แหวนมิติ

ตอนที่ 165 : ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

       "หมายความว่าไง สามีของฉันงั้นเหรอ?" มี่จื่อถงเลิกคิ้วขึ้นสูง ใบหน้าฉาบไว้ด้วยความสงสัย อีกทั้งยังรู้ถึงสิ่งที่ค่อนข้างอันตรายออกมาจากชายคนนี้อย่างชัดเจน คล้ายกับว่าเคยพบเขามาแล้วครั้งหนึ่ง แววตาของเขามืดมน ประหนึ่งมันคือก้นของมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง

       "จำสร้อยเจ็ดสีนี่ไม่ได้งั้นเหรอ? คิดดูดีๆสิ" หลางหลินโชว์สร้อยเจ็ดสีในมือให้ดู มี่จื่อถงเบิกตาโพลง ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าชายคนนี้ต้องมากับเจิ้งเต๋อหม่าแน่นอน แต่ว่าการที่เขาทำเช่นนี้หมายความว่ายังไง? ฆ่าคนข้างนอก บุกรุกเข้ามาอย่างโจ่งแจ้ง แบบนี้แล้วไม่เท่ากับฆ่าตัวตายหรอกเหรอ

        อีกทั้งการทำแบบนี้ก็เท่ากับทำลายแผนของเธอ แม่งเขามันโง่จริงๆ

       "โอ้ว... คู่หมั้นของท่านปะมุขนี่เอง แต่ว่าการที่นายสร้างความวุ่นวายที่นี่ มันไม่ได้ช่วยเราเลยนะ กลับกันแล้วเป็นนายเองซะอีก ที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้น!" ถิ่งเอ๋อยังไม่คลายมือออกจากมีดที่จับอยู่ ถึงแม้ว่าชายคนนี้จะเป็นคู่หมั้นของประมุขน้อย แต่สิ่งที่เขาแสดงให้เห็น ไม่ได้ทำให้คิดเช่นนั้นเลย

       "หื้ม... ถิ่งเอ๋อไม่ได้เจอเธอตั้งหลายวัน คิดถึงแทบแย่ ตอนนี้ฉันเเทบจะอดทนไม่ไหวแล้ว ที่จะเข้าไปขย้ำเธอเลยรู้มั้ย!" หลางหลินยังจำภาพเหตุการณ์นั้นได้ดี ถึงแม้ว่ามันจะผ่านมาหลายวัน แต่มันก็ยังตราตรึงอยู่ในใจของเขา ถิ่งเอ๋อร้ายกาจ ใบหน้าใสซื่อของเธอคงจะทำให้กุ้ยหยางตายใจ แต่สำหรับเขาแล้วไม่มีทางถูกใบหน้านี้หลอกอย่างเด็ดขาด นั่นเพราะเขารู้ตัวจริงของเธอ! รวมถึงความโหดร้ายนั่นด้วย

       "พูดอะไรของนาย? เราเพิ่งจะเจอกัน แล้วนายจะมาคิดถึงฉันได้ยังไง...?" หญิงสาวถามด้วยความสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่เจอกัน แต่ทำไมเขาถึงพูดจาเหมือนกับว่าเคยรู้จักเธอมาก่อน อีกทั้งน้ำเสียงนี้ก็ดูไม่ได้ล้อเล่นเลย แต่อย่างใดก็ตามในใจของเธอก็มีแต่ประมุขน้อยเท่านั้น ไม่มีทางหลงไปกับคำพูดไร้สาระนี้เด็ดขาด

       "พี่ชาย มีคนกำลังมาที่นี่ หากพี่ชายไม่รีบฆ่าผู้หญิงสองคนนี้ งั้นหนูขอนะคะ..." ซายะที่ลอยตามหลังมา ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด อีกทั้งพลังยังเพิ่มพูนอย่างบ้าคลั่ง!

       "นี่มัน...ตุ๊กตาต้องคำสาปงั้นเหรอ?" ทั้งสองสาวพูดเป็นเสียงเดียวกัน ร่างกายของตุ๊กตาเปื้อนเลือด ตอนนี้สยดสยอง จนยากเกินจะบรรยายเป็นคำพูดออกมาได้ แค่เพียงมองไปที่มัน ก็ทำให้หัวใจสั่นเทาและสิ้นหวังได้เป็นอย่างดี ประหนึ่งมีลมหนาวมากรีดที่ลำคอทุกขณะ ทำให้มี่จื่อถงและถิ่งเอ๋อขยับไม่ได้ไปชั่วเวลา

        "ฆ่าพวกเธองั้นเหรอ?" หลางหลินส่ายหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าฮ่า มันง่ายเกินไปน่ะสิ ถ้าฉันทำแบบนั้นแล้วพวกเธอก็จะไม่รู้ซึ้งถึงสิ่งที่เรียกว่า...ความเจ็บปวด!"

        "แย่จังเลยนะคะ คิดว่าจะได้กินไส้ของพวกมันซะแล้วสิ" ซายะทำหน้ามุ่ย เลิกสนใจพวกเธอก่อนจะมองศพของยามสาวสี่คนด้วยรอยยิ้มกว้าง

        "นายจะทำอะไร...?" ตอนนี้ทั้งสองสาวขยับร่างกายได้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถหนีไปไหนได้ เนื่องจากชายที่อยู่ตรงหน้ามีพลังมหาศาลจนพวกเธอไม่กล้าที่จะทำอย่างนั้น หากกล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว พวกเธอก็รู้เลยว่าเขาจะทำบางอย่างที่โหดร้ายมากๆ

        "ยัง...ตอนนี้ยังก่อน เอาไว้หลังจากฉันจัดการกับทุกคนในนิกายซะก่อนจากนั้นฉันจะมาสนุกกับพวกเธอ ตอนนี้อยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน" ด้วยการสะบัดพัดกระเรียนผยองหนึ่งครั้ง ร่างกายของพวกเธอก็ถูกตรึงด้วยกรงเล็บสีขาวในพริบตา 
          กรงเล็บที่ว่ายึดเหนี่ยวข้อมือของพวกเธอไว้กับคานตำหนัก ร่างกายตอนนี้ห้อยโตงเตง มีเลือดไหลรินจากข้อมือขาวซีดของพวกเธอ มันหยดลงมาอย่างต่อเนื่อง แต่หลางหลินก็ไมได้สนใจ สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่เคยได้รับ!

        "นี่แกเป็นใครกัน! แกมากับเจิ้งเต๋อหม่าแน่เหรอ?"  มี่จื่อถงตะโกนเสียงกร้าว ถ้าหากชายคนนี้มากับเจิ้งเต๋อหม่าจริงๆ เขาก็ควรที่จะช่วยเธอสิ แต่นี่อะไรกัน? กลับกล้าทำร้ายเธอและยังจับตรึงอยู่กับที่ แบบนี้มันผิดปกติแล้ว และถ้าหากปล่อยไว้แบบนี้แผนการของเธอในคืนนี้เป็นอันต้องจบสิ้น
 
        "ไม่! ไม่ยอมอย่างเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดการมันให้ได้!"  มี่จื่อถงกระตุ้นพลังฉีที่ท้องน้อยไปตามข้อมือ หมายจะดิ้นหลุดจากกรงเล็บที่พันธนาการไว้ แต่อย่างใดก็ตาม การดิ้นของเธอดูเหมือนจะทำให้กรงเล็บรัดแน่นยิ่งขึ้น

        "ฮ่าฮ่า เปล่าประโยชน์น่า นี่เป็นอาวุธเวทมนตร์ของเจิ้งเต๋อหม่า เธอเองก็น่าจะรู้นี่ว่าลำพังแค่พลังเล็กๆ อย่างรวบรวมฉี ไม่มีทางที่จะดิ้นหลุดไปได้ และอีกอย่างเธอก็อยู่แค่ขั้นกลางเท่านั้นอีกทั้งยังเป็นนังพิการคนหนึ่ง ฮึ่ม! ช่างไม่เจียมกระลาหัวตัวเองซะเลย" น้ำเสียงของชายหนุ่มค่อนข้างเย็นชา 

         ซายะหัวเราะ  "ในที่สุดพี่ชายก็เข้าสู่ด้านมืดแล้วสินะ?"  
นิ้วมือของซายะฉีกกว้าง มันคล้ายกับกรงเล็บ ได้ยินเสียงดัง แค๊ก หนึ่งครั้ง หน้าท้องของยามสาวที่ตายไปแล้วก็ถูกเเหวะออก เผยให้เห็นเครื่องในต่างๆ ข้างใน

         ซายะยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น ใช้สองมือเล็กของเธอ แหวกซี่โครงของศพออก จะเห็นเลือดไหลรินออกมาจากส่วนต่างๆ ไม่นานนักตรงนั้นก็กลายเป็นแอ่งเลือดหนึ่งเเอ่ง!

         มี่จื่อถงอยากจะพูดบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้ว ก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอดังอึก มันน่ากลัวมาก ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นตุ๊กตากำลังฉีกท้องของคนและกินไส้อย่างเอร็ดอร่อยเช่นตอนนี้ แม้แต่กุ้ยหยางที่ว่าโหดร้ายแล้ว เมื่อเทียบกับภาพตรงหน้า เขาก็ไม่ต่างจากทารกคนหนึ่ง

         ถิ่งเอ๋อเองก็ไม่ต่างกันนัก ใบหน้าซีดเผือดมีรอยยิ้มบิดเบี้ยวอยู่บนใบหน้า ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนแทบจะขดงอเป็นลูกบอล ตุ๊กตาเปื้อนเลือดที่เห็นนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่ควรมีอยู่ มันดูเหมือนว่าสิ่งนี้เป็นแค่ความกระหายบางอย่าง ที่ต้องการกลืนกินทุกสิ่ง แม้แต่เลือดที่หยดอยู่ที่พื้น ก็ถูกเลียด้วยลิ้นพลาสติกสีแดงเข้ม!

         ประหนึ่งนี่คือตุ๊กตาปีศาจ!

         หลางหลินไม่ได้ไปไหน เขายืนอยู่ที่นอกตำหนัก มองดูเสียงของผู้คนที่กำลังวิ่งเข้ามาที่นี่ด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ทุกคนรู้ว่าประมุน้อยสำคัญกับกุ้ยหยางแค่ไหน ถ้าหากเธอเป็นอะไรขึ้นมา ชีวิตของพวกเขาก็คงตกตายอย่างไม่ต้องบอกกล่าว เวลานี้จึงรีบเร่งฝีเท้า อาวุธก็ยังไม่ได้เตรียมพร้อม หวังเพียงแค่มาที่นี่เท่านั้น

          ส่วนเพลิงที่มอดไหม้ภายในป่านั้นได้ดับลงแล้ว ตอนนี้เป็นฤดูหนาว อีกทั้งหิมะยังตกอยู่ เป็นไปไม่ได้เลยที่น้ำมันแค่นั้นจะเผาป่าให้วอดวายได้

          อีกทางด้านหนึ่ง ตำหนักใหญ่ กุ้ยหยางที่กำลังนอนนวดตัวอย่างสบายอารมณ์กับหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เพราะวันนี้เป็นวันที่จะทำให้เขาได้ทุกอย่างเเละออกไปจากที่นี่เสียที แต่เมื่อเห็นควันไฟสีดำลอยออกมาจากป่าใกล้ๆ ลานกว้าง ใบหน้าที่ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มก็หุบลงทันที

         "เกิดอะไรขึ้นที่นั่น?" มีคำถามเกิดขึ้นในใจ ที่ตรงนั้นมันอยู่ใกล้ลานเป็นอย่างมาก หากจะบอกว่าศิษย์เหล่านั้นหนาวจนลุกขึ้นมาก่อไฟผิงก็ไม่น่าใช่ เพราะทุกคนเองก็เป็นผู้บ่มเพาะ ร่างกายต่างเเข็งแรงกว่าคนธรรมดารวมทั้งทนความหนาวด้วย
           นอกซะจากว่าตอนนี้กำลังเกิดเรื่องขึ้นเท่านั้น เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านั้น กุ้ยหยางก็ดีดกายผึงขึ้นมาอย่างรีบเร่ง เดินไปสวมชุดคลุมที่เเขวนไว้ตรงข้างห้อง แล้วออกไปทันที

           หญิงสาวในห้องหับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงรีบเร่งเช่นนี้ หรือว่าฝีมือของเธอไม่ดีกันนะ หรือว่าเขาจะคิดถึงสาวใช้ถิ่งเอ๋อ? สาวใช้นั่นมีอะไรดีกว่าเธอ ถึงแม้ว่ามันจะมีอายุน้อยกว่าเธอ แต่ถ้าหากเทียบกับหน้าอกแล้ว                 เธอคิดว่าของเธอนี่แหละสมควรเป็นผู้ชนะ ยัยนั่นไม่ต่างอะไรจากไม้กระดานเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ แต่เมื่อมองออกไปนอกระเบียงก็เห็นควันดำทมิฬ ตอนนี้รู้แล้วว่าเขารีบเร่งเช่นนี้เพราะอะไร

           "นายท่านตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว" ซือไค่ที่ยืนอยู่ข้างนอก เมื่อเห็นกุ้ยหยางเดินออกมา ก็รีบเข้ามารายงานทันที

           "เกิดอะไรขึ้น นายรู้อะไรมางั้นเหรอ?" กุ้ยหยางยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ตอนนี้เขาควบคุมทุกอย่างในนิกายได้ด้วยเพียงปลายนิ้ว เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับตระกูลมี่ที่ถูกจับ ทุกคนถูกยาสกัดฉีสะกดพลังไว้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหนีออกมา ก่อไฟโง่ๆ อย่างนี้
            นอกเสียจากว่าจะเป็นคนนอกเท่านั้นที่ทำ แต่ว่า...ความเป็นไปได้มันก็น้อยเกินไป นิกายหลอมสร้างอยู่ในภูเขาลึกที่มีหมอกหนาทึบ อีกทั้งยังเป็นหน้าผาสูงชัน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะปีนขึ้นมาหรือกระโดดข้ามมาจากอีกฝั่ง นอกซะจากว้าจะมีกุญแจข้ามสะพานเท่านั้น

            กุ้ยหยางเมื่อนึกถึงกุญแจ สีหน้าที่เรียบเฉยพลันขมวดมุ่น "หรือว่าจะเป็นเจิ้งเต๋อหม่ากันนะ?"

           "ผมเองก็ไม่ทราบครับ ตอนนี้ เล่ยซ่ง ตงหม่า กำลังเร่งตรวจสอบอยู่ อีกไม่นานก็คงทราบข่าว แต่ว่ามันก็มีอีกอย่างหนึ่งที่ได้รับการยืนยันแล้ว" ซือไค่อธิบายสถานการณ์อย่างอดทน

           "อะไรงั้นเหรอ?" กุ้ยหยางถามด้วยเสียงไม่สู้ดีนัก ตอนนี้รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

           "ตำหนักเล็ก... ที่ตำหนักเล็กเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!" น้ำเสียงของซือไค่เต็มไปด้วยความกังวล

           "ตำหนักเล็กงั้นเหรอ! แล้วจะมัวรออะไรอยู่ รีบไปที่นั่นเลย" กุ้ยหยางในเวลานี้ไม่สนใจซือไค่ที่ยืนรายงาน กระตุ้นพลังฉีไปที่เท้าทั้งสองข้าง พุ่งออกไปราวกับเสือชีตาห์ล่าเหยื่อ ความเร็วสูงของเขานั้นรวดเร็ว พริบตาก็ไปไกลโพ้นแล้ว เห็นเพียงแค่หิมะขาวโพลนเท่านั้น 

            ซือไค่เมื่อเห็นกุ้ยหยางออกไป จึงรีบกระตุ้นฉีเช่นกัน ร่างกายพุ่งทะยานดั่งธนูปล่อยจากแล่ง! 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #327 15415249 (@15415249) (จากตอนที่ 165)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:50

    สนุกมากเลยอัพบ่อยๆนะ

    #327
    0