แหวนมิติ

ตอนที่ 10 : จางเปา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 726 ครั้ง
    20 ส.ค. 61


อู๋ซีเฉินส่ายหน้า "เปล่าเขาไม่อันตรายหรอก เพียงแค่ร่างกายของเขามันน่าหวาดกลัวน่ะ! 

"ยังไง?"

"จะว่ายังไงดีล่ะ ร่างกายของเขาสูงใหญ่ หัวโล้นเต็มไปด้วยมัดกล้าม ดูๆ แล้วก็เหมือนกับพวกมาเฟีย" อู๋ซีเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้มขม เมื่อเขานึกถึงวันที่รับจางเปาเข้ามา เพียงเพราะอีกฝ่ายแค่ต้องการที่พักน้ำและอาหารโดยแรกกับค่าแรงเท่านั้น

จึงทำให้เขารับทำงานโดยประหยัดค่าแรง การทำงานของจางเปานั้นดี และเขาก็เป็นคนซื่อสัตย์จากที่เฝ้าดู แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อไรที่ลูกค้าเข้ามาแล้วเห็นเขา ก็มักจะหวาดกลัวและวิ่งออกไป

จางเปามีความสูงถึง 2 เมตร! พร้อมกับมัดกล้ามและหัวโล้นๆ คิดดูสิว่าหน้าตาเขาหน้ากลัวขนาดไหน

"ตราบใดที่เขาเป็นคนซื่อสัตย์แค่นี้ก็พอแล้ว เรื่องอื่นผมไม่สนหรอก แล้วทำไมเขาถึงไม่เอาค่าแรงล่ะ? ลุงพอจะบอกผมได้มั้ย" หลางหลินไม่ได้กังวลเรื่องหน้าตา เขาไม่ได้เปิดร้านอาหาร เพียงแค่ให้เช็คยอดเงินและเวลาส่งของเท่านั้น เพราะงั้นเรื่องหน้าตาแบบนั้นไม่ได้มีความสำคัญเลย 

อีกทั้งยังดีซะอีก ชายคนนี้รูปร่างสูงใหญ่ ไหนๆ ก็ให้เป็นบอดี้การ์ดซะเลยก็เเล้วกัน 

หลางหลินยิ้มเมื่อคิดถึงผลประโยชน์ที่จะได้

"เรื่องนั้นเองเหรอ เขาแค่บอกว่าออกมาหาประสบการณ์โลกภายนอก เรื่องเงินนั้นไม่จำเป็นเขาว่ามาแบบนี้แหละ เขาค่อนข้างแปลกใช่มั้ย" อู๋ซีเฉินนึกย้อนไป ในตอนนั้นจางเปาค่อนข้างเหมือนเด็กน้อย เพียงแต่ร่างกายโตเกินวัย และเหมือนกับเพิ่งออกมาจากป่าเขายังไงยังงั้น

"พาผมไปดูเขาหน่อยสิ ไหนๆ ลุงก็ยกเขาให้ผมแล้ว เรื่องนี้ควรที่จะถามเขาดูก่อนมั้ย หากเขาไม่ยอม.." 

อู๋ซีเฉินพูดแทรกขึ้นมาทันที "ทำไมเขาจะไม่ยอมล่ะ? ตอนนี้เธอก็กำลังยุ่งๆ และต้องการคน ส่วนทางลุงนั้นมีคนเพียงพอแล้ว ให้เขาไปอยู่กับเธอจะเป็นไรไป"

อู๋ซีเฉินไม่ยอมอย่างเด็ดขาด นี่เป็นโอกาสที่จะเอาจางเปาออกไป ไม่ว่าจะต้องพูดยังไง จางเปาก็ต้องไปกับหลางหลิน

หลางหลินตามอู๋ซีเฉินเข้าไปในห้องเก็บของ มันเป็นห้องเก็บของเก่าที่ว่าง อู๋ซีเฉินจึงให้จางเปาอยู่ที่นี่

"จางเปา ออกมานี่หน่อยสิ มีคนต้องการพบนายน่ะ" อู๋ซีเฉินเคาะประตู

ไม่นานประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นผู้ชายผิวสีแทนสูงถึง 2 เมตร!!

กล้ามเป็นมัดๆ ใบหน้าเขาดูโง่เป็นอย่างมาก หลางหลินเข้าใจได้เลยว่าทำไม อู๋ซีเฉินถึงไม่ต้องการชายคนนี้แล้ว 

"มีอะไรงั้นเหรอเจ้านาย?" เสียงของจางเปาฟังดูใสซื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

 "ตั้งแต่วันนี้ต่อไปเขาจะเป็นเจ้านาย นายต้องไปทำงานกับเขา!" อู๋ซีเฉินบอก พร้อมกับชี้มาที่หลางหลิน

เมื่อได้ยินอย่างนั้น จางเปาก็ก้มลงพร้อมกับกอดขาของอู๋ซีเฉิน "ทำไมกันล่ะเจ้านาย จางเปาทำงานไม่ดีงั้นเหรอ? ถึงไม่ต้องการผม"

อู๋ซีเฉินอยากจะตบปากจางเปา เพราะกล้ามของเขาที่ใหญ่ ทำให้แรงที่กอดขาเองก็มากเช่นกัน มันทำให้เขารู้สึกเจ็บ 

อู๋ซีเฉินแกล้งพูดด้วยรอยยิ้ม "นายทำงานให้ฉันดีมากจางเปา และที่ฉันให้นายไปกับเขาก็ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการ เพียงเพราะตอนนี้โรงพิมพ์ของเราเงียบเป็นอย่างมาก นายก็รู้เรื่องนี้ดีหรือจะบอกว่าไม่รู้?
และเมื่อนายอยู่ที่นี่ ข้าวก็เป็นของฉันแล้วถ้าไม่มีงานเข้ามา ข้าวก็จะไม่มีกิน แต่ถ้านายไปอยู่กับเขา นายก็จะได้กินทุกวัน ไม่อดมื้อกินมื้ออีก!"

หลางหลินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองทั้งสองด้านหน้า "คิดจะหลอกล่ออีกฝ่ายด้วยข้าวงั้นเหรอ?" ฟังดูเหมือนเป็นไปไม่ได้

"อย่างนี้นี่เอง จางเปาเข้าใจแล้ว" ไม่น่าเชื่อว่าจางเปาจะลุกขึ้นมา พร้อมกับเดินมาทางหลางหลิน "สวัสดีครับเจ้านาย ผมมีชื่อว่าจางเปา เรียกผมว่าเปาเฉยๆ ก็ได้ ผมอยู่ง่ายกินง่าย เพียงแค่มีข้าวสามมื้อให้ผมก็พอแล้ว ไม่ว่าจะเป็นงานอะไรผมล้วนทำได้หมด!"

เป็นคนที่เปลี่ยนการกระทำได้เร็วมาก!

หรือเขาจะเห็นแก่กินกันนะ?

หลางหลินได้แต่เก็บความคิดเหล่านั้นไว้ในใจ "ฉันชื่อหลางหลิน งานของนายก็ไม่มีอะไรมาก แค่เช็คยอดเงินในการสั่งหนังสือแต่ละครั้งเท่านั้น และการส่งของทางไปรษณีย์ด้วย เปา นายเข้าใจมั้ย?"

"เรื่องแค่นี้เอง เปาทำได้อยู่แล้ว" จางเปาผงกศีรษะ พร้อมกับทุบอกบอกเป็นเชิงว่าสบายมาก

"ถ้าอย่างนั้นลุงไม่รบกวนพวกเธอแล้วล่ะนะ" หลางหลินไม่ได้รั้งอู๋ซีเฉินไว้ เขารู้ว่าอู๋ซีเฉินตอนนี้ดีใจเป็นอย่างมาก เขาเลิกที่จะมองอู๋ซีเฉินแล้วพูดกับจางเปา

"เก็บของของนายซะ แล้วเราจะได้ไปจากที่นี่กัน!" 

จางเปามีห่อผ้าเก่าๆ พร้อมกับชุดอีกไม่กี่ชุดในนั้น อีกทั้งชุดพวกนั้นเหมือนกับหลุดมาจากนิยายจีนกำลังภายในแน่ะ

หลางหลินส่ายหน้า ดูเหมือนจางเปาคนนี้ชอบที่จะแต่งคอสเพลย์ เขาคิดว่าตัวเองเป็นจอมยุทธ์หรือยังไงกัน? หรือเขาเป็นคนเอ๋อ เหมือนกับใบหน้านั่น

"จางเปาเก็บของเสร็จแล้ว เราจะไปกันเลยมั้ยครับเจ้านาย" จางเปาสะพายถุงผ้าไว้บนไหล่ เขายิ้มจนเห็นฟันหยีๆ ซึ่งดูเหมือนกับพวกมาเฟียโรคจิตเป็นอย่างมาก

หลางหลินหันไปทางอื่นไม่งั้นล่ะก็คงหลุดขำ ทำไมเขาถึงคิดว่าใบหน้านี้มันตลก เหมาะที่จะแสดงเป็นตัวตลกมุกแป๊กเป็นอย่ามาก
หากจางเปาเป็นดาราตลก ชื่อเสียงของเขาก็จะโด่งดังภายในไม่กี่ปี นี่คือความคิดของหลางหลินเมื่อเห็นใบหน้าของจางเปา เขาได้แต่แอบขำอยู่ในใจเงียบๆ

ขากลับก็ยังโบกแท็กซี่ ในอนาคตเงินจะเพิ่มในบัญชีเรื่อยๆ ทำไมหลางหลินต้องประหยัดด้วยเล่า

มีเงินก็ใช้ไปซะสิ ตราบใดที่เขายังมีนิยายอยู่อีกเป็นกอง หลางหลินก็ไม่กลัวเลยว่าตัวเองจะอดตาย

ยิ่งเรื่องจนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ระหว่างกลับเขาแวะซื้อแล็ปท็อปเครื่องใหม่ เนื่องจากเครื่องเก่ามันทำงานได้ช้าเป็นอย่างมาก และในตอนนี้เขามีเงินแล้วก็เลยจัดซะหนึ่งเครื่อง

มันจะทำเงินให้เขาเป็นอย่างมาก ดีไม่ดีเขาจะเป็นเศรษฐีหน้าใหม่เลยก็ได้

"ที่นี่งั้นเหรอครับเจ้านาย" จางเปาพูด เขาวางกระเป๋าแล้วเดินไปมารอบๆ

"ใช่ที่นี่แหละ" หลางหลินนำแล็ปท็อปไปเก็บไว้บนชั้น "อ้อ...ฉันไม่ชอบเลยกับคำที่นายเรียกว่า 'เจ้านาย!"

"ถ้าอย่างนั้น จะให้จางเปาเรียกว่าอะไร?" จางเปาเกาศีรษะด้วยใบหน้าโง่ๆ

"เรียกฉันว่า 'บอส!" คำนี้เป็นคำที่เหมาะกับตัวเขาที่สุด เมื่อคิดถึงจางเปาเรียกเขาว่าเจ้านาย มันก็ฟังดูแปลกๆ มันไม่เข้ากับลักษณะของหลางหลินเลย

"ได้เลยครับบอส แล้วเราจะกินข้าวกันยัง จางเปารู้สึกหิวแล้ว" ดูเหมือนว่าสมองของจางเปาจะไม่มีอะไรเลย นอกจากกินและกิน

หลางหลินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขายังมีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ เนื้อเเละอย่างอื่นยังไม่ได้ซื้อมา เนื่องจากว่าเขากำลังยุ่งอยู่เลยไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น

"ตอนนี้ยังกินไม่ได้เนื่องจากไม่มีวัตถุดิบ นายไปซื้อมาหน่อยสิ ในหมู่บ้านมีร้านค้าขายอาหารสดอยู่ ราคาของมันก็ไม่แพงนัก ร้อยหยวนน่าจะพอ" หลางหลินหยิบเงินยื่นให้จางเปา

"ได้เลยครับบอส เดี๋ยวจางเปาจะรีบกลับมา" จางเปารับเงินด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่ว่าเขาตื่นเต้นที่รับเงินหรอกนะ แต่ตื่นเต้นที่จะได้กินอาหารต่างหาก

"แล้วนายทำอาหารเป็นมั้ย?" หลางหลินทำอาหารไม่เก่ง หากจางเปาที่เขาจ้างมาทำอาหารได้ล่ะก็ มันจะช่วยเขาได้เยอะเลย

"เรื่องอื่นขอบอกเลยว่าจางเปาไม่ถนัด แต่เรื่องของอาหารนี่รับลองเลยว่าไม่เป็นสองรองใคร!" จางเปาพูดด้วยความมั่นใจ

"ดี... ฉันจะรอนายกลับมาทำอาหารนะ หวังว่ามันจะอร่อยอย่างที่บอก" 

"ได้เลยครับบอส" จางเปาเดินออกจากบ้านไปด้วยรอยยิ้ม

มิ้ว! ขณะนั้นเอง กระต่ายน้อยที่ซ่อนอยู่ ก็วิ่งออกมาพร้อมกับใช้ขาหน้ามาแตะๆ ที่ขาของหลางหลิน

"เป็นอะไรไป แกกลัวเขางั้นเหรอ? เจ้าเพื่อนตัวน้อย" หลางหลินยกกระต่ายน้อยขึ้นมา และใช้มือเกาพุงมันเล่น

มิ้ว! กระต่ายน้อยรู้สึกเพลิน ถึงแม้จะเกลียดหลางหลินที่นำมันออกมาจากแดนเยือกแข็ง แต่พอนานเข้าก็ลืมความรู้สึกนั้น 

อยู่ที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

"ไม่มีอะไรต้องกลัวจากที่ฉันดูเขา เปาเป็นพวกซื่อๆ มีแต่กล้ามเท่านั้น ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก" หลางหลินบอกกระต่ายน้อย ในตอนนี้ก็เย็นแล้ว เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าเวย์ปั๋อของเขาจะเป็นอย่างไร

เขาใช้แล็ปท็อปเครื่องใหม่ และเข้าไปดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

และภาพต่อมามันก็ทำให้เขาแข็งค้าง มีคนมากมายต้องการหนังสือ ทั้งๆ ที่บอกว่าส่งรอบนี้เสร็จก่อนแล้วจะทำอีกรอบ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะรอไม่ไหว

นี่มันแย่มาก ที่เขาไม่สามารถตอบสนองความต้องการของผู้คนได้

หลางหลินถึงกับยิ้มขม "แต่เดี๋ยวสิ ดูเหมือนจะนึกอะไรได้นะ....จริงๆ แล้วฉันไม่จำเป็นต้องพิมพ์ทีละห้าร้อยเล่มเลยนี่ แค่สั่งพิมพ์ให้มากกว่านี้แล้วปล่อยรอบละห้าร้อยเล่ม เท่านี้ก็จะไม่เสียเวลา อีกทั้งยังไม่ต้องกลัวว่าจะทำหนังสือส่งไม่ทัน ที่สำคัญคือลุงอู๋จะทำได้ทันหรือเปล่า? หากฉันเพิ่มจำนวนเข้าไป แต่นั่นหมายถึงการเพิ่มจำนวนเงินลงไปด้วย"

ตอนนี้หลางหลินไม่จำเป็นต้องรอ ออเดอร์เข้ามาเลย เขาไม่ต้องกลัวว่าพิมพ์มาแล้วจะขายไม่ออก ที่เขาประสบปัญหาในตอนนี้คือจำนวนของหนังสือที่มากเกินไป จนไม่สามารถทำได้ทันความต้องการของลูกค้า 

แต่เมื่อคิดถึงเงินในกระเป๋าที่เหลืออยู่ เขาก็ต้องส่ายหัว "ไว้ส่งหนังสือรอบนี้เสร็จก่อนแล้วกัน แล้วค่อยใช้เงินจากยอดสั่งซื้องวดหน้ากับเงินตอนนี้ สั่งทำหนังสือที่มากกว่าเดิม!" 







 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 726 ครั้ง

472 ความคิดเห็น

  1. #365 maewnay (@maewnay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:45
    ชอบจางเปาอ่ะ นิสัยแลดูน่ารักน่าเอ็นดู
    #365
    0
  2. #147 kikomako (@kikomako) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 18:52
    อ่านสนุกดีค่ะ แต่พลอตนิยาย เหมือนเรื่อง ฟาร์มปลา อ่ะ จากได้หมาจิ้งจอก นี่ได้กระต่าย จากเปิดร้านอาหาร นี่เขียนนิยาย จากตกปลาได้ไอเท็มต่างๆ นี่ได้แหวนมิติที่ไปมิติอื่นได้ ได้คนงานคนซื่อ ที่ตัวโต รุจักแต่กิน แถมมีชุดจอมยุทธ ต้องเป็นพวกผู้ฝึกตนแน่ๆเบยแบบนี้ เหอะๆๆ
    #147
    1
  3. #130 BomRilla (@BomRilla) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 21:43
    คิดอยู่ว่าคุ้นๆ พลอตเรื่อง Fishing the myriad heavens ซินะ
    #130
    2
    • #130-1 quinn_811 (@quinn_811) (จากตอนที่ 10)
      24 พฤศจิกายน 2561 / 19:39
      คิดเหมือนกันเลย555
      #130-1
    • #130-2 charip2 (@Charip) (จากตอนที่ 10)
      12 ธันวาคม 2561 / 10:17
      อ่าา ใช่ม่ะ ว่าแล้วว
      #130-2
  4. #113 rapinpriwal (@rapinpriwal) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 18:26
    อ่านไปอ่านมาสนุกแหะ มาต่อเลยครับ
    #113
    0