แหวนมิติ

ตอนที่ 108 : ฉันท้องงั้นเหรอ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

 บ้านของถังเสี่ยวเฟย ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องรับประทานอาหาร ในมือถือหนังสือพิมพ์ธุรกิจฉบับหนึ่ง ใบหน้าของเธอไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใดๆ แต่ก็ยังงดงามอยู่ดี

"อาหารเสร็จแล้วค่ะคุณหนู" แม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร

"วันนี้มีเมนูอะไรบ้างคะป้า" ถังเสี่ยวเฟยถามก่อนจะวางหนังสือพิมพ์ มองป้าเม่ยยิ้มๆ

"ข้าวต้มปลาร้อนๆ ค่ะคุณหนู" คุณป้าเม่ยวางถาดอาหาร ก่อนจะจัดชามแล้วลุกขึ้นยืน

"ว้าว...ของโปรดของหนูเลยนะคะเนี่ย" ถังเสี่ยวเฟยเปิดฝาชามข้าวต้มด้วยรอยยิ้ม เธอสูดกลิ่นของมันครู่หนึ่งใบหน้าก็เปลี่ยนไป

อึ้ก--!  " เป็นอะไรไปคะคุณหนู" แม่บ้านรู้สึกเป็นห่วงเมื่ออยู่ดีๆ ถังเสี่ยวเฟยก็วิ่งเข้าห้องน้ำ เธอรีบตามมาที่หน้าห้องน้ำด้วยความเป็นห่วง

ถังเสี่ยวเฟยอาเจียนสองสามครั้ง ใบหน้าก็ขมวดเป็นปมแน่น ตอบแม่บ้านเม่ยอย่างส่งๆ "ไม่เป็นไรค่ะ บางทีหนูอาจจะทำงานหนักเกินไป"

"โถคุณหนูของป้า วันหยุดมีก็ไม่พักผ่อน เอาแต่โหมงานหนักๆ ดูซิร่างกายแย่หมดแล้วเนี่ย" แม่บ้านเม่ยพูดด้วยความเป็นห่วง

"จะทำอย่างนั้นได้ไงคะ....ในเมื่อครอบครัวหนูเป็นแค่ตระกูลสาขาของตระกูลถังแห่งเมืองหลวง.." ถังเสี่ยวเฟยเดินออกจากห้องน้ำพูดยิ้มๆ

"ถ้าอย่างนั้นคุณหนูก็ควรหาแฟน...คุณชายโม่ที่คุณหนูพามา เขาก็ดูดีไม่ใช่เหรอคะ" แม่บ้านเม่ยเข้ามาประคองถังเสี่ยวเฟยไปนั่งที่โซฟา

"โธ่ป้าคะ โม่หยุนมีเมียมีลูกแล้วนะคะ เเละเขาเองก็เป็นเพื่อนของหนู อีกอย่างหนูเองก็มีคนในใจแล้ว" ถังเสี่ยวเฟยยิ้ม

"ใครกันเหรอคะคุณหนู ทำไมป้าถึงไม่รู้เรื่องเลย" 

"เขาเป็นคนที่...หนูมอบ.." เมื่อคิดถึงเรื่องในคืนนั้นที่มอมเหล้าเขาในคลับของตัวเอง ถังเสี่ยวเฟยที่ยิ้มหน้าแดงอยู่ก็เหมือนจะนึกอะไรได้ "หรือว่าฉันจะ...ท้อง!"
......................
        หลางหลินพักอยู่บนห้องสุดหรูในโรงแรมหลงของเมืองสตาร์ซิตี้ เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่นานนัก การนั่งรถนานๆ ทำให้เขารู้สึกชาก้น จนอยากเดินทอดน่องไปกับบรรยากาศยามเย็นของเมืองแห่งนี้
การประมูลจะจัดขึ้นพรุ่งนี้เวลาสามทุ่มในทะเลสาบมังกร ตอนนี้เขาว่างและรู้สึกเบื่อกับสิ่งต่างๆ ในห้อง จึงเดินลงไปข้างล่างกับสปิริตที่ 1 แสงอาทิตย์ฉาบท้องฟ้าเป็นสีทองอร่าม ดูราวกับมังกรกำลังขดบนท้องฟ้า เมฆบางๆ ร่องลอยอย่างไร้จุดหมายราวกับผู้คนด้านล่าง ที่ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย

         ที่ถนนโบราณ ถนนแห่งนี้เป็นแหล่งขายของโบราณ มันมีทั้งของแท้และของเก๊ ขึ้นอยู่กับดวงว่าจะซื้อได้อะไร แต่ถ้าหากให้พูดแล้ว ก็มีแต่ของเก๊ซะส่วนใหญ่ ส่วนของจริงก็มีอยู่แต่จำนวนน้อย หรืออาจจะไม่มีอะไรที่มีค่าเลยก็ได้
วันนี้หลางหลินสวมชุดกีฬาสีแดงสบายๆ ส่วนสปิริตที่ 1 ยังคงสวมสูทสีดำเช่นเคย การเดินมายังถนนโบราณโดยมีบอดี้การ์ดเป็นหญิงสาวใบหน้าละอ่อน ช่วยทำให้ชายหนุ่มตกเป็นที่สนใจได้อย่างรวดเร็ว แต่หลางหลินก็ไม่ได้ใส่ใจนัก สายตาของผู้คนเหล่านั้นไม่ได้มีค่าอะไรกับเขาเลย สำหรับเขาพวกมันก็เป็นเหมือนกับแมลงสาบที่เดินยั้วเยี้ยบนถนนเท่านั้น
แค่หายใจร่วมกับพวกแมลงสาบ ก็ทำให้เขาแทบอยากจะอาเจียนทุกครั้ง

         "แวะร้านนี้ก็แล้วกัน" หลางหลินเดินเข้าร้านเครื่องประดับที่ทำมาจากไม้ มันเป็นร้านเก่าๆ ที่ผู้คนไม่สนใจเเละไม่คิดที่จะเข้า สปิริตที่ 1 เดินตามหลางหลินเข้าไปในร้าน ทางเดินในร้านค่อนข้างแคบ มีไม้แกะสลักวางไว้ไม่เป็นหลักเป็นแหล่งเท่าไรนัก ทางเดินค่อนข้างระเกะระกะหากเดินไม่ระวังล่ะก็ อาจจะสะดุดล้มได้

        มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้าน ข้างๆ เขามีเมล็ดถั่ววางอยู่พร้อมกับน้ำชาอุ่นๆ ที่เพิ่งต้มจนเดือด ใบหน้าของเขามีริ้วรอย ดวงตาหดเล็กราวกับแส้เล็กๆ ผมตัดสั้นสีเกาลัด เขาลุกขึ้นยืน เดินมาด้านหน้าทั้งสองแล้วยิ้ม "สวัสดีทั้งสองคน ร้านของผมก็อย่างที่เห็นแหละนะ มันมีแต่ไม้และมันค่อนข้างรกไปสักนิด ผมเฉินฮุ่ยเป็นเจ้าของร้าน ถ้าหากถูกใจอันไหนล่ะก็ บอกมาได้เลยนะ ผมจะลดให้เป็นพิเศษ โดยเฉพาะแม่สาวน้อยคนนั้น...จะลดให้เป็นพิเศษเลยแหละ"

      ดูเหมือนชายที่ชื่อว่าเฉินฮุ่ยจะถูกใจสปิริตที่ 1 จึงพูดพร้อมกับขยิบตาเป็นเชิงหยอกล้อ สปิริตที่ 1 พูดว่า "ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ดีกว่า ถ้าหากฉันชอบสินค้าชิ้นไหนล่ะก็ ฉันก็จะซื้อมันเต็มราคา!!"

      สปิริตที่ 1 ไม่ค่อยชอบสายตาแบบนั้นเลย มันเป็นสายตาแทะโลมของตาแก่หัวงู ที่จ้องมองแต่หว่างขา เธอรังเกียจและไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก ถึงแม้ว่างานแกะสลักไม้ของที่นี่จะสวยก็ตาม

      "ของที่นี่คุณทำเองทั้งหมดเลยงั้นเหรอ" หลางหลินไม่ได้ห้ามสปิริตที่ 1 เพราะเขาเองก็รู้ถึงสายตานั้นเช่นกัน

      เฉินฮุ่ยกระแอมครั้งหนึ่ง เขารู้ว่าตัวเองเสียมารยาทไปแล้ว เพราะมัวแต่มองหว่างขาอันลึกลับนั่น ถึงแม้จะมีกางเกงสวมทับอยู่ แต่จินตนาการของเขาก็เป็นเริ่ดในเรื่องนี้เหมือนกันนะ เขาสามารถจินตนาการถึงกางเกงในตัวจิ๋วที่อยู่ใต้หว่างขานั้นอย่างชัดเจน และเรียวขาสีขาวที่เหมือนกับชิ้นหยกเล็กๆ ก็น่าจับมาแทะโลมเล่นซะเหลือเกิน

    "ไม่ใช่ครับ ของบางอย่างก็เป็นของที่มีคนมาฝากขาย บางอย่างผมก็ทำมันขึ้นมาเอง แต่ผลงานของผมนั้นมันไม่ควรค่าแก่การพูดถึงหรอก มันออกจะน่าอายซะมากกว่า" เฉินฮุ่ยเกาศีรษะพลางก้มมองเรียวขาอีกครั้ง

      "ถ้ามันน่าอายขนาดนั้น แล้วแกยังกล้าเอามาวางขายได้ยังไง!" สปิริตที่ 1 พูดเบาๆ แต่ถึงแม้เธอจะพูดเบาเพียงใด ในร้านที่เงียบสงบอย่างนี้เฉินฮุ่ยก็ได้ยินอย่างชัดเจน แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้ด่าสปิริตที่ 1 กลับจ้องหว่างขานั้นราวกับไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

     สปิริตที่ 1 หน้าขึ้นสี เธอสะบัดหน้าไปทางอื่นด้วยอารมณ์โกรธ หากเธอต้องมองหน้าชายคนนั้นต่อแม้แต่อีกวินาทีเดียวล่ะก็ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอดทนไปได้สักเท่าไร ใบหน้าหื่นกามนั้น และสายตาที่ลวนลามนั้น อยากจะควักดวงตาออกมาเตะเล่นซะเหลือเกิน!

      เฉินฮุ่ยไม่รู้สิ่งที่หญิงสาวคิด ตอนนี้เมื่อสปิริตที่ 1 หันตัวไปทางอื่น เขาก็เป็นอันต้องเลิกมองหว่างขา กลับยึดถือก้นเล็กๆ นั้นเป็นสิ่งจินตนาการแทน

       หลางหลินไม่ได้สนใจเฉินฮุ่ยนัก เขาเดินดูร้านเล็กๆ นี้อย่างสนใจ ของประดับไม้ที่แกะสลักมันงดงามและราคาของมันอย่างต่ำก็ 10000 หยวน ซึ่งถือว่าเป็นราคาที่แพงหูฉี่เลยทีเดียว สำหรับร้านเล็กๆ แห่งนี้ มิน่าล่ะถึงไม่มีคนเข้าร้านเลยสักคน
ราคา 10000 หยวน ไม่ได้เป็นราคาแพงเลยสำหรับหลางหลิน หากเป็นไม่กี่เดือนก่อนล่ะก็เขาคงจะไม่มีทางเดินดูของอย่างนี้เด็ดขาด เมื่อเห็นราคาแพงหูฉี่ขนาดนั้น เขาคงจะกลับบ้านไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอันไร้ประโยชน์กิน แต่ตอนนี้มันช่างเป็นราคาที่จิ๊บจ้อยนัก

      หลางหลินหยิบสร้อยเส้นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นสร้อยสีดำที่ดูเหมือนกับหางมังกร ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นหางมังกรจริงๆ ก็เถอะ แต่มันก็ไม่น่าจะแตกต่างจากสิ่งที่จับอยู่นักหรอก
มันถูกแกะสลักอย่างประณีตสวยงาม ราวกับผลงานของปรมาจารย์แกะสลัก สร้อยมีกลิ่นหอมอ่อนโยนแปลกๆ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นนั้น และรู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

       "ราคาของมันคือห้าหมื่นหยวนงั้นเหรอ?" หลางหลินมองราคาบนชั้นวาง สร้อยมีสองชิ้น ชิ้นละห้าหมื่นหยวน ซึ่งก็เป็นราคาที่แพงมากเลยทีเดียวสำหรับสร้อยชิ้นเล็กๆนี้ ถึงแม้จะถูกแกะสลักอย่างประณีตก็เถอะ

      "ถึงราคาจะแพง แต่สำหรับฉันแล้วมันก็แค่เศษเงินเท่านั้น ถ้าหากว่ามันทำให้สองสาวนั่นประทับใจได้ล่ะก็ ก็คุ้มค่ากับเงินที่เสียไป" หลางหลินตั้งใจซื้อสร้อยสองเส้นนี้ไปให้วิเวียนกับพลอย เขารู้สึกว่าพลอยช่วงนี้ดูไม่ค่อยร่าเริงนัก และเขาเองก็ไม่ได้มีเวลาให้เธอเท่าไรเพราะมัวแต่อยู่คอนโดกับเอียนซี ส่วนวิเวียนรายนั้นก็เอาแต่ดื่มเหล้าและดูซีรีย์ไม่ทำอะไรเลย 
เธอฉลาดรู้จุดประสงค์ที่หลางหลินไว้ชีวิตดี เพราะงั้นถึงไม่ได้ทำงานอะไรเลย และเขาเองก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็อยากจะสร้างความประทับใจเล็กๆ ด้วยของขวัญกับหญิงสาว เมื่อเป็นเช่นนั้นพวกเธอก็น่าจะประทับใจ และเต็มใจผลิตลูกมั้งนะ? คิดว่างั้น!

        เขาเลือกสร้อยทั้งสองเส้นก่อนจะเดินหาของขวัญสำหรับเอียนซี ตอนนี้เอียนซีเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว ถึงแม้จะเป็นการบังคับใช้สิทธิ์ของเจ้านายก็ตาม แต่อย่างใดความจริงเธอก็เป็นผู้หญิงของเขาอยู่ดี
การจะใช้งานเอียนซีอย่างเดียวมันก็ดูไม่แฟร์นัก ของขวัญสำหรับหญิงสาวก็เป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องให้เช่นกัน ถึงแม้ของแบบนี้เขาจะให้กันเวลาจีบช่วงแรกๆ ก็เถอะ แต่ถ้าไม่ให้เลยมันก็จะดูไม่ดีนัก เพราะงั้นเลือกๆ ไปเถอะ เธอจะได้ไม่รังเกียจจนเกินไป และน่าจะทำให้เธอรู้สึกประทับใจในตัวของเขาบ้าง

      หลางหลินมองไปที่ชั้นวาง มีสร้อยเส้นหนึ่งวางอยู่ มันวางเด่นสง่าอยู่บนชั้นโดดๆ ตัวสร้อยราวกับไข่มุกทั้งเจ็ดลูกที่สุกสกาว แต่ความจริงแล้วมันเป็นแค่ลูกปัดหลากสีราคาถูกเท่านั้น ราคาของป้ายคือ 1000 หยวนเท่านั้น
เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยความสนใจ แต่ทันใดนั้นเอง ข้อความก็เด้งขึ้น

"ติ้ง...สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ระดับ 1 สร้อยเจ็ดสี
ลูกปัดแต่ละลูกล้วนเป็นสิ่งที่ถูกลงอาคม ป้องกันการโจมตี 50 หน่วยได้เป็นอย่างต่ำ 
และถ้าหากลูกปัดทั้งเจ็ดลูกถูกทำลายจนหมด สร้อยนี้ก็จะสลายไป 
แต้มประสบการณ์ที่ได้รับ 0 แต้ม"

        ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น สร้อยในมือเป็นแค่สร้อยข้อมือราคาถูกๆ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ 
อีกทั้งยังปรากฏในร้านขายของเล็กๆ นี้ แสดงว่าเจ้าของร้านเป็นผู้บ่มเพาะงั้นเหรอ? ถึงได้มีของเช่นนี้ ไม่สิเขาบอกเองว่าของที่ร้านมีคนมาฝากขายด้วย แสดงว่าของสิ่งนี้เป็นได้ทั้งสองแบบ

ส่วนจะเป็นแบบไหนนั้นก็ต้องพิสูจน์!

       หลางหลินสัมรวจเจ้าของร้านด้วยพลังจิต เฉินฮุ่ยไม่รู้ตัวและยังคงจ้องก้นเล็กๆ ของสปิริตที่ 1 อย่างไรไม่วางตา

        ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเลิกที่จะสนใจเจ้าของร้าน "เฉินฮุ่ยไม่ได้มีพลังฉีเลย แสดงว่าสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์นี้ จะต้องเป็นของคนมาฝากขายสินะ และถ้าหากฉันไม่มีแหวนมิติ ก็คงไม่รู้เลยว่ามันเป็นสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์...แหวนมิติช่างสะดวกสบายซะจริงๆ" สร้อยไม่ได้มีอะไรพิเศษ ถ้าหากคนธรรมดามาจับแล้วล่ะก็ พวกเขาก็จะแยกแยะไม่ออกเลยว่ามันเป็นของวิเศษ และต้องด่าเจ้าของร้านแน่เพราะราคาของลูกปัดห่วยๆ นี้ มีราคาถึง 1000 หยวน

        แต่สำหรับหลางหลินที่รู้มูลค่าของมันอย่างแท้จริงแล้ว ราคาเพียง 1000 หยวน สำหรับสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ที่ป้องกันการโจมตี 7 ครั้ง ไม่ได้เป็นราคาที่แพงเลย

        "ผมเลือกได้แล้ว คิดราคาเลยแล้วกัน" หลางหลินวางสร้อยทั้งหมดบนโต๊ะคิดเงินเก่าๆ ของร้าน

         เฉินฮุ่ยเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่ม เขาก็ละสายตาจากก้นเล็กๆ ด้วยความไม่เต็มใจนัก ในใจนึกก่นด่าหลางหลิน ว่าทำไมไม่เลือกของให้นานกว่านี้ ฉันจะได้มองก้นให้นานขึ้นอีกหน่อย แต่เมื่อเห็นสร้อยเจ็ดสีที่วางอยู่แล้ว เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น...ก่อนจะกลับเป็นสีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว! 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

472 ความคิดเห็น

  1. #294 Toon Diamond (@toondiamond) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:13
    กดซื้อไป2รอบ ว่าจะมาอ่านต่อไรท์หาย รอยุ่นะคะ
    #294
    1
    • #294-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 108)
      20 มกราคม 2562 / 10:07
      ขอบคุณครับ จุฟ
      #294-1
  2. #266 15415249 (@15415249) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:32

    อ่านวันเดียวจบเลยติดลมโคตร สนุกมากอัพต่อนะครับ. ปล.อย่าไปสนใจคำว่ามากนะครับ จิตตกเปล่าๆ

    #266
    1
    • #266-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 108)
      20 มกราคม 2562 / 10:07
      ขอขอบคุณ จุฟ
      #266-1
  3. #260 maxisoo1230 (@maxisoo1230) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 12:32
    ในนี้อ่านฟรีเหรอ5555
    #260
    0
  4. #243 poosurat (@poosurat) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 02:34
    สนุกดีค่ะ
    #243
    0
  5. #241 panda31253 (@panda31253) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:46
    รู้สึกเนื้อเรื่องจะออกทะเลไปไกลเลยนะคะ แต่สนุกดีค่ะ /ไม่ชอบผู้หญิงในเรื่องเลย งี่เง่า
    #241
    0
  6. #233 NessZero (@nesszero) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 09:34
    สรุปจะหาเมียกับสนองตันหา เรื่องพัฒนา เนียคงแค่เนียแล้วใช้ไม เหมือนเนื้อเรื่องจะตัดจบยังไงไม่รู้
    #233
    1
    • #233-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 108)
      4 ธันวาคม 2561 / 01:32
      เนื้อเรื่องยังไม่ถึงครึ่งทางเลยครับ พระเอกเป็นคนเก็บกดผู้หญิงก็เป็นเรื่องธรรมดา ส่วนเรื่องพัฒนานี่หมายถึง ร่างกายหรืออะไร ถ้าเป็นบ่มเพาะล่ะก็พระเอกไม่ได้เป็นเทพเซียนนะครับ เพราะมันจะมีเทคโนโลยีเข้ามาพัฒนาแทน พระเอกจะเลิกบ่มเพาะ
      #233-1
  7. #216 Elas (@Elas) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 08:35
    ขอบคุณครับ
    #216
    0