กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 166 : พื้นที่ลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    27 ก.พ. 61

พวกหลางเว่ยหยางรู้สึกว่าหลางอวิ๋นเทียนตกลงเร็วเกินไป แต่หลางทรวงฮวาที่เข้าใจในตัวหลางอวิ๋นเทียน ไม่แปลกใจเลยเเม้แต่น้อยที่เขาเลือกเส้นทางนี้ ถึงแม้มันจะเป็นทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นโลหิต แต่มันก็คุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง

หยางเฟยมองไปที่ปราสาท ซึ่งในตอนนี้มันกลายเป็นซากปรักหักไม่เหลือเค้าเดิมแม้แต่น้อย  

" เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีก แต่ว่าปราสาทแห่งนี้ได้พังไปเพราะพลังของข้าเเล้วน่ะสิ เฮ้อ " หลางอวิ๋นเทียนถอนหายใจขณะมองปราสาทที่เละเทะ แน่นอนว่าเขาย่อมรู้สึกผูกพันธ์กับมัน มันเป็นเหมือนกับบ้านของเขาเลยก็ว่าได้

" เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจัดการเองเพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเเล้ว " หยางเฟยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ การที่จะสร้างปราสาทจ้าวนรกให้กลับมาเหมือนเดิม สำหรับเขามันง่ายมากๆ ด้วยพลังของกฏแห่งเเสง ชั่วอึดใจปราสาทจ้าวนรกก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

หลางอวิ๋นเทียนตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ เขาถูไม้ถูมือด้วยความคาดหวัง " นี่หยางเฟย จะว่าอะไรมั้ยหากข้าอยากจะเรียนในสิ่งที่เจ้าเพิ่งทำไปเมื่อครู่ " 

หยางเฟยมองหลางอวิ๋นเทียนแบบแปลกๆ " เป็นถึงจ้าวนรก แค่การสร้างสิ่งของมันน่าสนใจขนาดนั้น?"

หลางอวิ๋นเทียนไอแก้เขิน " เจ้าก็พูดเกินไป แต่อย่างไรมันก็น่าสนใจจริงๆนั่นแหละ ด้วยวิธีการสร้างเช่นนี้ ข้าจะสามารถสร้างปราสาทที่งดงามและยิ่งใหญ่ที่สุดได้ ในตอนที่ข้าได้เป็นราชันย์ปีศาจ เจ้าไม่คิดว่าข้าจะต้องมีปราสาทสวยๆงั้นรึ? แค่ตำหนักราชันย์ปีศาจอันเล็กจ้อยนั่นจะทำให้ข้าพอใจได้เช่นไร "

หยางเฟยไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี กฏทั้งสองนั้นอันตรายเกินไป เขาไม่สามารถที่จะถ่ายทอดให้กับใครได้ แม้แต่หลางเว่ยหยางหรือลูกๆเขาก็ตาม จึงตอบว่า " ข้าคงจะสอนให้ท่านไม่ได้หรอก เพราะจากร่างกายของท่านแล้ว มันเข้ากันกับทักษะนี้ไม่ได้ คนที่จะเรียนทักษะนี้จำเป็นจะต้องมีร่างกายที่เข้ากันกับทักษะ มิฉะนั้นหากเรียนไปแล้วเกิดธาตุไฟเข้าแทรก ก็บอกได้เลยว่าชีวิตของคนคนนั้นในเส้นทางการฝึกตนต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน 
แต่ท่านไม่ต้องเป็นห่วงไป หลังจากเสร็จจากการกำจัดราชันย์ปีศาจ ข้าจะสร้างปราสาทที่งดงามที่สุดในนรกให้ "

หลางอวิ๋นเทียนเสียใจอย่างช่วยไม่ได้ที่ได้ยินคำตอบเช่นนััน " อ่า..ถึงแม้ข้าจะเรียนทักษะไม่ได้ แต่ได้เจ้าช่วยเรื่องนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง "

หลางเว่ยหยางเห็นสถาณการ์ณดีขึ้นเเล้ว นางเข้ามากอดหยางเฟยแล้วกล่าว " เจ้าบ้า ใครใช้ให้เจ้าทำเรื่องงี่เง่าเช่นนี้  
ดูสิเสื้อผ้าข้าขาดหมดเเล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบนะ "

แน่นอนว่าชุดของนางขาดอยู่จริงๆ แต่มันแค่นิดหน่อยเท่านั้น 

หยางเฟยจ้องมองเรือนร่างพร้อมกับหายใจรดใบหูนาง กระซิบข้างหูเบาๆ " แน่นอนว่าข้าจะรับผิดชอบ ด้วยการฉีกกระชากมันไง เจ้าว่าดีมั้ย?"

หลางเว่ยหยางที่ได้ยินเช่นนั้นหน้าก็ขึ้นสี

หลางอวิ๋นเทียนกระเเอมคราหนึ่ง เมื่อเป็นเช่นนี้หยางเฟยจึงปล่อยนาง เขานั่งลงและรินชา จิบมันด้วยรอยยิ้ม " เอาล่ะในเมื่อท่านยอมรับข้อเสนอของข้าแล้ว ท่านก็เตรียมตัวย้ายที่อยู่ไปยังตำหนักราชันย์ปีศาจได้เลย "

" แน่นอน แน่นอนว่าต้องย้าย..." หลางอวิ๋นเทียนยังพูดไม่จบ   
หลางตงหยุนที่ยืนอยู่ก็กล่าวขัด " เดี๋ยวก่อน ก็รู้นะว่าท่านพี่เขยแข็งแกร่งกว่าระดับเทพสงคราม และข้าเองก็ชื่นชมท่านเป็นอย่างมาก แต่หากท่านพี่เขยรีบจัดการกับราชันย์ปีศาจล่ะก็            
    เช่นนั้นการแข่งขันผู้เยาว์ที่จะมาถึงดูเหมือนจะต้องถูกยกเลิก และเพราะข้าอายุยังไม่ถึงร้อยปี การแข่งขันผู้เยาว์สำหรับข้านั้นมันสำคัญเป็นอย่างมาก หากพลาดโอกาสในครั้งนี้ไป ข้าก็จะไม่สามารถเข้าไปในเขตอุทยานหวงห้ามได้  นั่นเพราะมันเป็นพื้นที่พิเศษที่เปิดห้าร้อยปีต่อครั้งเท่านั้น และอายุในตอนนี้ของข้าก็ตรงตามเงื่อนไข ข้าอยากจะขัดเกลาตนเองและเป็นหนึ่งในหล้า ท่านพี่เขยหากท่านเข้าร่วมในการแข็งผู้เยาว์ครั้งนี้ล่ะก็ ก็บอกได้เลยว่าท่านจะเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน "

หยางเฟยมองหลางตงหยุนอย่างขบขัน เขาเพียงแค่เจอกันได้ไม่นาน แต่ดูเหมือนสายตาของหลางตงหยุนจะแตกต่างจากคราแรกอย่างมาก 

หยางเฟยเองก็รู้ว่าทำไมสายตาของหลางตงหยุนถึงเปลี่ยนไป แต่เขาก็ไม่อยากจะตบคนที่กำลังยิ้มให้หรอกจริงมั้ย? 

" น้องชาย เจ้าว่าข้าจะสนใจตำแหน่งผู้ชนะ?" 

หลางตงหยุนไม่โกรธหยางเฟยเรียกเขาว่าน้องชาย ถึงแม้หยางเฟยจะอายุน้อยกว่าเขาเป็นอย่างมาก แต่พลังนั้นคนละระดับกัน เขาเองก็เข้าใจในความหมายนี้ดี ยิ้มแล้วตอบว่า " ฮ่าฮ่า ข้านี่ก็ดันลืมคิดไปเลยว่าตัวตนระดับท่านพี่เขยจะมาสนใจตำแหน่งของเด็กๆได้เช่นไร แต่ว่ามันก็มีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะบอกท่าน ด้านในเขตอุทยานหวงห้าม 
ว่ากันว่ามันมีพื้นที่ลึกลับ ตัวข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันเป็นพื้นที่เช่นไร แต่รู้มาว่า เมื่อนานมาแล้วคนของตระกูลหลางได้เข้าไปในพื้นที่นั้น หลังจากที่เขากลับออกมา 
    เขาก็เปลี่ยนเป็นคนละคน เขาได้กลายเป็นอัจฉริยะ บ้างก็ว่าเขาได้รับทักษะ บ้างก็ว่าเขาได้รับสืบทอดบางอย่างจากยุคบรพกาล แน่นอนว่าเขาเป็นคนของตระกูลหลางและเป็นตระกูลหลัก และนับแต่นั้นมาเขาก็ครอบครองพลังพิเศษ ซึ่งมีแต่เขาเท่านั้นที่ใช้ได้ ภายหลังเขาได้กลายเป็นราชันย์ปีศาจคนที่สอง

      แต่อย่างไรก็ตาม ถึงแม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนาน แต่คนของตระกูลหลางเราก็ไม่มีสักคนเลยที่เข้าไปในอุทยานหวงห้ามแล้วได้รับสืบทอดเช่นราชันย์ปีศาจคนที่สอง เพราะงั้นพวกเขาถึงเปิดให้คนอื่นเข้าไป  โดนหวังว่าคนที่เข้าไปจะได้รับการสืบทอดให้เข้าไปในพื้นที่ลึกลับ  จากนั้นตระกูลหลางก็จะจัดการกับคนที่ได้รับการสืบทอดอย่างลับๆ..... อะแฮ่ม ที่ว่าตระกูลหลางนั้นหมายถึงตระกูลหลัก ไม่ใช่ตระกูลสาขาของข้านะ "

หยางเฟยมองไปทางหลางอวิ๋นเทียนเพื่อยืนยันคำตอบ 

หลางอวิ๋นเทียนมีสีหนัากระอักกระอ่วน ซึ่งก่อนหน้านี้เขาก็คุยกับหยางเฟยเรื่องการแข็งผู้เยาว์ แต่เขาก็ไม่ได้บอกไปทั้งหมด เขาระบายลมจากปากคราหนึ่งแล้วกล่าว " ก่อนอื่นเลยข้าควรจะขอโทษเจ้า   เรื่องมันเป็นเช่นนี้้ มีแต่คนระดับสูงของตระกูลหลางเท่านั้นที่รู้ และหยุนเอ๋อก็กำลังจะเข้าไปอุทยานหวงห้าม แน่นอนข้าต้องบอกสิ่งนี้ออกไปเพื่อให้เขาค้นหาพื้นที่นั้น และที่ข้าไม่บอกเจ้าไปตอนนั้นเป็นเพราะข้ายังไม่อาจที่จะเชื่อใจเจ้าได้อย่างเต็มที่ เจ้าก็รู้นี่ว่าตระกูลหลางเรานั้นมีศัตรูอยู่มากมาย มันก็ไม่ผิดที่ข้้าจะระแวง
  แต่ในตอนนี้มันแตกต่างกันออกไป ในตอนนี้เจ้าได้แต่งงานกับหยางเอ๋อแล้ว เจ้าถือว่าเป็นคนของตระกูลหลางโดยสมบูรณ์ 
   และเจ้ายังได้พิสูจน์ด้วยพลังของเจ้าแล้วว่าไม่ใช่ศัตรู เพราะหากเป็นศัตรูแล้วล่ะก็ ด้วยพลังระดับนี้การลบตระกูลหลางของข้าให้หายไปมันก็ง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรอ้อมค้อม และอีกอย่าง ด้วยพลังระดับพระเจ้าการจะเป็นลูกน้องของใครสักคนและรับงานมา เพื่อสังหารข้าย่อมเป็นไปไม่ได้ " 

 หยางเฟยจ้องมองดวงตาของหลางอวิ๋นเทียน มีทั้งความจริงใจในแววตาและน้ำเสียง การเต้นของหัวใจปกติ ด้วยการสังเกตของหยางเฟยบอกได้เลยว่าที่หลางอวิ๋นเทียนพูดมานั้นคือความจริง 

หยางเฟยไม่แปลกใจที่ตระกูลหลางมีศัตรูเยอะ ขณะเดียวกันเขาก็ไม่ใส่ใจเท่าไรนัก " เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้ข้าก็จะยอมรับคำขอโทษนั้นไว้ การกวาดล้างตระกูลหลักจะถูกเลื่อนออกไป และข้าเองก็สนใจพื้นที่ที่ว่านั่นอยู่เหมือนกัน ข้าจะเข้าร่วมการแข็งขันผู้เยาว์ด้วย "

หลางอวิ๋นเทียนระบายลมจากปากด้วยความโล่งอก ในตอนนี้ระดับพลังของคนทั้งสองต่างกันอย่างมาก ถึงแม้หยางเฟยจะเป็นลูกเขย แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรพ่อตาหรอกจริงมั้ย?

พวกเขาคุยรายละเอียดกันเล็กน้อยสักพัก ก่อนจะแยกย้าย 
หยางเฟยกลับไปบนเรือและเล่นบทรักบนเตียงกับหลางเว่ยหยาง ไม่นานเวลาก็มาถึง การแข็งขันผู้เยาว์กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว...







 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #1084 pichitfeepakpor (@pichitfeepakpor) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:48
    ขอบคุณครับผม รอๆ
    #1084
    0