แหวนมิติ

ตอนที่ 169 : มิติระดับสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

       บนพื้นที่ราบสีเขียว ปรากฏประตูหัวกระโหลกสีเงินไม่เข้ากับสถานที่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มีชายหนุ่มผมสีแดงน้ำตาลเดินออกมา ในมือของเขาถือร่มคันหนึ่ง เขาหันไปมองรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง

       "ที่นี่เป็นตอนเช้างั้นเหรอ? อีกทั้งยังเป็นพื้นที่ราบ...ซึ่งไม่มีอะไรเลย" หลางหลินมองไปโดยรอบ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงทุ่งหญ้าสีเขียวเท่านั้น อีกทั้งตอนนี้ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นอยู่กลางหัวพอดีเป๊ะ และยังเป็นดวงอาทิตย์ถึงสองดวง เพราะงั้นความร้อนจึงมากมายยิ่งกว่าโลกนัก

         ชายหนุ่มกางร่ม นำขวานหยกขาวออกมาเพื่อเพิ่มความเย็น ใบหน้าของเขาขมวดแน่น "ที่นี่มีอนุภาคพลังฉีที่มากกว่าโลก อีกทั้งแรงโน้มถ่วงก็มากกว่า?"

         ถึงแม้ว่าเขาจะลดค่าแรงโน้มถ่วงด้วยแหวนมิติ แต่อนุภาคพลังฉีที่สัมผัสได้ ก็บอกได้เป็นอย่างดีว่าที่นี่มีความหนาแน่นของพลังเป็นอย่างมาก และนั่นเป็นปัญหากับการเคลื่อนไหว หลางหลินจะช้ามากกว่าอยู่บนโลก

        "นี่มันยอดเยี่ยมไปเลย!" หลางหลินรู้สึกดีใจ ตอนนี้เขารู้สึกว่าหากฝึกเทคนิคการหายใจในน้ำและเทคนิคกระถางธูปโอสถที่นี่ล่ะก็ เพียงแค่ฝึกหนึ่งวันก็เท่ากับฝึกที่โลกถึงสี่วัน! 
         นี่เป็นอะไรที่บ้ามาก เขาสามารถประหยัดเวลาฝึกในระยะเวลานานบนโลกได้ แต่อย่างใดก็ดี ตอนนี้ไม่ควรที่จะทำเช่นนั้น

        "ฉันควรที่จะสำรวจพื้นที่โดยรอบ..." หลางหลินเริ่มเดินอย่างช้าๆ เขาสามารถอยู่ที่มิตินี้ได้หนึ่งวัน อีกทั้งยังสามารถกลับมาได้หลังจากเจ็ดวันในจุดเดิมที่ออกจากมิติ มันเป็นอะไรที่สะดวกและทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับโชค

สิบห้านาทีผ่านไป
         หลางหลินเดินมาถึงขอบหน้าผาขนาดใหญ่ ขอบหน้าผานี้กว้างเป็นอย่างมาก มองดูแล้วเหมือนเป็นปากของจระเข้ขนาดใหญ่อ้ากว้าง อีกทั้งยังมีเถาวัลย์จำนวนมาก พอที่จะข้ามไปยังอีกฝั่งได้

        "นกพวกนี้ สวยดีจริงๆ" ข้างๆ หน้าผามีแอ่งน้ำเล็กๆ ขังอยู่ น้ำยังใหม่และชื้นบางทีฝนคงจะตกมาเมื่อคืน ตอนนี้มีนกสีน้ำเงินตัวโตกำลังใช้จะงอยปากที่เหมือนกับจระเข้ดื่มน้ำ  มันมีอยู่ด้วยกันสามตัว แต่ละตัวสูงถึงสามเมตร ปีกของมันคล้ายกับปีกเครื่องบินเจ็ท แสงสีน้ำเงินสะท้อนกับแสงแดดทำให้เห็นดวงอาทิตย์สะท้อนบนปีกของมัน

          ซ่าส์! เหมือนพวกนกเหล่านั้นจะรู้ตัว มันหยุดกินน้ำและหันมามองชายหนุ่ม หลางหลินไม่กระพริบตา ในมือจับอาวุธทั้งสองไว้แน่น จ้องมองสัตว์อสูรตรงหน้าที่กำลังกางปีกออก

          ปึก! ปีกของนกถูกกางและเริ่มบินขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว มันเร็วมาก รวดเร็วเสียจนมองแทบไม่เห็น เเละในเวลานี้แดดก็จัดเป็นอย่างมาก ทำให้วิสัยทัศน์ค่อนข้างแย่เมื่อต้องแหงนมองนกบนท้องฟ้า
นกทั้งสามบินเป็นวงกลม มันส่งเสียงแปลกๆ เหมือนกำลังคุยกัน
สักพักนกก็พุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียง ซ่าส์ ดังในอากาศ จะงอยปากของมันดูเหมือนเข็มขนาดใหญ่ พร้อมกับพลังฉีที่อัดแน่น!

         "สัตว์อสูรระดับสอง? บ้าน่า!" หลางหลินรีบใช้ร่มทมิฬในมือป้องกันการโจมตี เกิดเสียงตู้มอื้ออึงดังขึ้นครั้งหนึ่ง ร่างของเขาถูกดันกลับมาเล็กน้อย ในขณะที่นกตัวนั้นเองก็ถอยกลับไปเช่นกัน

          ซ่าส์! นกส่งเสียงและเริ่มบินขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง ปากของมันโค้งงอเล็กน้อยเพราะถูกร่มทมิฬสะท้อนกลับ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ถอยหนี กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้มันโกรธเสียมากกว่า

          นกอีกสองตัวที่บินอยู่เริ่มจู่โจมมาเช่นกัน หลางหลินไม่สามารถใช้ร่มทมิฬยิงพลังออกไปได้ เนื่องจากพวกมันเคลื่อนไหวเร็วจนเกินไป แม้แต่พลังจิตของเขาก็แทบจะสำรวจบริเวณโดยรอบไม่ทัน

          การโจมตีอีกระลอกพุ่งเข้ามา เช่นเคยเขาถูกดันและมีเสียงอื้ออึงอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับไม่เหมือนครั้งก่อน เพราะมันเป็นการโจตีสองทิศทางในครั้งเดียว ปากของนกอีกตัวพุ่งมาทางซ้าย ส่วนอีกตัวมาทางขวา

          หลางหลินรีบใช้ร่มกันทางขวา ส่วนทางซ้ายใช้ขวานหยกขาวบีบอัดพลังฉีเข้าไป ก่อนจะตวัดเป็นเส้นโค้ง ก่อเกิดเป็นกระจกน้ำแข็งบานเล็กลอยอยู่ในอากาศ

          เมื่อนกตัวนั้นปะทะเข้ากับกระจก ก็เกิดเสียงเคร้งดังถี่ๆ สี่ห้าครั้ง จากนั้นมันก็พุ่งเข้ามาถึงตัวเขา แต่ว่าก็ถูกต้อนรับด้วยกระสุนฉีที่ถูกยิงออกไป!

          ลำแสงใสขนาดใหญ่แผ่พุ่ง ก่อนจะตกกระทบเข้ากับหัวของสัตว์อสูรระดับสอง เกิดเป็นหลุมเลือดเล็กๆ เจาะทะลุหัว

         "หัวของมันแข็งมาก? มันทำมาจากเพชรหรือไง" หลางหลินใช้การโจมตีเต็มที่แล้ว เขานึกว่ามันจะจัดการหัวของนกให้ระเบิด แต่ไม่นึกเลยว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นนี้ หัวของมันแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่มีอาวุธในมือแล้วจะฆ่ามันได้มั้ย

          ซ่าส์ เสียงของนกทั้งสองตัวเพิ่มความเร็วเข้ามา ตอนนี้นัยน์ตาของมันเป็นสีแดงเข้มด้วยความโกรธ พลังฉีถูกบีบอัดแน่นที่ปีกทั้งสอง ปีกเริ่มขยายเเละขนของมันก็กำลังกระพือ ทำให้ความเร็วของอากาศเริ่มสั่นไหว เกิดเป็นแรงลมบางอย่างที่โจมตีมาข้างล่าง
          ฟูม!! เสียงลมรุนแรงดั่งพายุ
         "ท่าไม่ดีแล้ว" หลางหลินกำลังจะตรวจสอบนกตัวที่ตายไป แต่ก็ต้องยกเลิก รีบถอยกรูดจากตรงนั้น เพียงพริบตาจุดนั้นก็เกิดระเบิดขึ้นเป็นหลุมลึกหนึ่งเมตร!
          หลังจากจู่โจมพลาดมันก็รีบบินขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง
         "ถ้าโดนเข้าไปมีหวัง...เละแน่!" แรงลมที่บีบอัดเป็นอะไรที่น่ากลัว แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรอดจากการโจมตีนี้มั้ย สัตว์พวกนี้เป็นสัตว์อสูรระดับ 2! พวกมันแข็งแกร่งและแข็งแกร่งยิ่งกว่าสัตว์อสูรบนโลกนับสิบเท่า!

           ถึงแม้หลางหลินจะอยู่ขั้นหลอมเหลวแต่ก็ยังเป็นแค่ขั้นต่ำเท่านั้น ระดับที่จะจัดการกับพวกมันได้อย่างง่ายดายมีเพียงระดับสูงสุดเท่านั้น ตอนนี้จึงรู้สึกตรึงมือเอามากๆ ส่วนนกที่เพิ่งฆ่าไปเป็นเพียงแค่รุกกี้หน้าใหม่เท่านั้น ต่างกับอีกสองตัวที่มีพลังและการโจมตีดุดันกว่าเป็นไหนๆ

           หลางหลินมีเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก รีบตรวจสอบขอบหน้าผาและเถาวัลย์ในทันที "ข้างล่างนั่นมีน้ำตกงั้นเหรอ?" 
ฟังจากเสียงของน้ำเล็กน้อยก็ทำให้เขารู้ได้ผ่านพลังจิต ในเวลานี้เมื่อมองเห็นจะงอยปากที่พุ่งเข้ามาอีกครั้ง ไม่ลังเลเลยที่จะวิ่งไปที่หน้าผา ก่อนจะกระโดดลงไป!

           ชี่! นกทั้งสองตัวบินอยู่เหนือหน้าผา มันไม่ได้ไล่ตามลงไป เพียงบินมองอยู่ตรงนั้น

         "ฮึ่ม!!" หลางหลินคำรามลั่น ร่างของเขาพุ่งลงมาอย่างกับดาวหางสีแดง แรงลมปะทะกับหน้าทำให้ภาพตรงหน้าค่อนข้างเบลอ เขารีบใช้พลังจิตสำรวจบริเวณโดยรอบ ก่อนจะเห็นเถาวัลย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด

          เมื่อเห็นว่ามีเถาวัลย์อยู่ใกล้ที่สุด เขาไม่ลังเลเลยที่จะขยับร่างกายเพื่อไปตรงนั้น เถาวัลย์ค่อนข้างใหญ่มันคล้ายกับต้นไม้สูงเสียดฟ้า มือหนาของหลางหลินจับเถาวัลย์ได้แล้ว แต่มันก็ยังถลาลงไปอยู่ดี เถาวัลย์ชื้นและทำให้เขาไม่ได้รับบาดเจ็บเท่าไหร่

         "ฟู่ว..นึกว่าจะตายซะแล้วสิ" ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะหันไปมองข้างล่าง ข้างล่างของหน้าผาเป็นแม่น้ำสายหนึ่ง แม่น้ำเป็นสีเขียวเข้ม อีกทั้งในนั้นยังมีปลาสีสวยแหวกว่าย

          ปลาพวกนั้นคล้ายกับปลาคราฟ แต่มันตัวใหญ่กว่ามาก

         "พลังฉีในแม่น้ำมากมายซะจริง.." ถึงแม้ว่าจะอยู่บนเถาวัลย์ แต่อนุภาคพลังฉีที่สัมผัสได้ทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยไปทั่วทั้งร่าง รู้สึกอยากที่จะกระโดดลงไปเล่นน้ำซะเหลือเกิน แต่ก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้

          หลางหลินยังไม่ลืมว่ามิตินี้เป็นมิติที่อยู่ระดับสูง ในน้ำนั้นเต็มไปด้วยอันตราย ถ้าหากไม่ระวังแล้วล่ะก็ อาจจะกลายเป็นอาหารปลาคราฟ

          หลางหลินเริ่มปีนเถาวัลย์ลงมา โชคดีที่เถาวัลย์มีขนาดใหญ่และมันไม่ได้เป็นปัญหาเลย เถาวัลย์เต็มไปด้วยความชื้น หากไม่ระวังเขาก็อาจจะตกไปตายได้ง่ายๆ

          ยี่สิบนาทีต่อมา 

          หลางหลินมาถึงด้านล่างของหน้าผา ด้านล่างเต็มไปด้วยตะไคร้น้ำ มันชื้นและมีเห็ดเกิดขึ้นอยู่ทุกที่ เห็ดมีสีดำ แดง เขียว ชมพู มันดูสวยและเหมือนขนมเสียมากกว่า 

          ที่นี่ไม่มีสัตว์อสูร มีเพียงแม่น้ำที่พาดผ่านเป็นทางยาวเท่านั้น

         "การจะไปยังอีกด้านหนึ่งจำเป็นต้องข้ามแม่น้ำนี้ไป แต่อย่างใดก็ดี ข้างล่างก็มีปลา...ฉันจำเป็นต้องหาทางอื่น" มันเป็นไปไม่ได้ที่จะข้ามไป เขาจำเป็นต้องเตรียมตัวในการสร้างแพข้าม หรือไม่ก็ใช้เส้นทางอื่น

          หลางหลินมองทางซ้ายและขวา ก่อนจะเดินไปอย่างลวกๆ อากาศข้างล่างค่อนข้างชื้น มันไม่ได้ร้อนเหมือนกับด้านบน เพราะงั้นเขาจึงรู้สึกดีเป็นอย่างมาก

          ยี่สิบนาทีต่อมาเขาก็มาถึงสุดขอบทางของแม่น้ำ โชคดีที่ตรงนี้มีเถาวัลย์ขนาดใหญ่เชื่อมไปถึงอีกฝั่งของหน้าผาได้ เถาวัลย์คล้ายกับสะพานแขวน มันดูเหมือนสิ่งที่มนุษย์สร้างเกินกว่าจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
          ข้างๆ เถาวลัย์มีก้อนหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่
          หลางหลินเริ่มปีนป่ายขึ้นไปบนหิน ไม่นานก็มาถึงเถาวัลย์ เขาเริ่มเดินไปในขณะเดียวกันก็สำรวจข้างล่างไปด้วย

          ทันทีที่เขาก้าวมาถึงตรงกลางของทาง น้ำก็ระเบิดแตก เสียงซูม!!ครั้งหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับมีปากของปลาฉลามขนาดสี่เมตรพุ่งขึ้นมาจากแม่น้ำ ปากของมันเป็นสีดำสนิทและตัวของปลาฉลามเองก็เช่นกัน

         "แย่แล้ว!" หลางหลินไม่มัวเดินลอยชาย เขารีบกระตุ้นพลังฉีไปที่เท้าทั้งสอง รีบกระโดดออกมาจากตรงนั้นทันที ปากของปลาฉลามพลาดเป้า มันงับเข้าที่เถาวัลย์ แต่อย่างใดก็ดี เถาวัลย์ที่ควรจะขาดกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย นั่นสร้างความประหลาดใจให้กับหลางหลินเป็นอย่างมาก

         "แม้แต่ฟันของสัตว์อสูรก็ไม่สามารถทำลายเถาวัลย์ได้งั้นเหรอ? ถ้าหากฉันเอาสิ่งนี้กลับไปได้ล่ะก็..." แต่อย่างใดก็ดี มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเอามันไปด้วย ในเมื่อสัตว์อสูรระดับสองยังทำอะไรไม่ได้ แล้วแบบนี้หลางหลินจะตัดมันได้ยังไง? 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #339 15415249 (@15415249) (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 11:48

    สสนุกมากครับแต่งให้จบนะครับเป็นกำลังใจให้

    #339
    0