กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 156 : หนึ่งอาทิตย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    9 ก.พ. 61

หลังจากคุยกับหวินหนานเทียนจบ หยางเฟยก็นั่งอยู่คนเดียว เขาติดต่อไปหาหยางหมิงเซียนด้วยยันต์สื่อสาร และบอกนางว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่ต้องเป็นห่วง 

หยางเฟยนำกระจกมายาออกมา ในตอนนี้มันมีรอยร้าว เนื่องจากการต่อสู้ที่ผ่านมา ทำให้ใช้พลังเกินขีดจำกัดที่กระจกจะรับไหว เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะใช้พลังของกฏซ่อมกระจกมายา ด้วยพลังของกฏแห่งเเสง กระจกมายาถูกซ่อมอย่างรวดเร็ว มันยังไม่ถึงลมหายใจก็เสร็จสิ้น
อีกทั้งกระจกในตอนนี้ยังดูแตกต่างกว่ากาลก่อนเป็นอย่างมาก มันดูงดงามราวกับออกมาจากภาพวาด เนื่องเพราะพลังของกฏ มันไม่ใช่แค่สร้างทุกสรรพสิ่ง แต่ยังเพิ่มพลังของกระจกเช่นกัน

ส่วนหอกแห่งเทรียมนั้น เขาเก็บมันไว้ในแหวนมิติ หากฟู๋หมี่เยว่จะมาขอคืนละก็ เขาไม่มีทางให้นางคืนเด็ดขาด กลับกันหากนางตื้อเขาก็จะฆ่านางซะ นั่นเพราะเขาไม่ได้สำนึกบุหรืออะไรทั้งนั้น


เรือยังคงเคลื่อนตัว ไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป
จริงๆแล้วหยางเฟยไม่จำเป็นต้องใช้เรือกลับแต่อย่างใด เขาสามารถที่จะวาปไปปราสาทจ้าวนรกได้ในทันที แต่เขายังมีเรื่องคุยกับฟู๋หมี่เยว่ จึงไม่รีบร้อนนัก หยางเฟยนั่งสมาธิ เริ่มทำควรคุ้นเคยกับดวงตาใหม่

" ตามความเข้าใจของเรา สาเหตุที่หวินหนานเทียนใช้พลังของดวงตาไม่ได้ คงเพราะไม่มีพลังเวท ดวงตาต้องการพลังของ ปราณและเวท ทั้งสองคือสมดุลของพลัง แต่ว่าตอนนี้เรากับมีแค่พลังเวทเท่านั้นที่ถึงระดับพระเจ้า ส่วนลมปราณนั้นคงอีกสักพัก.... แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ ดวงตาของพระเจ้าก็ยังใช้พลังได้เหมือนกัน "

หยางเฟยปล่อยพลังเวทไหลเวียนเข้าสู่ดวงตา จากนั้นดวงตาปล่อยพลังออกมา เส้นเลือดฝอยต่างๆที่ควรจะเป็นสีแดง เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอย่างช้าๆ กล้ามเนื้อ กระดูก เส้นเอ็น ตันเถียร ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีทอง

กระดูกเริ่มดูดซับพลังที่ปล่อยออกมา พร้อมกันนั้นมีอักษรเวทสีทองค่อยๆชำระไขกระดูก กระดูกของหยางเฟยส่งเสียงแตกหัก แสงสีทองเริ่มเปลี่ยนกระดูกให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่กระนั้นมันยังไม่ใช่ทั้งหมด

เส้นผมสีทองของหยางเฟยทอประกายเจิดจรัส ดวงตาปิดสนิทแต่แฝงด้วยความงดงาม

ตันเถียรที่ควรจะเลิกเเละเริ่มขยายใหญ่ มันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นเสียงในหัวก็ดังขึ้นมา 'ปัง'

ตอนนี้หยางเฟยทะลวงไปที่ระดับสองของจักรพรรดิสงครามแล้ว

เมื่อเขาลืมตา ดวงตายิ่งเจิดจรัส เหมือนมีดาบของพระเจ้าพุ่งออกมา ไม่ว่าใครก็ตามเมื่อมองดวงตานี้ ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงพลังของมันได้เลย

ขณะที่เปิดตาขึ้นนั้น กลิ่นของสมุนไพรต่างๆของยาได้โชยเข้ามาในห้อง

" กลิ่นของสมุนไพรนานาชนิด นี่พวกนางปรุงยากันงั้นหรือ?"

นอกจากหญิงสาวทั้งสองแล้ว ก็มีแต่อันเดธ เพราะงั้นจึงมีแต่พวกนางทั้งสองเท่านั้น ที่จะมาปรุงยาเวลานี้

" ลองไปดูสักหน่อยดีกว่า จากนั้นค่อยถามคำถามจากนาง "
เมื่อตัดสินใจได้เช่นนั้น หยางเฟยก็ลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้อง ผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ เดินเพียงไม่นานก็มาถึงห้องครัว

ห้องครัวมีขนาดใหญ่และหรูหรา หยางเฟยเดินเข้ามา พบกับฟู๋หมี่เยว่ที่นำหม้อปรุงยาออกมา ดูเหมือนนางกำลังปรุงยา ส่วนเกี้ยวตงเผ่ยนั่งสบายๆอยู่ด้านข้าง

เกี้ยวตงเผ่ยเห็นหยางเฟย ใบหน้านางร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางรีบหลบสายตาไปทางอื่นทันที

ฟู๋หมี่เยว่ได้ยินเสียงฝีเท้า นางยิ้มแล้วหันไปพูดว่า " ขอโทษด้วยนะที่ข้าขอใช้ครัว ตอนนี้ร่างกายของพวกเราต้องการปรับสภาพ ยานี้จำเป็นอย่างยิ่ง ถึงเจ้าจะรักษาเราแล้วก็ตาม แต่ว่า มันจำเป็นต้องบำรุงด้วยยาจริงมั้ย?"

หยางเฟยพยักหน้า " ที่เจ้าพูดมานั้นก็ถูก ถึงแม้ว่าข้าจะรักษาให้หาย แต่การที่บำรุงด้วยยามันก็ช่วยได้จริงๆ "

ฟู๋หมี่เยว่ยังคงปรุงยา นางไม่ได้หันไปมองเขาแต่พูดว่า " ดูเหมือนเจ้าคงจะมีเรื่องที่จะถามข้าสินะ "

หยางเฟยโบกมือไปมา " ไม่เป็นไร ไว้เจ้าปรุงยาเสร็จถามแล้วก็ยังไม่สาย "

ฟู๋หมี่เยว่พยักหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " เจ้าเองก็เพิ่งสู้กับระดับเทพสงครามมา จำเป็นต้องบำรุงร่างกายเช่นกัน ตัวยานี้ มีมากพอสำหรับคนทั้งสาม ตำหรับยานี้คือของตระกูลข้า มันช่วยบำรุง สมอง หัวใจ เส้นเลือด กระเพาะ ม้าม ปอด........ ......... มันจะส่งผลดีต่อเจ้าเป็นอย่างมากเลยล่ะ หวังว่าเจ้าคงไม่ปฏิเสธนะ "

หยางเฟยไม่ได้คิดว่านางจะวางยาฆ่าเขา เพราะตอนนี้นางอยู่บนเรือ ซึ่งมีอันเดธอยู่มากมาย การกระทำเช่นนั้นมันโง่มาก และขัดต่อการกระทำของนางที่ยื่นหอกแห่งเทรียมเพื่อช่วยเขาเช่นกัน

หยางเฟยผงกศีรษะและนั่งรอ เวลาผ่านไปราวๆน้ำเดือด ความหอมได้ระเบิดออกมา พร้อมกับกลิ่นของสมุนไพรนานาชนิด

ฟู๋หมี่เยว่จัดแจงชามในห้องมาใส่ยา ตัวยามีสีแดงคล้ายกับโลหิต ทว่ากับไม่มีกลิ่นของเลือดแต่อย่างใด นางนำชามทั้งสองมาให้ทั้งสองคนก่อน จากนั้นนางจึงนำชามของตนเองมาแล้วนั่ง

ฟู๋หมี่เยว่มองดูคนทั้งสอง แล้วเอ่ยว่า" คุณหนูตัวยานี้มันจะช่วยท่านมากเลยเจ้าค่ะ และเจ้าก็เช่นกัน ทุกคนเชิญ!"

หยางเฟยมองดูสีและกลิ่น จากประสบการณ์ของเขา ตัวยานี้ไม่มีพิษแต่อย่างใด อีกทั้งยังส่งกลิ่นหอมๆ เขาเริ่มตักยาเข้าปากในทันที

ทันทีที่สัมผัสลิ้น ความหวานได้แผ่กระจายไปทั่วปาก รวมถึงความร้อน เขารู้สึกถึงพลังขุมหนึ่งกำลังแล่นไปที่สมอง หัวใจ กระเพาะ

เมื่อนางทั้งสองเห็นหยางเฟยทานเข้าไป ตนเองจึงเริ่มทาน เกี้ยวตงเผ่ยดูเหมือนจะซดไปเลยทีเดียว ส่วนฟู๋หมี่เยว่นั้น นางแค่จิบเบาๆและรอเวลา

หยางเฟยตักยากินจนหมด ทันใดนั้นร่างของเขาก็ร้อนขึ้นมา เขาไม่ใส่ใจมันเพราะมันร้อนตั้งแต่คำแรกๆแล้ว แต่ว่ามันกับยิ่งร้อนขึ้น ส่วนร่างของเขาดูเหมือนจะตื่นตัว

ในตอนนี้มันแข็งเหมือนเหล็ก!

หยางเฟยรู้ได้ทันทีว่าเขาโดนวางยาปลุกกำหนัดเข้าให้แล้ว เขาหันไปมองฟู๋หมี่เยว่แล้วคำราม " นี่เจ้าวางยาข้างั้นรึ นี่เจ้าทำแบบนี้ทำไม?"

ฟู๋หมี่เยว่หัวเราะแล้วกล่าว " ข้าก็แค่อยากได้เจ้าเป็นสามี เพื่อที่จะมาฟื้นฟูเผ่าของข้าเท่านั้นเอง และเจ้าเองก็รับของขวัญแต่งงานไปแล้ว หอกแห่งเทรียมไม่ใช่ว่าเจ้าคิดว่าข้าจะให้เจ้าไปฟรีๆหรอกนะ เป็นไงคุณสามี คิดว่าของขวัญชิ้นนั้นมันมีค่าพอมั้ยล่ะ และอีกอย่างตำหรับยาที่ข้าปรุงนั้น มันเป็นตัวยาพิเศษของเผ่าข้า ภายนอกอาจจะดูเหมือนยาบำรุงร่างกาย แต่จริงๆแล้วกับบำรุงเลือดเพื่อให้หล่อเลี้ยงในจุดๆเดียว หากผู้ชายกินเข้าไปภายในสามชั่วยามไม่มีสัมพันธ์สวาทล่ะก็ ร่างกายจะเบิดโลหิตจากส่วนนั้น! ส่วนผู้หญิงกินก็ดี มันจะช่วยให้มีพลังมากพอที่จะกำราบสามีบนเตียงได้ ว่าอย่างไรจะยอมเป็นสามีของข้ามั้ย "

ฟู๋หมี่เยว่ กลับคืนสู่รูปลักษณ์ปีศาจ เขาของนางงอกออกมา ดวงตาสีทองมีเสน่ห์ลึกลับ ผมสีเงินอันงดงาม นางค่อยๆถอดอาภรณ์ออกไป เนินเขาที่อวบอิ่มอมชมพู ปทุมถันชูชันน่าดูดดื่ม บั้นท้ายขาวนวลอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้าง เรียวขายาวงดงามดั่งงาช้าง

เรือนร่างอันงดงามปรากฏแก่สายตาของหยางเฟย!

ยิ่งเห็นเช่นนั้นส่วนล่างยิ่งคล้ายจะเบิด หยางเฟยรู้ได้ทันที หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปคงแย่แน่ สายตากวาดไปยังเรือนร่างของฟู๋หมี่เยว่แล้วคำราม " เจ้าเสนอตัวเองนะ หากข้าทำรุนแรงเกินไป อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน "

หยางเฟยระเบิดชุดออกจากร่าง เขาทะยานไปหาฟู๋หมี่เยว่ ดันนางไปติดกำแพง เอาขาพาดบ่าและเริ่มใช้มือขยำหน้าอกด้วยความรุนแรง

ฟู๋หมี่เยว่ร้องด้วยเสียงกระเส่าและมีน้ำตา ถึงแม้นางจะทำเพื่อเผ่าก็เถอะ แต่นี่มันก็เป็นครั้งแรกของนาง ควรที่จะนุ่มนวลไม่ใช่หรอ?

หยางเฟยก้มลงไปดูดหน้าอกของนาง ก่อนจะกระเเทกเข้าไป ฟู๋หมี่เยว่ร้องลั่น มีเลือดสีแดงออกมาจากหว่างขา เพียงเวลาไม่นาน นางก็สลบ

หยางเฟยรู้สึกไม่พอ ทันใดนั้นสายตาก็เจอเข้ากับเกี้ยวตงเผ่ย เขาไม่รอช้าฉีกเสือผ้านางออกแล้วจับกดที่โต๊ะทานข้าว

เกี้ยวตงเผ่ยที่ไม่รู้แผนการของฟู๋หมี่เยว่ นางจึงกินยาเป็นจำนวนมาก เเละยิ่งถูกหยางเฟยกระทำ ดูเหมือนมันจะยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของนางให้ระเบิดออกมา

หยางเฟยขยำหน้าขนาดอกขนาดพอดีมือ ยิ่งบีบเค้นเสียงของเกี้ยวตงเผ่ยก็ยิ่งดัง ส่วนล่างของเขายิ่งใหญ่และพองขึ้นเรื่อยๆ หยางเฟยไม่รอเวลา เริ่มใส่เข้าไปทันที เช่นเคยเลือดสดๆออกมาจากหว่างขาของนาง

เสียงของนางยิ่งเด่นชัด และยั่วยวนในเวลาเดียวกัน!

และขณะนั้นเอง ฟู๋หมี่เยว่ก็ตื่นขึ้นจากความเหนื่อย นางมองไปที่ทั้งสองคน ขบฟันด้วยความไม่ยินยอม ก่อนจะยกซดยาในส่วนของนางทั้งหมด

 มันเหมือนกับการวิ่งข้ามภูเขาที่ไม่หยุดพัก

พวกเขาใช้เวลาไปกว่าหนึ่งอาทิตย์ถึงฤทธิ์ยาจะหมด นี่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสองสาวเป็นต้องท้องอย่างแน่นอน

ท่ามกลางหญิงสาวทั้งสองที่หลับใหล หยางเฟยเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับคิดในใจ " หึ! คิดว่าเราไม่รู้งั้นหรือว่ามันคือยาอะไร จากที่ทานคำแรกก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นยากระตุ้นสวาท หากแต่ต้องแสดงละครเพื่อให้แนบเนียน นับเป็นรสชาติอย่างหนึ่ง ในเมื่อสาวงามเสนอตัว กับการแค่ฟื้นฟูเผ่า นี่ไม่นับเป็นอะไร แต่หากเสนอตัวแล้วมัวแต่อ้ำๆอึ้งๆไม่จัดการสักที เช่นนั้นก็ไม่ใช่เราหยางเฟยแล้ว!"




















 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #1070 pichitfeepakpor (@pichitfeepakpor) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:20
    แน่นอนจริงๆพี่หยาง
    #1070
    0