แหวนมิติ

ตอนที่ 13 : แฮมเบอร์เกอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 754 ครั้ง
    26 ส.ค. 61



"ถ้าไม่ส่งมา งั้นก็ตายซะ!" จางหยางหรุยพุ่งเข้ามาด้วยประกายตาโหดเหี้ยม 

หลางหลินรู้สึกตื่นตระหนก ระยะห่างของคนทั้งสองไม่ไกลกันนัก เพียงแค่ 8 เมตรเท่านั้น และจางหยางหรุยก็รวดเร็วยิ่งกว่าคนธรรมดาซะอีก

กรึก!!

เสียงที่ด้านหลัง ในเวลานี้มันทำให้หลางหลินถึงกับโห่ร้อง

นี่มันเสียงอะไร?

นี่มันเป็นเสียงการปรากฏตัวของประตูมิติ และมันก็เหมือนกับเสียงแห่งชีวิตในเวลาเดียวกัน 

หลางหลินไม่ลังเลเลย ที่จะหันหลังและวิ่งกลับเข้าไปในประตู!

ฟูม!

เมื่อประตูปิดลง กระบี่ในมือของจางหยางหรุยก็ต้องพลาดเป้า มันเกือบที่จะฟันถูกตัวหลางหลินแล้ว ถ้าหากประตูนี่ไม่โผล่มาซะก่อน

เคร้ง---!!

เสียงกระบี่ของจางหยางหรุยฟันประตูมิติ ใบหน้าของจางหยางหรุยเขียวคล้ำอีกแค่นิดเดียวแล้วแท้ๆ ก็จะถึงตัวหลางหลิน "ระยำเอ้ย! ประตูนี่มัน.." ขณะที่เขากำลังสถบ หัวกระโหลกบนประตูพลันส่องแสงสีแดง ก่อนจะปลดปล่อยกลิ่นอายอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา

เหมือนกับความมืดอันนิรันดร์!

จางหยางหรุยตื่นตระหนก เขาต้องการชักกระบี่กลับมา แต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะตอนนี้แสงจากดวงตาถูกยิงออกมา 

มันเหมือนกับแสงของเลเซอร์ แต่รุนแรงยิ่งกว่า!

กระบี่ที่ใช้ปัดป้อง ไม่อาจที่จะป้องกันได้เลยแม้แต่น้อยมันแตกหักในพริบตา และศีรษะของเขาก็กลายเป็นหลุมลึก! พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมา

จางหยางหรุยตายด้วยความงุนงง ไม่รู้เลยว่าทำไมถึงถูกมดปลวกอย่างนั้นเรียกประตูออกมาฆ่าได้

ประตูยังไม่ได้หายไปมันแสยะยิ้มเย็น ก่อนจะเปิดปากหัวกระโหลกพร้อมเผยให้เห็นฟันสีเงินที่ส่งเสียง ชี่ ชี่ มันหมุนวนรอบๆ เหมือนกับเลื่อยไฟฟ้า ไอสีแดงออกมาจากปาก มันเหมือนกับหมอกโลหิต!

บรรยากาศนี้เต็มไปด้วยความตาย!

มันเป็นลิ้นสีแดงของหัวกระโหลก!

ลิ้นพุ่งเข้ามาพันรอบร่างของจางหยางหรุย กรึด-กรึด--!! เสียงเหมือนกระดูกถูกบดเป็นชิ้นๆ ลิ้นของจางหยางหรุยจุกปาก ดวงตาถลนออกจากเบ้าอย่างหน้าสยดสยอง เลือดจากร่างไหลโรยรินย้อมลิ้นสีแดงฉานยิ่งขึ้นกว่าเดิม มันยกเขาขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยให้มันไหลลงสู่ปากของหัวกระโหลก ครีด ครีด ครีด---!! ฟันในปากเริ่มทำหน้าที่ มันมีฟันหลายชั้นจนน่าสยดสยอง มันเหมือนกับเครื่องบดเนื้อที่กำลังบดเนื้อสัตว์ไปทำแฮมเบอร์เกอร์ พร้อมกับซอสที่ชุ่มฉ่ำน่าอร่อยสีแดงออกมาจากปากของมัน.....ซึ่งความจริงแล้วมันคือเลือด!!!

×××××××××

โลกหลัก...

"นึกว่าจะตายซะแล้วสิ ดีนะที่ประตูโผล่ออกมาทันเวลา" หลางหลินนั่งลงบนพื้น ตอนนี้หัวใจของเขาตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม การเปิดประตูมิติครั้งนี้อันตรายเป็นอย่างมาก เขาไม่นึกเลยว่าจะไปโผล่ในที่ที่คนต่อสู้กัน และคนพวกนั้นก็เป็นจอมยุทธ์กันทั้งนั้น มันไม่มีอะไรยากเลยเมื่อคนพวกนั้นต้องการจะฆ่าเขา มันง่ายเหมือนกับปลอกกล้วยเข้าปาก

เเละกับเมื่อครู่หากประตูมิติไม่ปรากฏออกมาทันเวลาล่ะก็ เขาก็คงกลายเป็นศพในโลกต่างมิติ 

มันฟังดูน่าเศร้า

"ฉันในตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป หากครั้งหน้าเปิดประตูแล้วเจอแบบนี้ ฉันอาจจะไม่โชคดีอย่างนี้ก็ได้" หลางหลินถอนหายใจ ถึงแม้เขาอยากจะลืมมัน มันก็ลืมไม่ได้ ภาพของกระบี่ที่กำลังแทงเขา ทำให้เขาถึงกับสั่นไปทั้งตัว

ตอนนี้หลางหลินรู้ว่าตัวเองอ่อนแอขนาดไหน เขาเหมือนกับมดตัวเล็กๆ เมื่อเทียบกับคนพวกนั้น สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือความแข็งแกร่ง

และเขาก็หวังว่าสิ่งที่นำกลับมามันจะช่วยเขาได้

หลางหลินนำหนังสือเทคนิคการหายใจในน้ำออกมาดู มันเป็นหนังสือเล่มบาง มีเพียงแค่สิบหน้าเท่านั้น แต่ละหน้าจะเป็นรูปภาพการนั่งหายใจในน้ำ 

และตัวอักษรรูนที่เขาไม่เข้าใจ ทางเดียวที่เขาจะเรียนรู้มันได้นั่นคือใช้แต้มประสบการณ์ ตอนนี้เขามีแต้มประสบการณ์พันกว่าแต้ม

หากใช้มันในการเรียนรู้ครั้งนี้การยกระดับเด็กฝึกหัดข้ามมิติ ก็คงต้องเลื่อนออกไปก่อน

หลางหลินนั่งคิดอยู่นาน หนังสือในมือมันดึงดูดเขามากจริงๆ ส่วนการยกระดับเด็กฝึกหัดข้ามมิติก็ดึงดูดเขาเช่นกัน

แต่เขาก็ต้องเอนเอียงไปทางหนังสือในมือมากกว่า นั่นเพราะเขาได้เห็นพลังของคนเหล่านั้น และหนังสือในมือเขาก็มาจากมิตินั้น นั่นน่าจะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งได้

ในขณะที่เขากำลังคิด ก็จำได้ว่ายังมีโหลเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ หลางหลินยังจำได้มันให้แต้มประสบการณ์ถึง 1000 แต้ม มากยิ่งกว่าแต้มประสบการณ์เทคนิคการหายใจในน้ำซะอีก

นั่นหมายความว่าสิ่งนี้ ย่อมเป็นสิ่งที่เหนือกว่าเทคนิคการหายใจในน้ำ!

"ฉันไม่เห็นเลยว่ามันจะพิเศษยังไง?" หลางหลินจ้องขวดโหล มันมีขนาดพอๆ กับน้ำ 10 ลิตร ตัวโหลเป็นสีดำสนิทและถูกปิดไว้ด้วยจุกสีแดง

หากวางไว้ในบ้าน คนอาจจะคิดว่ามันเป็นเหล้าดองแล้วยกดื่มเลยก็ได้

"เลือดของยักษ์โบราณระดับต่ำ... มันสามารถเอามาทำอะไรได้นะ?" หลางหลินครุ่นคิด เขานึกไม่ออกเลยว่าจะใช้เลือดนี้ทำอะไรเพราะแหวนมิติไม่ได้อธิบายไว้ เขาคิดนานสองนานก็คิดไม่ออกจึงลองเปิดจุก 

ฟึบ!

เพียงเท่านี้กลิ่นคาวที่รุนแรงก็พุ่งออกมา ตาของหลางหลินถึงกับเปลี่ยนเป็นสีแดงในพริบตา ร่างกายของเขาสั่นอย่างช่วยไม่ได้

จิตวิญญาณของเขาสั่นด้วยความหวาดกลัว!

หลางหลินรีบปิดจุกโหลทันที ตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายมันไม่ใช่ของเขา เหมือนกับมันถูกคนสั่งใหั ฆ่า ฆ่า ฆ่า ภายในหัว!

มันทำให้เขากลัวเป็นอย่างมาก!

"เลือดนี้เป็นอันตราย ตอนนี้ฉันควรที่จะเก็บมันไว้อย่างมิดชิด" พูดแล้วเขาก็นำมันเก็บไปไว้ในแหวนมิติ เมื่อครู่หากช้าไปกว่านี้ล่ะก็ หลางหลินคิดว่าตัวเองคงคลั่งไปแล้ว

หลาหลินสงบสติอารมณ์หลังจากที่ลังเลอยู่นาน เขาก็เลือกเทคนิคการหายใจในน้ำ 

"ถึงแม้แต้มประสบการณ์จะใช้เพื่อเรียนรู้มากกว่าที่ได้รับมาถึงห้าร้อยแต้ม แต่ฉันก็ต้องทำมัน" หลางหลินไม่มีทางเลือก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแต้มที่ใช้เรียนรู้ถึงมากกว่าแต้มที่ได้รับมา เมื่อเขาถามแหวนมิติมันก็เอาแต่เงียบจนเขาถอนใจและเลือกที่จะเรียนรู้มัน ดีกว่าเสียเวลามาพูดคนเดียวโดยที่มันไม่ตอบ

 "ฉันต้องการเรียนรู้เทคนิคการหายใจในน้ำ!" เมื่อสิ้นเสียงของเขา หนังสือในมือก็ถูกแหวนมิติกลืนกิน ก่อนจะพุ่งเป็นแสงสว่างสีแดงเข้าสู่กลางหน้าผาก

หลางหลินรู้สึกเหมือนถูกยิงข้อมูลเข้าสู่หัว หัวของเขาเหมือนกับถูกเผาไหม้ มันรู้สึกหนักและร้อนในเวลาเดียวกัน ข้อมูลจำนวนมากก็ไหลเข้าสู่สมองของเขา 

ถึงกับทำให้เขาครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้

15นาที

14นาที

1ชั่วโมงผ่านไป

ร่างของเขาหยุดสั่นเทิ้มพร้อมกับดวงตาค่อยๆ เปิด... เผยให้เห็นดวงตาที่แฝงไว้ด้วยคมกระบี่ เหมือนกับว่ามันเป็นกระบี่ที่ถูกลับคมมาอย่างดี

แต่เพียงครู่เดียว ตาของหลางหลินก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม 

"นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันการส่งข้อมูลครั้งนี้ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าเชื่อมต่อกับแหวนมิติซะอีก" ตอนนี้มืดแล้ว และเริ่มที่จะหนาวและมียุง หลางหลินนวดขมับซ้ายขวาเพราะยังรู้สึกมึนๆอยู่

"มันน่าประหลาดใจจริงๆ ไม่นึกเลยว่าหนังสือบางๆ จะวิเศษถึงขนาดนี้ หากฉันฝึกมันทุกวันล่ะก็ ขาของฉันก็คง...." หลางหลินแสยะยิ้ม ตอนนี้ข้อมูลเทคนิคการหายใจในน้ำอยู่ในหัวของเขา เขาเข้าใจทุกส่วนของเทคนิคนี้ เหมือนกับว่าฝึกมันมาเป็นร้อยๆ ครั้ง 

แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ต้องฝึกเพียงเพราะรู้ทุกอย่าง

หลางหลินต้องฝึก เพื่อทำให้ร่างกายแข็งแกร่งและเพื่อขาของตัวเอง

หลางหลินกำหมัดแน่นก่อนจะลุกขึ้นยืน ตอนนี้เขาอยากที่จะฝึกเทคนิคนี้ในน้ำใจจะขาด แต่ก็รู้ดีว่าเวลานี้มันไม่เหมาะสม 

ตอนนี้จางเปาก็น่าจะกลับมาจากซื้อของแล้ว และเริ่มทำอาหาร หากเขาไปฝึกก็อาจจะทำให้อีกฝ่ายเป็นห่วงได้

หลางหลินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และเริ่มเดินกลับ ตอนนี้มันยังไม่ได้มืดถึงขนาดที่ว่ามองไม่เห็นอะไร เพราะตะวันเพิ่งจะตกดินเอง

เมื่อหลางหลินกลับมาถึงบ้าน เขาก็ได้กลิ่นหอมที่โชยมาตามลม

"ทำอาหารอยู่งั้นเหรอ?" หลางหลินเข้าไปในครัว ตอนนี้จางเปากำลังตักผัดผักเนื้อใส่จาน สีสันของมันน่ารับประทานและกลิ่นของมันก็ทำให้ท้องเขาร้อง

"กลับมาแล้วงั้นหรือครับบอส" จางเปาตอบด้วยรอยยิ้ม "เห็นว่าบอสไม่อยู่กลับมาคงหิว ระหว่างที่รอบอสกลับมา จางเปาก็เลยทำอาหารให้บอส"

เขาทำอาหารให้งั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าทำไว้กินเองหรอกเรอะ!

"สีสันมันน่ากินดีนะ" หลางหลินชม "ยกมาเผื่อกระต่ายน้อยด้วยล่ะ"

"ได้เลยครับบอส"

หลางหลินออกมาจากครัว เข้ามาในห้องกินอาหารห้องนี้เป็นห้องเล็กๆ และค่อนข้างเก่า 

มิ้ว! เมื่อกระต่ายน้อยได้กลิ่นของหลางหลิน มันก็กระโดดขึ้นมาบนโต๊ะ พร้อมกับใช้ขาหน้าชี้ไปในครัว "นี่ทำไมถึงปล่อยให้เจ้ายักษ์นั่นทำอะไรในครัวล่ะ ถึงแม้กลิ่นมันจะหอมก็เถอะนะ กระต่ายน้อยไม่ชอบมันเลย!"

"อะไรกัน ฉันออกไปเดินเล่นมาไม่นาน แกก็คิดถึงฉันแล้วเหรอ" หลางหลินเล่นกับกระต่ายน้อยสักพัก อาหารก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ มีอาหารอยู่สามอย่าง มีเนื้อและผักรวมกันทั้งสามชนิด

แต่ละจานล้วนน่ารับประทานเป็นอย่างมาก

และกลิ่นของมันก็ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน!

จางเปานำถ้วยขนาดเล็ก ตักข้าวใส่ให้กระต่ายน้อยด้วย กระต่ายน้อยหันหน้าไปอีกด้าน แต่แววตากลับจ้องไปยังอาหารบนโต๊ะอย่างไม่วางตา

วันนี้นับเป็นวันแรกที่เขาจะได้กินเนื้อ หลังจากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหลายวัน

"ถ้างั้นฉันขอลองหน่อยนะ ฝีมือนายมันจะเป็นยังไง" ว่าแล้วหลางหลินก็คีบเนื้อเข้าปาก

เขาค่อยๆ เขี้ยวเนื้อลงไปในขณะที่จางเปามองด้วยตาไม่กระพริบ จางเปาไม่รู้เหมือนกันว่ารสชาติอาหารของเขาจะถูกปากบอสมั้ย 

หากไม่ถูกปากนั่นก็แย่ เพราะบางทีเขาอาจจะถูกไล่ออกก็ได้หากทำให้บอสไม่พอใจ

หลางหลินวางตะเกียบลง ก่อนที่จะมองไปยังจางเปา "อร่อย... ฝีมือของนายสามารถที่จะเปิดร้านอาหารได้เลยนะเนี่ย"

"ฮ่าฮ่า บอสก็ชมเกินไป แน่นอนว่าอาหารของจางเปาอร่อย แต่ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ" จางเปาเริ่มตักเนื้อเข้าปากเช่นกัน

การกินของเขานับว่ารวดเร็วเป็นอย่างมาก เพียงไม่นานเนื้อหนึ่งจานก็หมด ทำให้หลางหลินถึงกับก่นด่าในใจ "บัดซบ! มิน่าล่ะลุงอู๋ถึงได้ไม่ต้องการมัน นี่มันเป็นหมูหรือไงเนี่ย ถึงได้กินเร็วอย่างนี้ ถ้าหากฉันไม่รีบกินล่ะก็ อาหารในจานคง..." 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 754 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #281 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 07:39
    เทคนิคหายใจในน้ำมันแปลกๆอยากให้เป็น แค่ เทคนิคการหายใจก็พอมั่ง
    #281
    0
  2. #178 Shoot2002 (@Shoot2002) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 13:49
    คล้ายๆเรื่องFishing the Myriad Heavensเลย
    #178
    1
  3. วันที่ 13 กันยายน 2561 / 02:29
    อย่าทำร้ายหลินนะ จะกินใครก็กินไปยกเว้นหลินและคนสำคัญของเขาไว้ก็ยังดี
    #96
    0
  4. #51 เด็กเกรียน2018-20XX (@speedsword) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 15:07
    ประตูรอกินพระเอกตอนโตเต็มที่สินะ ตอนนี้มันให้พระเอกฟาร์มไปก่อน5555
    #51
    1
    • #51-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 13)
      2 กันยายน 2561 / 15:46
      555 อันนี้ไม่รู้สิครับ
      #51-1