กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 6 : 1ปะทะ3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    11 มี.ค. 60

ร่างของคน 3 คนเดินออกมาเผยให้เห็น ใบหน้าของพวกเขา ถูกปิดบังไว้ด้วยหมวกสีดำทรงกรวย  สวมชุดสีดำรัดรูป ดูๆไปอายุน่าจะราวๆ 30 ระดับลมปราณ ของพวกเขา 2 คนอยู่ที่ระดับรวบรวมลมปราณระดับ 1 ส่วนอีกคนอยู่ที่ระดับ 2

ก่อนหน้านี้ ขณะหยางเฟยว่ายน้ำเล่นอยู่นั้น ก็สัมผัสพลังลมปราณได้แต่ก็หาสนใจไม่?
 จนรอให้พวกมันออกมา แต่รอแล้วพวกมันก็ไม่ออกมามันจึงทนไม่ไหว จึงต้องเลิกว่ายน้ำ เเละเค่นเสียงเย็นชาถามพวกมันไป

" พวกเจ้าคือใครกัน"

หยางเฟยเค่นเสียงเย็นชาถามพวกมันไป

" เหอะ ข้าคือบิดาของเจ้าไง " 

หนึ่งในพวกมันกล่าวตอบอย่างเย้ยหยัน เพราะในสายตา หาได้มีหยางเฟยอยู่ในสายตาเลยไม่ 

หยางเเฟยได้ยินก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน คนที่เคยพูดกับเขาแบบนี้ในโลกที่แล้วที่เป็นราชาปีศาจ ใหนเลยใครจะกล้าพูดกับเขาแบบนี้ 

ถ้าหากใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้แล้วละก็ ชีวิตของพวกมันคงได้ตกตายอย่างทรมานแน่นอน

 หยางเฟยเลียริมฝีปาก เอ่ยว่า " ถ้างั้นข้าคงเป็นปู่ของเจ้า หากพวกเจ้าไม่อยากบอกปู่ว่าคือใครก็ไม่เป็นไร เพราะปู่คนนี้ จะงัดปากเน่าๆ ของสุนัขเช่นพวกเจ้าออกมาเอง "


" ฮ่าฮ่า เด็กน้อยเช่นเจ้าหรือจะงัดปากของบิดา ช่างสามหาว ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนัก เข้ามาให้บิดาอัดซักครั้ง คงร้องไห้ขอโทษบิดา ฮ่าฮ่า"
หนึ่งในนั้นหัวร่อเย้ยหยัน

หยางเฟยยิ้มมุมปาก พุ่งเข้าหาหนึ่งในนั้น หมายจะตัดศรีษะของอีกฝ่ายในบันดล

 อีกฝ่ายเห็นแบบนั้นก็ตกใจก่อนจะหลบ แต่ก็สายไปแล้ว ศรีษะของหนึ่งในนั้น หลุดออกจากบ่า เลือดพวยพุ่งก่อนจะล้มลง

ฟุบ "

   เสียงศรีษะตกกระแทกพื้น หยางเฟยมองที่มือของเขาติดเลือดจากการใช้มือฟันใส่ หัวของอีกฝ่ายจนขาดกระเด็น 
   การที่จะตัดศรีษะของอีกฝ่ายนั้น จำเป็นจะต้องปล่อยพลังลมปราณจากภายในสู่ภายนอก 
   ออกมาที่ฝ่ามือ ให้มีความบางและคมกริบคล้ายใบมีดที่เชือดเฉือนได้ทุกอย่าง มันถูกเรียกว่า มีดลมปราณ 

หยางเฟย เลียนิ้วมือที่เปื้อนเลือดของตนเอง  " อืม รสชาติสวะ เลือดของพวกเจ้ามันช่างสกปรก จนข้าอยากจะอาเจียนยิ่งนัก " หยางเฟยเอ่ยด้วยใบหน้าดุร้ายแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม


  พวกเขาทั้งสองที่เห็นดังนั้น ก็ตกใจจนยืนนิ่งงัน เพราะจากที่รู้มานายน้อยของหุบเขาพยัคฆ์ หยางเฟยหาได้ฝึกฝนพลังลมปราณเลยไม่?
 
 วันๆเอาแต่ เที่ยวระรานคนอื่นไปทั่ว ใครผิดใจมันสั่งให้คนของพรรคมันฆ่าหมด 
ใครที่ไม่ชอบขี้หน้ามันก็สั่งให้คนของพรรคมันฆ่าทั้งหมด เป็นคนที่ไม่เห็นชีวิตผู้อื่นอยู่ในสายตา   
   เหตุเพราะมันมีพ่อที่คอยตามใจมันทุกอย่าง จึงเป็นคนที่มีนิสัยเอาแต่ใจและโหดร้าย

" นี่เจ้าเป็นผู้ฝึกยุทธแล้วงั้นหรือ ? เหตุใดพวกข้าถึงไม่รู้"
หนึ่งในนั้น เอ่ยถาม นิ้วมือพรางแตะหมวกทรงกรวย ส่วนมืออีกข้างแตะด้ามกระบี่เตรียมพร้อมฟาดฟัน

หยางเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเฉย " ข้าจะเป็นหรือไม่เป็น พวกเจ้าหาได้มีสิทธิที่จะรู้ไม่ เพราะว่าพวกเจ้าจะต้องตายอยู่ที่นี่ "

" เจ้าเด็กอุบาท กล้าเล่นลิ้นกับข้างั้นหรือ ดีงั้นข้าจะทรมานเจ้า จนกว่าจะสาแก่ใจของข้าถึงเจ้าจะตายได้ "

หลังจากที่เอ่ยจบ สติกลับคืนมาเป็นปกติได้แล้ว รวบรวมพลังลมปราณทั่วทั้งร่าง ร่างมันทั้งสองคนพรุ่งเข้าใส่หยางเฟย กระบี่ถูกชักออกจากฝัง ประกายเย็นเยียบแผ่ออกมาจากกระบี่ ฟาดฟันออกเป็นเส้นสาย เอ่ยวาจาว่า

"เพลงกระบี่ จันทร์ทราอาลัย"

เพลงกระบี่ถูกปลดปล่อยออก เส้นสายแหลมคมพอที่จะตัดหินให้ขาด  พวยพุ่งเข้าใส่หยางเฟย 

หยาางเฟยมีสีหน้าปกติ นิ้วมือเรียวกรีดไปที่อากาศ ลมปราณถูกควบแน่นไปที่มือ บีบอัดเป็นมีดลมปราณ 
    มีดลมปราณถูกใช้ออกมา เห็นเป็นสีครามจางๆ แต่แฝงไปด้วยความอันตราย ปะทะ กับเพลงกระบี่ 
บึ้ม" 
 เสียงเพลงกระบี่และมีดลมปราณของคนทั้งสามปะทะกัน 

"อ๊าก แขนข้า อ็าก" 

หนึ่งในพวกระนั้นร้องเสียงหลง   เพราะจากการปะทะกันเมื่อคู่ ทำให้แขนของมันระเบิดเเตกกลายเป็นเศษเนื้อ ตัวกระบี่แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ส่วนอีกคนที่ระดับลมปราณมากกว่านั้นกับไม่เป็นไร

หยางเฟยเห็นแบบนั้นจึงเอ่ยอย่างเย็นชาว่า

" นี่หรือ เพลงกระบี่ จันทร์ทราอาลัย กระจอกชะมัด นี่ขนาดข้าใช้แค่ลมปราณให้เป็นมีดนะ พวกเจ้าก็ถึงกับรับไม่ได้ " 

คนทั้งสองได้ยินแบบนั้นยิ่งหน้าซีด เพราะทักษะที่ใช้ไปเมื่อคู่นี้คือทักษะระดับ 2

" เหอะอย่าอวดดีให้มันมากนักหยางเฟย วันนี้เจ้าจะต้องตาย "

หยางเฟยได้ยินแบบนั้นยิ่งเดือดดาล หยางเฟยพุ่งเข้าประชิดลำตัว หนึ่งในนั้นที่กำลังบาดเจ็บ มันเห็นดังนั้นจึงจะกระโดดหลบไปอีกทาง 

ซวบ"

ปรากฏมือของหยางเฟยแทงทะลุอกของมัน เลือสาดกระเซ็น ร่างของมันค่อยๆชักกระตุก ก่อนจะสิ้นใจตาย อีกคนเห็นสหายตายไปต่อหน้าต่อตา 
   เมื่อคิดถึงวิธีการฆ่าของหยางเฟยยังรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง 
   ดังนั้นจึงคิดจะหนี ตัวมันซึ่งมี ระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่ 2 คิดว่าหากหนีต้องหนีรอดแน่นอน ด้วยวิชาตัวเบาที่ฝึกฝนมา
   ขณะที่จะทะยานร่างหนีออกไป หยางเฟยกับมาขวางมันใว้ 

"หลีกไป"
ปากกล่าว ในมือฟาดฟันกระบี่ด้วยท่วงท่าทะลุทะลวง 
หยางเฟยแสยิ้ม สะบัดมือฟันเข้าไปที่แขนข้างซ้าย

ฉับ"

จากนั้นหยางเฟยฟันเข้าไปที่แขนขาวของมันที่ยังเหลืออีกข้าง จากนั้นค่อยๆบรรเลงหั่นทีละนิดจนเห็นกระดูกขาวโผล่ออกมา  
  เลือดไหลสาดกระเซ็นไปทั่วร่างกายของหยางเฟย ในตอนนี้ร่างของเขา ดูคล้ายเทพเเห่งความตายก็มิปาน

"  อ๊าก "

เสียงของชายคนนั้น ร้องด้วยความเจ็บปวด หน้าซีดเผือกเหมือนคนไกล้ตาย

"ใครส่งแกมา ถ้าแกบอกข้า ข้าอาจจะใว้ชีวิตเล็กๆของแกก็ได้ รีบๆบอกมาข้าไม่ได้มีเวลามากนัก"

หยางเฟยกล่าวไปด้วยน้ำเสียงฆ่าฟัน

หลังจากที่เห็นการสังหารของหยางเฟย ที่สังหารคนสองคนตกตายอย่างง่ายดาย หนำซ้ำยังฟันแขนทั้งสองตนเองอีก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ รีบกล่าวว่า 

" นายท่าน โปรดไว้ชีวิตของผู้น้อยเถอะ ที่ผู้น้อยมาสังหารนายท่านนั้น เพราะแม่นางซูเหม่ยให้ข้ามา เนื่องจากท่านเป็นคู่หมั้นของนาง "
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 01:26
    ปะทะครับไม่ใช่ประทะ อิอิ
    #458
    0
  2. #384 //BaT_CaT// (@18062538) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 01:30
    พูผา ต้องเขียนว่า ภูผา ครับ
    #384
    1
    • #384-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 6)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 19:27
      ใว้จะแก้ใขครับ
      #384-1
  3. #195 ม่านมุก (@honeyl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 12:38
    เปลื่ยนคำแทนตัวเองจาก ชั้น มาเป็น ข้า จะดีกว่าไหมค่ะไร
    #195
    0
  4. #65 สายลม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 11:29
    ขอบคุณครับ
    #65
    0
  5. #3 poimjm001 (@poimjm001) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 15:51
    สนุก ขอบคุณครับ
    #3
    0
  6. #2 มันมันกิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:20
    มันส์มาก..เลือดสาด..ขอบคุณคับ
    #2
    0
  7. #1 ตะกร้าผัก (@0837221830) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 08:38
    สนุกมากคับ เสียแต่สั้นไปนิด ติดตามๆ
    #1
    0