แหวนมิติ

ตอนที่ 101 : แหวนทับทิมเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    24 พ.ย. 61

 ชายแก่พูดภาษาจีน? หลางหลินรีบกระโดดหลบจากชายแก่

         ชายแก่ยิ้มหัวเราะร่วน "เป็นอะไรไปพ่อหนุ่ม กลัวฉันอย่างงั้นเหรอ เข้ามานี่สิ ฉันไม่ทำอะไรแกหรอก คิกคิก"
ชายแก่สวมชุดสีดำขาดวิ่น ใบหน้าแห้งเหี่ยวราวกับซากศพที่มีชีวิต นิ้วมือมีเพียงกระดูกที่ยื่นออกมา ดวงตากลวงโบ๋ไร้ชีวิตชีวา
หลางหลินเริ่มระมัดระวังตัวเมื่อเห็นชายแก่คนนี้ เขารู้สึกถึงอารมณ์ที่รุนแรง ความหนาวเเล่นเข้ามาถึงหัวใจ เมื่อมองไปที่ชายแก่ ร่มทมิฬถูกกระชับแน่น

    "ฉันบอกให้แกเข้ามาไง! ไอ้ห่าเอ้ย!!!" เสียงของชายแก่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นเสียงของเด็กทารก เสียงนี้ถึงจะเป็นเสียงทารก แต่มันก็น่ากลัวมากเมื่อเป็นชายแก่พูด

ปึก!! ขณะนั้นเองประตูมิติก็ปรากฏขึ้นมา ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่จะกลับเข้าประตู

     "ประตูนี่คืออะไรกัน?" ชายแก่รู้สึกกังวลเมื่อเห็นประตูนี้ เขาจ้องมองจนตกอยู่ในภวังค์ และในขณะนั้นเองหลางหลินก็ยิงลำแสงใสเข้ามา ชายแก่ไม่สามารถเห็นกระสุนที่มีความเร็วนั้นได้ หน้าผากของเขาปรากฏหลุมเลือดก่อนจะล้มลงกับพื้น

     หลางหลินรีบวิ่งเข้ามาตรวจสอบสิ่งของบนร่างชายแก่ ขณะเดียวกันก็ใช้ร่มจัดการกับอันเดดที่ขวางทางอยู่  บนร่างกายของชายแก่ไม่ได้มีของมีค่า นอกจากแหวนทับทิมบนนิ้วมือ หลางหลินไม่ได้ถอดแหวนออก แต่เขาเลือกที่จะตัดนิ้วมือของชายแก่ จากนั้นก็วิ่งเข้าประตูมิติและตัดหัวของอันเดดที่อยู่ใกล้ๆ ติดมือไปด้วย

หลังจากที่ประตูหายไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ก็กลับคืนสู่ผืนดิน และร่างกายของชายแกก็ค่อยๆ ถูกพวกอันเดดลากลงเข้าไปในผืนดินเช่นกัน!

××××××

โลกหลัก...หลางหลินเดินออกมาจากประตูมิติ เขามองของทั้งสองสิ่งในมือ หัวของอันเดดยังส่งเสียง 'อาอาอา' ตลอดเวลา และมันก็พยายามที่จะกัดมือของเขา แต่มันก็เป็นการะกระทำที่เปล่าประโยชน์

"ติ้ง...หัวของอันเดดระดับต่ำ มันเป็นหัวที่ไร้ประโยชน์ นอกจากจะใช้ประดับฝาผนังบ้านแล้ว มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย
แต้มประสบการณ์ที่ได้รับ 0 แต้ม"

"ติ้ง..สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ระดับ 1 
แหวนทับทิมหนาม
สามารถเปิดใช้งานการโจมตีด้วยเลือดหนึ่งครั้งต่อวัน 
พลังโจมตี 100 หน่วย 
คูลดาวน์ 24 ชั่วโมง
แต้มประสบการณ์ที่ได้รับ 5000 แต้ม 
ต้องการแต้มประสบการณ์ 5000 เพื่อเรียนรู้วิธีการใช้งาน"

     "หื้ม..หัวอันเดดนี้มันไร้ประโยชน์งั้นเหรอ เห้อ...นึกว่าจะเอาไปทำอะไรได้ซะอีก ส่วนสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ต้องการเรียนรู้วิธีใช้งานแทนที่จะเชื่อมต่องั้นเหรอ? เพราะอะไรกัน" หลางหลินรู้สึกงุนงง ทุกทีมันจะต้องบอกต้องการแต้มประสบการณ์เชื่อมต่อ แต่ตอนนี้กลับบอกเพื่อเรียนรู้หมายความว่าไง?

       "แหวนมิติ นี่มันหมายความว่ายังไง มันต่างจากสมบัติเวทมนตร์และอาวุธเวทมนตร์งั้นเหรอ" คิดไปเองก็เสียเวลาเปล่า สู้ถามแหวนมิติเลยดีกว่า แต่ก็นั่นแหละ แหวนมิติมักจะไม่เคยตอบคำถามที่ถาม และวันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้คำตอบมั้ย

       แกร๊ก! เสียงปากของแหวนมิติเปิดขึ้น มันเริ่มพูดแล้ว "สมบัติหรืออาวุธเวทมนตร์ล้วนต้องการการเชื่อมต่อเพราะพวกมันต้องใช้พลังงานของร่างกายเพื่อเปิดใช้งานการโจมตี แต่สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์นั้นต่างกัน มันสามารถเปิดใช้งานได้โดยคนธรรมดา ที่ไม่มีพลังอำนาจอะไรเลย คุณจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีใช้งานมันถึงจะใช้สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ได้ และอีกอย่าง ถึงแม้คุณจะเชื่อมต่อด้วยรูนไปก็เปล่าประโยชน์ หึหึ!"
         ราวกับแหวนมิติรู้ความคิดของหลางหลิน และตอนนี้มันก็กำลังหัวเราะเยาะเขา หลางหลินกัดฟันกรอด เขาไม่อยากเถียงกับแหวน เพราะมันเป็นการเสียเวลาเปล่า
        เขาเลือกที่จะเรียนรู้การเชื่อมต่อเเพงแสนเเพง แต้มประสบการณ์ที่เขามีอยู่ตอนนี้คือ 9000 แต้ม หลังจากที่หักอีก 5000 แต้ม ก็เหลือเพียง 4000 เท่านั้น เขาจำเป็นต้องเก็บอีก 6000 เพื่อเพิ่มระดับแหวนมิติ แต่ดูแล้วหนทางก็ยังอีกยาวไกล

       แหวนมิติอ้าปากกว้าง มีแสงสีแดงสดคล้ายกับคลื่นพลังงานเข้าสู่สมองของหลางหลิน ชายหนุ่มหลับตาลงและจดจ่อกับข้อมูลที่อยู่ในหัว ตอนนี้เขาไม่ได้ปวดหัวเหมือนกับเมื่อก่อนอีกแล้ว เพราะระดับพลังจิตที่มาก

       "บัดซบ!!! วิธีแค่นี้เนี่ยนะ? แต่แกกลับต้องใหัฉันใช้แต้มประสบการณ์ตั้งห้าพันแต้มเพื่อเรียนรู้ แหวนมิติ! ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมถึงไม่สามารถอัปแกได้สักที บัดซบ! ทั้งหมดเป็นเพราะแก!" ที่เขาได้เรียนรู้มันก็ไม่ได้มีอะไรมาก เพียงแค่กดทับทิมเลือดบนแหวนลงก็สามารถเปิดใช้งานการโจมตีได้เเล้ว มันไม่ได้ยากอะไร

       หลางหลินก็รู้สึกโกรธ นี่แหวนมันกำลังแกล้งกันชัดๆ มันไม่อยากให้เขาอัปแหวนหรือยังไง? เขามองแหวนบนนิ้วมือ ดวงตาสีแดงได้หายไปแล้ว มีเพียงความมืดมิดเท่านั้นที่บอกได้ว่ามันหลับไปแล้ว

      ชายหนุ่มถอนหายใจ เขามองแหวนทับทิมและหัวกระโหลกในมือ "ฉันจะเก็บแกไว้ไปประดับบ้านก็แล้วกัน" ว่าแล้วก็เก็บหัวกระโหลกไว้ในแหวนมิติ จากนั้นก็สวมแหวนทับทิมลงบนนิ้วชี้มือขวา

         "หลังจากกดลงบนทับทิม...ฉันมีเวลาห้าวินาทีก่อนมันจะเริ่มทำงาน!" ตัวแหวนไม่ได้มีอะไรโดดเด่น มันเหมือนกับแหวนธรรมดาที่มีเพียงทับทิมขนาดใหญ่เท่านั้น
หลางหลินกดลงบนทับทิม จากนั้นเขาก็เอามือวางทาบอก หันด้านของทับทิมให้ออกไปด้านนอก

ชี่-!! ทันใดนั้น มันก็มีหนามทับทิมเป็นเส้นแหลมโค้งงอ พุ่งออกไปด้านหน้า บึ้ม!!! ทั้งรวดเร็วและรุนแรงเป็นอย่างมาก ต้นไม้ที่อยู่ในระยะโจมตี ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ราวกับถูกใบมีดนับพันตัด ไม่ต่างอะไรจากชิ้นเนย หลังจากนั้นหนามทับทิมก็กลับเข้ามาอยู่ในรูปลักษณ์ของทับทิมเม็ดหนึ่งตามเดิม!

"การโจมตีที่รุนแรงและรวดเร็ว สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ชิ้นนี้สุดยอดจริงๆ"  หลางหลินเดินเข้าไปดูต้นไม้ที่ถูกหั่นจนไม่เหลือชิ้นดี มันเป็นการตัดที่คมและเเม่นยำ หนามทุกเส้นทำหน้าที่เสมือนดาบที่กวาดล้างศัตรู!

       "ฉันสามารถใช้แหวนทับทิมกับพวกที่ประมาทได้" การโจมตีเพียงเสี้ยววินาทีก็สามารถตัดสินผลการต่อสู้ได้ และยิ่งเขามีแหวนทับทิมนี้ ก็ยิ่งทำให้การโจมตีของเขารุนแรงขึ้น สามารถอาศัยจังหวะที่ศัตรูรับมือกับร่มทมิฬ จู่โจมด้วยแหวนทับทิมในชั่วพริบตา ช่างเป็นการโจมตีที่เด็ดขาด และรุนแรง!! หลางหลินจะกลายเป็นนักรบไร้พ่าย!!

ชายหนุ่มมองนาฬิกาบนข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งแล้้ว อากาศค่อนข้างเย็นและวังเวง จนได้ยินเสียงนกฮูกโผบินยามค่ำคืน

     "จริงสิ ฉันยังไม่ได้พาวิเวียนไปเที่ยวเลยนี่นา สงสัยพรุ่งนี้ต้องพาไปสักหน่อยแล้ว ไม่งั้นแย่แน่" เขายังไม่ลืมสัญญาเคยให้ไว้กับวิเวียนในตอนนั้น ช่วงนี้แวมไพร์สาวมักจะอารมณ์เสีย เพราะเขาเอาแต่ยุ่งเรื่องของบริษัทจนไม่มีเวลาได้ไปเที่ยวตามที่สัญญา

หลางหลินจึงซื้อ i phone 5s ให้เธอใช้ไปพลางขณะรอเขา วิเวียนชอบอกชอบใจใหญ่ และดูเหมือนคุณเธอจะติดเกมส์ในโทรศัพท์เอามาก เธอรู้สึกสนุกแต่ก็ยังไม่ลืมถึงสัญญา และแอนนาที่อยู่กับหลางหลิน หากจะบอกว่าข้อเดียวที่เธอไม่พอใจเกี่ยวกับตัวเขาเป็นเพราะแอนนา ก็คงไม่ผิดนัก

        เช้าวันต่อมา หลางหลินได้ขับรถพาวิเวียนไปเที่ยวที่เมืองหูไท่ รถสีดำได้เเล่นเข้าสู่สวนสนุกบิ้งบิ้ง หลางหลินจ่ายค่าบัตรผ่านและหาที่จอดรถ วันนี้เป็นวันธรรมดาโชคดีที่รถไม่เยอะ เเละเขาก็หาที่จอดได้อย่างง่ายดาย เมืองหลี่หมิงเป็นเมืองที่เพิ่งพัฒนา และเต็มไปด้วยมาเฟีย จึงทำให้ไม่ค่อยมีนักลงทุนที่ขาวสะอาดในนั้นนัก และมันก็ไม่มีสวนสนุกที่เมืองนั้น เขาจึงต้องขับรถพาวิเวียนมาที่เมืองนี้

      วิเวียนลงจากรถ เธอถือผลึกเลือดในมือเเละยิ้มก่อนจะหันไปมองรอบๆ อย่างสนอกสนใจ เธอดูเหมือนกับเด็กสาวน่ารักที่ไร้เดียงสา ไม่ต่างจากเด็กที่สนใจสิ่งต่างๆ ไปซะหมดเวลานี้
       หลางหลินยิ้ม เขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะเอาผลึกเลือดไปซ่อนแม้แต่น้อย เพราะไม่อย่างนั้นวิเวียนก็ต้องรับผลที่ตามมา ตามที่สัญญาไว้ เขาจะพาเธอกับแอนนามาเที่ยว เพราะฉะนั้นก็ต้องให้วิเวียนถือผลึกเลือด เพื่อให้แอนนาได้มองเห็นสิ่งรอบๆ และพูดคุยกับพี่สาว

"ที่นี่เรียกว่าอะไรเหรอ?"    วิเวียนในวันนี้สวมชุดกี่เพ้าสีน้ำเงินลายมังกร กระโปรงของเธอสั้นเสมอหู และขาเรียวยาวของเธอในเวลานี้ ก็เป็นสิ่งที่ดึงดูดอย่างมาก

           หลางหลินเพิ่งได้สติเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาว เขาหัวเราะร่วน "สวนสนุกบิ้งบิ้ง เอาล่ะจะเล่นอะไรดีเป็นอย่างแรก"
เขาไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับการพาหญิงสาวมาเที่ยวนัก ถึงเขาจะมีแฟนแต่ก็ไม่ได้จัดเจนในด้านนี้ จึงคิดว่าสวนสนุกนี่แหละเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับพาแวมไพร์สาวต่างมิติมาเที่ยว คั้นจะไปเที่ยวสวนสัตว์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำให้คุณเธอสนุกมั้ย เพราะโลกของวิเวียนมีทั้งแวมไพร์และสิ่งต่างๆ มันก็น่าจะมีสัตว์แปลกๆบ้าง จนเธออาจจะไม่สนุกก็ได้หากเที่ยวสวนสัตว์ เพราะงั้นตัวเลือกที่ดีที่สุดคือสวนสนุกที่เธอไม่เคยเล่น

"ขอฉันเดินดูรอบๆ ก่อน" แวมไพร์สาวตอบ

      "โอเค ฉันมีเวลาให้เธอทั้งวันอยู่แล้ว" หลางหลินไม่ได้ขัด การเดินกับผู้หญิงสวยในเวลานี้สองคนก็เหมือนกับการเดทดีๆ นี่ล่ะนะ มีผู้ชายและผู้หญิงหลายคนมองมาที่ทั้งสอง สายตาที่มองมายังวิเวียนเต็มไปด้วยความหลงใหล แต่สายตาที่มองหลางหลินสำหรับผู้ชายแล้ว กลับเป็นสายตาที่เกียจชัง!

ชายหนุ่มเหมือนกับไอ้หมากระเป๋าสำหรับวิเวียน เขาดูไม่เหมาะสมเมื่อต้องเดินคู่กับสาวงามที่สูงถึง 190 เซ็นติเมตร ในขณะที่หลางหลินสูงเพียง 170 เซ็นติเมตร อ่า...อยากจะร้องไห้จริงๆๆ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #169 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 21:37
    กินนมเยอะก็ไม่ได้ช่วยเรื่องส่วนสูงหรอก
    #169
    0