กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 172 : สายน้ำสีเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    29 มี.ค. 61

ปทุมถันขยับไปมา ในขณะร่างกายของพวกนางเคลื่อนไหว สายน้ำระเหยเป็นไอ เนื่องจากความร้อนของร่างกายพวกนาง 
 
บั้นท้ายงอนงาม เรียวขาเพรียวบางและงดงาม องเอวอ้อนแอ้น ใบหน้ายามวิปลาสช่างดูยิ่งนัก

" หึ คิดจะมองดูทุกซองทุกมุมเลยหรือไงฮึ! เจ้าคนไร้ยางอาย " หญิงสาวถือกระบี่ ซึ่งคือหลางเซียนหยู ใบหน้าและทุกๆ อย่างของพวกนางเหมือนกัน แต่ต่างกันแค่อาวุธเท่านั้น 

หลางเซียนหยูจะใช้กระบี่ ในขณะหลางเซียนหยิงจะใช้โซ่เป็นอาวุธ

แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่อาวุธธรรมดาสามัญ มันเป็นอาวุธระดับราชันย์ 

กระบี่ในมือหลางเซียนหยูคือกระบี่หยกม่วง ที่มันชื่อเช่นนี้เพราะว่า ตัวกระบี่เป็นสีม่วงตั้งแต่ปลายกระบี่จนถึงด้ามจับ หากมองดูมันงดงาม และคล้ายกับหยกอย่างมาก แต่ในความงดงามนั้น กับซ่อนความตายเอาไว้

" นี่พวกเจ้า ข้ารู้สึกชอบต่อสายตานั่นจริงๆ มาเป็นผู้หญิงของข้าสิ " หยางเฟยหัวเราะออกมา พร้อมหลบคมกระบี่ อย่างไม่ใส่ใจ 

ไม่ว่าจะเป็นการตวัด เชือดเฉือน ล้วนหลบได้อย่างสบาย ราวกับว่าร่างกายของเขามันไม่มีกระดูก 

กระบี่ในมือของหลางเซียนหยูพลาดไปโดนหิน ทำให้มันถูกผ่าเป็นสองซีกในทันที พร้อมกับค่อยๆ ถูกละลายด้วยความร้อน

ตัวกระบี่นั้นปล่อยความร้อนสูง เหมือนกับลาวา!

นี่คือความพิเศษของตัวกระบี่

หลางเซียนหยูอารมณ์ยิ่งเดือดดาล ภูเขาทั้งสองลูกเด้งไปมา 

" อย่าอารมณ์เสียไป " เสียงของหลางเซียนหยิงดังขึ้น "เจ้าหมอนี่เข้ามาถึงเส้นทางนี้ได้ แสดงว่าระดับพลังของมันจะต้องแข็งแกร่ง การโจมตีธรรมดา คงไม่อาจจัดการมันลงได้ " หลังจากเห็นการเคลื่อนไหวของหยางเฟย และรู้ว่าเขามาถึงที่นี่ได้ในเวลาไล่เลี่ยกัน จึงคิดถึงความเป็นไปได้ ว่าคนคนนี้ย่อมไม่ธรรมดา

" ข้ารู้ แต่จะให้ข้าทำยังไง ในเมื่อมันได้เห็นร่างกายนี้แล้ว " หลางเซียนหยูกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ภูเขาทั้งสองยิ่งสั่นไหว ภาพนี้อาจจะทำให้หัวใจวายได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็นับเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง ที่ยากจะดูชม

หยางเฟยจ้องมองการสั่นไหวนั้น และขนฟูฟ่องที่กระทบกับน้ำ ช่างเป็นฉากที่ทำให้เพลินเพลิน ได้เป็นอย่างดี

เขาไม่ได้ใส่ใจกับกระบี่ที่เข้ามา เพียงหลบเล็กน้อยแล้วกระซิบที่หูของนาง " นี้เจ้า หากจะเชือดข้าด้วยพลังเพียงเท่านี้ ก็บอกได้เลยว่า เจ้าต่างหากที่จะต้องถูกเชือด " 
พร้อมกับนิ้วมือที่ลูบไล้ไปที่ก้นงอนงาม

" อร๊าย!!" เสียงของหลางเซียนหยูดังขึ้นมา แก้มของนางแดงจนถึงใบหู ก้นของนางสั่นน้อยๆ และเริ่มเป็นสีแดงเพราะฝ่ามือ 

ช่วงเวลานี้นางอยากจะฆ่าชายตรงหน้าเป็นอย่างมาก ก้นของนางคือส่วนศักดิ์สิทธิ์ มีเพียงบิดาเท่านั้นที่จะสัมผัสได้

พลังระดับจักรพรรดิสงครามระเบิดออกมาทั่วร่าง กระบี่ยิ่งตอบรับจนสั่นอย่างกระหาย เหมือนกับว่ามันพร้อมจะดื่มเลือด

เวลานี้หยางเฟยได้ถอยห่างออกมาแล้ว " พลังระดับสอง จักรพรรดิสงคราม ด้วยระดับพลังนี้นับว่าแตกต่างจากพวกหลางตงหยุนอย่างมาก ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงเข้ามาได้เร็วนัก "

ขณะนั้นเอง เพลิงสีน้ำเงินก็ลุกไหม้กระบี่ เพลิงสีน้ำเงินถูกยิงออกมาทันใด! 

น้ำตกถูกผ่าออกเป็นสองซีก เมื่อมันของกระบี่ถูกยิง หยางเฟยหมุนตัวกลางอากาศ หลบเพลิงกระบี่ได้อย่างง่ายดาย

ด้วยอาติเฟคระดับพระเจ้ากาลเวลา แน่นอนว่ามันย่อมไม่ใช่แค่ก้าวผ่านมิติและเวลา แต่ยังสามารถปรับการมองเห็นให้ช้าลงได้เช่นกัน

เพราะงั้นการโจมตีที่รุนแรงและรวดเร็วนี้ สำหรับเขา มันช้ายิ่งกว่าหอยทากเสียอีก

เวลานี้ เมื่อเขาเปลี่ยนท่า ก็สัมผัสถึงสิ่งที่มุ่งมาจากด้านหลัง หมายจะแทงทะลุคอของเขา มันคือโซ่ของหลางเซียนหยิง การโจมตีในจุดบอด และการประสานงานของพวกนางช่างลงตัว สำหรับคนอื่นๆ การโจมตีนี้ยากจะหลุดพ้น แต่กับหยางเฟยมันช่างเป็นการโจมตีที่ไร้ความหมาย

เพียงแค่ไม่กี่นิ้วมันก็จะทะลุขอเขา!

แต่ใครจะรู้ หยางเฟยกับเคลื่อนกระดูกคอ เพื่อหลบการโจมตีนั้นอย่างง่ายดาย!

หลางเซียนหยิงตกตะลึง นางคิดว่าการโจมตีนี้ของนางนั้นเล็งไปที่จุดบอดชัดๆ แต่อีกฝ่ายกับเคลื่อนกระดูกคอหลบได้ นี่ไม่ได้อยู่ในการคาดการณ์ของนาง นางตะลึงชั่วครู่ก็ได้สติ หมายจะดึงโซ่กับมา ปติกริยาตอบสนองของนางนั้นรวดเร็วมาก

 นางกับหลางเซียนหยู ถึงแม้จะเป็นพี่น้องฝาแฝด แต่ก็ใช้อาวุธต่อสู้แตกต่างกัน

 ในขณะหยางเซียนหยูจะเน้นโจมตีที่ระเบิดพลังเป็นหลัก แต่สำหรับนางจะเน้นความรวดเร็ว และการปลิดชีพในการโจมตีเดียว เพราะงั้นนางถึงได้ชื่อหยิง ซึ่งเหมือนกับเงา 

เป็นนักฆ่าในเงามืด !

และด้วยเหตุนี้เอง พวกนางจึงแข็งแกร่ง การทำงานที่สอดประสาน ดุดัน รวดเร็ว และรุนแรง ยากที่จะหลุดรอดได้

สำหรับพวกนางในสายตาแล้ว หยางเฟยหาได้อยู่ในสายตาไม่ ที่พวกนางให้เขาดู นั่นเพราะอีกไม่นานเขาก็จะตาย มันจึงไม่สำคัญเท่าใดนัก ในเมื่อเขาจะตายแล้ว ไหนๆก็ให้ตายอย่างมีความสุขละกัน

แต่ขณะที่หลางเซียนหยิงจะดึงโซ่กับ กับชะงักค้างกลางอากาศ นางมองไปเห็นหยางเฟยจับโซ่ของนางด้วยมือเปล่า แม้ว่านางจะออกแรงสักเท่าไร ดูเหมือนมันจะไม่หลุดเลย

" เอาล่ะเลิกเล่นดีกว่า เครื่องของข้าชักจะร้อนแล้วสิ เมื่อดูหุ่นและใบหน้าของพวกเจ้านานๆ เฟยน้อยของข้าคงต้องถูกรีดพิษออกเสียแล้ว" หยางเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงลามก และส่วนล่างของเขาก็ยิ่งร้อนขึ้น เมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าของพวกนางเป็นเวลานาน 

เขาออกแรงดึง ด้วยระดับสองของจักรพรรดิสงคราม ถึงแม้ระดับนางและเขามันจะเหมือนกัน แต่มันก็แตกต่าง เพราะร่างกายของหยางเฟยได้รับพลังจากอาติเฟค และพลังของกฏ เพียงแค่ออกแรงเพียงอย่างเดียว ก็สามารถต่อยอาณาจักรให้หายไปอย่างง่ายดาย

หลางเซียนหยิงถูกดึงอย่างรวดเร็ว มันรวดเร็วมากจนนางไม่สามารถที่จะปล่อยโซ่ทัน

หยางเฟยไม่ลังเลเลย เขาต่อยไปที่ท้องของนาง จนนางกระเด็นไปไกล เลือดไหลลินออกจากปาก อวัยวะภายในปั่นป่วน พลังตีกันกลับไปมา ทำให้ร่างของนาโซซัดโซเซ

" บัดซบเอ้ย!" หลางเซียนหยู เมื่อเห็นเช่นนั้นกระชับกระบี่พุ่งเข้ามา หมายตัดคอหยางเฟย

หยางเฟยยิ้มเย็น เขาหลบกระบี่ของนางและคว้าลำคอของนางไว้ ก่อนจะใช้ริมฝีปากประกบปากของนาง เขาพยายามรุกล้ำเข้าไปในปากของนาง ปากของนางปิดสนิท แววตาคมกล้าอย่างไม่หวาดกลัว กระบี่ในมือตวัดลง แทงทะลุแขนของหยางเฟย

แววตาโกรธของเขาเห็นได้อย่างชัด " โอ้ ดูเหมือนเจ้าจะชอบความเจ็บปวด งั้นข้าจะสนองเอง " กล่าวจบหยางเฟยใช้นิ้วมือ กรีดไปที่แก้มของนางทั้งสองข้าง 

จะเห็นเลือดและฟันของนางที่กำลังสั่นระริก!

หยางเฟยดันลิ้นเข้าไป รสชาติของเลือดมันช่างทำให้เขากระหายยิ่งนัก 
สำหรับอาการบาดเจ็บที่แขน เขาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ตราบใดที่สมองของเขายังไม่ถูกทำลาย ด้วยพลังของกฏเขาก็ถือว่าเป็นอมตะ

หยางเซียนหยูรู้สึกเจ็บปวด นางอยากจะฟันกระบี่เพื่อฆ่าเขา แต่ก็ถูกมือหนาจับไว้ พร้อมกับเสียง'กร๊อบ' แขนของนางถูกหัก มันผิดรูปจนดูไม่เหมือนแขนก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ

นางร้องอย่างเจ็บปวด ปากกัดไปที่ลิ้นของหยางเฟยและกัดมันออกมา นางจ้องไปที่หน้าของเขาอย่างเยาะเย้ย 

หยางเฟยรู้สึกเจ็บปวด แต่มันกลับเป็นรสชาติอย่างหนึ่ง เขาต่อยนางครั้งหนึ่ง ร่างของนางก็กระเด็นลงแม่น้ำ เสียงดังตูมออกมา

หยางเฟยไม่รีรอ พุ่งร่างลงสู่แม่น้ำ น้ำนั้นใสสะอาดเป็นอย่างมาก แต่เมื่อร่างของหลางเซียนหยูตกลงมา มันก็ค่อยๆย้อมสีของแม่น้ำ.......เป็นสีเลือด!

หลางเซียนหยูรู้สึกเจ็บปวด ร่างของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง  นางพยามที่จะขยับตัว แต่ก่อนที่นางจะได้ทำอะไร
หยางเฟยก็คว้าตัวนางไว้ ส่วนล่างของเขาถูกถอดออก เผยให้เห็นขนาดของมันอย่างชัดเจน

หลางเซียนหยูรู้สึกตกใจจนกรีดร้อง " บัดซบเอ้ย! นี่จ้าจะทำอะไรข้าน่ะ เจ้ารู้มั้ยว่าข้าเป็นใคร " 

หยางเฟยกรอกตา " แล้วข้าจำเป็นต้องรู้มั้ย ว่าเจ้าเป็นใคร "

" ข้าคือหลางเซียนหยู เป็นลูกสาวของราชันย์ปีศาจหลางหลิ่งหลิน ทีนี้เจ้ารู้แล้วใช่มั้ย หากข้าเป็นอะไรไปล่ะก็ ในพิภพนรกไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ล้วนถูกตามล่า ด้วยพลังของราชันย์ปีศาจ มันเป็นเรื่องง่ายมากที่จะฆ่าเจ้า หากเจ้าปล่อยพวกข้าไปล่ะก็ เรื่องในครั้งนี้ข้าจะถือว่ามันเป็นอุบัติเหตุ และจะไม่เอาเรื่องเจ้าอย่างแน่นอน "

หลางเซียนหยูเชื่อว่า หากเอาชื่อของมารดามาอ้าง ย่อมต้องถูกปล่อย เพราะราชันย์ปีศาจนั้น มีพลังและอิทธิพลเป็นอย่างมาก ในนรกทุกๆ คนล้วนต้องอยู่ใต้ฝ่าเท้านาง 
ไม่มีใครกล้าที่จะเป็นศัตรูอย่างเด็ดขาด

และเมื่อนางถูกปล่อย นางก็จะรีบบอกบิดา ให้นำกำลังไปฆ่ามันเสีย สำหรับนางการที่อีกฝ่ายได้เห็นเรือนร่างและสัมผัสนั้น จะปล่อยให้มันมีชีวิตได้อย่างไร

แต่นางกับคิดผิด นางคิดว่าเขาจะเผยสีหน้าหวาดกลัวและขอร้อง กลับกันเขากับเผยรอยยิ้มที่แปลกประหลาด และกล่าวด้วยเสียงปีศาจ " อย่างนั้นเจ้าก็คือลูกของราชันย์ปีศาจ หลางหลิ่งหลินถึงว่า ความแข็งแกร่งมากกว่าคนในรุ่นเดียวกันกับตระกูลสาขานัก มันเป็นอย่างนี้นี่เอง และอีกอย่างนะ คิดว่าข้าจะกลัวจนปล่อยเจ้าไปงั้นรึ "

เงียบไปแล้วกัดที่คอของนาง จนเลือดย้อมสายน้ำยิ่งขึ้น  กล่าวช้าๆ ที่ข้างหู " ไม่ต้องกังวล อีกเดี๋ยวราชันย์ปีศาจก็จะไม่ต่างจากเจ้านักหรอก มาเถอะ.....ข้าจะให้รู้ว่าสิ่งใดคือความสุข.......ก่อนตาย "


 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น