แหวนมิติ

ตอนที่ 171 : ยัยแวมไพร์โลลิ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

        ชี่!! ลำตัวของตุ๊กแกราตรีถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ และในจังหวะนั้นเองหลางหลินรีบใช้ร่มทมิฬในมือยิงเข้าหัวของตุ๊กแกราตรีในระยะประชิด ทำให้หัวของมันมีหลุมเลือดปรากฏ อีกทั้งลำแสงสีใสยังทะลุไปถึงอีกด้าน ตุ๊กแกราตรีล้มลง ร่างของมันดิ้นชั่วครู่ ก่อนจะแน่นิ่งไป...

        "สำเร็จแล้ว..." ตุ๊กแกราตรีแข็งแกร่งกว่านกที่สู้ตอนกลางวันเป็นอย่างมาก ถ้าหากเขาสู้กับมันพร้อมกันสี่ตัวล่ะก็ เกรงว่าคงจะเสียชีวิตไปนานแล้ว

         กรร!! ด้วยเสียงคำรามของเสือขาว ทำให้หลางหลินหันไปมอง พบว่าตอนนี้มันจัดการตุ๊กแกราตรีตัวนั้นสำเร็จแล้ว อีกทั้งในเวลานี้ยังจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

        "ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรแกหรอก..." หลางหลินเก็บอาวุธ ใบหน้ามีเม็ดเหงื่อปรากฏ ตอนนี้พลังฉีในตันเถียรแทบจะแห้งเหือด หากต้องสู้กับเสือขาวนี่ล่ะก็เกรงว่าคงต้องหนีลูกเดียว หากไม่งั้นคงต้องตกเป็นอาหารในกระเพาะของมัน

          เสือขาวมีเลือดท่วมตัว มันมองหลางหลินที่เก็บอาวุธไปแล้วครั้งหนึ่ง ก่อนจะคำรามเสียงต่ำ ใช้ปากขนาดใหญ่คาบตุ๊กแกราตรีตัวหนึ่งหายลับไปในเงามืด

         "ฟู่ว..." หลางหลินปาดเหงื่อบนหน้าผาก จ้องมองตุ๊กแกราตรีสามตัวด้วยรอยยิ้ม "มิตินี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสอง อีกทั้งยังอันตรายเอามากๆ ถ้าหากไม่ได้เสือตัวขาวเมื่อครู่ล่ะก็ ฉันคง..." 
           เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตอนนี้หลางหลินรู้ดีว่าตัวเองอ่อนขนาดไหนในมิตินี้ แต่อย่างใดก็ดี ที่นี่ล้วนมีทรัพยากรที่รอให้เขาได้เก็บเกี่ยว สิ่งที่หลางหลินทำได้ตอนนี้คือเร่งเสริมสร้างความแข็งแกร่ง

           แกว๊ก แกว๊ก! อยู่ๆ พลันมีเสียงนกร้องบนท้องฟ้า บรรยากาศแปลกๆ พัดผ่านทั้งป่ามืดมน
           หลางหลินมองเนื้อตัวเปื้อนเลือดด้วยรอยยิ้มขม "กลิ่นเลือดทำให้สัตว์เหล่านั้นเคลื่อนไหว...? อีกทั้งมันยังเหม็นเปรี้ยวชะมัด" 

           เลือดของตุ๊กแกราตรีมีคุณค่าสำหรับร่างกาย แต่ว่ากลิ่นของมันก็เหม็นเป็นอย่างมาก ในเวลานี้หลางหลินจึงรีบเก็บศพของพวกมันลงไปในแหวนมิติ จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดของมันทิ้งก่อนจะใส่ชุดใหม่ เมื่อเสร็จแล้วจึงปีนขึ้นต้นไม้ออกจากจุดนั้น เพื่อรอเวลาประตูปรากฏ

           ที่จริงแล้วหลางหลินอยากจะสำรวจอีกหน่อย แต่ว่าตอนนี้เป็นเวลากลางคืน มันอันตรายเป็นอย่างมาก และอีกอย่างตัวเขาเองแทบจะหมดพลังแล้ว ในเวลานี้ทำได้แค่รอประตูปรากฏเท่านั้น ในระหว่างนั้นเขาก็ไม่ได้นั่งเฉยๆ ตอนนี้หลางหลินกำลังนั่งฝึกเทคนิคกระถางธูปโอสถ เขาไม่ได้เสียแต้มประสบการณ์เลยสักแต้มสำหรับเทคนิคนี้ มันเป็นอะไรที่โชคดีมากจนเขาแทบอยากจะตะโกนดังๆ

           ความรู้ทั้งหมดฝังอยู่ในหัวของหลางหลิน คล้ายกับว่าสิ่งเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน กอปรกับการบ่มเพาะของเทคนิคการหายใจในน้ำ ทำให้เขาเข้าใจว่าสิ่งที่ต้องทำคืออะไร ในเวลานี้จะเห็นอากาศโดยรอบถูกดูดเข้ามาได้รูจมูกของชายหนุ่มอย่างต่อเนื่อง

           มิติสัตว์อสูรมีอนุภาคพลังฉีที่หนาแน่นกว่าโลกหลายเท่านัก เพราะงั้นเพียงไม่นานเขาก็รู้สึกแน่นหน้าอก แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นหลางหลินก็ไม่ได้หยุดฝึก

           ใบไม้ที่อยู่ด้านหลังของเขาเริ่มสั่นไหวแปลกๆ ใบไม้เป็นสีเขียวและสีนั้นก็ลอยออกมาในอากาศ ไม่สิหากพูดให้ถูกคือมันถูกดึงออกมาด้วยเทคนิคกระถางธูปโอสถต่างหาก สายสีเขียวเส้นเล็กไหลไปตามสายลม สายสีเขียวหมุนวนรอบร่างกายอย่างช้าๆ

           เพียงแค่เเสงสีเขียวเล็กๆ ก็ทำให้ร่างกายของเขารู้สึกถึงความสดชื่นแล่นไปทั่วร่างกาย ปะหนึ่งถูกธรรมชาติโอบอุ้มไว้

           แสงสีเขียวเล็กๆ หลังจากที่หมุนวนไปรอบๆ ไม่นานนักก็ถูกจมูกสูดเข้าไป ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นภายใน พร้อมกับดวงตาที่เปิดขึ้นมา ภายในดวงตามีแสงสีเขียวเข้มกระพริบอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหายไปอย่าไร้ร่องรอย

          "สุดยอด พลังของที่นี่หนาแน่น เพียงแค่ฝึกได้ไม่กี่ชั่วโมงแต่ก็เหมือนฝึกหลายวัน นี่เหรอคือความหนาแน่นของอนุภาคพลังฉี!" หลางหลินกำหมัดแน่น ตอนนี้การไปยังระดับถัดไปเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น ถึงแม้ว่าที่นี่จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่การเข้ามาฝึกเทคนิคกระถางธูปโอสถก็ช่วยเขาได้อย่างดี 

          หลาหลินไม่ได้รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อยที่มายังมิตินี้

          มิตินี้ถูกบันทึกแล้ว สัตว์อสูรเองก็มีจำนวนมาก เขาสามารถล่าพวกมันได้ อีกทั้งยังฝึกเทคนิคได้อีกนี่มันวิเศษจริงๆ

          ปึก!! ขณะนั้นเองประตูหัวกระโหลกขนาดใหญ่พลันปรากฏตรงช่องว่างของต้นไม้ หลางหลินลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไป

          หลังจากที่ประตูหายไปแล้ว เเสงจันทร์ก็ส่องบริเวณด้านล่างของต้นไม้ ทำให้เห็นเงาสีขาวขนาดใหญ่ของเสือตัวหนึ่ง เสือขาวจ้องมองจุดที่เขาหายไป มันกระโดดขึ้นมาดมกลิ่นเสียงดังฟึดฟัด ก่อนจะคำรามครั้งหนึ่งและหายลับไปในเงามืด...

. .............

โลกหลัก

          "ตอนนี้ฉันมีแต้มอยู่...สามหมื่นห้าพันแต้ม...อีกเพียงแค่ห้าพันแต้มฉันก็จะได้บันทึกมิติอีกครั้ง!!" สัตว์อสูรระดับสองให้แต้มกับเขาถึงหมื่นแต้มต่อตัว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ฆ่ามันก็ตาม แต่มันก็ให้แต้มกับเขาอยู่ดีเพราะนำมันกลับมาด้วย

           หลางหลินยืนกอดอกด้วยความดีใจ ตอนนี้เขาอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ที่จริงแล้วแต้มประสบการณ์ขนาดนี้มันมากพอแล้วที่จะอัปเด็กฝึกหัดข้ามมิติ 
เมื่อเขาอัปร่างกายก็จะยกระดับขึ้น แต่ว่าหลางหลินไม่ได้ทำเพราะยังมีเรื่องต้องพิสูจน์ก่อน และเรื่องนี้เองก็ต้องกลับไปที่เมืองหลี่หมิงเท่านั้นถึงจะพิสูจน์ได้

          "นี่มันอะไรกัน?" หลางหลินที่ยืนดีใจอยู่ ในตอนนี้เพิ่งสังเกตเห็นว่าแอ่งเลือดที่เคยเห็นเมื่อวาน ในตอนนี้กลับหายไปอย่างร่องรอย อีกทั้งร่างกายของศพก็แห้งกรังคล้ายกับมัมมี่ และยังมีเส้นใยระโยงระยางคล้ายกับสายไฟของบางประเทศ มันดูไร้ระเบียบ เส้นใยเป็นสีแดงเข้ม ทุกเส้นล้วนเชื่อมต่อถึงศพ คล้ายกับว่ามันเป็นท่อส่งอาหารให้กับสิ่งที่อยู่ใจกลาง

           ใจกลางของเส้นใยสีแดง เป็นรังไหมขนาดใหญ่ทรงกลม มันเต้นตุบตับคล้ายกับหัวใจและพลังงานที่สัมผัสได้ก็พอๆ กับรวบรวมฉีระดับกลาง!

           "แอนนางั้นเหรอ? เธอกำลังจะคืนชีพ!" หลางหลินรู้สึกว่าการเต้นนี้มันคล้ายกับผลึกเลือดที่เขาเคยถือ อีกทั้งสิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้ นอกจากผลึกเลือดของแอนนาแล้ว ก็ไม่มีคำอธิบายไหนจะอธิบายได้อีก

             แกร๊ก!! ขณะนั้นเองเสียงฉีกขาดก็ดังขึ้น มีมือขนาดเล็กโผล่ออกมาจากรังไหม มือนี้ซีดขาวคล้ายกับศพที่พยามแกะออกมา หลางหลินถอยห่างออกมาเล็กน้อย ในขณะเดียวกันก็ใช้พลังจิตสังเกตถึงสิ่งที่อยู่ภายใน

            เสียง แกร๊ก ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง...มือทั้งสองค่อยๆ แหวกรังไหมออก พร้อมกับมีหัวของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏออกมา ไม่นานรังไหมก็ถูกฉีกขาด ร่างภายในนั้นจึงร่วงหล่นลงกับพื้น ผมสีแดงเพลิงปกปิดใบหน้าไว้ ทำให้มองเห็นหน้านั้นไม่ชัดนัก แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นโฉมหน้าที่สะท้อนกับแสงจันทร์ได้เป็นอย่างดี 
           เป็นใบหน้าของเด็กอายุราวสิบปี สะอาดใส ดูน่ารัก
           เธอสูงเพียง 130 เซ็นติเมตรเท่านั้น อีกทั้งในเวลานี้ร่างกายยังเปลือยเปล่า เรียวขาคู่เล็กเบียดเสียดกันแน่นขนัด พยามจะปิดบังส่วนที่ซุกซอนไว้อย่างมิดชิด
หน้าอกแบนราบแทบจะไม่มีความแตกต่าง แต่ทว่าสิ่งนี้กลับเป็นอำนาจทำลายล้างบางอย่าง เพียงแค่เขามองก็แทบจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่

          "แอนนา..." เสียงของหลางหลินดังขึ้นอย่างอ่อนแรง เขารู้สึกว่าร่างกายกำลังร้อนผ่าว โดยเฉพาะเวลาที่มองเรียวขาเล็กคู่นั้น

          "ว้าย!!!" แอนนาเพิ่งรู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่ เธอนั่งลงกับพื้นก่อนจะใช้มือปิดส่วนลับไว้ ในขณะเดียวกันก็ช้อนสายตามองชายตรงหน้า ด้วยแววตารังเกียจ

          "เอ้ย ขอโทษด้วย ใครจะคิดล่ะว่าเธอจะสร้างร่างกายได้เร็วขนาดนี้ เอ้าใส่ชุดนี่ซะ" ถึงจะอย่างไรเขาก็ยังเป็นแฟนกับพี่สาวของเธอ การจัดการกับแวมไพร์น้อยตรงหน้าคงจะไม่ดีนัก วิเวียนคงโกรธแน่หากทำอย่างนั้น หลางหลินควานหาเสื้อเชิ้ตในแหวนมิติ ก่อนจะโยนให้เธอ

          "ขอบคุณค่ะ.." แอนนารับเสื้อมาก่อนจะมองหน้าของเขาแบบผ่านๆ

          "โอ้ว...ฉันต้องหันไปทางอื่นสินะ!" แอนนาผงกศีรษะ หลางหลินยิ้มและหันไปทางอื่น แต่เขากลับรู้สึกว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง เมื่อคิดดูอีกทีพลันนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังพูดภาษาจีน จึงถามขึ้น "แล้วนี่พูดภาษาจีนได้ยังไง?"

            แอนนาใส่เสื้อเชิ้ตของเขาแล้ว เสื้อเชิ๊ตสีขาวบางๆ ยาวมาถึงช่วงเข่า เรียวขาเล็กขาวซีดเบียดเสียดกัน ริมฝีปากแดงเรื่อเม้มแน่น ตอนนี้เธอดูน่ารักเป็นอย่างมาก หากจะบอกว่าวิเวียนมีความเซ็กซี่เย้ายวนแล้วล่ะก็ แอนนาคงจะเป็นโลลิที่มีอำนาจทำลายล้างสูง

            แวมไพร์น้อยเมื่อได้ยินเขาถาม พูดขึ้นว่า "นั่นเพราะท่านพี่สอนฉันตอนที่คุณให้เราอยู่ด้วยกัน"

           "จริงเหรอ?" หลางหลินนับครั้งที่ตัวเองให้วิเวียนถือผลึกเลือดได้ เขาให้เธอถือเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าช่วงเวลาเพียงแค่นั้น แวมไพร์สุดสวยจะสอนภาษาให้กับแอนนาด้วย

           "จริงสิ! อ้อแล้วก็ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่คืนชีพให้กับแอนนา" แอนนายิ้มหวาน "นี่ๆ รู้มั้ยว่าโลกนี้มันน่าอยู่มากเลยล่ะ ไม่มีทั้งจักรวรรดิ ไม่มีทั้งสงคราม เป็นโลกที่สงบสุขสุดๆไปเลย ขอบคุณนะคะที่พาฉันและท่านพี่มายังที่นี่ อ้อฉันอยากเล่นสวนสนุกแบบท่านพี่บ้างจัง จะพาฉันไปเล่นบ้างได้มั้ยคะ..."

           "อ่า..สวนสนุกงั้นเหรอ มันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้มือน่ะมือ" หลางหลินหน้าแดง

            แอนนาเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ก็เหลือบมองมือของตัวเอง พบว่าตอนนี้กำลังกุมมือของชายหนุ่มอยู่ ความเคอะเขินแล่นไปทั่วใบหน้า เปลี่ยนเป็นสีแดงในพริบตา รีบถอยออกมาในทันที "ขอโทษค่ะ พอดีฉัน...ดีใจไปหน่อย" 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #348 15415249 (@15415249) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 11:35

    คุณตำรวจครับมีหมีอยู่ตรงนี้ครับ

    #348
    0
  2. #347 wontragoon (@wontragoon) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 06:12
    เขียนไปแล้วอ่านไปเรื่อยๆเหมือนนิยายแปลเลย พระเอกค่อยๆเก่งไม่เวอร์อะไรมากเหมือนไม่อยากไปเลยครับเอาแบบนี้แหละครับสรุปแล้ว
    #347
    0
  3. #346 NewGodZero (@NewGodZero) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:43
    โลลิค่อนแน่นอน555
    #346
    0
  4. #345 paradox time (@sarinnewa) (จากตอนที่ 171)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:22
    โลลิลลลลลลลลลลลล!!!!
    รู้สึกถึงพลังที่ถูกปลุกให้ตืน
    โฮกกกกกกกกกกกกกก!!!!!
    #345
    0