธอ

แค่คิดอย่างนี้ มันก็ทำให้เขาใจสั่นอย่างช่วยไม่ได้

"แอบเข้ามาในห้องนอนของซายะแบบนี้ ไม่ดีเลยนะคะ" 

"อึก!" หลางหลินกลืนน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือด แต่อย่างไรก็ตามเขารู้สึกว่ามันแห้งผาก ในใจเต้นระส่ำอย่างไม่เป็นจังหวะแขนขาไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้ดวงตาของเขาหดเล็กลงและมันเต็มไปด้วยความกลัว... ภาพด้านหน้าเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งกอดตุ๊กตาเปื้อนเลือด ในขณะเดียวกันเธอก็เอามือแหวกท้องของตัวเอง และเอาไส้ออกมากิน

เธอจ้องมองมาที่หลางหลินด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของซายะหัวเราะคิกคัก

"ลองมาชิมนี่สิคะ อาหารที่หนูทำให้พี่ชาย พี่ชายเป็นเด็กดื้อไม่ดีที่แอบเข้ามาในห้องของซายะ เพราะงั้น....มึงกินไส้หนูให้หมดนะคะ!!" อยู่ๆซายะก็โผล่มาประชิดใบหน้าหลางหลิน ร่างของหลางหลินทรุดลงบนพื้น เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะยืน ใบหน้าของเขาซีดราวกับกระดาษ ประหนึ่งศพที่มีชีวิต นิ้วมือของหลางหลินจับมีดทำครัวไว้แน่น แต่อย่างไรก็ตามเขากลับรู้สึกว่ามันหนักเหลือเกินที่จะยกขึ้นมา

หนังหัวของเขาชาและก็มีเสียงหึ่งๆ ดังที่ข้างหูตลอดเวลา 

"เอาล่ะ อยู่นิ่งๆนะคะ เดี๋ยวซายะจะค่อยๆป้อน" ซายะพูดเสียงเบา แต่สำหรับหลางหลินมันเป็นอะไรที่น่าสยดสยอง

ซายะค่อยๆ แหวกท้องของตัวเอง มันเต็มไปด้วยเครื่องในที่เน่าเปื่อยและมีหนอนชอนไช กลิ่นของเนื้อเน่าที่น่าสะอิดสะเอียน หลางหลินถึงกลับอ้วกแตกทันทีที่เห็นมัน 

ซายะหัวเราะเบาๆ เธอใช้มือปิดปากเล็กๆของตัวเอง ปากของเธอค่อยๆ อ้าออก เผยให้เห็นน้ำหนองที่ไหลออกมา มีหนอนอยู่ข้างในเเละมันเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น 

"อยู่นิ่งๆ นะคะ เดี๋ยวซายะจะป้อนอาหารอร่อยๆเอง" ซายะควักไส้ของตัวเองออกมา มันมีเลือดไหลเเละเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด 

หลางหลินไม่สามารถขยับร่างกายได้ ราวกับเขาถูกตรึงด้วยกางเขน มือเล็กๆ ของซายะ ใช้บีบปากที่ปิดแน่นของหลางหลินอย่างช้าๆ

หลางหลินไม่มีทางขัดขืน แรงของซายะเยอะมากและเธอก็ไม่ใช่มนุษย์

ปากของหลางหลินอ้าออกอย่างไม่เต็มใจ

"กินซะนะคะค่อยๆ เคี้ยวล่ะเดี๋ยวไส้หนูจะติดคอ" ซายะะยัดไส้ของตัวเองเข้าปากหลางหลินอย่างช้าๆ มันเต็มไปด้วยหนอชอนไชและกลิ่นเนื้อเน่า

"อื้อ ฮือฮือ" ใบหน้าหลางหลินเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขารู้สึกได้ถึงสิ่งที่น่ารังเกียจภายในปาก มันคาวและเหนียวเขาไม่สามารถเคี้ยวมันได้ เขารู้สึกถึงนอนที่ยั้วเยี้ยภายในปาก...

"แค่ก แค่ก!!" หลางหลินอ้วกออกมาทั้งหมด มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะกินไส้ของเธอเข้าไปได้ 

ไส้ของซายะตกลงบนพื้น มันย้อมห้องสีชมพูให้เป็นสีแดงสนิท

ซายะยิ้มอย่างน่าประหลาด เมื่อเห็นหลางหลินคายไส้ของเธอ 

"มันไม่อร่อยเหรอพี่ชาย มึงถึงได้คายไส้ของหนู!!!" ซายะแหวกท้องของตัวเองอีกครั้ง เธอพยายามที่จะเอาหัวของหลางหลินเข้าไปข้างในท้องที่เปิดออก...

 หลางหลินกัดริมฝีปาก เขารวบรวมพลังทั้งหมดและผลักเธอออกไป ฉีในร่างกายเล็กๆ ราวกับมันรู้ว่าเขาต้องการความช่วยเหลือ ร่างกายหลางหลินแข็งแกร่งชั่วขณะ เขาผลักเธอและลุกขึ้นเปิดประตูออกจากห้องอย่างทุลักทุเล 

ใบหน้าเขาขาวซีดริมฝีปากยังคงมีเครื่องในติดอยู่ หลางหลินวิ่งไปเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันเสียง แกร๊ก แกร๊ก ราวกับคัตเตอร์กรีดกำแพงก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง 

หลางหลินไม่ได้หันไปมอง เขารู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่างกายเมื่อเห็นเงาสีดำสะท้อนอยู่ในกระจก มันเหมือนกับเส้นผมขนาดใหญ่กำลังบิดเป็นเกลียวคลื่น 

กรึก กรึกๆ--! ผนังสั่นอย่างรุนแรงและมีเส้นผมพุ่งเข้ามาหาเขา หลางหลินใช้มีดทำครัวในมือตัดมันเป็นชิ้นๆ แต่อย่างไรก็ตามมันดูไร้ประโยชน์

เส้นผมนับพันเส้นได้ตรึงเขาลอยอยู่บนเพดาน ด้านล่างมีรินะกำลังคลานมาอย่างช้าๆ เทปกาวสีเหลืองบนร่างเธอเต็มไปด้วยเลือดที่ออกมาจากรอยตัด การเคลื่อนไหวของเธอทุกครั้งเหมือนกับตุ๊กตา ประหนึ่งร่างกายนี้เป็นของเล่นที่พังเเล้ว

"แกจะกินร่างกายของฉันเหรอ" เสียงแผ่วเบาของรินะทำให้ลมหายใจของหลางหลินถี่กระชั้น เขาเห็นเธอลอยตัวเข้ามาหาอย่างชัดเจน รินะยิ้มและปากของเธอก็ประกบปากของหลางหลิน ลิ้นสีแดงของเธอพยายามที่จะเข้าไปในปากเขา

ดวงตาของหลางหลินเบิกโพลง มันไม่มีตาสีดำมีเพียงสีขาวอย่างน่าพิลึก

ปึก!!! ชั่วขณะนั้นเองประตูมิติก็ปรากฏ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วบ้านราวกับมันจะแช่ ทุกอย่างให้เป็นน้ำแข็ง 

"กริ๊ด!!!" รินะหายเป็นกลุ่มควันสีดำก่อนที่ร่างของหลางหลินจะตกลงบนพื้น 

หลางหลินพยามที่จะลุกขึ้นในขณะที่มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมาด้วยความต้องการ

เธอคือซายะที่อุ้มตุ๊กตาเปื้อนเลือด

"พี่ชายประตูนี่มันทำให้เราอ่อนแอ" เสียงของเธอเหมือนกับร้องไห้และเหมือนกับเสียงคนแก่ ใบหน้าของซายะเปลี่ยนเป็นหน้าเกลียดเมื่อเห็นประตูนั้น

หลางหลินมีเลือดออกที่หูเมื่อได้ยินเสียงเธอ เขารีบเร่งฝีเท้าเข้าไปในประตูโดยที่ไม่หันกลับมามอง

ชั่วขณะนั้นซายะยิ้มและขยับมือเล็กๆ ของเธอครั้งหนึ่ง...

×××××

โลกหลัก

หลางหลินเดินออกมาจากประตูก่อนจะล้มลงที่พื้น ใบหน้าของเขาซีดเซียวและริมฝีปากที่สั่นเครือ 

หลางหลินอ้วกออกมา มันมีเพียงน้ำย่อยเเละเลือดในปากเท่านั้นที่ออกมา ไม่มีหนอนหรือไส้ของซายะ เหมือนกับทุกสิ่งที่พบเจอเป็นแค่ภาพลวงตา 
   
"นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วสิ" หลางหลินนอนแผ่หลาอยู่ที่พื้น  เขานึกว่าตัวเองจะต้องตายเป็นผีอยู่ที่นั่นซะแล้ว ถ้าหากเป็นแบบนั้น มันก็จะไม่เหลืออะไรเลยในสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมด

"การเดินทางข้ามมิติเต็มไปด้วยความอันตราย ฉันจะต้องทำให้ขาของตัวเองหายพิการด้วยเทคนิคการหายใจในน้ำให้ได้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็...มันจะเป็นเรื่องลำบากมากเวลาวิ่งหนีผี" การวิ่งหนีผีจำเป็นต้องใช้พละกำลังขาอย่ามาก และด้วยขาที่พิการของเขาหากเจอเรื่องแบบนี้อีกมันก็จะแย่ 

"ติ้ง... ตุ๊กตาเปื้อนเลือของซายะ สมบัติระดับ???
สามารถฆ่าเป้าหมายได้หนึ่งครั้งต่อวัน 
คูลดาวน์24ชั่วโมง
ต้องการลำไส้ของมนุษย์เพื่อเปิดใช้งาน
แต้มประสบกราณ์ที่ได้รับ ???" 

"เชี่ย!!" หลางหลินรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก เขาเห็นมือของตัวเองถือตุ๊กตาเปื้อนเลือดของซายะอย่างชัดเจน มันยังเป็นตุ๊กตาที่ติดเลือดแห้งกรัง! 

"มันมาอยู่ในมือฉันได้ไง?" หลางหลินไม่ลังเลเลยที่จะโยนมันทิ้ง เขายังจำภาพซายะถือตุ๊กตาในขณะกำลังกัดกินลำไส้ของตัวเอง 

และภาพนั้นมันก็ตามมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง เมื่อเห็นตุ๊กตาอยู่ตรงนี้ ราวกับมันเป็นภาพซ้อนทับกับซายะที่กำลังยิ้มให้กับเขา

"มันเป็นแค่ภาพลวงตา..." หลางหลินขยี้ตาตัวเองก่อนจะเหลือบมองมันอีกครั้ง ตอนนี้เขาเห็นเพียงตุ๊กตาเปื้อนเลือดอยู่ที่พื้น ส่วนซายะนั้นไม่อยู่

"ฟู่ว!!" หลางหลินถอนหายใจเมื่อมันเป็นแค่ภาพลวงตา แต่อย่างไรก็ตามตุ๊กตานั้นเป็นของจริง แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

หลางหลินค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนจะลากขาเข้าไปดูใกล้ๆ ตุ๊กตายังนอนอยู่ที่เดิมมันไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย หลางหลินลองใช้เท้าของตัวเองเขี่ยเพื่อพิสูจน์ แต่มันก็ยังเหมือนเดิม  

หลางหลินยิ้ม "เห้อ นึกว่ามันจะเป็นตุ๊กตามีชีวิตซะแล้วสิ แต่อย่างไรมันก็เป็นของดี ถึงแม้ฉันจะต้องใช้ลำไส้ของมนุษย์เพื่อใช้งานก็เถอะ ขอให้นี่เป็นตัวเลือกสุดท้ายก็แล้วกัน" หลางหลินค่อยๆ เอื้อมมือเก็บตุ๊กตาเข้าแหวนมิติอย่างไม่เต็มใจนัก

มันเป็นตุ๊กตาเปื้อนเลือดของซายะและมีความสามารถในการฆ่าเป้าหมาย โดยการแลกกับลำไส้ของมนุษย์ ถ้าหากเขาปล่อยทิ้งไว้มันก็จะเสียเปล่า ถึงแม้มันจะอันตรายก็ตาม หลางหลินจึงเลือกที่จะเก็บมันไว้เพื่อเป็นไพ่ใบสุดท้ายในการต่อสู้ แต่อย่างไรก็ตาม นั่นหมายถึงต้องเอาลำไส้ของมนุษย์ให้มันกินด้วยนะ!! 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 648 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #417 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 20:37
    ขอบคุณ
    #417
    0
  2. วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:33
    หลอนชิบหาย ดีนะเป็นคนจินตนาการไม่เก่ง ไม่งั้นมีเก็บไปฝันแน่
    #330
    0
  3. #326 OoolcorpselooO (@OoolcorpselooO) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 19:01
    นี้คือระดับฝึกหัดแน่นะ-0-
    จากความยากระดับกระต่ายไหงโหดขึ้นขนาดนี้
    #326
    0
  4. #283 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 08:04
    หลอนจัด
    #283
    0
  5. #268 snow (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:05

    ตอนนี้อ่านแล้วหลอนเลยอ่ะ

    #268
    0
  6. #213 shiro sora no kuhaku (@jackkomhatasen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 05:10
    สยองกว่าหนังผีกีนิยายสองตอนนี้ละ ยึ้ย
    #213
    0
  7. #158 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 19:51
    รู้สึกเกรี้ยวกราดตรงคำว่า มึ-ง
    #158
    0
  8. #71 kanplou (@kanplou) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 19:22
    มีเงินแล้ว ไม่คิดจะซื้ออาวุธอะไรให้ตัวเองหน่อยเหรอ เจอแบบนี้คงต้องฝึกตัวเองให้หายพิการก่อนก็ดีนะ
    #71
    1
    • #71-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 23)
      4 กันยายน 2561 / 19:48
      ต้องหายพิการครับ ไม่งั้นหนีไม่ทัน อิอิ
      #71-1
  9. #70 anathema (@anarocker) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 13:12
    น่าจะได้มีดมาอีกเล่ม มีดของฆาตกรอะไรงี้ แถมมีเงินแล้วน่าจะซื้อมีดใหม่หรืออาวุธใหม่ได้แล้วนะครับ
    #70
    2
    • #70-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 23)
      4 กันยายน 2561 / 19:48
      เปล่าประโยชน์ครับเพราะขายังพิการ และอาวุธเช่น_มีดมันค่อนข้างล้าสมัยกับยุคปัจจุบัน พระเอกจะมีอาวุธอย่างอื่นครับ
      #70-1
  10. #69 Windy Erika (@tyuioptotan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 13:07
    อยากให้หนูซายะป้อนให้แบบปากต่อปากอะ
    #69
    1
    • #69-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 23)
      4 กันยายน 2561 / 19:47
      ฟังดูอร่อยจัง
      #69-1
  11. #68 RebellioN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 08:44

    หลอนกันเลยทีเดียว จ๊ากกกกก ต้มใส้ ใส้ย่างงงงงงง

    #68
    1
    • #68-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 23)
      4 กันยายน 2561 / 19:49
      แซ่บนะ
      #68-1
  12. #67 ApMobile (@ApMobile) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 07:14
    ได้แต่มองผ่านๆ ไม่กล้าอ่านอะ

    ประตูมิติบ้าๆนี่ปิดตายมันไปเถอะ จะพาไปไหนไม่ว่าทำไมต้องพาไปเที่ยวบ้านผีสิง
    #67
    1
    • #67-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 23)
      4 กันยายน 2561 / 19:49
      555 ผมชอบนะบ้านผีสิง มันมีอะไรให้เราค้นหาดี
      #67-1
  13. #66 คุณป้า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 06:49

    คำเตือน! อย่าอ่านตอนกิน

    #66
    2
    • #66-1 tomtam333 (@tomtam333) (จากตอนที่ 23)
      4 กันยายน 2561 / 08:07
      ไม่ทันแล้วโว้ยยยยย อ้วกกกกกกก
      #66-1
    • #66-2 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 23)
      4 กันยายน 2561 / 19:49
      อร่อยเหาะ
      #66-2