กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 13 : มุ่งหน้าสู่จวนเจ้าเมือง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    16 มี.ค. 60

จียวลู่ ค่อยๆเปิดเปลือกตา นางหันไปมองโดยรอบข้าง เป็นห้องไม้ถูกประดับตกแต่ง 

ด้วยดอกไม้ส่งกลิ่นหอมๆ ผสมด้วยกลิ่นคาวเลือด ตอนนี้นางนอนอยู่บนเตียง ข้างๆปลายเตียงมีชายคนนึงนั่งอยู่ ซึ่งเป็น หยางเฟยนั่นเอง

" ข้ามานอนอยู่นี่ได้ไง "

" แล้วกลิ่นคาวเลือดต่างๆนี่มัน"

เจียวลู่ เอ่ยออกมา ใบหน้าของนางในตอนนี้ มองดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด

หยางเฟยเมื่อเห็นว่านางฟื้นแล้ว เอ่ยว่า

" เจ้าจำไม่ได้เลยงั้นหรือ ลองมองดูดีๆสิ "

เจียวลู่กวาดสายตามองไปรอบๆห้องอีกครั้ง มองไปเห็นเลือดตามผนังห้อง และศพ ภายในห้อง ส่งกลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียน เหม็นคาวคลุ้งไปทั่วทุกพื้นที่โดยรอบ พลันนางจำทุกอย่างได้ 

ภาพศพพ่อของนาง และสาวใช้พลันแล่นเข้ามาในหัวของนาง 
ใช่แล้วที่นี่คือ บ้านตระกูลเจียว ห้องที่นางนอนอยู่ตอนนี้นั้นอยู่ภายในตระกูลเจียว

" ไม่ นี่มันต้องเป็นแค่ความฝันแน่ " 

เจียวลู่เอ่ยออกมา
นางลุกเดินออกมาจากห้องนั้น หลังจากนางเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ภาพที่นางเห็นทั้งหมด คือภาพที่นางเห็นก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน ศพ อยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งภายในตระกูล เจียว 

" นี่คือความจริงงั้นหรอเนี่ย "
"  ฮือๆ "

นางร้องไห้อีกครั้ง แววตาของนางแดงก่ำ

" หลังจากร้องไห้แล้วเจ้าก็สลบไป หวังว่าคราวนี้จะไม่สลบอีกนะ "

หยางเฟยกล่าวออกมา พลางมองใบหน้าของนาง
เจียวลู่ไม่ได้เอ่ยตอบ ยังคงร้องไห้ด้วยความเสียใจ



" แล้วเจ้าจะทำยังไงต่อละทีนี้ คนในตระกูลของเจ้านั้น ตอนนี้ได้ตายหมดแล้ว "

หยางเฟย กล่าวถาม

เจียวลู่ หยุดร้อง รวบรวมสติของนางกลับคืนมา สักพักนางจึงตอบหยางเฟยไปว่า

" ข้าไม่รู้    รู้เพียงตอนนี้ข้าอยากจะแก้แค้น
คนที่มันทำกับตระกูลของข้าแบบนี้ ข้าอยากจะให้พวกมันชดใช้ กับสิ่งที่พวกมันได้ทำ "

หยางเฟยได้ยินแบบนั้นจึงเดินเข้ามาไกล้นาง เอ่ยว่า

" เจ้าจะแก้แค้นได้ยังไง ตัวเจ้านั้นไม่ได้เป็นผู้ฝึกยุทธเลย ? เจ้าเป็นเพียงแค่คนธรรมดา แล้วเจ้าจะไปแก้แค้นกับเจ้าเมืองเนี่ยนะ "

เจียวลู่ได้ยินคำว่าเจ้าเมืองก็คิ้วกระตุก เอ่ยถามอย่างร้อนรน 

" หมายความว่ายังไง ที่ว่าแก้แค้นกับเจ้าเมือง "

หยางเฟยเอ่ยตอบไปว่า

" หลังจากเจ้าสลบไป ข้าได้ไปสอบถามชาวบ้านในละแวกนี้แล้ว  ภายในวันแต่งงานของเจ้านั้น หลังจากคนของเจ้าเมือง 

และตัวมันเองนั้นได้เข้าไปภายในตระกูลของเจ้าหมดแล้วภายในครึ่งชั่วยามหลังจากนั้น อยู่ๆเจ้าเมืองได้สั่งให้ทหารฆ่าคน ในตระกูลเจ้า     ข้าจึงคิดว่า เจ้าเมืองนั้นได้ฆ่าล้างตระกูลของเจ้าเป็นแน่ "

เจียวลู่เช็ดคราบน้ำตา พลางเอ่ยว่า

"  ทำไมพวกมันถึงได้ทำแบบนี้นะ หรือว่าเป็นเพราะข้า "

หยางเฟยเอ่ยตอบไป

" เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน "



" แล้วชาวบ้านยอมบอกเรื่องนี้กับท่านได้ยังไง"

เจียวลู่เอ่ยถามไปด้วยความสงสัย

หยางเฟยยิ้มที่มุมปาก แต่ไม่ได้ตอบนาง
หยางเฟยได้ใช้ทักษะสระกดจิต สำหรับทักษะสะกดจิตนั้นยิ่งผู้มีพลังมากเท่าไรผลของมันก็ยิ่งมากเท่านั้น

 ยิ่งมันใช้กับผู้ไม่มีพลังอะไรเลย เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดา นี่มันง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก หยางเฟยจึงแน่ใจว่าชาวบ้าน ไม่โกหกเป็นแน่

" ความลับ "

หยางเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เจียวลู่ได้จ้องมองมาทางหยางเฟยด้วยแววตาแดงก่ำ ใบหน้าของนางดูซีดเซียว

"  ท่าจะช่วยข้า ฆ่าพวกมันได้มั้ย "

นางกล่าวถามหยางเฟยออกไป เพราะตัวนางนั้นไม่ได้มีพลังอะไร จึงได้แต่ขอให้หยางเฟยช่วย

หยางเฟยมีสีหน้าปกติ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

" ได้สิ แต่ว่าข้าคงไม่ทำให้เจ้าฟรีๆหรอก"

เจียวลู่เมื่อได้ยินหยางเฟยเอ่ยเช่นนั้น จึงรีบกล่าว

" ท่านต้องการอะไร? "

หยางเฟยใช้สายตาสำรวจร่างของนาง จากนั้นยิ้มที่มุมปาก เอ่ยว่า

" ตัวเจ้าไงละ หากเจ้ายอมตกลงละก็ ข้าอาจจะยอมช่วยก็ได้นะ"

เจียวลู่ได้ยินแบบนั้นก็คิดภายในใจ หากข้าจะยอมเป็นของชายใดสักคน คนๆนั้นจะต้องเป็นคนที่ข้ารัก และดูแลปกป้องข้าได้

 นางจ้องไปทางหยางเฟย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องพรรณ์นั้น นางสลัดความคิดพวกนั้นออกจากหัว แววตาจดจ้องแฝงความแน่วแน่


" ข.......ยอมตกลง"

เจียวลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

" เจ้าว่าอะไรนะข้าไม่ได้ยิน"

หยางเฟยกล่าวออกไปเช่นนั้น แต่จริงๆแล้ว หยางเฟยได้ยินแต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เพื่อที่จะให้นางพูดขึ้นอีกครั้ง

" ข้าบอกว่าตกลงไงละ "

เจียวลู่กล่าวออกมาเสียงดัง

"เยี่ยม"

หยางเฟยกล่าวตอบด้วยความยินดี

" แต่ว่า พอข้าคิดๆดูแล้วเจ้าเมืองนั้นมีทั้งทหาร และมีแต่ผู้ฝึกยุทธ ทั้งตัวเจ้าเมืองเองอีก เจ้าคนเดียวจะไหวงั้นหรือ "

เจียวลู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

" เจ้าอย่าได้ดูถูกข้าไปเชียว เจ้ารออยู่ที่นี่คอยฟังข่าวดี อ้อ อีกอย่าง หลังจากที่ข้าเสร็จธุระกับมาแล้ว เจ้าอย่าลืมสัญญาเชียว ข้าไปละ"

หลังจากหยางเฟยกล่าวจบร่างของเขา ก็หายไปก่อนที่นางจะได้กล่าวอะไร 

" อย่าเป็นอะไรนะ หยางเฟย"

เจียวลู่ เอ่ยออกมา ขณะมองไปตามทางที่อยู่ของจวนเจ้าเมือง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #974 crisismaker (@crisismaker) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 07:39
    สำนวนการพูดของตัวละครน่าจะใช้คำที่ดูเข้ากับช่วงเวลาหน่อยนะครับ บ้างครั้งรู้สึกว่ามีการใช้คำทับศัพท์ คาดว่าเกิดจากความเคยชิน อย่างตอนนี้ "ฟรีๆ" Free น่าจะเปลี่ยน "ข้าคงจะรับข้อเสนอของเจ้า โดยมิหวังสิ่งใด"

    ในส่วนของเนื้อเรื่องสนุกดีครับ
    #974
    1
    • #974-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 13)
      28 พฤษภาคม 2560 / 23:30
      ขอบคุณที่แนะนำครับ
      #974-1
  2. #72 สายลม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 12:32
    ขอบคุณครับ
    #72
    0
  3. #19 poimjm001 (@poimjm001) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 23:17
    ขอบคุณครับ
    #19
    0