วิมานแสนซน

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 ยิงปืนสอง นัท นัฏ ได้นกกี่ตัว? (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ก.ย. 58

                                  ตอนที่ 3 ยิงปืนสอง นัท นัฏ ได้นกกี่ตัว?

 

                                                     - เก็บใจ

 

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาช่างเป็นภาวะที่สูบเอาพลังชีวิตของพิมานมุขจนหมดร่างกายเลยทีเดียว ประชุม! ประชุม! แล้วก็ประชุม หญิงสาวบ่นกับตัวเองตลอดเวลาถึงนัฏฐ์กรณ์เพื่อนสนิทของบอสเจ้าหัวใจ เธอไม่เข้าใจว่าตาเจ้าของบริษัท MAXX จะขยันหาข้อมูล หรือข้อสงสัยมาปรึกษากับทุกคนในทีมจนต้องเรียกประชุมกันทุกวันตั้งแต่เช้ายันค่ำ จนแทบจะกินนอนอยู่ในห้องเจ้าขุนทองตลอดเวลางานเลยทีเดียว เธอไม่แปลกใจเลยถ้าพี่นัฏของทุกคนจะมีผิวสีขาวอมชมพูเช่นนี้ ก็เขาไม่ได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเพื่อพักเที่ยงเลยสักวัน เพื่อนบอสที่ขยันได้โล่หยอดความหวังกับทีมงานทุกคนว่าหากการเตรียมงานเสร็จสิ้นก่อนกลางเดือนหน้า และเริ่มเปิดระบบสั่งซื้อสินค้าเพื่อเริ่มงานได้ตามกำหนด ทางบริษัท MEGA และ MAXX จะจัดเอ้าท์ติ้งเพื่อเป็นรางวัลค่าเหนื่อยของทีมงาน โดยให้งบประมาณกินเที่ยวและดื่มไม่อั้น

พิมานมุขไม่ได้เคลิ้มกับรางวัลค่าเหนื่อยของนัฏฐ์กรณ์ แต่สิ่งที่เป็นรางวัลแห่งความหวังคือ บอสเจ้าหัวใจจะผู้นำสันทนาการในทริปสุดหล่อนี้ต่างหาก แถมรางวัลจับฉลากในงานเลี้ยงที่มอบให้กับผู้โชคดีคือ ดินเนอร์สุดหรูบนเรือยอร์ชกับนัททีสองต่อสอง เมื่อได้ยินดังนั้นใจแห้งเหี่ยวของพิมานมุขก็ลอยไปไกลถึงฉากที่ได้สวีทกันสองคน อิงแอบแนบชิดท่ามกลางหมู่ดาวโอบล้อม ไม่แน่นะบอสอาจจะหลงเสน่ห์ที่เธอจะหาวิธีหว่านให้ได้จนสำเร็จในคืนนั้น ถ้าไม่ได้สาวมะพร้าวทึนทึกก็จะปลุกปล้ำ.. เอ๊ย!! ปลุกปั่นให้ลืมกันไม่ลงตลอดชีวิตเลยทีเดียว

เหตุเพราะความหวังแบบสาวกลัดมันประสบการณ์รักเป็นศูนย์ของสาวทึนทึกทีเดียว ทุกๆ วันในสัปดาห์นี้พิมานมุขถึงเอากายถวายหัวต่อการเตรียมงานโปรเจ็ค อย่างเอาเป็นเอาตาย ร่างสะโหลสะเหลออกมาจากบริษัทโดยเหลือบมองที่ช่องจอดรถ รถญี่ปุ่นหรูคันสีขาวยังคงจอดนิ่งอยู่ นี่เขากินยาบ้ามาหรือไงนะ ถึงได้กระปรี้กระเปร่าได้ตลอดวันหญิงสาวจำได้ว่านัฏฐ์กรณ์เข้างานแต่เช้าตรู่ และกลับตอนไหนไม่รู้เพราะเธอกลับก่อนตลอด

พิมานมุขขับรถกลับมาถึงคอนโดมิเนียมประมาณสี่ทุ่ม เมื่อถึงห้องพักก็โยนกระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจไว้บนโซฟา เดินไปทิ้งตัวนอนคว่ำบนเตียงนอนทันที พิมานมุขเผลอหลับกว่าจะรู้ตัวอีกทีเพราะเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น และน่าจะดังมาสักพักแล้ว คงเพราะหลับลึกในภวังค์เหมือนได้ยินเป็นเสียงไกลๆ มาเป็นสิบนาทีแล้ว ร่างอ่อนเพลียตัดใจจากที่นอนแสนนุ่มเดินไปเปิดจออินเตอร์คอมดู เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงปลดล็อกประตูทันที

ไม่มาเอาซะตีสองเลยล่ะ พิไล พิมานมุขหันหลังพร้อมเอามือเกาศีรษะและลำตัว รู้สึกคันและเหนียวตัวเพราะยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่กลับจากที่ทำงาน

อืม ขอโทษ ดึกไปหน่อยผู้มาเยือนเอ่ยเสียงเบา เดินแบบเลื่อนลอยไปนั่งที่โซฟาโดยไม่ได้หันมาสบตาเพื่อนสาว

เออ ประชดไปอย่างนั้นแหละ แกมาเมื่อไหร่ฉันก็ต้อนรับเสมอ แล้วทำไมไม่เปิดประตูเข้ามาเองคีย์การ์ดก็ให้แล้วนี่ กินอะไรมาหรือยัง พิมานมุขสอบถามพลางเดินไปเปิดน้ำในตู้เย็นส่งให้เพื่อนสาวเพื่อให้จิบเรียกความสดชื่น

อะ...เอ่อ ฉันลืมกระเป๋าไว้ที่ทำงานน่ะ ออกมาไกลแล้วเพิ่งนึกได้ขี้เกียจย้อนกลับไปเอา ขับรถมาเรื่อยๆ เผลอแป๊บเดียว มาอยู่หน้าคอนโดแกเสียแล้ว

จะมาค้างด้วยกันก็มา ไม่ต้องตีหน้าเศร้า พานจะให้ฉันคิดว่าแกอกหักรักคุดตุ๊ดเมินจะมานอนร้องไห้ซบอกฉันคืนนี้ หึๆๆ พิมานมุขหัวเราะยั่วเย้าเพื่อนสาวเหมือนอย่างเคย

พิไลวรรณไม่ได้ต่อคำกับเพื่อนรัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ขออยู่ด้วยสักพักนะ หญิงสาวนั่งกอดกระเป๋าเสื้อผ้าไว้แน่น แววตาหม่นเศร้า

พิมานมุขเริ่มสังเกตเห็นอาการแปลกๆ ของเพื่อน ปรกติพิไลวรรณจะช่างจ้อ มีเรื่องอะไรดีไม่ดีก็จะจ้อไม่หยุดปาก เพื่อนของเธอชอบบอกว่าตนเองเป็นประเภทเครียดต้องระบายด้วยการพูดแล้วจะหาย

เป็นอะไรพิไล ดูพูดน้อยผิดปรกตินะ พิมานมุขนั่งลงโอบบ่าเพื่อนรัก พยายามชวนคุยเมื่อเห็นท่าทีนิ่งเงียบ

ไม่มีอะไรก็แค่เบื่อ ไม่อยากเจอใคร เพลียๆ ด้วย พักนี้อารมณ์แปรปรวน บางทีก็เศร้า บางทีก็หงุดหงิด พานอยากจะนอนอยู่บ้านทั้งวันไม่อยากไปทำงาน ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนตักเพื่อน

แล้วนี่แกลางานหรือเปล่าพรุ่งนี้ มือเล็กยกขึ้นลูบผมของเพื่อนเบาๆ

ลา แต่ลาออกนะ พอดีวันหยุดที่เหลือสะสมทำให้วันนี้เป็นวันทำงานวันสุดท้าย พิไลวรรณหลับตาลงหายใจเข้าออกยาวๆ และถอนหายใจเป็นเฮือกสุดท้าย

หา! ทำไม มีปัญหาอะไรถึงลาออกแบบกะทันหัน ครั้งที่แล้วที่มาแกไม่เห็นเปรยเรื่องนี้เลย เสียดายนะเงินเดือนก็ดีทำงานกับบริษัทนี้มาก็หลายปีอยู่

 พิไลวรรณนิ่งเพียงครู่ พูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ถูไถใบหน้าไปกับหมอนอิงบนตักของพิมานมุข

ก็ไม่มีอะไรแค่เบื่อ บรรยากาศในที่ทำงานมันเปลี่ยนไป อีกอย่างฉันว่าจะไปอยู่ที่บ้านสวนกับแม่สักพักใหญ่ คอนโดที่เช่าก็คืนห้องไปแล้ว

พิมานมุขรู้สึกเหมือนเพื่อนสาวพยายามจะหนีอะไรสักอย่าง คนตัวเล็กพยายามชวนคุยไปเรื่อยเพื่อตะล่อมเปิดปากเพื่อนรัก

อะไรจะไวขนาดนั้น นี่จะหนีหายเข้ากลีบเมฆไปเลยเหรอ ไม่ใช่ว่าหลบไปสักพัก แกหอบหลานมาบอกว่าหนีไปคลอดลูกมานะคำพูดเล่นๆ แต่สะกิดใจคนนอนฟังเป็นอย่างมาก ดวงตากลมโตกะพริบช้าๆ หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกจากขอบตา

พิมานมุขไม่ได้ก้มมองเพื่อนสาว ยังคงพูดต่อไป

หึๆ คิดแล้วก็คงเป็นไปไม่ได้ คนอย่างแกนี่นะจะหนีไปคลอดลูก หนีไปหาสามีเด็กยังพอได้ ตกลงมีอะไรจะเล่าให้เพื่อนฟังหรือเปล่า คนตัวเล็กก้มลงมองเพื่อนสาวบนตัก และต้องตกใจทันทีเมื่อเห็นน้ำตานองหน้า

นี่มันร้ายแรงขนาดไหนกันแน่นะยัยพิไลวรรณ!

ไว้เล่าวันหลังนะ วันนี้เหนื่อยจัง ขอนอนกอดแกหน่อยนะเผื่อจะชาร์ตพลังได้ แล้วไม่ต้องบอกใครว่าฉันมาค้างกับแกนะ มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ ทั้งที่ยังนอนนิ่ง

ใคร? นี่ใครบ้าง พ่อ แม่ เพื่อนที่ทำงาน ...

ทุกคนไม่มีข้อยกเว้น ฉันอยากอยู่เงียบๆ คิดอะไรหน่อย ไม่อยากรับแขกหรือคุยกับใครตอนนี้ ร่างบางชันตัวลุกขึ้นช้าๆ รู้สึกหน้ามืดหากลุกนั่งทันที

อืม... ก็ได้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋าถือของพิมานมุข เจ้าของอ้อมมือไปด้านหลังเพื่อนพร้อมเบียดตัวนอนคว่ำลงตรงที่ว่าง พยายามคลำหาโทรศัพท์ในกระเป๋าถือ เสียงเรียกเข้าแบบนี้มีคนเดียว

ฮัลโหลจ๋า พี่ชายสุดที่รัก มีอะไรให้น้องสาวคนนี้รับใช้เจ้าคะ เสียงหวานกระเซ้าปลายสายด้วยความคิดถึง พิไลวรรณหน้านิ่วหันมองเพื่อนไม่วางตา หูคอยฟังเสียงคุยที่เล็ดลอดออกมา

เจ้าแสบ วันนี้ห้องนอนที่คอนโดว่างหรือเปล่า ว่าจะขอไปนอนด้วย เสียงปลายสายที่ทุ้มกังวานดังออกมาจนคนนั่งข้างๆ ได้ยิน แม้ไม่ชัดเจนก็ตาม

พิมานมุขช้อนตาขึ้นมองเพื่อนสาวที่ขณะนี้มาสคาร่าเลอะรอบดวงตากลมโตจนแปลงโฉมเพื่อนสาวสุดสวยกลายเป็นแพนด้าไปแล้ว

ว่าง! แต่ไม่ให้มา ช่วงนี้มุกเหนื่อยมากพี่เมฆ ไม่ว่างต้อนรับพี่หรอก งานบ้านกองท่วมหัวเลย ขืนมีพี่อีกคนที่นี่ได้กลายเป็นรังนางโจรแน่เลยพิมานมุขปฏิเสธเสียงแจ๋ว นอนกระดิกปลายเท้าคุยกับพี่ชายอย่างสบายอารมณ์ ปลายสายไม่เซ้าซี้พร้อมตัดบททันที

เออ เออ ไม่ไปก็ไม่ไป ไปหาบ้านสาวๆ นอนก็ได้ รักน้องกลัวน้องเหนื่อยนะเนี่ย เลยจะไปหาที่เหนื่อยแทน เสียงทุ้มตอบโต้อย่างที่เคยเป็นมา

ไม่ต้องมาหาโอกาสจากเรื่องนี้เลยนะพี่เมฆ บ้านตัวเองมีทำไมไม่กลับไปนอน เที่ยวเร่ร่อนไปค้างกับพวกบ่างชะนีอยู่นั่นแหละ มุกจะฟ้องแม่ว่าพี่เมฆติดโรคเพราะกินไม่เลือก คอยดูนะพี่หัวแตกแน่ แล้วพี่จะไปหาพ่อกับแม่เมื่อไหร่ แม่บ่นใหญ่เลยสิ้นเดือนที่แล้วมุกกลับบ้านไป แม่บ่นบอกมีลูกชายเหมือนไม่มี กรรมเลยตกเป็นของมุก แม่ดีให้รีบหาแฟนมีหลานชายให้ไวๆ จะได้แทนลูกชายไม่รักดี น้ำเสียงกระเง้ากระงอดต่อว่าไปยังปลายสาย

โว่ว โว่ว โว่ว พูดประชดกันเข้าไป พี่หายไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยวเล่น ถ้าแม่อยากเห็นหน้าเดี๋ยวพี่เคลียร์ธุระเสร็จจะเข้าไปบ้านริมน้ำ แต่ถ้าแม่อยากได้หลานคราวนี้พี่จัดให้ตามคำขอทีนี้อย่ามาตกใจหาว่าพี่เป็นเสือปืนไวนะ ฮ่าๆๆ พิมานเมฆหัวเราะจบก็วางสายไป

พิไลวรรณได้ยินคำพูดของปลายสายทุกถ้อยคำ สีหน้าดูหม่นหมองมากขึ้นกว่าเดิม คนเรานี่เปลี่ยนกันยากจริงๆ อะไรที่มันควรจะเป็นคงเป็นไปไม่ได้ แม้กระนั้นก็ยังเอ่ยถามเพื่อนสาวออกไป

ใครโทรมา มุก พิมานมุขลุกขึ้นนั่งพิงบนแขนโซฟาอีกด้าน ขยับเสื้อผ้าที่ยับย่นบนตัวพลางดันตัวลุกขึ้นยืน

พี่เมฆ บอกจะมาขอค้างด้วย ฉันเลยเฉไฉไปเรื่องอื่น ก็แกไม่ให้บอกใครว่ามาอยู่นี่ พูดจบร่างเล็กเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที

อืม... ถ้าลำบากกันทั้งคู่ ฉันไปนอนที่โรงแรมก็ได้ ตอนนี้ยังไม่อยากกลับบ้าน พิไลวรรณยกกระเป๋าขึ้นมาพร้อมจะลุกออกจากห้องคล้ายงอนอย่างไร้เหตุผล

พอเลย... พอเลย อย่ามาทำตัวเป็นนางเอกงอนไม่เข้าเรื่อง นอนที่นี่แหละจะอยู่กี่วันก็อยู่ไป ฉันกลับดึกหน่อยนะช่วงนี้ เสาร์อาทิตย์ก็อาจต้องออกไปทำงานที่บริษัท อยู่คนเดียวได้นะ ขอโทษจริงๆ ช่วงนี้งานยุ่งมาก พิมานมุขขมวดคิ้วแปลกใจกับอารมณ์ของพิไลวรรณที่ดูเปลี่ยนแปลงง่ายจนผิดสังเกต หญิงสาวหันหลังรีบดันตัวเพื่อนไปห้องนอนตนเอง

ไป เอาของไปเก็บแล้วอาบน้ำ ฉันจะอาบข้างนอกเอง นี่ยังไม่แก่ซะหน่อยทำเป็นหัวล้านขี้น้อยใจไปได้ ยังไงเพื่อนก็เห็นแก่เพื่อนก่อนอยู่ดี ไม่ใช่ไม่รักพี่นะแต่ฉันรู้ว่าใครต้องการใครมากกว่ากัน พี่เมฆรายนั้นเขาลอยตัวไหลไปได้เรื่อยๆ ถึงไหนถึงกัน ห่วงไปก็ทำอะไรไม่ได้  ส่วนแกตราบใดที่ยังไม่มีลูกไม่มีสามี ก็เกื้อกูล หนุนหลัง ดันหน้ากันไปเรื่อยๆ สาวสูงวัยอย่างพวกเราหาสามีไม่ได้ก็อยู่ด้วยกันนี่แหละ ดีซะอีกไม่มีลูกกวนตัวมีผัวกวนใจ... ไป ไป อาบน้ำนอน ฉันมีประชุมแต่เช้าเดี๋ยวบอสเรียกหาแล้วไม่เจอจะพานคิดถึงสาวสวยน่ารักคนนี้จนทนไม่ไหว หึๆ

ย่ะ แม่คนเสน่ห์แรง สวย เก่ง หุ่นดี สาวเหลือน้อย! แล้วคืนนี้อย่าเผลอแสดงความกลัดมันลูบกอดฉันนะ ขนลุก! พิไลวรรณกอดอกส่งสายตาหวั่นๆ กึ่งล้อเลียน

แล่ว แล่ว แม่คู้น สาวสวยคนนี้ไม่นิยมดนตรีไทยย่ะ ไปเร็ว อาบน้ำ นอน! พิมานมุขกลับหลังหันทันทีที่ผลักเพื่อนเข้าห้องไปอาบน้ำ เธอยิ้มน้อยๆ อย่างพึงพอใจ อย่างน้อยพิไลวรรณก็เริ่มสดชื่นขึ้นมาบ้างค่อยหายห่วงหน่อย

 

23:00  MEGA NETWORK ณ ห้อง ห้องนี้ผมขอ ชื่อห้องนี้ดูประหลาดสำหรับนัฏฐ์กรณ์ยามเมื่อมาเยี่ยมเยือนครั้งแรก เขาสะดุดกับป้ายหน้าห้องของเพื่อนสนิทที่กรอบป้ายเป็นลายไทยเจิมเก้ายอด ซึ่งขัดแย้งกับการตกแต่งภายใน ไอ้หล่อพูดแบบเพลียๆ ว่า เมื่อแรกเริ่มเขาให้ทุกคนในบริษัท หัวหน้าแผนกต่างๆ ตั้งชื่อห้องทำงานของทีมตนเองตามแต่ถนัด เมื่อทุกคนสรุปได้ก็มุ่งประเด็นมาช่วยตั้งชื่อห้องทำงานของเขาด้วย

 วันนั้น ...

บอสคะ บอส เราได้ชื่อครบทุกห้องแล้ว ขาดชื่อห้องบอสค่ะ วิขออนุญาตตั้งให้นะคะ วิมาดาหัวหน้าฝ่ายบัญชีและการเงิน สาวใหญ่เสนอพร้อมเสียงออดอ้อน

เจ๊ใหญ่จะตั้งชื่ออะไรดีคะ ฉลวยว่าบุคลิกอย่างบอสเนี่ย ชื่อห้อง พิฆาตใจสาวดีไหมคะ โฉมฉลวยช้อนสายตาหวานไปที่บอสหนุ่ม

นัททีนั่งฟังเงียบๆ ก้มมองรายงานการประชุม ที่เขาติดใจบางประเด็น

อย่าเลยหลวย พี่ว่าเป็นห้องรักลับดีกว่า เผื่อพี่มาลักหละ... วิมาดาลูบมือไปมาขยับตัวให้เข้าไปใกล้ตำแน่งที่บอสหนุ่มนั่งอยู่ พิมานมุขที่นั่งบรีฟงานอยู่ข้างๆ เหลือบมองเล็กน้อยพลางคิดในใจ ข้ามศพ มุกไปก่อนนะพี่วิ!นัททีเห็นว่าเรื่องคงไม่จบแน่ จึงตัดบทด้วยเสียงเรียบพร้อมถอนหายใจ

ห้องนี้ผมขอ ... เขาสะบัดข้อมือเชิงไล่ทุกคนกลับไปทำงาน ยกเว้นพิมานมุขที่เขาส่งสายตาเชิงให้นั่งอยู่ก่อน

โอเคค่ะบอส ชื่อห้อง ห้องนี้ผมขอวิจะให้ช่างมาติดป้ายชื่อให้นะคะ อิอิ สาวใหญ่หัวเราะพร้อมรวบกองเอกสารการประชุมสะบัดบั้นท้ายภูเขาไฟระเบิดออกจากห้องทันทีไม่ทันให้นัททีได้โต้ตอบอะไร

คิก คิก พิมานมุขอดขำไม่ได้ หลุดหัวเราะออกมา เอากะพี่วิซิ     บอสอึ้งไปเลย

ไม่ไหวเลยลูกน้องแต่ละคน เอ้านี่! มุกก็เป็นไปกับเขาด้วย ช่างเหอะ ช่วยผมดูตรงนี้หน่อย ตกลงโปรเจ็คที่นิคมโคราชติดอะไรอีก เห็นตามเก็บงานจะสองเดือนแล้ว จบกันไม่ได้เสียที มือใหญ่ช้อนแล็ปท็อปของตนมาวางเยื้องตรงหน้าหญิงสาว ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ทำให้เข่าชนกันเบาๆ

พิมานมุขเงยหน้ามองดวงตาเข้มแสนเสน่ห์ภายใต้กรอบแว่นสีทองของอีกฝ่าย ลอบยิ้มกับนัยน์ตาน่าหลงใหลนั้น

มุกไปดูหน้างานกับชัยแล้วค่ะ ที่ติดอยู่คือทางนิคมมีการย้ายโรงเก็บอุปกรณ์และออฟฟิศบางส่วน การวางระบบที่ออกแบบไว้แต่แรกจึงไม่สามารถกระทำได้ค่ะพิมานมุขนิ่งรอคำถามจากบอสหนุ่ม เขาไม่ได้ซักถามอะไรพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล่าต่อ

มุกได้เข้าไปคุยกับฝ่ายอาคารของนิคม ทางนั้นยืนยันว่านอกเหนือจากแผนงานที่เคยตกลงกันก่อนให้เราเข้าไปสำรวจปรับปรุง อย่างไรก็ตามลูกค้ายังยืนยันว่าเราต้องเก็บงานพร้อมปิดโปรเจ็คตามเวลาที่ให้กับเขาไว้พิมานมุขลากนิ้วเล็กไปที่หน้าจอแล็ปท็อปของบอสหนุ่มเพื่อชี้แจงตารางงาน

แล้วจะทำทันหรือต้องออกแบบใหม่หมดทั้งระบบ อุปกรณ์ที่สั่งซื้อกับโปรเจ็คต้องเปิดพีโอใหม่หรือเปล่า (PO = Purchasing Order)

ไม่ต้องค่ะบอส มุกตัดสินใจลดทอนและย้ายแบบบางส่วน เราจึงไม่ต้องออกแบบใหม่ทั้งหมด แต่จะยากตรงที่เราต้องรื้อและติดตั้งใหม่บางส่วน ตอนนี้ทางนิคมมีกฎระเบียบการเข้าทำงานของผู้รับเหมาภายนอกอาจจะติดตรงนี้ หลังจากประชุมกับฝ่ายอาคารเมื่อต้นอาทิตย์ที่ผ่านมา มุกเสนอขอเข้าทำงานเต็มเวลา และช่วงนอกเวลาด้วยเป็นกรณีพิเศษ ถ้าไม่ผิดพลาดอะไรทางนิคมจะอนุมัติคำขอวันพรุ่งนี้ ระหว่างนี้มุกขอให้นิกกี้ประกบผู้รับเหมาไล่เก็บงานในส่วนที่ทำได้ก่อน พิมานมุขสบตาด้วยความมุ่งมั่น และมั่นใจตลอดเวลาที่สนทนากับนัทที ชายหนุ่มนั่งฟังหญิงสาวตรงหน้าอธิบายแบบไม่เว้นวรรคหายใจด้วยใบหน้าจริงจัง เผลอยิ้มกับท่าทีของคนตัวเล็กข้างกาย

อืม Optimize Solution ว่างั้นเถอะ พูดไปหายใจไปบ้างไหมครับมุก(Optimize การทำให้ได้ผลดีที่สุด) 

นัททีล้อเลียนพิมานมุข เขาถูกใจกับวิธีการทำงานของเธอเป็นอย่างยิ่ง พิมานมุขซะอย่างคำพูดที่คนตรงหน้ามักใช้เพื่อลดความกังวลของทีมงาน

ก็ใช้เหงือกช่วยค่ะบอส อิอิ ก็บอสสอนเสมอนี่คะว่าจุดคุ้มทุนที่สุด คือจุดที่เราหาผลออกมาแล้วว่าได้งานดีที่สุด กำไรไม่ได้ช่วยให้บริษัทมั่นคง แต่ผลงานที่เกิดจากการวิเคราะห์แล้วทำให้เหมาะสมจะทำให้บริษัทอยู่ได้อย่างยั่งยืน พิมานมุขนั่งกอดอกยืดตัว พูดด้วยสีหน้าล้อเลียนการพูดของบอสเจ้าหัวใจ ที่ทุกอิริยาบถของเขาถูกจดจำในทุกเซลล์สมองของเธอ และประทับอยู่ในหัวใจมาหลายปี

มือหนาเอื้อมมาจับศีรษะหญิงสาวและโยกเบาๆ นึกเอ็นดูในความเป็นเด็กและผู้ใหญ่ในเวลาเดียวกัน แตะมือเบาๆ ที่กลางกระหม่อมสองสามครั้งอย่างอ่อนโยน

น่าภูมิใจแทนตัวเองจริงๆ มีลูกน้องช่างจดช่างจำ ช่างเลียนแบบ ช่างต่อปากต่อคำ สงสัยผมจะตามใจกับลูกน้องทั้งบริษัทมากไปหน่อย จนเดี๋ยวนี้ไม่มีใครไม่กล้าที่จะไม่ต่อคำกับผมเลย

แหม! บอสคะ เขาเรียกว่า นายว่า ขี้ข้าพลอยต่างหาก ใครใช้ให้เรามีอภิชาตบอสกันล่ะคะ อิอิ มือเล็กพยายามลูบผมบริเวณที่นัททีเคยวางมือไว้ ใจเต้นตึกตักด้วยความปีติปนเขินอาย ปลายนิ้วของเธอยังรู้สึกถึงรอยอุ่นบนเส้นผมอยู่เลย ยัยมุก เอ๋ย! ไม่ต้องสระผมกันละอาทิตย์นี้... บอสขาอย่าใจดีนักเลย แค่นี้มุกก็ทำงานถวายหัว... ใจ จนหมดทุกห้องแล้วค่ะ สาวมะพร้าวทึนทึกผู้ไร้ประสบการณ์ในความรักคิดในใจ เหล่มองเจ้านายหนุ่มที่ไม่ได้รับรู้หรือระแคะระคายอะไร เขาส่งยิ้มที่ดูพร่างพรายในความรู้สึกมาให้ จนหัวใจน้อยๆ ลอยล่องไปกับรอยยิ้มกระชากใจ

งานที่โคราช มุกจะปิดให้ได้ค่ะบอส หายห่วงได้เลย หากไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนตร์ก็บนให้เจ้าที่ช่วยแน่นอนค่ะ พิมานมุขทำท่าหมายมั่นปั้นมือด้วยความมุ่งมั่น นัททีมองแล้วอมยิ้มในความน่ารักสดใสอีกครั้ง

แล้วมุกจะไปดูงานที่นิคมอีกเมื่อไหร่ ผมอาจจะตามไปดูด้วย จะได้เข้าไปคุยกับบอร์ดของนิคม นิ้วเรียวยกขึ้นมาบันทึกตารางงานใหม่ที่เขาเพิ่งจะคิดขึ้นได้

อาทิตย์หน้าค่ะบอส มุกกับทีมจะลงพื้นที่หน้างานอีกครั้ง หญิงสาวรวบสัมภาระของตนเอง ไม่ได้สะกิดใจกับคำถามของนัทที

งั้นพฤหัสหน้าแล้วกัน ฝากมุกบอกคุณโฉมฉลวยจองห้องพักเผื่อผมด้วย เอาที่ทีมงานเราพักนั่นแหละ จองยาวถึงวันอาทิตย์เลยนะครับ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปช่วยหญิงสาวถือกระเป๋าเอกสารกับแล็ปท็อป พนักหน้าให้เธอเดินนำหน้าออกจากห้องประชุม

ค่ะบอส แล้วจะอยู่ตั้งสี่วันเลยหรือคะ พิมานมุขก้มศีรษะขอบคุณบอสหนุ่ม ค้อมตัวเดินนำออกจากห้องอย่างนอบน้อม นัททียิ้มอีกครั้งมองกิริยาของหญิงสาวร่างเล็ก

ก็ทำงานสองวัน ให้คนใจดีพาเที่ยวอีกสองวัน มุกว่าสี่วันนี่ถูกไหมเสียงพูดนุ่มๆ ดังอยู่ด้านหลังของพิมานมุข

หญิงสาวกอดเอกสารการประชุมกับแก้วกาแฟแน่น ยิ้มกว้างอย่างดีใจ ในใจตะโกนเสียงดังว่า กรี๊ดดดดด เยสสสสส อย่างงี้ซิ! บอสที่รัก อยากให้มุกทำอะไรบุกน้ำลุยไฟก็จะไปค่า แล้วจะไม่ให้สาวมะพร้าวทึนทึกตกหลุมรักบอสเจ้าหัวใจได้อย่างไร


>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>


ฝาก E-BOOK  วิมานแสนซน และ วิมานแสนซน ฉบับรวมภาคพิเศษ1 ด้วยค่ะ

วางแผงแล้วที่ MEBMARKET






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

123 ความคิดเห็น