แหวนมิติ

ตอนที่ 170 : หลางหลินปะทะตุ๊กแกราตรี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

      หลางหลินเริ่มปีนเถาวัลย์ขึ้นไป เถาวัลย์ใหญ่ราวห้าคนโอบ รายล้อมหน้าผาราวกับใยแมงมุม หน้าผาสูงและมีลมแรงมาปะทะตลอดเวลา ทำให้เสียเวลาไปกับมันเป็นชั่วโมงกว่าจะขึ้นมาถึงด้านบน

        หลังจากขึ้นมาแล้ว หลางหลินก็หันกลับไปมองอีกฟากของหน้าผา พบว่าตอนนี้ศพของนกตัวที่ตายไปไม่อยู่แล้ว คาดว่าอาจจะเป็นนกสองตัวนั้นที่เอาศพไป

       "เห้อ...นั้นสัตว์อสูรระดับสองเชียวนะ" หลางหลินถอนหายใจ ก่อนจะเริ่มเดินไปข้างหน้า ที่นี่ยังคงร้อนเหมือนเดิม แดดแรงและมีเมฆหนาอยู่บนท้องฟ้า ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต มันวังเวงและน่ากลัว

        หนึ่งชั่วโมงต่อมา

        หลางหลินพบกับป่าข้างหน้า มันเป็นป่าเงียบและมืดมน หลางหลินยังไม่ได้เดินเข้าไปสำรวจ หากแต่เลือกปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงก่อนจะเอาบิสกิตและน้ำอัดลมออกมากิน
        ทันทีที่ขึ้นมาบนต้นไม้ ด้านล่างก็มีหม่าป่าสีเทาตัวหนึ่ง มันวิ่งออกมาพร้อมกับร่างกายชโลมไปด้วยเลือด ร่างกายของมันเต็มไปด้วยบาดแผล แววตาของมันดุร้ายแต่แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว

       "สัตว์อสูรระดับหนึ่งงั้นเหรอ?" หลางหลินรู้สึกดี ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้สัตว์อสูรระดับสอง แต่ยังดีที่ได้สัตว์อสูรตัวนี้ ถึงแม้ว่าคุณค่าของเนื้อจะน้อยกว่า แต่มันก็ให้แต้มประสบการณ์กับเขาได้หากเอากลับไป

       "นั่นอะไร?" หลางหลินกำลังจะโจมตี แต่ทันใดนั้นรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่าง การเคลื่อนไหวนี้รวดเร็วดั่งสายฟ้า มันเป็นสีดำเมื่อมขนาดใหญ่เห็นเงาไหวๆ พริบตาเดียวหมาป่าตัวนั้นก็ถูกมันฉีกร่างกาย ฟันขนาดใหญ่ของงูสีดำกัดร่างหม่าป่าเเหลกเละเป็นเนื้อบด ดวงตาของงูเป็นสีดำขลับ ในขณะนั้นมันก็มองมาบนต้นไม้

        ฮู่ม เสียงลมหายใจของงูราวกับปีศาจร้าย ไอความตายแพร่กระจายไปโดยรอบ ต้นไม้ใบหญ้าแห้งเหี่ยวอย่างไม่ทราบสาเหตุ อาจเป็นเพราะลมหายใจของมันเป็นพิษ หรือไม่ก็คลื่นพลังของมันที่ปล่อยออกมา

        หลางหลินรีบซ่อนตัวในขณะเดียวกันก็ถอนพลังจิตด้วยเช่นกัน เมื่องูตัวนั้นเห็นว่าต้นไม้ไม่มีอะไร มันจึงหันมาจัดการกับร่างของหมาป่าต่อ เพียงคำเดียวของมันกลืนหมาป่าตัวนั้นจนหมด ก่อนจะเลื้อยกลับเข้าไปในป่าด้วยท่วงท่าเชื่องช้า

       "อะไรกัน? สัตว์อสูรเมื่อครู่นี้ เพียงแค่อีกเก้าเดียวก็จะไปยังระดับสาม...แบบนี้มันบ้าชัดๆ" หลางหลินลอบถอนหายใจ สัตว์เมื่อครู่อันตรายมาก แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะฆ่ามันได้มั้ย มันเป็นสัตว์อสูรระดับสูงสุดที่เคยพบเจอ และตัวเขาในตอนนี้ก็ยังห่างชั้นกับมันอยู่มาก ในเวลานี้จึงลอบมองออกไปอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเงียบเชียบแล้วจึงค่อยๆ ออกมาจากที่ซ่อน จ้องมองเลือดของหมาป่าที่อยู่บนพื้นครู่หนึ่ง ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง ก่อนจะปีนต้นไม้เข้าไปในป่าลึก

        ถึงแม้ว่าที่นี่จะอันตราย แต่สิ่งเหล่านี้นับเป็นความท้าทายที่จะทำให้เขาข้ามขีดจำกัดได้ เพราะงั้นหลางหลินจึงต้องมุ่งหน้าต่อไป

        หนึ่งชั่วโมงต่อมา

        หลางหลินไม่รู้เหมือนกันว่าเข้ามาลึกเท่าไหร่ แต่ก็บอกได้ว่าลึกมาก 
ข้างในป่าค่อนข้างชื้นและมีสัตว์อสูรดุร้ายอยู่นับไม่ถ้วน ถ้าหากเขาไม่ระวังล่ะก็อาจจะพบกับความตายได้ง่ายๆ ตลอดรายทางเกิดการต่อสู้ของสัตว์อสูรตลอด แต่ละตัวล้วนเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง โดยเฉพาะสัตว์ระดับสองนั้นมันแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

        หลางหลินยังคงเคลื่อนไหวผ่านต้นไม้ด้านบน ถ้าหากลงไปข้างล่างล่ะก็ พวกมันอาจจะพบกับเขาได้เพราะงั้นการเดินทางบนต้นไม้จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

       ตุ๊ก ตุ๊ก...อยู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นที่ด้านหลัง ชายหนุ่มมีเม็ดเหงื่อผุดอยู่บนหน้า ไม่หันกลายกลับไปมอง หากแต่จู่โจมด้วยขวานในมือทันที

       ฉึก! เสียงฉึกครั้งหนึ่งดังขึ้น เมื่อมองดูดีๆ จะพบว่ามันเป็นตุ๊กแกขนาดใหญ่เกาะอยู่บนต้นไม้ ร่างกายมีขนาดประมาณ 1 เมตร บัดนี้มันได้ถูกขวานหยกขาวเฉาะหัวแล้ว ร่างของมันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง

      "ตุ๊กแกงั้นเหรอ?" หลางหลินเริ่มสำรวจตุ๊กแกที่ถูกแช่แข็ง ทันใดนั้นข้อความก็เด้งขึ้น

"ติ้ง...สัตว์อสูรระดับ 1 ตุ๊กแกราตรี
เนื้อของมันเป็นเนื้อธรรมดา เพียงช่วยให้ร่างกายร้อนระอุคล้ายกับไฟรนเท่านั้น 
ส่วนเลือดของมันนั้น สามารถนำมาทาอวัยวะเพศชายได้ ช่วยให้แข็งตัวได้ดี อีกทั้งขนาดยังขยายใหญ่ขึ้นเช่นกัน
แต้มประสบการณ์ที่ได้รับ 1000 แต้ม!"

       "ว้าว นี่มันอัศจรรย์ ถึงแม้ว่าแต้มจะได้น้อยแต่ว่าเลือดของมันก็วิเศษจริงๆ"
        ดวงตาหลางหลินเป็นประกาย เลือดและเนื้อของตุ๊กแกราตรีเป็นของดีสำหรับผู้ชายชัดๆ มันจะช่วยให้เขารวยได้ถ้าหากเขามีเนื้อและเลือดของมันในปริมาณมากพอ

        หลางหลินเก็บตุ๊กแกราตรีไว้ในแหวนมิติ ในขณะเดียวกันก็มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ไม่รู้ว่าผ่านมานานเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว

        ชายหนุ่มยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน เขาเฝ้ารออยู่ที่นี่เพราะหวังว่าจะพบกับตุ๊กแกราตรีอีกครั้ง ถ้าหากการคาดการณ์ของเขาไม่ผิด ตุ๊กแกราตรีมันจะต้องเคลื่อนไหวในเวลากลางคืน เหมือนกับชื่อของมันแน่
        ตุ๊กแกราตรีมีขนาดใหญ่และน่ากลัว แต่ในเวลากลางคืนแบบนี้ร่างกายของมันจะกลมกลืนเข้ากับต้นไม้ จนแทนแยกแยะไม่ออกเลยว่าอันไหนต้นไม้ อันไหนคือตุ๊กแก

        ยามมืดเวลานี้ บรรยากาศวังเวงเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มมีเม็ดเหงื่อบนใบหน้า ถึงแม้เวลานี้อากาศช่างเย็นเยือก แต่ความเครียดก็ทำให้รู้สึกร้อนรุ่ม

        ในขณะนั้นเอง มีดวงตาคู่หนึ่งข้างล่างต้นไม้เรืองแสงขึ้นมา มีเสือขาวตัวใหญ่หนึ่งตัวกำลังเดินไปรอบๆ ดวงตาของมันเป็นสีเขียวและมันดูคล้ายกับไฟฉายขนาดเล็ก หลางหลินจ้องมองหากแต่ไม่ได้ลงมือ สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือตุ๊กแกราตรีเท่านั้น เพราะงั้นเจ้าเสือขาวตัวนี้จึงไม่ได้อยู่ในสายตาเลย

        ตุ๊ก...ตุ๊ก....ในขณะนั้นเองเสียงที่รอคอยดังขึ้นมา 

        "มาแล้วสินะ! ปล่อยให้ฉันรอซะตั้งนานแน่ะ" หลางหลินจับขวานหยกขาวและร่มทมิฬแน่น ในขณะเดียวกันก็เริ่มสังเกตโดยรอบว่าเจ้าของเสียงอยู่ตรงไหน

         ฟู่ว!! ในตอนนั้นเองด้านล่างพลันมีเสียงดังขึ้น เสือขาวตัวใหญ่อยู่ๆ กลับถูกเงาสีดำขนาดใหญ่ล้อมหน้าล้อมหลัง มันล้อมทุกทิศทาง ทำให้ตอนนี้เสือขาวไม่สามารถขยับไปทางไหนได้

         เงาดำเริ่มคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ หลางหลินเฝ้ามองอย่างอดทนและในจังหวะนั้นเอง แสงจากดวงจันทร์ได้ตกกระทบลงมาทำให้มองเห็นตุ๊กแกราตรีสี่ตัวขนาดใหญ่อย่างชัดเจน ร่างกายมีขนาดใหญ่จนเกือบเท่าเสือขาว อีกทั้งยังเป็นสัตว์อสูรระดับสองกันทั้งนั้น!

         "ฉันควรรอดูสถานการณ์ไปก่อน.." ถ้าหากเขาลงไปตอนนี้มีแต่ต้องสู้จนตัวตาย ตุ๊กแกพวกนี้ต่างจากตัวที่เขาฆ่าไปก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง พวกนี้ดูเหมือนตุ๊กแกที่โตเต็มวัย ส่วนตัวที่หลางหลินจัดการอย่างง่ายเป็นแค่เด็กๆ เท่านั้น

          กรร! เสือขาวคำรามลั่น ถึงแม้ตุ๊กแกจะมีจำนวนมากกว่าแต่มันก็ไม่ถอยหนี กลับกันแล้วมันยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากดวงตา เมื่อได้ยินเสียงของเสือขาวคำราม ตุ๊กแกเหล่านั้นก็ไม่ลังเลเลยที่จะพุ่งเข้าไป

         ตุ๊กแกทั้งสี่ตัวรวดเร็วและโจมตีพร้อมกัน! 
         เสือขาวคำรามก้องอีกครั้งก่อนจะใช้อุ้งเท้าขนาดใหญ่บดขยี้หัวของตุ๊กแกราตรีทางด้านซ้าย หัวของตุ๊กแกราตรีระเบิดทันที ในขณะนั้นเองตุ๊กแกราตรีตัวหนึ่งใช้กรงเล็บฉีกด้านหลังของมัน ทำให้เนื่อของมันหลุดเป็นแผ่น!

         กรร!! เสือขาวคำรามด้วยความโกรธ เสียงของมันทำให้ตุ๊กแกราตรีงุนงงไปเล็กน้อย ในจังหวะนั้นมันได้ใช้ปากของมันขย้ำลำคอของตุ๊กแกขาด แต่ชั่ววินาทีนั้นเองทำให้มันสูญเสียดวงตาซ้ายไปเช่นกัน!

         เสือขาวสูญเสียการมองเห็นไปข้างหนึ่ง ทำให้พละกำลังลดทอนไปมากกว่าหนึ่งส่วน เมื่อถูกตุ๊กแกราตรีทั้งสองตัวโจมตีมาในคราเดียว จึงทำได้เพียงตั้งรับเท่านั้น

         บาดแผลของเสือขาวมีขนาดใหญ่ ร่างกายของมันส่ายโงนเงนคล้ายจะล้ม แต่แววตาของมันกลับไม่ยอมแพ้

         ตุ๊กแกราตรีทั้งสองโจมตีมาอีกครั้ง เสือขาวคำรามแต่ร่างกายของมันก็ไม่สามารถขยับจากตรงนี้ได้ ทำได้เพียงมองการโจมตีที่พุ่งเข้ามาที่ลำคอเท่านั้น แต่ในขณะนั้นเอง เสียงตู้มครั้งหนึ่งก็ดังขึ้น!

         ร่างกายของตุ๊กแกราตรีทั้งสองถูกสะท้อนกลับไปชนต้นไม้ใหญ่จนหักดังโครม!

         เสือขาวเบิกตาโพลง จ้องมองสิ่งมชีวิตตัวเล็กจ้อยตรงหน้าอย่างไม่วางตา ซึ่งสิ่งที่มันกำลังมองก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหลางหลินนั่นเอง

        "ลุกไหวมั้ย? ถ้าลุกไหวล่ะก็มาช่วยกันจัดการหน่อยสิ" วันนี้ทั้งวันเต็มไปด้วยการเดินทาง ทำให้เขาสูญเสียพลังฉีไปเป็นจำนวนมาก รวมทั้งการปะทะกับสัตว์อสูรทำให้ตอนนี้หลางหลินเหลือพลังในตันเถียนไม่มากเท่าไหร่นัก เเละเมื่อเห็นว่าเสือขาวกำลังจะพ่ายแพ้เขาจึงยื่นมือเข้าช่วย 

          หลางหลินต้องการพลังของมัน สัตว์อสูรระดับ 2 แข็งแกร่งมาก แม้แต่ตัวเขาเองหากไม่มีอาวุธในมือล่ะก็ คงจะตายตั้งแต่ครั้งแรกที่พบนกแล้ว

          หลางหลินเตะไปสุดแรงเมื่อครู่ แต่ดูเหมือนตุ๊กแกราตรีจะไม่เป็นไร พวกมันสะบัดหัวคำรามด้วยความโกรธ

          กรร!! เสือขาวคำรามขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้มันจะไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร แต่สัญชาตญาณของมันก็บอกได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้อันตราย

          หลางหลินยิ้มและเริ่มโจมตีพร้อมกับเสือขาว ทั้งคู่รวดเร็วเป็นอย่างมาก ตุ๊กแกราตรีเองก็เป็นสัตว์ที่เคลือนไหวได้เร็วเช่นกัน ปากของมันเหมือนกับฟันจระเข้ เพียงแค่มันอ้าปากแทบจะทำให้ร่างกายแข็งค้าง

          หลางหลินใช้ร่มทมิฬยิงออกไป ตุ๊กแกราตรียังไงก็เป็นสัตว์อสูรระดับสอง มันรับรู้ถึงการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย มันเพียงใช้หางขนาดใหญ่ของมันฟาดเข้ามา ลำแสงใสนั้นกลับถูกเบี่ยงไปด้านข้าง ทำให้ต้นไม้หลายต้นล้มครืนในทันที

          ถึงแม้ว่าการโจมตีนั้นจะถูกป้องกันไว้ แต่หลางหลินเองก็ไม่ได้หยุดเคลื่อนไหว ร่างกายของเขาเสมือนภาพเบลอ ด้วยบัพของแหวนมิติทำให้เขาเข้ามาประชิดตัวของตุ๊กแกราตรีได้อย่างง่ายดาย ขวานหยกขาวในมือถูกกำแน่น ในขณะเดียวกันไอความเย็นสาดซัดอากาศโดยรอบ เกิดเป็นคลื่นน้ำแข็งเล็กๆ โจมตีไปที่ลำตัว! 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #343 Witaya_l (@Witaya_l) (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 13:06
    สนุกมาก
    ขอบคุณครับ
    #343
    0
  2. #342 NewGodZero (@NewGodZero) (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:36

    ค้างครับท่าน
    #342
    0