กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 160 : อาณาจักรที่หายไปเพราะ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    13 ก.พ. 61

หยางเฟยอยากจะจบเรื่องราวในครั้งนี้อย่างรวดเร็ว ดวงตาซ้ายของเขาพลันสว่างขึ้น พลังเวทมากมายระเบิดออกมา มันเป็นแสงสีทองศักดิ์สิทธิ์ครอบคลุมในรัศมี 100ลี้ ทุกๆสิ่งดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ไม่มีสิ่งใดที่จะขยับ เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังของอาติเฟคดวงตาของพระเจ้า
นี่คือหนึ่งในความสามารถของมัน 

แช่แข็งนิจนิรันดร์!!

มันคือการแช่แข็งเวลาในชั่วขณะหนึ่ง ในตอนนี้เขาสามารถแช่แข็งเวลาโดยประมาณสิบลมหายใจ ในระยะ 100ลี้ได้เท่านั้น 

แต่ถึงจะเป็นเวลาเพียงสิบลมหายใจ  มันฟังดูเหมือนจะน้อย แต่ในความจริง เพียงเวลาชั่วพริบตาในการต่อสู้มันก็ตัดสินความเป็นความตายได้แล้ว นี่ไม่ต้องพูดถึงสิบลมหายใจแม้แต่น้อย

ทันทีที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง ดวงตาซ้ายยิ่งเปล่งประกาย เขาจ้องมองไปยังคลื่นของขี้ที่มากมาย พลันค่อยๆเกิดรอยแยกมิติขึ้นมา มันเหมือนกับหลุมดำค่อยๆดูดกลืน ไม่ช้าคลื่นขี้ก็หายไป

เขาใช้หลักการเดียวกันในการวาปมันออกไป แต่ไม่ใข่พาตัวเขาไป กลับกันเขาสามารถนำสิ่งของต่างๆที่ไม่มีชีวิตออกไปในจำนวนมากได้ ซึ่งต่างจากคราที่หวินหนานเทียนใช้ การวาปเกิดจากการเข้าไปในรอยแยกของมิตินั้นๆ และส่งออกไปยังรอยแยกอีกมิติที่เชื่อมต่อถึงกัน

ร่างของหยางเฟยวาปไปยังด้านหน้าของราชินี เขามองใบหน้าของนางด้วยความรังเกียจ " ตัวตนอัปลักษณ์เช่นเจ้า ข้าไม่มีทางเอามาทำศิลานักปราชญ ์ให้แปดเปื้อนเป็นอันขาด " 

ตาซ้ายของเขาส่องแสง รอยแยกมิติเกิดขึ้นที่ลำคอของนาง ก่อนจะตัดเป็นเส้นบางๆ เหมือนกับเส้นใย ลำคอของนางถูกตัดออกอย่างง่ายดาย ไม่มีใครจะหนีรอดจากการจู่โจมด้วยพลังของดวงตาได้

เทพสงครามระดับสามได้ตายลงแล้ว!

พื้นที่แช่แข็งของเวลาหมดลงแล้ว ทุกๆคนกำลังรู้สึกใจหายใจคว่ำกับคลื่นของขี้ แต่เมื่อมองไปกับพบว่าคลื่นของขี้พวกนั้นได้หายไปแล้ว และราชินีแมลงวันก็ดูเหมือนจะถูกฆ่าแล้วด้วย 

พวกเขาตกอยู่ในความว่างเปล่าเป็นเวลานาน และไม่นานดูเหมือนจะมีเสียงตะโกนดีใจออกมา คนของตระกูลถังเมื่อรู้สึกตัวต่างตะโกนออกมา พร้อมกับรอยน้ำตาแห่งความสุข เพราะว่าในที่สุดก็จัดการกับหนึ่งในตระกูลพวกนั้นได้เเล้ว 

หยางเฟยไม่รู้ว่าส่งขี้จำนวนนั้นไปที่ไหน เขาแค่ส่งมันไปยังรอยแยกมิตินั้นๆอย่างไม่ใส่ใจนัก จากนั้นพวกเขาก็เข้ายึดทรัพสมบัติของพวกแมลงวัน 

" ดูเหมือนมันะจมีสมบัติจากการปล้นมามาก ทั้งยาระดับต่างๆและอาวุธ ของสิ่งนี้สำหรับข้ามันไร้ประโยชน์ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรติดมือ ส่วนพวกเจ้า!" หยางเฟยหันไปหาคนตระกูลถัง " เนื่องจากพวกเจ้าไม่ยอมบอกกล่าวว่าอาวุธของพวกมันคือ...... ช่างเถอะข้าไม่อยากจะพูดถึงมัน ข้าจะทำการลงโทษพวกเจ้าด้วยการด้วยการฝึกพิเศษ แน่นอนว่ามันไม่ใช่การฝึกแบบธรรมดา! ไม่อย่างงั้นล่ะก็ มันจะเรียกว่าการลงโทษได้เช่นไร" 

พวกคนตระกูลถังรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง เมื่อได้ยินคำกล่าวของหยางเฟย

หลังจากนั้นพวกเขาก็กวาดทุกอย่างของเผ่าแมลงไปจนสิ้น 

ทันที่กลับถึงเผ่าของตระกูลถัง หยางเฟยรีบอาบน้ำ เขานอนแช่น้ำที่โรยกลีบของดอกไม้นานาชนิด มันให้กลิ่นที่หอมเป็นอย่างมา

เกี้ยวตงเผ่ยก็ลงมาแช่ด้วยเช่นกัน นางเองก็ขึ้นเรือไป แต่ไม่ได้อยู่ที่หัวเรือ แต่ถึงกระนั้น นางเองก็มองเห็นทุกๆอย่างรวมถึงกลิ่นด้วยเช่นกัน

ถังเวยเวยรีบถอดอาภรณ์ เดินลงมาอยู่ด้านหลัง นางใช้หน้าอกของนางถูไถกับหลังของหยางเฟยเพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลาย และขอโทษเรื่องนั้น 

หยางเฟยยังคงหลับตา เขาในตอนนี้อยากจะสลัดภาพพวกนั้นไปให้หมด แต่ก็ยากที่จะลืมเลือนได้ ดูเหมือนการที่จะลืมบางอย่างที่ติดตานั้น มันจะยากเกินไปเพราะมันได้บาดลึกลงไปในใจเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ถังเวยเวยไม่กล้าเอ่ยถามว่าเขาจะลงโทษเช่นไร เพราะหากเป็นนาง นางก็คงโกรธเหมือนกันที่ต้องสู้เช่นนั้น 

หยางเฟยอารมณ์เสียด้วยความหงุดหงิด เขากดหัวของถังเวยเวยลงไป พร้อมกับดื่มดำรสชาติเพื่อผ่อนคลาย

วันต่อมา หยางเฟยเรียกทุกคนของตระกูลถังที่ไปด้วยให้มารวมกัน 

พวกเขาร่างกายสั่นในทันที เมื่อมองเห็นแววตาที่เย็นชา และสิ่งของที่ถูกผ้าคลุมด้านหลัง ก็ยิ่งทำให้พวกเขาอยากรู้ว่ามันคืออะไร แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถาม นั่นเพราะอาจจะทำให้หยางเฟยอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้ 

หยางเฟยกวาดสายตาไปโดยรอบ มีรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้า " เอาล่ะ ที่เรียกพวกเจ้ามาในวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก นั่นเพราะมันถึงเวลาแล้วยังไงล่ะ เวลาของการทรมานอะแฮ่ม " หยางเฟยไอครั้งหนึ่ง กล่าวสืบต่อ " ไม่ใช่การต่อทรมานสิ มันคือการฝึก โทษของพวกเจ้านั้นคือการฝึกพวกนี้ " 

เหล่าอันเดธต่างเปิดผ้าคลุมสีดำ เผยให้เห็นถังไม้ขนาดใหญ่ มันมีน้ำสีแดงและมีกระดูก กระดูกมีสัตว์หลากหลายชนิดจนแยกแยะไม่ออก  อีกทั้งยังมีหนอนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด 

พวกเขาสูดหายใจเข้าลึกทันทีที่ได้เห็น ถังนั้นมีอยู่หลายถัง พอจำนวนคนที่ไปเมื่อวานพอดี และยังแบ่งชายหญิงไว้อย่างชัดเจน

หยางเฟยหันไปมองถังหมินเจิ้น " หากเจ้าไม่อยากจะลงก็ได้นะ เพราะถึงยังไงเจ้าก็เป็นพ่อของเวยเวย เดี้ยวนางจะว่าข้าได้ "

ถังหมินเจิ้นส่ายหัว " ไม่เป็นไร ในเมื่อข้าไม่บอกกล่าวเรื่องราวให้แน่นอน นี่ย่อมต้องเป็นความรับผิดชอบของข้า หากเพียงเพราะข้าเป็นพ่อของเวยเอ๋อและยกเว้นโทษ มันคงจะเป็นการลำเอียง คนอื่นๆอาจจะว่าเอาได้ " 

หยางเฟยผงกศีรษะด้วยความยินดี ถังหมินเจิ้นเริ่มลงไปก่อนคนแรก ทันทีที่เข้าไปแช่ เขารู้สึกถึงมีดนับหมื่นนับพันเล่มกำลังเสียดแทงมายังกระดูก ผิวของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที

พวกคนอื่นๆเองก็เริ่มก้าวลงไปเช่นกัน แต่ทันทีที่สัมผัส บางคนก็กรีดร้อง บางคนแทบสลบ เพราะน้ำนี้มันไม่ใช่น้ำธรรมดา มันมีส่วนผสมของพิษและสัตว์พิษจำนวนมาก และด้วยพิษที่มากนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้ที่รับมันจะต้องตายอย่างแน่นอน 

แต่หยางเฟยไม่ต้องการให้พวกเขาตาย แค่เพียงอยากทรมานเท่านั้น เขาจึงผสมยาแก้พิษลงไปด้วย และด้วยเหตุนี้เองจึงไม่มีใครตาย กลับกันแล้วเป็นความทุกข์ทรมานเสียมากกว่า การแช่น้ำพิษครั้งนี้กินเวลาเพียงแค่สามวัน 

หากยาวนานกว่านี้อาจจะมีคนตายได้ ถึงแม้จะผสมยาแก้พิษไปแล้วก็ตาม แต่สภาพของจิตใจก็ต้องต่อสู้กับความเจ็บปวด จนถึงขั้นอาจแหละสลายได้ 

แต่ถึงจะเป็นเวลาเพียงแค่สามวัน สำหรับพวกเขามันอาจจะเป็นป ีเป็นเดือน หรือมากกว่านั้น เพราะช่วงเวลาในนั้นดูเหมือนมันจะช้าเสียเหลือเกิน

ในตอนนี้ทุกๆคนในตระกูลถังล้วนหวาดกลัวในการลงโทษของเขา เช่นเดียวกันถังหมินเจิ้นย่อมไม่อาจจะทำพลาดอีก ไม่งั้นพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรมากกว่าการทรมานครั้งนี้หรือไม่ 

ในเวลลาก่อนหน้านี้ อาณาจักรเล็กๆในพิภพนรก มีเด็กชายวัยสิบสี่ กำลังนั่งกัดหมั่นโถคำโตในร้านน้ำชาเล็กๆ        
   เขามีหัวโล้นดวงตากลมโต จมูกใหญ่ปากหนา ฟันของเขาแหลมจนเหมือนหนู แต่ทว่าเขากับมีดวงตาเพียงแค่ดวงเดียว

ใช่แล้วนี่คืออาณาจักรของเผ่าดวงตา ดวงตาของพวกเขานั้นพิเศษ มันเป็นดวงตาที่น่าพิศวงและลึกลับ พลังของพวกเขาบ้างก็ว่าเป็นดวงตาเนรมิต บ้างก็ว่าดวงตาหลอนจิต และอีกย่างก็คือไม่ว่าจะชายหรือหญิงล้วนหัวโล้นไม่แตกต่าง ที่แตกต่างของหญิงสาว จะมีเพียงหน้าอกเล็กๆถึงสามหน้าอก

เด็กชายสูดกลิ่นหอมๆของหมั่นโถ น้ำลายเขาไหลจากปากด้วยความตะกละ แต่ในเวลานั้น ท้องฟ้ากลับเปลี่ยนสี เด็กชายอ้าปากกำลังจะกัดหมั่นโถอีกลูก พลันถูกคลื่นประหลาดสีเหลืองกลืนกิน เด็กชายสำลักคลื่นสีเหลือง และสำรอกออกมา " มารดามันเถอะ เป็นตัวอุบาทว์ชาติชั่วตัวใด จึงปล่อยอุจจาระมาเข้าปากข้า ไม่สิ นี่มันไม่ใช่แค่ปากแล้ว มันเป็นอุจจาระที่พอจะให้ข้าอาบได้เลย อุบาทว์บัดซบเอ้ย อย่าให้ข้ารู้นะ ข้าจะจับเจ้ายัดปากและยืนดูเจ้ากินมันจนหมด ฮ่าฮ่า " 

ดูเหมือนเขาจะหัวเราะอย่างคนเสียสติ ไม่นานเขาก็ถูกคลื่นขี้กลืนหายไป 

อยู่ๆขี้ก็หล่นมาจากฟ้า มันเหมือนกับวันฝนตก หากแต่ไม่ใช่น้ำฝน 

มันเป็นขี้ที่พิเศษทั้งกลิ่นและรสชาติ แน่นอนหากลองได้ชิมล่ะก็ ครั้งเดียวก็เกินพอ ไม่ใช่ไม่อยากชิมครั้งต่อไป แต่เป็นเพราะรสชาติของมันนั้นยากจะอธิบายได้ และขี้เกียจเกินไปที่จะอธิบาย นั่นเพราะไม่มีโอกาสจะได้พูด เพราะขาดใจไปตั้งแต่คำแรกๆแล้ว 

ภายในเวลาไม่กี่ชั่วลมหายใจ คงไม่มีใครคิดว่าจะเผชิญกับวิกฤตการเช่นนี้ เสียงอาเจียนได้ยินอย่างไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ ในตอนนี้ใบหน้าของทุกๆคน ต่างเป็นสีเขียวคล้ำ พวกเขาถูกขี้กลืนกิน รวมทั้งอาณาจักรเล็กๆนี่

เพียงเวลาไม่นาน ทุกๆคนก็ขาดใจตาย แน่นอนย่อมขาดใจตายเพราะขี้ ถึงแม้มันจะเป็นขี้ แต่ไม่ใช่ขี้ธรรมดา มันคือขี้ของราชินีแมลงวัน เยว่ซางซิน 

และหากใครรู้ว่าความจริง อาณาจักรที่อยู่อย่างสงบๆมาช้านาน ภายในไม่กี่ลมหายใจกับถูกทำลายด้วยขี้ ไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าพวกเขาจะมีสีหน้าเช่นไร หากรู้ความจริงเรื่องนี้....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #1077 pichitfeepakpor (@pichitfeepakpor) (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:27
    555ขอบคุณครับ
    #1077
    0