กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 15 : หนึ่ง ปะทะ หลายร้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    4 ก.พ. 61

ปัจจุบัน 


หลังจากนั้นไม่นาน หยางเฟยก็มาถึงข้างหน้าจวนเจ้าเมือง  ทหารยามยืนเฝ้าประตู ทั้งสองคนเห็นหยางเฟยเดินมาก็ตวาดว่า

" หยุดก่อนเจ้าหนู ข้างหน้านี้เป็นจวนเจ้าเมือง เจ้าเข้าไปไม่ได้ " 

หยางเฟยหยุด พลางมองทหารยามทั้งสองด้วยแววตาเย็นชา จากนั้นเอ่ยขึ้นว่า

" บิดาจะเข้าไป ทำไมพวกเจ้าต้องขวางทางบิดาด้วยเล่า" 

หยางเฟยกล่าวอย่างเย้ยหยัน ทหารยามสองคนได้ยินก็โกรธควันออกหู ชักดาบออกจากฝักตั้งท่าเตรียมจู่โจม

" ถ้าเจ้าเป็นบิดาพวกข้า พวกข้าก็เป็นปู่เจ้าละ ตายซะเจ้าเด็กบัดซบ "

ทหารยามกล่าวจบ พุ่งเข้ามา ฟันลงไปที่กลางหัวของหยางเฟย หยางเฟยไม่หลบคมดาบ แววตาแน่วนิ่งจับจ้องอย่างไม่ไหวติง

ฉึบ"""""

หยางเฟยใช้นิ้วของเขาสองนิ้วคีบดาบไว้ก่อนจะฟันถึงหัวของเขา

 ทหารยามเห็นแบบนั้นก็หน้าซีด เขาออกแรงจะดึงดาบกลับไปก็ไม่ได้

    ขณะนั้นทหารยามอีกคนนึง แทงดาบตรงมาบริเวณลำตัวของหยางเฟย 

 หยางเฟยใช้มืออีกข้างนึง ของเขาฟันไปที่ดาบจนแหลกละเอียด 

" บ้าน่านี่เป็นไปได้ยังไง "


ใบหน้าของทหารยามสองคนซีดเขียวพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
 หยางเฟยออกแรงบีบดาบที่เขา คีบอยู่พลันแตกสลายไปเป็นเศษกระจก

 หยางเฟยเข้าไปประชิดทหารยามคนนึง 

ฟึบ"""

หัว ทหารยามคนนั้นพลันหลุดออกจากบ่า ด้วยการสับมือในครั้งเดียว  เลือดกระเด็นไปติดกับทหารยามอีกคนนึง ซึ่งตอนนี้ยืนแข็งค้างด้วยความหวาดกลัวภาพตรงหน้า 

ไม่คิดไม่ฝันว่าเด็กหนุ่มที่มันเจอเมื่อกี้จะฆ่าพวกเขาที่มีลมปราณ ขั้นต้น ระดับ 9 ตายอย่างง่ายดาย  

หยางเฟยเห็นทหารยามยืนนิ่งเงียบไม่ไหวติง จึงจับคอมันบีบ มันตาเหลือตาโลนมองหน้าหยาเฟย ใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเด็กหนุ่มตรงหน้า

" เจ้าไปบอกเจ้าเมืองของเจ้าซะ ว่าข้ามาจากตระกูลเจียว มาเพื่อฆ่ามัน "

หยางเฟยปล่อมือที่บีบคอทหารยามออก ทหารยามหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ รีบวิ่งเข้าไปในจวนเจ้าเมืองอย่างรวดเร็ว

 หยางเฟยเองก็เดินตามเข้าไปติดๆ 

สาเหตุที่หยางเฟยบอกว่า มาจากตระกูลเจียวนั้น เพราะเจ้าเมืองเพิ่งจะฆ่าล้างตระกูลเจียวมา หากใช้ชื่อตระกูลนี้ละก็ เจ้าเมืองจะต้องรีบออกมาจัดการกับเขาเป็นแน่ 


หยางเฟยเดินเข้ามาในจวนเจ้าเมือง ยืนรอไม่ห่างจากประตู ที่เดินเข้ามานัก

" ท่านเจ้าเมือง ท่านเจ้าเมืองเกิดเรื่องใหญ่แล้ว "

ทหารยามคนนั้นเอ่ยเรียกเจ้าเมือง

" มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ ถึงเข้ามาตระโกนซะลั่นห้องของข้าแบบนี้ หากเป็นเรื่องงี่เง่าละก็ เจ้าคงจะรู้นะว่าจะต้องโดนอะไร " 

อุ้ยผิงกำลังจิบชากับลูกชายของเขา อย่างสบายอารมณ์ ได้ยินเสียงทหารยามวิ่งเข้ามาบอก ขณะที่กำลังจิบชาก็อารมณ์เสียกล่าวไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

" เรียนท่านเจ้าเมือง มีคนจากตระกูลเจียวมา ตอนนี้มันได้สังหาร ทหารอีกคนที่ยืนอยู่เฝ้าตรงทางเข้าจวน 
  ตอนนี้มันยืนรอท่านอยู่ภายในจวน มันบอกข้าว่า มันมาเพื่อสังหารท่านเจ้าเมือง "

อุ้ยผิงได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งเดือดดาล  เอ่ยไปด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยพลังลมปราณ

"  มันฆ่าทหาร ที่ฝึกฝนลมปราณขั้นต้นระดับ 9 ได้เลยหรือ "


" ท่านเจ้าเมือง มันนั้นได้ฆ่าด้วยการโจมตีที่คอเพียงครั้งเดียว ก็สังหารได้แล้ว ข้าว่าระดับ มันคงอยู่ ที่ขั้นรวบรวมเป็นแน่ "

ทหารยามกล่าวไปด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว ต่อหยางเฟยอย่างเห็นได้ชัด

อุ้ยผิงได้ยินแบบนั้นก็เอ่ยขึ้นขึ้นว่า

" สั่งให้ทหารภายในจวนทั้งหมดตามข้ามา "

" ท่านพ่อ ข้าไปด้วย "

อุ้ยผิง ผงกหัวรับคำลูกชาย ไม่นานนักทหารหลายร้อยคนก็มาถึงจุดที่หยางเฟยยืนรออยู่

" เจ้างั้นหรือ ที่กล้ามาหาเรื่องข้า เจ้าคงจะรู้แล้วสินะว่าตระกูลเจียวของเจ้าทั้งหมดนั้นตายแล้ว เจ้าคิดว่าจะแก้เเค้น ต่อสู้กับทหารหลายร้อยของข้าได้งั้นหรือ
   วันนี้ปู่ของเจ้า จะส่งเจ้าตายตามตระกูลของเจ้าไปเอง ""


อุ้ยผิง เอ่ยเสียงอย่างเย็นชา ขณะมองหยางเฟยนั้น เขาไม่เห็นเด็กหนุ่มอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เพราะในตอนนี้ เขามีทหารที่อยู่ใต้อำนาจของเขากี่ร้อยคน นับหยางเฟยแค่คนเดียวจะทำอย่างไรได้

" ทหาร ฆ่ามัน "

ทหารหลายร้อยคนแผ่รังสีฆ่าฟันออกมา 
หยางเฟยยิ้มอย่างยินดี ที่วันนี้เขาจะได้ดูดกลืนพลังของคนพวกนี้หลายร้อยคนในคราเดียว 

  ทหารทุกนายชักดาบออกมาจากฝัก พุ่งเข้าใส่หยางเฟย หยางเฟยแผ่ออร่าพลังงานสีดำไว้ที่มือ จนดูแหลมคมคล้ายใบมีด

 หยางเฟยทะยานร่างหายวับเข้าไปในใจกลางของศัตรู 

ทหารเห็นแบบนั้นจึงตกใจ ฟาดดาบใส่หยางเฟยในระยะประชิด แต่หยางเฟยเร็วกว่า เขาตวัดมือใส่หัวของทหารคนนึง

ฉับ"""

หัวหลุดออกจากบ่า หัวแล้วหัวเล่า บางร่างก็ถูกผ่าออกสองซีก เครื่องในต่างทะลักออกมา เลือดสาดกระจายไปทั่ว ตอนนี้คนของ เจ้าเมืองได้ตกตายไปร้อยกว่าคนแล้ว

" นี่มันอะไรกัน คนๆเดียวฆ่าคนนับร้อยได้ ภายในเวลาไม่นาน "

อุ้ยผิงหน้าตาเคร่งเครียด พร้อมกับคิดทุกๆอย่างในใจ

" ตั้งค่ายกล กระบี่ลวงตา "

ทหารนายนึงเอ่ย พลันพวกเขาทุกคนหมุนหวนรอบหยางเฟย 
  เกิดเป็นกระบี่ร้อยเล่มพวยพุ่งออกมาจนเกิด เป็นภาพติดตาจนมองไม่ทัน แต่ว่าระดับของหยางเฟยนั้นคือ ขั้นรวบรวมระดับ 8 ด้วยระดับนี้มันทำให้สายตาของเขาดีมาก เขาเห็นทุกๆการเคลื่อนไหว แม้แต่เสียงของลมหายใจยังได้ยิน เขาจึงมองเห็นกระบี่ทั้งหมดโดยง่าย 

" ฝ่ามือไร้เงา"

หยางเฟยเค่นเสียงอย่างเย็นชา 

ตูมๆๆ"""

ฝ่ามือพวยพุ่งเข้าไปทำลายกระบี่แล้วกระบี่เล่า บางคนถูกฝ่ามือที่รวดเร็ว จนมองไม่เห็นของหยางเฟย ถูกตัวของมัน ร่างก็ละเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย 

อั้ก""

"  นี่มันทักษะอะไรกัน รวดเร็วจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของฝ่ามือของมันก็ไม่อาจจับต้องได้ นี่มันบ้าชัดๆ "


ทหารนายหนึ่งได้รับผลจากการโจมตีของฝ่ามือเค่นเสียงอย่างอิดโรย 
  ตอนนี้ร่างของเขาเหลือแต่ท่อนบนเท่านั้น เพราะท่อนล่างถูกฝ่ามือของหยางเฟยจนระเบิดแตก

 เขามองภาพของค่ายกลแตกออก ทหารมากมายถูกฝ่ามือของหยางเฟยคนแล้วคนเล่า ต่างมีสภาพอันน่าสยดสยอง ทหารคนนั้นมองภาพอันโหดร้ายที่ตอนนี้ฝังลึกลงไปในจิตใจก่อนจะสิ้นใจตาย

" บัดซบนี้มันเป็นไปไม่ได้ มันฆ่าคนในจวนของข้าหลายร้อยคน ด้วยตัวคนเดียว มันเป็นปีศาจหรือยังไงกัน "

อุ้ยผิง เอ่ยออกมาด้วยความตกตะลึง สีหน้าของเขาในตอนนี้เคร่งเครียด 
ยามเมื่อเขามองร่างของทหาร ภายในจวน ค่อยๆร่างระเบิดใส้พุงกระจัด กระจาย พร้อมๆกับเนื้อที่เป็นเศษ สีหน้าเขายิ่งบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

" อ่า   ในที่สุดก็จัดการพวกมัน หมดซักที "

หยางเฟยเอ่ยมาด้วยความยินดี เขาค่อยๆเลียไปที่มือที่เปื้อนเลือดของเขา รสหวานๆของเลือดมนุษย์นี่ ช่างถูกปากของเขาเสียจริง นี่คือความคิดในใจของเขา

อุ้ยผิงเห็นแบบนั้นก็สีหน้าไม่สู้ดีนัก พุ่งทะยานเข้าไปหาหยางเฟย ด้วยระดับลมปราณขั้นรวบรวม 7 คิดว่าต้องจัดการหยางเฟยได้แน่ 

" กระบี่ลวงตา"

ทักษะกระบี่ลวงตาถูกใช้มาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแตกต่างกัน ด้วยที่เขาเข้าใจทักษะกระบี่ลวงตา จนถ่องแท้แล้วบวกกับระดับลมปราณนั้น เขาไม่จำเป็นต้องใช้กระบี่ 

  อุ้งผิงชี้นิ้วสองนิ้วมือ พลังปราณถูกบีบอัดจนเกิดเป็นกระบี่ลมปราณ พวยพุ่งเข้าใส่หยางเฟย 

" ฝ่ามือไร้เงา"

สองทักษะเข้าประทะกัน

" บึ้ม "

กระบี่ที่ถูกบีบอัดจากลมปราณพลันแตกสลายไปจนหมด 

อั้ก"""

อุ้ยผิง กระเด็นถอยกลับไปพร้อมกับกระอักเลือดคำโต

" ขนาดใช้ทักษะ กระบี่ลวงตา แล้วยังจัดการกับมันไม่ได้หรือนี่ เห็นทีคงจะต้องใช้สิ่งนั้น "

เอ่ยจบ หยิบกล่องยาของเขาออกมาจากแหวนมิติ จากนั้นอ้าปากแล้วโยนเม็ดยาสีเหลืองเข้าไป 

บึ้มมม"

พลังลมปราณขั้น ก่อตั้ง 2 ทะลักออกมาจากร่างของอุ้ยผิง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #858 Peerapatpo (@Peerapatpo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 10:33
    เปิดให้อ่านหน่อยครับบบ. T^T
    #858
    0
  2. #856 rama2camp (@rama2camp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 06:47
    ไรท์ ปิดตอน เปิดให้อ่านเมื่อไหร่หว่า
    #856
    0
  3. #73 สายลม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 12:47
    ขอบคุณครับ
    #73
    0