กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 180 : ย้อนอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

" มาจบเรื่องนี้กันดีกว่า " หยางเฟยจ้องมองไปทางจ้าวนรกหลางกั้วสุ้นด้วยอารมณ์เฉยชา สำหรับเขาชายด้านหน้าหาต่างจากมดแมลงไม่
 
แต่ขณะนั้นกลับสัมผัสบางอย่างได้ จ้องมองไปที่มุมของเรือบิน เห็นชายคนหนึ่งสวมหน้ากากปกปิดใบหน้าไว้

" อย่าคิดนะ ว่าแค่ใส่หน้ากากนั่นเเล้วข้าจะจำเจ้าไม่ได้ " หยางเฟยเดินไปหยุดอยู่หน้าของมัน จนถึงกับทำให้อีกฝ่ายหลั่งเหงื่อเย็น

" การประหัตประหาร ชีวิตในตอนนั้น เจ้าคือคนที่ออกมาจากนรกโดยได้รับคำสั่งของจ้าวนรก " หยางเฟยจ้องมองอีกฝ่าย เอ่ยเสียงเนิบช้า "  อ้อ คงจะสงสัยล่ะสิว่าข้ารู้ได้ยังไง เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว เพราะว่าคนที่ส่งเจ้าไปเป็นคนบอกข้าเองยังไงล่ะ.......เสี่ยวชิกัง!" 

ใช่แล้วชายคนนี้คือหนึ่งในหกนรกคลั่ง ผู้มาแทนหวินหนานเทียน เสี่ยวชิกัง เขาได้รับการช่วยเหลือของหกนรกคลั่งในการแหกคุก จากนั้นเขาก็ทำงานให้กับจ้าวนรกหลางกั้วสุ้น จนถึงปัจจุบัน 

" ไม่นึกเลยว่าสิบปีมานี้ เจ้าจะเติบโตขึ้นมาถึงขนาดนี้ นับว่าท่านจ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียน มีโชควาสนายิ่งใหญ่เสียจริง นับจากนี้ไป จ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียนคงจะทำงานให้กับเจ้าสินะ เจ้าจะขึ้นเป็นราชันย์ปีศาจคนต่อไป? " เสี่ยวชิกัง เมื่อรู้อีกฝ่ายจำได้ ก็ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าผอมซูบที่เปลี่ยนไปของเขา 

หยางเฟยส่ายศีรษะ " เจ้าผิดแล้ว ข้าไม่ได้สนใจตำแหน่งราชันย์ปีศาจหรือตำหนักราชันย์หรอกนะ "

" แล้วเจ้าต้องการอะไร " เสี่ยวชิกังเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะมันเป็นการยากที่จะเชื่อได้ว่า ไม่สนใจตำแหน่งนั้นจริงๆ 


หยางเฟยยิ้มเยาะ " โลกของเจ้าน่ะมันช่างแคบนัก การเป็นราชันย์ปีศาจอันเล็กจ้อยไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของข้าได้หรอก มีเพียงทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ใต้ฝ่าเท้าข้าสิ ไม่ว่าจะเป็นโลก สวรรค์ นรก หรือแม้แต่จักรวาล! ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องเชื่อฟังข้า ไม่เช่นนั้น..... ข้าก็จะลบมันออกไปซะ!"

เสี่ยวชิกังถึงกับกลืนน้ำลาย เมื่อได้ฟังความทะเยอทะยานของหยางเฟย " เจ้าไม่มีทางทำสำเร็จหรอก พระเจ้าน่ะ ไม่ได้อ่อนแอหรอกนะ " 

หากเป็นเมื่อก่อนหยางเฟยคงจะคิดเช่นนั้น แต่ตอนนี้ตัวเขามีพลังของกฏ แม้แต่โครนอสเรอะ? ไม่ได้อยู่ในสายตาเลย

" ปีศาจเช่นเจ้ากลับมีความเชื่อในพระเจ้างั้นเรอะ ช่างน่าขันเสียจริง มาเถอะ ในตอนนี้ก็ได้เวลาสะสางเรื่องระหว่างเราสอง ครานั้นเจ้าทำให้ข้าอับอายเป็นอย่างยิ่ง ศักดิ์ศรีของข้า ต้องด่างพร้อยเพราะเจ้า เพื่อการนั้น ข้าจะลบเจ้าออกไปจากจักรวาลนี้ซะ จิตวิญญาณและร่างกายของเจ้าจะหายไปโดยสมบูรณ์! เจ้าจะไม่สามารถกลับมาเกิดใหม่ได้อีกครั้งเป็นอันขาด"  หยางเฟยยื่นมือซ้ายที่เย็นเยียบออกไป นิ้วมือเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำรวมทั้งแขนของเขา

พลังของกฏแห่งความมืด!

เสี่ยวชิกังรู้สึกไร้สิ้นหนทาง " นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยงั้นรึ! ข้าก็แค่ทำตามคำสั่งของจ้าวนรก เหตุใดเจ้าถึงกับจะลบตัวตนของข้าด้วยเรื่องเช่นนี้ด้วยเล่า!! ไม่ข้าไม่ยอมเด็ดขาด ไม่!!"

หยางเฟยไม่สนใจฟังเสียงของผู้ต่ำต้อย นิ้วมือกดลงที่ศีรษะเสี่ยวชิกัง ร่างของมันสันเทิ้ม พร้อมด้วยกลิ่นอายแห่งความมืดปกคลุมร่างกาย

ครู่เดียวร่างกายก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย!!

บรรยากาศอันวังเวง ทำให้คนของจ้าวนรกหลางกั้วสุ้นกลัวจนฉี่เลี่ยราด 

หยางเฟยมองไปที่พวกมันด้วยความรังเกียจ " ช่างน่าขยะแขยงเสียจริง "

เขาชี้นิ้วไปที่หลางกั้วสุ้น แหวนมิติในมือพลันเปิดม่านมิติ หลุมดำอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา 

หลางกั้วสุ้นรู้สึกร่างกายไร้เรี่ยวแรง ปากร่ำร้องตะโกนว่า " ไม่ " แต่กระนั้น พลังของแรงดึงดูดกลับไม่ลดละ กลับกันแล้วมันยิ่งเพิ่มแรงดึงดูด เท้าที่ยึดเหนี่ยวพื้นเรือ กับแตกละเอียด 

ร่างของเขาถูกดูดไปแล้ว

" คอยดูเถอะ ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้ " นั่นคือคำพูดสุดท้ายของหลางกั้วสุ้นก่อนที่จะถูกดูดเข้าไปในแหวนมิติ

จากนั้นหยางเฟยก็มองที่คนอื่นๆด้วยความเย็นชา " ถึงคราวพวกเจ้าแล้ว " 

เช่นนั้นแล้ว ตระกูลหลางของจ้าวนรกหลางกั้วสุ้นก็ถูกดูดไว้ในแหวนมิติ 

ภายในเรือของจ้าวนรกหลางกั้วสุ้นพลันว่างเปล่า เหลือเพียงทรัพย์สมบัติต่างๆและหยางเฟยเท่านั้น

" เพียงเท่านี้ เจ้าหวินหนานเทียนคงจะได้กินสมองทุกๆวัน 
ตอนนั้นเองที่หลางเว่ยหยางเข้ามา จึงกล่าวถาม " หมายความว่าไงที่ว่ากินสมอง แล้วเจ้าดูดเข้าไปในแหวนมิติเช่นนั้นคิดจะทำอะไร "

หยางเฟยหัวเราะเสียงเย็น " ก็แค่จะเปิดฟาร์มน่ะ ฟาร์มของข้าไม่ได้ไว้เลี้ยงสัตว์อสูร แต่เป็นเลี้ยงปีศาจอย่างพวกมัน ข้าจะล้างสมองของพวกมันบางส่วน จากนั้นให้พวกมันผสมพันธุ์กัน ออกผลผลิตให้ข้า เท่านี้เจ้าหวินหนานเทียนก็จะมีสมองกินทุกๆวันเเล้ว " 

หยางเฟยนั้นรู้ดีเกี่ยวกับหวินหนานเทียน เพราะเขาเป็นคนปลุกขึ้นมาจากความตาย เเละเปลี่ยนให้เป็นอันเดธนั่นเอง
การเลี้ยงด้วยสมองที่มีคุณภาพสูง อย่างคนของตระกูลหลางนับว่าเป็นตัวเลือกที่ดี  

และเขาก็จะกำจัดความรู้ของพวกมัน  ไม่ให้รับรู้เรื่องราวความจริง และสร้างความจำปลอมขึ้นมาแทน มีชีวิตอยู่เพียงแค่รอความตาย ภายในฟาร์มเท่านั้น 

มันก็เหมือนกับสัตว์ที่รอเชือด

หลางเว่ยหยางรู้สึกแปลกๆที่หยางเฟยทำเช่นนั้น จะอย่างไรคนพวกนั้น ก็เป็นคนของตระกูลหลางของนางนะ

" เป็นไร? เจ้าสงสารพวกมันงั้นรึ " หยางเฟยรับรู้ถึงความรู้สึกนางได้อย่างชัดเจน ในอารมณ์ที่สั่นไหว ไม่มีทางรอดจากสัมผัสของเขาไปได้ 

" ปล่าวหรอก ข้าแค่รู้สึกแปลกๆที่คนพวกนั้นเป็นคนของตระกูลหลางเท่านั้นเอง ไม่นึกว่าจะต้องมีชีวิตอยู่เยี่ยงสัตว์เช่นนั้น มันทรมารเสียยิ่งกว่าความตายอีก " 

หยางเฟยระบายลมออกจากปาก เหม่อมองดวงจันทร์สีเลือด จากนั้นจึงหันมองใบหน้าของนาง " นั่นคือสิ่งที่พวกมันสมควรได้รับแล้ว เพราะมันกล้าฆ่าเจ้าเเละเซียนเอ๋อไงล่ะ หากข้าฆ่าพวกมัน มันจะสนุกอะไร? ความตายน่ะ ไม่ได้น่ากลัวหรอกนะ แต่การมีชีวิตอยู่อย่างสิ้นหวังน่ะ น่ากลัวเสียยิ่งกว่าอีก..."

หลางเว่ยหยางไม่ได้พูดอะไรต่อ นางเข้าใจความรู้สึกโกรธแค้นและเย็นชาของเขาดี ที่จริงแล้วเขาเป็นคนที่โดดเดี่ยวเพราะพลังของเขาเอง นางรู้สึกยิ่งนานวัน เขาก็ยิ่งเดินไปในเส้นทางที่โดดเดี่ยว เส้นทางนั้นคือจุดสูงสุด แน่นอนว่าเขาจะไม่หันหลังกลับ

 หลางเว่ยหยางเดินเข้าไปกอด เหม่อมองใบหน้านั้น " ถ้าเจ้าว่าเช่นนี้ ข้าก็ไม่มีอะไรจะคัดค้าน ตอนนี้ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่อย่าลืมล่ะ ว่ายังมีข้าและเซียนเอ๋ออยู่เคียงข้าง ยังมีหญิงสาวตระกูลจิวมากมายและลูกของเจ้าหลายร้อยคนรออยู่ เจ้าไม่ได้โดดเดี่ยวหรอกนะ " 

หยางเฟยรู้สึกอบอุ่นในคำพูดของนาง กล่าวอีกสักสองสามประโยค ก็ไปรวมตัวที่เรือของจ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียน อธิบายเรื่องราวให้ฟังคร่าวๆ

หลางอวิ๋นเทียนรู้สึกตกใจและหวาดกลัวในตัวของหยางเฟย แต่อีกใจก็รู้สึกยินดีที่ลูกสาวได้ชายคนนี้เป็นคู่ชีวิต

หยางเฟยเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว  จึงติดต่อหาหวินหนานเทียนด้วยตราพันธสัญญานายทาส บอกว่าไม่ต้องรอ รีบเก็บทรัพยากรทุกอย่างออกมาได้เลย 

หวินหนานเทียนจึงรีบดำเนินการในทันที

รอเพียงไม่กี่วัน พวกหลางตงหยุนก็กลับออกมา พวกเขาได้นำทรัพยากรจำนวนมากออกมาด้วย นั่นเพราะหวินหนานเทียนที่เป็นถึงระดับเทพสงคราม

 ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่ได้อะไรเลย เพราะด้านในเต็มไปด้วยสัตว์อสูรบรรพกาล
พวกรุ่นเยาว์ไม่มีทาง ต่อสู้ซึ่งหน้าได้อยู่แล้ว 

หลังจากออกมาจากพื้นที่ลึกลับ หวินหนาเทียนก็ทำการฆ่าผู้เยาว์ของตระกูลอื่นๆ ในนั้นทั้งหมดที่ไม่ใช่คนของหยางเฟย 

ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ต่อจากนั้น หลางอวิ๋นเทียนขึ้นเป็นราชันย์ปีศาจคนต่อไป ขณะเดียวกันหยางเฟยก็ฝึกพวกยักษ์ตระกูลถังไว้ควบคุมภายในเงามืด 

เขาได้ใช้เวลาฝึกพวกตระกูลถังห้าปี และในห้าปีนี้ หลางเว่ยหยางก็ท้องอีกครั้ง ตามด้วยถังเวยเวยและเกี้ยวตงเผ่ย พวกนางจึงไม่ได้ติดตามหยางเฟยไปพิภพมนุษย์ เพราะรอคลอดลูก ร่างกายของพวกนางในตอนนี้อ่อนแอนัก 

หยางเฟยร่ำลาทุกๆคน ของตระกูลหลาง เมื่อเขาออกมาจากประตูนรก ร่างสัตว์อสูรเฝ้าประตูก็คุกเข่า หยางเฟยไม่รอช้าพุ่งผ่านหุบเขาไปสู่หมูเมฆด้านบน มองไปยัง ทิวทัศน์ด้านหน้า " ทวีปฟ้าคำรณ นานแล้วนะที่เราไม่ได้กลับมา ในตอนนั้นวันประหัตประหาร ตัวเราถูกช่วยไว้โดยตัวเราในอนาคตที่ได้อาติเฟคดวงตาพระเจ้า และมันก็ถึงเวลาย้อนอดีตแล้ว..." 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #1105 warunyusakj (@warunyusakj) (จากตอนที่ 180)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 23:00

    ติดตามครับ เขียนไปเรื่อยๆ ผมคอยเป็นกำลังใจเองhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #1105
    1