กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 126 : เราจะได้พบกันแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    17 เม.ย. 60

เมื่อหยางเฟยขึ้นมาบนเรือ เหล่ากองทัพโครงกระดูกคุกเข่า และกล่าวแซ่ซ่องว่า " คารวะองค์เหนือหัว คารวะนายหญิง  ขอจงทรงมีอายุยืนยาว หมื่นปี หมื่นหมื่นปี " 

 น้ำเสียงจากเหล่าโครงกระดูก ที่เปล่งเสียงออกมา มันดังกึกก้องไปทั่ว จนทำให้ตัวเรือสั่นสะเทือนเล็กน้อย

 หยางเฟยยิ้มบางให้พวกโครงกระดูกเหล่านั้น หรือจะพูดอีกแบบก็คือ เหล่าหยาง ที่มีหมายเลขต่างๆ ในตอนนี้พวกเขาคุกเข่าและกล่าวสรรเสริญหยางเฟยดุจจักรพรรดิผู้เกรียงไกร  

หยางหมิงเซียนตาเป็นประกาย เมื่อมองเห็นโครงกระดูกเหล่านั้น หัวใจของนางเต้นสั่นระรัวเต็มไปด้วยความดีใจ โครงกระดูกจำนวนมากมายขนาดนี้ นี่มันช่างน่าเกรงขามและหวาดหวั่นยิ่งนัก!!  

หยางหมิงเซียนเดินพลางกรีดมือน้อยๆ ลูบคลำส่วนต่างๆของเหล่าโครงกระดูกพวกนั้น มันให้ความรู้สึกที่วิเศษแก่นาง ด้านหลังของนางตามมาด้วยก้วนสุ่ย กระต่ายน้อยเชิดหน้าขึ้นสูง แววตาเย้ยหยัน เมื่อมองดูเหล่าโครงกระดูกพวกนั้นคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง อา!! มันช่างเป็นความรู้สึกที่ดีอะไรเช่นนี้  

 " ขอต้อนรับองค์เหนือหัวและนายหญิง จักรพรรดิแห่งความมืด ที่เพียบพร้อมไปทั้งพลังอำนาจที่จะบดขยี้สวรรค์ และพิภพให้อยู่แทบเท้า " 

ในตอนนั้นเสียงๆนึงได้ดังขึ้น พร้อมทั้งมีร่างของชายวัยกลางคนและภรรยาลูกสาว ยังมี หลานชายตัวน้อยๆ ของพวกเขา นี่จะเป็นใครมิได้ นอกจากเสี่ยวเอ้อที่ติดตามรับใช้เขา 

 และเวลาที่ผ่านมา ดูเหมือนลูกสาวเสี่ยวเอ้อจะคลอดลูกของคนครัว ทำให้ตอนนี้เขามีหลานชายวัยเดียวกับหยางหมิงเซียน   มีชื่อว่า เสี่ยวเสียงฟาง 

เขามีรูปพรรณที่เหมือนกับเสี่ยวเอ้อเล็กน้อย และเขาเองก็ได้รับการฝึกฝน ในการเป็นผู้ฝึกยุทธ 

หยางเฟยได้ยินเช่นนั้นก็ครุ่นคิด " จักรพรรดิแห่งความมืด งั้นรึ เป็นฉายาที่เหมาะกับข้าดี " 
   จากนั้นกวาดตาดูพวกเสี่ยวเอ้อครานึง แล้วกล่าวว่า " ลุกขึ้นเถอะ ข้าเพิ่งจะทำงานหนักมา พวกเจ้ารีบไปจัดเตรียมอาหารมาชุดใหญ่มาให้ข้า "  

พวกเสี่ยวเอ้อได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวว่า " ขอรับ ผู้น้อยจะรีบจัดเตรียมให้โดยไว "

 กล่าวจบลุกขึ้น ล่าถอยกลับไปพร้อมทั้งจัดเเจงชุด เป็นผ้าคลุม และเริ่มลงมือเข้าครัวทำอาหาร

 " ตัวเลวร้ายร้าย บอกพวกมันไปว่าทำงานหนักมางั้นรึ หึ!! หลางเว่ยหยางค้อนมันวงหนึ่ง ด้วยน้ำเสียงใสดั่งระฆัง เป็นผู้ใดฟังต้องสั่นสะท้านไปทั้งหัวใจ แม้แต่ท่าทางที่นางแง่งอนยังดูน่ารักและงดงาม มันเหมือนกับดอกไม้ที่ผลิบานส่งกลิ่นอันหอมหวาน ราวกับเกสรมนต์สะกดผู้คนทุกผู้ให้หลงไหลไปกับเกสรนั้น 

หยางเฟยหัวเราะฮาฮา จากนั้นขยับกายเข้าไปโอบรัดนาง กระซิบที่ข้างหูว่า " รึจะให้บอกว่า เจ้าใช้ข้าเยี่ยงไรดี ในห้องอาบน้ำ? " 

หลางเว่ยหยางมีใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อคิดถึงเรื่องในห้องน้ำ มันเป็นนางเองที่ยั่วยวนและบรรเลงบทรักในนั้น ควันของนางแทบจะออกจากหูได้เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น มันทำให้จิตใจของนางอยากจะเข้าไปอยู่ในนั้น และริ้มรสบทพิศวาสอีกครา  

ในตอนนั้นเองได้มีเสียงดังขึ้น 

 " คาระองค์เหนือหัว คารวะนายหญิง คารวะองค์หญิง " เสี่ยวเสียงฟางกล่าวพร้อมทั้งประสานมือ พร้อมกับลดหัวต่ำลง อย่างที่บิดาเคยพร่ำสอนเสมอมา 

 " ยังเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายเหมือนเช่นเคยเลยนะ " หลางเว่ยหยางกล่าวด้วยยิ้มบางๆ แต่มันก็พอที่จะทำให้คนที่เห็นรอยยิ้มนี้ละลายไปทั้งหัวใจ

 ในก่อนหน้านี้ พวกเขาพบกันบ่อยครั้ง และดูจะสนิทกันมาก และหลางเว่ยหยางเอง ก็ดูจะเอ็นดูเด็กน้อยที่น่ารักเช่นนี้ นี่มักจะทำให้หยางหมิงเซียนไม่พอใจต่อการกระทำของมารดา 

 เสี่ยวเสียงฟางมีใบหน้าเขินอาย เมื่อได้ยินหลางเว่ยหยางพูดเช่นนั้น หัวใจของเขารู้สึกร้อนผ่าวและรอยยิ้มนั้น มันทำให้จิตใจของเขาเต้น ตึกตัก แทบจะทะลุออกมาจากหน้าอก 

" นั่นเป็นสิ่งที่ผู้น้อยพึงประฏิบัติ " เสี่ยวเสียงฟางก้มหน้าต่ำและกล่าวพร้อมทั้งหอบหายใจถี่ขึ้น เมื่อมองเห็นเรียวขาอันงดงาม จากสายตาที่ลดต่ำมันเป็นเรียวขาที่สมบูรณ์แบบ 
กอปรกับกระโปรงขนนกสีเเดงเพลิง มันช่วยขับเน้นให้เรียวขาของหลางเว่ยหยาง เหมือนดั่งหยกสลักเนื้อดี อันหาที่เปรียบมิได้

 " เจ้าเด็กลามก นี่เจ้าใช้สายตาแทะโลมท่านแม่ข้าอย่างงั้นรึ " หยางหมิงเซียนกระโดดมา จากนั้นใช้สายตาจ้องมองแววตาของ เสี่ยวเสียงฟาง ปานจะกินเลือดกินเนื้อ 

 " ผู้น้อยมิกล้า ผู้น้อยมิกล้า " เสี่ยวเสียงฟาง ยิ่งลดหัวลงต่ำกว่าเดิม เมื่อถูกรู้เข้าโดยหยางหมิงเซียน หัวใจของเขาในตอนนี้ หวาดกลัวต่อบุคคนตรงหน้าเช่นหยางเฟยอย่างมาก 

จากที่เขารับรู้มา เขาเป็นผู้ชายประเภทที่ไม่เห็นคุณค่าของชีวิตผู้อื่นแม้แต่น้อย เขาจะไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะฆ่าคนสักคนที่ขวางตาเขา อย่างเช่นตัวเขาในตอนนี้

 ในตอนนี้ เสี่ยวเสียงฟางรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก แววตาเขาหุบแคบลง พร้อมกับลมหายใจเร็วยิ่งขึ้น ชีพจรของเขาเต้นเร็ว เเละเม็ดเหงื่อเริ่มไหลย้อยลงบนหลัง มันเป็นความเย็นเยียบจนถึงกระดูก  

หยางเฟยหาได้ใส่ใจต่อเสี่ยวเสียงฟางไม่ ในสายตาของเขาเสี่ยวเสียงฟาง เป็นแค่หรืบไรตัวน้อยๆไม่มีค่าให้เขาชายตามองด้วยซ้ำ เขาหัวเราะเบาๆแล้วกล่าวว่า " หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ต้องถูกทำโทษ โดยการเป็นเต่าให้หมิงเซียนขี่เล่น "

หยางหมิงเซียนหัวเราะเบาๆ และกรีดมือน้อยๆบนอากาศ นางกล่าวด้วยเสียงหัวเราะว่าว่า " คิคิ ท่านพ่อ ข้ามีความคิดที่วิเศษกว่านั้น "

หยางเฟยถามไปด้วยเสียงหัวเราะ " อย่างเช่นอะไร "

หยางหมิงเซียนหัวเราะเบาๆ จากนั้นเรียกก้วนสุ่ยเดินออกมาข้างหน้า หัวเราะเป็นเสียงใสว่า " อย่างนี้ไงท่านพ่อ ก็ให้เสี่ยวเสียงฟางเป็นเต่าให้ก้วนสุ่ยขี่เล่น ท่านว่ามันน่าสนุกมั้ยล่ะ "  

หยางเฟยหาได้ตอบ เขาเพียงหัวเราะเบาๆและจ้องมองดูการกระทำของธิดาตัวน้อยๆของเขา อย่างสนุกสนาน

หลางเว่ยหยางกระซิบว่า " นี่จะมิเป็นไรงั้นรึ "

หยางเฟยยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆนางแล้วกล่าวว่า " ไม่เห็นจะเป็นไร มันเป็นแค่การเล่นของเด็กๆน่า เอาล่ะ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ "

หลางเว่ยหยางจากที่ได้ฟังก็ผงกศีรษะเข้าใจ ใช่มันเป็นแค่การเล่นของเด็กๆเท่านั้น ไม่มีอะไรที่จำเป็นจะต้องคิดมาก จากนั้นทั้งสองเดินเข้าไปข้างในปราสาท

เสี่ยวเสียงฟาง คลานเป็นเต่าให้ก้วนสุ่ยขี่เล่น และถูกแส้เล็กๆจากมืออันงดงามดั่งหยกของหยางหมิงเซียน ฟาดโบยลงมาด้วยความสนุกสนาน 

" ฮ่าฮ่า สนุกชะมัด รีบๆคลานสิเจ้าเต่า หากเจ้ามัวชักช้าอยู่เช่นนี้ ข้าจะฟาดแรงกว่านี้นะ เร็วๆเข้าเจ้า ต.....เต่า ฮ่าฮ่า " หยางหมิงเซียนฟาดแส้ลงมาด้วยความสนุกสนาน และในตอนนี้ ใบหน้าของก้วนสุ่ยเมื่อได้นั่งบนเจ้าเต่า ดูจะสนุกสนานดั่งเช่นเจ้านายของมัน

แต่ผิดกับเสี่ยวเสียงฟาง ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับคิดใจใจว่า " ชิ!!! ยัยองค์หญิงบ้า คอยดูเถอะอย่าให้ถึงทีข้าละกัน แต่ตอนนี้ โอ๊ย เจ็บ......." 
เขากัดฟันพร้อมทั้งคลาน ดั่งเช่นเต่าด้วยใบหน้าเจ็บปวด

อีกทางด้านนึง หยางเฟยแยกตัวออกมาคนเดียว ปล่อยให้หลางเว่ยหยางอยู่ในห้องโถงรับประทานอาหาร 
เขาเดินมาถึงห้องๆนึง จากนั้นเปิดประตูเข้าไป เมื่อประตูถูกเปิดออก กลิ่นดอกไม้ภายในห้องได้ส่งกลิ่นอันหอมหวนมาที่จมูก 

หยางเฟยสูดดมกลิ่นเหล่านั้น และเดินเข้ามาใจกลางของห้องสีขาว ซึ่งมีร่างอันไร้วิญญาณของเจียวลู่นอนหลับไหลอยู่ เขาก้มลงจับมือที่เย็นชืดของนางและกล่าวว่า " อีกเพียงไม่นาน เราก็จะได้พบกันแล้ว เจียวลู่! "
กล่าวจบจูบลงบนมือของเจียวลู่ ด้วยความรักที่อ่อนโยน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #956 ดำสลับขาว (@0853655752) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 08:25
    ทำไทต้องทำให้ลูกพระเอกเป็นพวกหยิ่งอะคับไม่ชอบเลย
    #956
    1
  2. #955 pichitfeepakpor (@pichitfeepakpor) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 00:11
    ขอบคุณมากครับ
    #955
    0