กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 168 : ล่ากิ้งก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    25 มี.ค. 61

" ก็งั้นๆ "  หยางเฟยตรวจสอบพลังของนาง พร้อมกับส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนจะนั่งบนบัลลังก์ทองคำ ในมือยกสุราดื่มอย่างไม่สนใจสิ่งต่างๆ

ขั้วขณะ หลางหลิ่งหลินหันมา นางมองไปยังทางเข้าด้วยสายตาแปลกๆ " ความรู้สึกเมื่อครู่มันคืออะไรกัน มันเหมือนกับสายตาของปีศาจจ้องมองข้ายังไงยังงั้น แปลกจริงๆ " นางสะบัดหน้ากลับไปอย่างไม่สนใจ 

ในวันนี้มีคนมาเข้าร่วมมากมาย และสายตาต่างๆก็ล้วนจับจ้องที่เรือนร่างของนาง นางจึงไม่แปลกใจต่อความรู้สึกแปลกๆนั้นนัก 

ขุนเขาลูกใหญ่มโหฬาร ค่อยๆ ฉีกชั้นบรรยากาศเข้าไป ด้านบนของขุนเขามีตำหนักทั้งหลาย ดูแล้วเหมือนกับสำนักหนึ่งเลยก็ว่าได้

ยังมีสัตว์อสูรเป็นพาหนะ และเรือบินลำต่างๆ มันดูหรูหราอย่างมาก ตัวเรือของหยางเฟยก็ติดตามเข้าไปเช่นกัน


" เอาล่ะ เจ้าเองก็รีบๆเข้าไปได้แล้ว " หลางกั้วสุ้นตบบ่าลูกชายเบาๆ ด้วยความรัก

หลางกงจวิน วันนี้สวมชุดเกราะสีแดงเลือด บนหัวสวมมงกุฎสีแดงเช่นกัน ด้านหลังมีธงแปดผืนสีเหลือง มีตัวอักษรโบราณซึ่งเขียนด้วยเลือด ด้วยประการเช่นนี้ รอบตัวเขาจึงยิ่งมีไอดุร้ายเหี้ยมหาญเป็นอย่างมาก 

" ขอรับท่านพ่อ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง " หลางกงจวินป้องมือ ก่อนจะออกไปพร้อมกับผู้ติดตามอีกยี่สิบคน

หลางกั้วสุ้นพยักหน้าด้วยความพอใจ ในสายตาของเขามีความคาดหวัง และความทะเยอทะยาน

ราชันย์ปีศาจหลางหลิ่งหลินมองไปยังทุกคนด้วยแววตาเย็นชา พลันได้ยินเสียงด้านหลังว่า " ภรรยาข้า ดูเหมือนพวกนางจะพร้อมแล้ว "

คนที่กล่าวขึ้นมาคือสามีของนาง หลางเซี่ยเหมิน เขาเป็นพี่ชายของนาง อีกทั้งยังเป็นสามีของนางอีกเช่นกัน

นี่ถือเป็นเรื่องธรรมดาของตระกูลชั้นสูง พวกเขาจะไม่ยอมให้พลังในสายเลือดของตัวเอง ต้องถดถอยเป็นอันขาด
พวกเขาจึงตั้งกฏขึ้นมา คนในตระกูลนั้นจะต้องแต่งงานกันเอง ไม่เว้นแม้แต่พี่น้องที่คานตามกันออกมา

กฏนี้เข้มงวดในตระกูลหลักเป็นอย่างมาก แต่ตระกูลสาขานั้นไม่ได้รักษากฏนี้สักเท่าไร และพวกตระกูลหลักเองก็ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ 

เพราะงั้นงานแต่งงานของหยางเฟยและหลางเว่ยหยาง ถึงผ่านมาได้ด้วยดี

หลางหลิ่งหลินขมวดคิ้วแน่น ชายคนนี้สำหรับนางถือว่าเป็นคนไม่เอาไหน เขาไม่ได้มีพรสวรรค์นักเมื่ออยู่ในสายตาของนาง  นางไม่ได้รักเขาแม้แต่น้อย แต่จะทำเช่นไรได้ เมื่อนางเกิด นางก็ถูกกำหนดให้ต้องแต่งกับพี่ชายตัวเองแล้ว เขาเป็นผู้ชายที่ต้องอยู่ใต้กระโปรงของนางไปจนตายเท่านั้น นี่คือความรู้สึกของนางที่มีต่อเขา 

หลางหลิ่งหลินถึงจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่แสดงออกมา ได้แต่เก็บไว้ภายในใจ หันกลายมามองเห็นหญิงสาวสระควาญตาสองนาง ใบหน้าละม้ายคล้ายนางนัก 

พวกนางทั้งสองคือฝาแฝด เป็นลูกสาวที่รักของนางกับพี่ชาย 

พวกนางทั้งสองสวมชุดเหมือนกัน บนศีรษะมีมงกุฎหยกสีน้ำเงิน สวมชุดสีขาว ร่างกายเพียวบางจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง ก่อให้เกิดจิตใจสั่นสะท้าน มีชื่อว่า หลางเซียนหยู หลางเซียนหยิง

" คารวะท่านแม่ " พวกนางทั้งสองพูดพร้อมกับ ท่าทางเองก็เหมือนกัน กอปรกับใบหน้านั้นทำให้แยกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าคนไหนคือ หลางเซียนหยูหรือหลางเซียนหยิน

หลางหลิ่งหลินพยักหน้า แต่ก็ไม่พูดอะไร สำหรับนางหญิงสาวทั้งสองคือความอัปยศของนางกับพี่ชายเท่านั้น นางไม่มีความรักความเอ็นดูเลยแม้แต่น้อย

หลางเซียนหยู หลางเซียนหยิง ไม่ได้มีท่าทางประหลาดใจแต่อย่างไร สำหรับพวกนางกริยาของท่านแม่เช่นนี้เป็นเรื่องเคยชินสำหรับพวกนางไปแล้ว จิตใจของพวกนางจึงยิ่งแข็งกระด้างและไม่เปิดใจรับใคร คนเดียวที่พวกนางเปิดใจมีเพียงบิดาเท่านั้น

หลางเซี่ยเหมินต้องเข้ามาปลอบใจลูกสาวที่หน้ารักทั้งสอง " ไม่เป็นนะลูก แม่ของเจ้าแค่เหนื่อยกับพิธีเปิดงานเท่านั้น อารมณ์ของนางจึงไม่ค่อยดีเท่าไร "

" พวกข้าทราบ " ทั้งสองสาวตอบอย่างพร้อมเพียง

หลางเซี่ยเหมินกล่าวต่อ " เอาล่ะ หากจะทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นมาได้ จงเข้าไปในพื้นที่ลับนั่นซะ และนำสมบัติออกมา เมื่อนั้นนางก็จะอารมณ์ดี และข้าก็มีของขวัญรอพวกเจ้าด้วย " 

ทั้งสองสาวตาเป็นประกาย เรื่องที่ทำให้มารดาอารมณ์ดีขึ้นนั้นพวกนางหาได้สนใจไม่ เพียงแต่เพราะของขวัญจากบิดาเท่านั้น ที่มีค่าในสายตาของพวกนาง 

" ลูกจะไม่ทำให้ท่านพ่อต้องผิดหวัง " ทั้งสองสาวตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าหอมแก้มบิดาคนละข้างด้วยความเอียงอาย

หลางหลิ่งหลินมองด้วยความรังเกียจ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อจากไป 

เรือของหยางเฟยเข้ามาด้านในแล้ว ภายในจะมีประตูแยกอยู่ทั้งสิบ 

" เส้นทางเหล่านี้จะนำเราไปในแต่ละเส้นทางที่ต่างกัน ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เมื่อไปถึงกลางเส้นทางก็จะมาบรรจบกับเส้นทางอื่นอยู่ดี ส่วนที่ทำไมถึงมีสิบเส้นทาง เพราะแต่ละเส้นทางจะเต็มไปด้วยอุปสรรคที่ต่างกันออกไป มีทั้งเจอกับอสูรร้าย เขาวงกตแห่งฝันร้าย หรือไม่เจอกับอะไรเลยก็เป็นไปได้ และหากโชคดี ก็จะได้รับทรัพย์มาอย่างมาก " หลางตงหยุนได้อธิบายออกมา 

" ถ้างั้นเส้นทางของประตูก็ต้องเปลี่ยนไปในทุกๆ ครั้งที่เปิดน่ะสิ ไม่งั้นมันจะไม่มีความหมายเลย " เกี้ยวตงเผ่ยได้พูดขึ้น

หลางตงหยุนได้ยกนิ้วโป้งขึ้น " ถูกต้อง หากไม่เปลี่ยนเเปลงในทุกๆ ครั้งมันก็จะไร้ความหมาย การมีประตูทั้งสิบก็จะเปล่าประโยชน์ "

" ดูเหมือนเจ้าจะรู้มากนะ นี่แสดงว่าเจ้ามีวิธีผ่านมันไปได้อย่างสบายๆใช่มั้ย?" เกี้ยวตงเผ่ยถามด้วยความดีใจ 

หลางตงหยุนยิ้มเจื่อน ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ " ต้องขอโทษด้วย แม้ตระกูลของข้าจะยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่ได้รู้เรื่องเส้นทางนี้ดีนักหรอก " 

" เพ้ย นึกว่าจะได้เรื่องซะอีก เมื่อเป็นเช่นนี้ก็มอบเมียของเจ้ามาให้ข้าดูแลดีกว่า อยู่กับตัวไร้ค่าเช่นเจ้าเห็นทีจะไม่ได้เรื่อง " เกี้ยวตงเผ่ยสถบด้วยความหงุดหงิด มาดของนางกลับไปเป็นคุณชายเจ้าสำราญอีกครั้ง 

" หา! ข้าไม่ได้ชมชอบหญิงสาวด้วยกันหรอกนะ แล้วเจ้าก็มีท่านพี่เขยอยู่แล้วนี่? " เหรินอี้อี้ถึงกับขนลุกซู่ ไม่รอให้หลางตงหยุนพูด ตัวเองก็ชิงตัดหน้าบอกปัดเกี้ยวตงเผ่ยเสียก่อน

เกี้ยวตงเผ่ยไอครั้งหนึ่ง " เพ้ย ใครชมชอบหญิงสาวกัน ข้าแค่ล้อเล่นน่ะนะ ฮ่าฮ่า " 

เกี้ยวตงเผ่ยรีบขยิบตาให้หยางเฟย หวังว่าเขาจะไม่โกรธ หยางเฟยเพียงยิ้มบาง มองเป็นเรื่องสนุก 

หลางหนิงเออร์มองคู่รัก หยอกล้อกันด้วยความหม่นหมอง " ที่ตรงนั้นมันควรจะเป็นของข้าแท้ๆ แต่กับถูกเจ้าคนมาทีหลังแย่งไปได้เชนไร ไม่ข้าไม่ยอม อย่าให้มีทีข้าละกันเกี้ยวตงเผ่ย หนอย!!" ถึงนางจะรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ต้องเก็บไว้ในใจเท่านั้น

หยางเฟยโบกมือ " หยุดเล่นกันได้แล้ว เรื่องที่ประตูทั้งสิบที่แตกต่างกันนั่นนะ หาได้มีความสำคัญไม่ เพราะถึงอย่างไรมันก็ไปบรรจบกันที่กลางทางอยู่ดี สิ่งสำคัญในตอนนี้คือต้องหาพื้นที่ลึกลับนั่นต่างหาก ส่วนประตูทั้งสิบ เพียงแค่มีพลังก็ฝ่ามันไปได้สบายๆ หากเจอใครขวางทางก็แค่ฆ่าทิ้ง"

หยางเฟยพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส ทุกคนเองก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ ส่วนสาเหตุที่ทำไมเขาไม่ใช้อาติเฟคดวงตา นั่นเพราะมันเป็นอาติเฟคเกี่ยวกับมิติและเวลา มันเอามาใช้หาเส้นทางในประตูไม่ได้ 

เรือของหยางเคยได้ยินมาทางประตูหนึ่ง ซึ่งมีเขาลูกใหญ่ขวางกั้นเอาไว้ มีธงสัญลักษณ์ของกิ้งก่า

" หยุด ที่นี่ถูกจองไว้โดยเผ่าของเราแล้ว หากจะเข้าไปล่ะก็ต้องรอให้เราเข้าไปก่อน " มีเสียงที่ไม่แยแสดังออกมา มันเป็นชายหนุ่มตัวสีเขียวเหมือนกิ้งก่า แต่กับมีผมสีขาวยาวถึงกลางหลัง ในมือถือดาบฟันปลาขนาดใหญ่ จ้องมองด้วยแววตาไม่เป็นมิตร

" โอ้ นี่หลางตงหยุนเราจะทำยังไงกันดี? ในเมื่อเขาไม่ให้พวกเราไป " หยางเฟยถามขณะนั่งอย่างสบายใจ สำหรับเขาพวกกิ้งก่านี้ไม่อยู่ในสายตาเสียด้วยซ้ำ แต่ที่ถามหลางตงหยุนเพียงเพราะ อยากให้เขาได้จัดการปัญหานี้ด้วยตัวเองเท่านั้น เพราะถ้าหยางเฟยจัดการด้วยตัวเอง มันจะจบง่ายจนไม่สนุก แต่หากดูคนอื่นล่ะก็ ก็นับเป็นอีกอย่าง

หลางตงหยุนนึกว่าหยางเฟยอยากจะรู้ว่าเขาแข็งแกร่งขนาดไหน ทุบอกแล้วตอบ " วางใจได้ ท่านพี่เขย ข้าจะจัดการกับพวกกิ้งก่านี่เอง ท่านเพียงนั่งชมก็พอแล้ว "

" หึ อวดนดีนักนะเจ้าเด็กบ้า มาๆ ให้ปู่คนนี้อัดเสียหน่อย ไม่งั้นเจ้าเด็กอย่างพวกเจ้าคงจะไม่เข้าใจ ว่าโลกนี้มันโหดร้ายขนาดไหน " กิ้งก่าตนนั้นระเบิดพลังออกมา กล้ามเนื้อเบ่งพลอง ดาบฟันปลาถูกฟันออกมาอย่างดาษๆ 

" หึ! ช้าไป " หลางตงหยุนย่นระยะเข้าไปประชิด หลบดาบได้อย่างง่ายดาย มือขวาดต่อยไปที่ท้องของมัน เสียงดังตูม กระเพราะระเบิดออก พุ่งทะลุด้านหลังเป็นสีเขียว

พวกกิ้งก่าตัวอื่นๆ เมื่อเห็นสหายตกตายอย่าง่ายดายก็โกรธจัด ต่างกำอาวุธในมือ พุ่งเข้าพาหลางตงหยุน

หลางตงหยุนไม่มีสีหน้าหวาดกลัว กล่าวเบาๆ " ได้เวลาล่ากิ้งก่าแล้ว " 



 










 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น