กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 179 : ทำฟาร์ม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    30 เม.ย. 61

อึก!! หลางกั้วสุ้นกระอักโลหิตออกมาคำโต จ้องมองไปที่หยางเฟยราวกับสัตว์ประหลาด

" นี่เจ้ารู้มั้ยว่าเวลานี้พวกเรากำลังฉลองในชัยชนะของท่านราชันย์ปีศาจ แต่เจ้า! คนชั้นต่ำ กลับกล้าทำเช่นนี้เสียได้ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง " ขณะนั้นเอง เสียงของหญิงสาวข้างกายหลางกั้วสุ้นก็ดังขึ้นมา 

นางมองหยางเฟยด้วยแววตาเครียดแค้น

หลางกั้วสุ้นนึกอยากจะตบปากนาง แต่ก็ไม่อาจทำได้ ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนมีเข็มนับหมื่นพันเล่มเจาะไปทั่วร่างกาย

" อื้ม ปากดีนักนี่ " หยางเฟย จ้องมองนางด้วยหางตา ครุ่นคิดสักครู่ จึงกล่าวสืบต่อ " ข้าคิดอะไรดีๆออกแล้ว สำหรับพวกเจ้าที่ฆ่าเว่ยหยางและลูกของข้า ข้าจะไม่ทำให้พวกเจ้าต้องตาย แต่จะ...." 

หยางเฟยจงใจหยุดคำพูด และมองดูสีหน้าพวกเขาเหล่านั้น ในใจนึกยิ้มเยาะในความหวาดกลัวของพวกมัน รู้สึกดีจริงๆความรู้สึกนี้!

มีชายคนหนึ่งจ้องมองหยางเฟยอย่างไม่วางตา ก่อนจะตะโกนขึ้นว่า " ข้ารู้แล้วว่ามันเป็นใคร ที่แท้ก็มันนี่เอง"

หลางกั้วสุ้นถาม " มันคือ?"

ชายคนนั้นจึงตอบ " มันคือหยางเฟย! ลูกเขยของจ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียน มันมีกองกำลังโครงกระดูกมากมายและเป็นคนลึกลับ ในวันนั้น งานแต่งของมัน ข้ายังจำได้มิอาจลืม! ใบหน้าและสายตานั่นของมัน ราวกับมองทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแค่มดปลวก ไม่มีสิ่งใดอยู่ในสายตาของมันทั้งนั้น "
เมื่อได้ฟังเช่นนี้ หลางกั้วสุ้นจึงจำได้ วันนั้นเขาได้สั่งให้ชายคนนี้เป็นทูตตัวแทน ร่วมแสดงความยินดี นำของขวัญไปงานแต่งของหลางเว่ยหยาง 

แต่กลับไม่นึกเลยว่าจะเป็นชายคนนี้

ชายที่อยู่ตรงหน้า!

" ไม่นึกเลยว่า เจ้าหลางอวิ๋นเทียนจะมีลูกเขยที่โดดเด่นเช่นนี้ แต่ว่า การมาของเจ้าครั้งนี้มันก็สายไปแล้ว ทุกๆคนได้ตายลงหมดแล้ว ถึงแม้เจ้าจะฆ่าพวกเราไป พวกเขาก็ไม่ฟื้นคืนหรอก เอาอย่างนี้เป็นไง เรามาตกลงกันดีกว่า " หลางกั้วสุ้นเสนอทางออก สำหรับเขา ความตายคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุด จึงไม่ลังเลเลยที่จะหยิบยื่น ผลประโยชน์เล็กๆน้อยๆให้

เพื่อยื้อเวลา ส่งกระแสจิตผ่านอักษรเลือดของอีกาสี่หัว สั่งให้โจมตีในทันใด 

หยางเฟยยิ้มเยาะ " เจ้าคิดว่ายังมีอะไรที่จะต้องตกลงกันอีก ในเมื่อเจ้าฆ่าลูกและภรรยาของข้า ถึงแม้จะถูกสังหารเพราะอีกาสี่หัวก็ตาม แต่มันก็ไม่เปลี่ยนเรื่องที่ว่า เจ้าควบคุมอีกาสี่หัวอยู่ดี "

" อ้อแล้วก็อีกอย่างนะ อย่าพยายามควบคุมมันดีกว่าเพราะอีกเดี๋ยว ข้านี่ล่ะจะจัดการกับมันเอง ไม่ต้องกลัว เพียงมองดูสักครู่ก็จบ จากนั้นก็ถึงคราวพวกเจ้าแล้ว " การควบคุมลับๆของหลางกั้วสุ้น ไม่มีทางรอดจากสายตาของหยางเฟยไปได้ 

ด้วยอาติเฟคระดับพระเจ้า ตรวจจับการสั่นไหวของคลื่นพลังในอากาศ เป็นเพียงเรื่องง่ายๆเท่านั้น

" นี่มันรู้ได้ยังไง " หลางกั้วสุ้นถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นๆ เพราะเขาแอบทำมันด้วยความระมัดระวัง ไม่น่ามองออกได้ นี่ยิ่งทำให้เขาหวาดกลัวเข้าไปอีก

หยางเฟยไม่พูด แสงสีทองจากดวงตาระเบิดพลังครอบคุมเรือทุกลำของหลางกั้วสุ้นเอาไว้ 

" ด้วยอาณาเขตมนตร์ตรา พวกชั้นต่ำอย่างพวกเจ้า ไม่มีทางหนีไปไหนได้อยู่แล้ว เดี๋ยวข้ากลับมาล่ะ " หลังจากกักขังทุกๆคนไว้ หยางเฟยก็โผล่มาที่ด้านนอก 

ทะเลเพลิงยังคงลุกไหม้ 

ท้องนภากาศเป็นสีแดงฉาน!

ดวงตาซ้ายของหยางเฟยพลันระเบิดพลังเวทสีทอง 

ทุกสิ่งทุกอย่างกับถูกแช่แข็งภายในพริบตา!

ทะเลเพลิงที่กลืนกินชีวิตนับล้านคน รวมทั้งราชันย์ปีศาจ กับถูกแช่แข็งภายในพริบตา 

มันทำให้ พวกหลางกั้วสุ้นถึงกับเข่าทรุด 

" นี่มันเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร..." หลางกั้วสุ้นร่างกายไร้เรี่ยวแรง เพียงเพราะพลังที่ระเบิดออกมาชั่วครู่ ถึงกับทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น

นั่นเพราะไม่เพียงแม้แต่เพลิงที่ถูกแช่เเข็ง แต่กับอีกาสี่หัวที่ระดับ 9 เทพสงครามกับถูกแช่เเข็งง่ายๆ? แล้วจะไม่ให้เขาหวาดกลัวได้เช่นไร 

หยางเฟยมองไปที่ภาพด้านหน้าด้วยรอยยิ้มเย็น ทุกสิ่งทุกอย่างถูกแช่แข็ง ด้วยเวทระดับ 7 อาณาเขตเยือกแข็ง!

" ทรงพลังเสียยิ่งกว่าครานั้นอีก นี่สิถึงจะสมที่เป็นพลังของเรา " กาาใช้อาณาเขตเยือกแข็งครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างชัดเจน นั่นคือ การใช้ผ่านอาติเฟคดวงตาระดับพระเจ้า พลังเวทจึงรุนแรงกว่านับร้อยๆเท่า 

นั่นเพราะมันคือพลังของพระเจ้า!

หยางเฟยหยุดอยู่หน้าอีกาสี่หัว " มาเถอะ มาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เจ้าเดรัจฉานบรรพกาล  บอกตามตรงหากไม่ใช่เพราะระดับพลังของเจ้าที่สูงแล้ว เราจะไม่มีวันดูดกลืนเป็นอันขาด จงภูมิใจเสีย " 

เมื่อก่อนหยางเฟยจะดูดกลืนแต่ผู้คนจนเหลือแต่กระดูก แต่กับสัตว์อสูรเขาจะเอาแต่แก่นของมัน เพราะสำหรับเขา สัตว์อย่างพวกมันคือพวกชั้นต่ำ ไม่ครู่ควรที่จะดูดกลืน

มันใช้หลักการเดียวกันกับศิลานักปราชญ์ จริงๆเขาไม่จำเป็นต้องบ่มเพราะด้วยศิลานักปราชญ์ แต่ที่เขาสร้างศิลานักปราชญ์ เพราะเอาไปใช้สร้างกองกำลังและใช้รักษาในยามฉุกเฉินนั่นเอง 

ออร่าสีทองพลันระเบิดออก แทนที่จะเป็นสีดำ แต่ตอนนี้มันเป็นสีทองเนื่องจากร่างกายเขาได้เปลี่ยนไปเพราะกฏและอาติเฟค 

ออร่าสีทองค่อยๆห่อหุ้มอีกาสี่หัวที่ใหญ่ยักษ์

หยางเฟยรู้สึกถึงพลังปราณอันมหาศาล วิ่งไปทั่วร่าง เขารีบโคจรทักษะ วีถีดาราสวรรค์ 

...........

ฉากนี้ยิ่งทำให้พวกหลางกั้วสุ้นตกใจกลัวจนฉี่ราด

" นี่มันคืออะไรกัน เจ้านั่นมันเป็นปีศาจหรือพระเจ้ากันแน่ " หลางกั้วสุ้นทั้งหวาดกลัวและตกใจ เพราะหยางเฟยนั้นแผ่พลังมากมายออกมา มันเป็นพลังที่หนาวเหน็บไปถึงขึ้วหัวใจ

อยากจะหนีแต่ก็หนีไม่ได้ 

ปัง

ปัง

ปัง

เสียงเลื่อนระดับในหัวของหยางเฟยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง นี่แสดงว่า การจัดการอีกาสี่หัวครั้งนี้ ให้โชคครั้งใหญ่กับเขา
จนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
.....

เวลาเคลื่อนผ่านไปหนึ่งชั่วยาม การดูดกลืนของหยางเฟยก็จบลง ร่างของอีกาสี่หัวที่เคยเป็นสัตว์บรรพกาล กลับกลายเป็นโครงกระดูกที่แสนเปราะบางแทน 

ร่างกายของหยางเฟยยิ่งเด่นชัด ออร่าพลังสีทองกลับเข้าไป จ้องมองท้องนภา คำรามลั่นจนท้องฟ้าปริแตก

พลังปราณระดับ 1 เทพสงครามพลันระเบิดออกมา 

 เกิดพายุเเละสายฟ้าซัดกระหน่ำ!!

อาณุภาพสยบทั้งสี่ทิศ เพียงโบกมือ สายฟ้าและสายฝนก็สลายหายไป 

" นับว่าไม่เลว อีกาสี่หัวทำให้ระดับพลังของเรามาถึงเทพสงครามแล้ว เท่านี้การชำละล้างโลกมนุษย์ก็ใกล้เข้ามาซะแล้วสิ " หยางเฟยคิดถึงแผนการที่ได้เริ่มไว้นานแล้ว นันคือกระดูกชิ้นเล็กไปที่เขาให้พวกอันเดธซ่อนไว้ตามจุดต่างๆของโลก เพื่อรอเวลา...

หลังจากดูดกลืนอีกาสี่หัว หยางเฟยก็สลายอาณาเขตเยือกแข็ง เขาไม่ได้กลับไปที่เรือของจ้าวนรกหลางกั้วสุ้น แต่กับมายืนบนพื้นที่ว่างเปล่า

" ที่นี่ล่ะนะ " ดวงตาซ้ายพลันส่องแสง ก่อเกิดเป็นม่านพลังครอบคุมพื้นที่จำนวนหนึ่ง

พื้นที่จำนวนนี้คือ พื้นที่ของเรือจ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียนก่อนที่จะตาย ด้วยอาติเฟคระดับพระเจ้ากาลเวลา การย้อนเวลาเพื่อดูภาพต่างๆนั้นง่ายดายอย่างมาก

หยางเฟยใช้พลังของอาติเฟค จำกัดวงให้แคบลง จากนั้นเขาก็ควบคุมกาลเวลาในพื้นที่จำเพราะ เเทนที่จะเป็นย้อนเวลา เรียกว่ากาลย้อนในพื้นที่จำเพราะจะดีกว่า 

เพราะการย้อนเวลาคือการแก้ไขอดีต แต่หยางเฟยไม่ได้กลับไปแก้ไข เพียงเลือกย้อนเวลาในพื้นที่เจาะจงเท่านั้น 

ทันใดนั้น นาฬิกาภายในอาติดเฟคพลันหมุนทวนเข็มนาฬิกา ภาพต่างๆค่อยๆย้อนกลับไป 

น้ำแข็ง ทะเลเพลิง จากนั้นค่อยๆกลับไปเป็นเรือบินของจ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียน 

ร่างของคนหลายร่างค่อยๆกลับคืนมา รวมทั้งหลางเว่ยหยางและคนอื่นๆ

เมื่อทุกอย่างสมบูรณ์พร้อม หยางเฟยจึงหยุดการย้อนกลับ สลายพลังกลับเข้ามา

...........

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น? "

" พวกเราโดนอีกาสี่หัว สังหารแล้วไม่ใช่หรือ "

" หรือว่าพวกเราอยู่ในนรก?"

" เจ้าบ้า พวกเราก็อยู่ในนรกมาตั้งแต่แรกแล้วนี่ "

มีทั้งคนสับสนและดีใจ พวกเขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองไปรอบๆด้วยความวิตก 

" ท่านแม่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" หยางหมิงเซียนกล่าวด้วยความงุนงง เมื่อครู่นางจำได้ว่าถูกทะเลเพลิงกลืนกิน ความเจ็บปวดนั้น ย่อมไม่ใช่ภาพลวงตาแน่ 

หลางเว่ยหยางกอดหยางหมิงเซียนไว้ในอ้อมอก ในใจนึกสับสนในเรื่องราว  แต่เมื่อเงยหน้า เห็นชายผู้เป็นที่รักกำลังยิ้มให้ เขากล่าว " ยินดีต้อนรับกลับนะ เว่ยหยาง เซียนเอ๋อ " 

น้ำตาของนางพลันไหลริน จ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน " เจ้ามาช้าไปแล้วนะ หยางเฟย"

หยางเฟยเดินเข้ามา โอบกอดพวกนาง " ข้าขอโทษจริงๆ เว่ยหยาง เซียนเอ๋อ ที่ปล่อยให้พวกเจ้าต้องทุกข์ทรมาร นับจากนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว "

" อื้ม เจ้าสัญญาแล้วนะ " หลางเว่ยหยางกอดตอบ พร้อมเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นๆ

" แน่นอน ข้าจะไม่มีทางผิดคำสัญญาอย่างเด็ดขาด " 

" ข้าจะจำมันไว้ "

หลางอวิ๋นเทียนที่งุนงง เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกสาวเขาพูดคุย ก็ค่อยๆเข้าใจเรื่องราว " นี่เขาเอาพวกเรากลับมา จากความตายได้งั้นรึ ? " 

มองไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย มีหลายคำอยากจะเอ่ย แต่ก็พูดไม่ออก

" เอาล่ะ ข้าขอตัวไปจัดการกับจ้าวนรกหลางกั้วสุ้นก่อนนะ " หยางเฟยจุมพิตที่หน้าผากของนาง เอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวลข้างๆหู 

" ไปเถอะ แต่อย่าให้พวกมันตายง่ายนักละ " หลางเว่ยหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในสายตาของนาง พวกมันคือคนที่นางเกลียดที่สุดตั้งแต่เกิดมา นั่นเพราะมันกล้าฆ่าลูกสาวตัวน้อยๆของนาง

หยางเฟยรู้ว่านางรู้สึกเช่นไร " แน่นอน ข้าจะไม่ให้พวกมันตายหรอก แค่ทำการล้างสมองบางส่วน และเปลี่ยนเป็นฟาร์มอาหารให้ใครคนหนึ่งน่ะ "

" ฟาร์มอะไรรึ! " นางถามด้วยความสงสัย 

หยางเฟยยิ้มเย็น " ฟาร์มมนุษย์ " 
 

,.................................

.


ขอบคุณที่ติดตามนะครับ อีกตอนเดียวก็จบพาร์ทนรก จากนั้นจะเข้าสู่ภาคสุดท้าย ปีนหอคอยสวรรค์ ซึ่งเป็นภาคจบของนิยายเรื่องนี้  ขอบคุณ" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #1103 FreedomOOO (@Newronnapop) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 08:07
    ลืมพ่อมันแล้วหรอ
    #1103
    1
  2. #1101 moobiin_za (@moobiin_za) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 00:06
    ขอบคุณมากครับ
    #1101
    1
  3. #1100 pichitfeepakpor (@pichitfeepakpor) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 22:07
    ชอบมากครับ
    #1100
    1
    • #1100-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 179)
      30 เมษายน 2561 / 23:10
      ขอบคุณที่ยังติดตามครับ
      #1100-1
  4. #1099 0955844636 (@0955844636) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 18:01
    รออยุ่น้ะค้าา
    #1099
    1
    • #1099-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 179)
      30 เมษายน 2561 / 23:09
      ขอบคุณครับ
      #1099-1