กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 173 : กลืนสมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    30 มี.ค. 61

หลางเซียนหยูน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สายตาที่นางมองหยางเฟยเต็มไปด้วยจิตสังหาร และความขยะแขยง 
 
" ดี ข้าชอบสีหน้าอย่างนี้จริงๆ " หยางเฟยกล่าวพร้อมกับดันตัวลงไป ส่วนล่างที่แข็งแกร่งได้เข้าไปข้างใน จนหลางเซียนหยูร้องลั่น เนื่องจากขนาดที่ใหญ่เกินไป

" ดูเหมือนเจ้าจะไม่ใช่สาวบริสุทธิ์นะ " หยางเฟยจงใจเน้นคำว่า 'บริสุทธิ์' สำหรับเขาจะบริสุทธิ์หรือไม่ หาได้ต่างกันไม่ แต่เขาเพียงแค่ต้องการยั่วยุนาง เพื่อเพิ่มรสชาติเท่านั้น

หลางเซียนหยูเม้มริมฝีปากแน่น สำหรับนาง นี่มันยิ่งกว่าตายทั้งเป็น ส่วนลับอันศักดิ์สิทธิ์ที่สงวนไว้ให้บิดาคนเดียว กับถูกเจ้าสารเลวคนนี้ช่วงชิง 

นางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย บิดาที่นางรัก ตอนนี้นางได้แปดเปื้อนเพราะคนอื่นแล้ว ความภูมิใจถูกทำลาย จิตใจเองก็ถูกทำลาย  นางรู้สึกสิ้นหวังและเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

นางรู้สึกได้เลยว่ากระดูกทั่วทั้งร่าง กำลังจะแยกจากกัน ความเจ็บปวดบนใบหน้ายิ่งยากจะกล่าว ริมฝีปากมีเลือดออก ดวงตามีเส้นเลือดฝอยเหมือนปีศาจ

..  .......

" อึก! " หลางเซียนหยิงกระอักโลหิตฟื้นขึ้นมา นางมองไปยังพื้นที่รอบๆ เห็นทุกสิ่งถูกทำลายไม่มีชิ้นดี 

นางขมวดคิ้วเข้าหากัน " เซียนหยูหายไปไหนกัน หวังว่าจะไม่เป็นอะไรนะ " จากการโจมตีเมื่อครู่ ทำให้นางสลบไป นางรู้ได้ทันทีเลยว่า อีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งมาก และไม่อาจที่จะล่วงเกินได้ 

ในตอนนี้นางรู้สึกโกรธมัน อยากจะฆ่าให้ตายด้วยมือของนาง!

หลางเซียนหยิงยืนขึ้น นางเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก่อนจะเห็นน้ำในแม่น้ำเปลี่ยนเป็นสีเลือด และยังเกิดการกระเพื่อมตลอดเวลา

หลางเซียนหยิงแผ่จิตสัมผัสออกไป ไม่นานใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นหน้าเกลียด นางมองเห็นหยางเฟยที่กำลังกระทำชำเราหลางเซียนหยู อีกทั้งลมหายใจของหลางเซียนหยูก็อ่อนลงเต็มที

" ไม่นึกเลยว่ามันจะต่ำช้าถึงเพียงนี้ เซียนหยูข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ หากข้าไม่เด็ดหัวมันแล้วแก้แค้นให้เจ้า มันคงเป็นตราบาปในใจของข้า ข้าคงจะตายตาไม่หลับ "  นิ้วมือขยับไปมา โซ่ตรวนก็หมุนวนรอบกลายเหมือนกับงู

พุ่งเข้าสู่สายน้ำสีเลือดอย่างไม่ลังเล!

หยางเฟยรับรู้ว่าหลางเซียนหยิงฟื้นแล้ว อีกทั้งยังโจมตีเข้ามาอีก 

หยางเหยไม่ได้ขยับ แต่กลับส่งทรายดูดโลหิต ซึ่งเปลี่ยนเป็นโล่รับการโจมตีนั้น

 เพร้ง!!เสียงโลหะกระทบกัน โล่ทรายสั่นไหวเล็กน้อยแต่ก็ไม่พังทลาย 

หลางเซียนหยิงคำราม นิ้วมือชี้ออกไป เพลิงสีน้ำเงินลุกไหม้ ค่อยๆหล่อหลอมโซ่ตรวน และพลังของมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

อาวุธระดับราชันย์ส่งเสียงคล้ายกับวิญญาณ เเสงสีน้ำเงินลุกไหม้ ทำให้น้ำร้อนยิ่งกว่าลาวา

หากมนุษย์ธรรมดาลงมาแช่เเล้วล่ะก็ เพียงไม่ถึงลมหายใจ ร่างจะแหลกสลายไป ราวกับว่าร่างไม่เคยมีอยู่อย่างไงยังงั้น

หยางเฟยเห็นน้ำเดือดปุดๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก 

หลางเซียนหยิงยิ่งเพิ่มพลังเข้าไปอีก พลังปราณหนาแน่นถูกยิงขึ้นฟ้า ลมปรานจักรพรรดิสงครามระดับสอง ทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนสีและสร้างลมพายุอย่างง่ายดาย

บรรยากาศดูเหมือนจะยิ่งรุนแรงขึ้น ภายใต้พลังงานนี้ อากาศเกิดบิดเบี้ยว 

เกิดการรวมตัวของเพลิงสีน้ำเงิน!

เพลิงสีน้ำเงินรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน! ขยับไปมาเหมือนงู ทุกๆการขยับจะแผ่พลังงานที่น่าหวาดกลัวออกมา จนในที่สุดมันก็เป็นยักษ์ตนหนึ่ง ที่สูงถึงแปดพันเมตร!

มันคือทักษะผลาญสวรรค์ จัดอยู่ในทักษะต้องห้าม และรูปลักษณ์ของมันก็ต่างจากหลางหนิงเออร์ใช้อย่างชัดเจน ยักษ์ตนนี้สวมชุดเกราะโบราณ ในมือถือโซ่สีน้ำเงินเส้นหนึ่ง มองดูจะเห็นเหมือนกับงูกำลังแหวกว่ายไปมา

นี่คือทักษะที่สมบูรณ์!

 ซึ่งต่างจากหลางหนิงเออร์ที่ฝึกจากฉบับไม่สมบูรณ์

ผลาญสวรรค์จะเป็นยักษ์ตนหนึ่ง แต่กระนั้นอาวุธที่ใช้จะแตกต่างไป เนื่องจากเจ้าของที่ใช้ทักษะนั้นๆ 

หลางเซียนหยิงชี้มือไปด่านล่างอย่างเย็นชา ในตอนนี้นางต้องการฆ่าผู้ชายคนนี้มากที่สุด!

เสียงดังกัมปนาทไปทั่วทั้งสิบทิศ ท้องฟ้าปริแตกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกันนั้นโซ่ที่เหมือนกับงูสายฟ้า ก็แหวกว่ายหมู่เมฆออกมา!

มันเยื้องกลายลงมา!

ความรุนแรงของมันนั้นยากเกินจะบรรยาย เกิดการระเบิดขึ้น พื้นดินสั่นไหว สายน้ำถูกลบออกไป มองเห็นม่านหมอกบดยังสายตา

หลางเซียนหยิงมีสีหน้าซีดเผือด ในครั้งนี้นางทุ่มกับพลังไปมาก เพราะว่าศัตรูแกร่งเกินไป การจะจัดการด้วยทักษะธรรมดาย่อมไม่อาจจัดการได้ มีทางเดียวคือทักษะที่รุนแรงที่สุด 

  นางรู้ว่ามันยากที่จะรอดมาได้ แม้แต่นางเองก็อาจจะตายได้ด้วยการโจมตีนี้ แต่นี่คือโอกาสเดียวที่จะฆ่า เมื่อหยางเฟยติดพันอยู่กับหลางเซียนหยู ทำให้ไม่สามารถออกมาได้ นางจึงใช้การโจมตีนี้จัดการหยางเฟย โดยการสังเวยหลางเซียนหยู พี่น้องฝาแฝดของนาง

" อย่าโกรธกันเลยนะเซียนหยู แต่นี่มันคือทางเดียวที่ข้าจะรอด..." ไม่มีความเศร้าอยู่ในน้ำเสียงแต่มันกลับเป็นความตื่นเต้น " ฮ่าฮ่า ไม่คิดเลยว่าการมาแข่งผู้เยาว์ครั้งนี้ จะฆ่าเซียนหยูไป ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อก็จะเป็นของข้าเพียงคนเดียว ทุกๆวันท่านจะอยู่กับข้า และตลอดไปจะมีเพียงข้าเท่านั้น!" หลางเซียนหยิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นางหัวเราะโดยที่ไม่สนใจที่จะมองไปดูม่านหมอกดีๆ ด้วยซ้ำ

" เจ้าหัวเราะพอรึยัง!" เสียงนี้ทำให้นางเเข็งค้างไปในทันที

หลางเซียนหยิงมองเห็นหยางเฟยไร้รอยขีดข่วน และมีร่างของหลางเซียนหยูที่ถูกตัดหัวแล้ว!

กระบี่สีดำในมือของหยางเฟยมีเลือดหยด ซึ่งมันทำให้หลางเซียนหยิงเข้าใจได้ทันที่ว่า หลางเซียนหยูถูกฆ่าตายด้วยกระบี่นั้น

มีหัวของหลางเซียนหยูกลิ้งไปที่พื้น เท้าของหยางเฟยอยู่ไม่ห่างจากมันเท่าใดนัก ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่หลางเซียนหยิง กล่าวว่า " รับไว้นะ เจ้าคงจะคิดถึงนาง แต่อีกไม่นานเจ้าก็จะตามไปด้วยแล้ว " 

หลางเซียนหยิงงุนงงว่าหยางเฟยจะให้นางรับอะไร ก่อนจะเข้าใจได้ทันที ที่เห็นเขาเตะหัวของหลางเซียนหยูมา 

การเตะครั้งนี้รวดเร็วเป็นอย่างมาก!

หลางเซียนหยิงขยับไม่ทัน จึงถูกหัวของหลางเซียนหยูกระแทกท้อง หัวของหลางเซียนหยูระเบิดในทันที มีชิ้นส่วนของสมองที่เลอะตามตัวของหลางเซียนหยิง 

นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง!

สติของนางแทบจะขาด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตามองดูแล้วน่าเวทนา 

หยางเฟยไม่เห็นใจนางแต่อย่างใด กระบี่สีดำในมือสลายกลับคืนสู่สภาพเดิม ทรายดูดโลหิต

มองใบหน้านาง กล่าวด้วยเสียงเย็น " ข้าเห็นสภาพเจ้าในตอนนี้กลับรู้สึกหมดอารมณ์เสียแล้วสิ เอาอย่างนี้เเล้วกัน อย่างน้อยๆเจ้าก็จะต้องตาย ข้าจะให้ตายอย่างมีความสุข ดั่งเช่นฝาแฝดของเจ้า "

สะบัดมือครั้งหนึ่ง หวินหนานเทียนก็ปรากฏออกมา 
ทันทีที่ปรากฏ เขาก็คุกเข่าคำนับหยางเฟย

หวินหนานเทียนแน่นอนว่าอายุต้องมากกว่าร้อยปี ตามหลักแล้วย่อมไม่สามารถฝ่าชั้นแสงที่ประตูมาได้ แต่ที่เขาเข้ามาได้ หาได้ฝ่าชั้นแสงนั้นไม่ แต่กับเข้ามากับหยางเฟยตั้งแต่แรกแล้ว ด้วยการอยู่ในแหวนมิติ ซึ่งด้วยการนี้เอง ทำให้กฏเรื่องอายุไม่สามารถใช้ได้

" จัดการนางตามที่เจ้าต้องการเถอะ " หยางเฟยเอ่ยเสียงเรียบ แต่สำหรับหลางเซียนหยิง เสียงนี้เหมือนกับคำพิพากษาของปีศาจร้าย

" ขอรับองค์เหนือหัว อาหารมื้อนี้ดูน่าอร่อยเลยทีเดียว " หวินหนานเทียน ก้าวออกมาหยุดอยู่ด้านหน้าของหลางเซียนหยิง นิ้วมือทั้งห้ากลางออก พลังงานแผ่ออกมา 

หลางเซียนหยิงขยับร่างกายไม่ได้ ศีรษะของนางถูกจับไว้โดยมือหนา นางเห็นเขากำลังถอดเสื้อผ้า และนำสิ่งนั้นออกมา

ร่างของหวินหนานเทียนขยับไปมา ท่ามกลางเสียงร้องของหลางเซียนหยูที่เจ็บปวด แต่เขาก็หาได้สนใจไม่
ด้วยการเกิดใหม่เป็นอันเดธ จึงทำให้ร่างกายเขามีความต้องการเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านั้นด้วยร่างกายเดิม ที่บาดเจ็บมันทำให้เขาใช้ส่วนล่างไม่ได้

แต่เมื่อถูกคืนชีพใหม่ด้วยหยางเฟย อาการบาดเจ็บพวกนั้นจึงหายไป และเขาไม่รู้สึกสกปรกเลยแม้แต่น้อยกับร่างที่ถูกย้อมไปด้วยสมองเละๆ

หวินหนานเทียนถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของสมอง ปากของเขาเปิดออกเเละเริ่มเลียเศษสมอง ทันทีที่ลิ้มรส เขาติดใจรสชาตินี้มาก จึงมองใบหน้าของหลางเซียนหยิงใกล้ๆ ในตอนนี้เขาได้เปิดปาก ลิ้นของเขาทำหน้าที่เหมือนกับดาบ มันเจาะสมองของหลางเซียนหยูอย่างง่ายดาย 

หวินหนานเทียนเริ่มดูดสมองของนางจนหมด มองดูจะเห็นร่างกายของหลางเซียนหยิง ค่อยๆแห้งเหี่ยวไปอย่างช้าๆ
.....




 












 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #1125 Demon S (@D-spade) (จากตอนที่ 173)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 16:24
    รักความดาร์ดนี้
    #1125
    0