คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Feeling Feeling | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อยากลองหัดแต่งคู่นี้แบบดราม่านิดๆบ้าง
ภ้าพิมพ์ตกหล่นไปก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ..

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ก.ย. 61 / 21:11


 ความรู้สึกไม่ว่าจะเจ็บปวด เศร้า หรือ เสียใจ หรือ ความสุขที่ผ่านๆมานั้น มนุษย์ทุกคนย่อมต้องมีมันมาตั้งแต่กำเนิดอยู่แล้ว และสิ่งๆนี้มันก็ย่อมมีทั้งข้อดีและเสียในตัวมัน ถ้าเราสุขเราก็จะรับรู้ถึงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะรอบๆข้างไม่ว่าจะจากคนที่รักหรือ จากเพื่อนฝูง แต่ถ้าหากวันนึงความเจ็บปวดที่เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้นมันกลับเกิดขึ้นมาล่ะ?.....

ความเจ็บปวดและความเศร้าโศกและความเสียใจ 3สิ่งนี้ ใครๆก็ไม่อยากได้มันมาทั้งนั้นหรอก..

เพราะถ้าหากเราได้มันมา มันก็จะเป็นเหมือนคมหนามหลายคมที่กำลังทิ่มแทงเข้าไปในขั้วใจที่บอบบางของเราไปได้ทุกเมื่อ และเมื่อคมหนาม3สิ่งนี้ทิ่มเข้าไป..

ความทรงจำเลวร้ายก็จะแล่นเข้ามากลบความสุขและความทรงจำดีๆไปจนหมด เหลือไว้เพียงแค่ความเจ็บปวดและความทรงจำอันเลวร้ายและความเสียใจ เจ้า3สิ่งนี้มันไม่ต่างจากจากวิญญาณร้ายที่กำลังกัดกินเราไปช้าๆๆและก็ช้าๆ มันจะกัดกินและทิ่มแทงไปเรื่อยๆจนกว่าคนที่โดนจะทนไม่ไหว

ทิ่มแทงไปจนกว่าเจ้าของร่างมันจะตาย...

นี่แหละ คือข้อดีและเสียของมัน 

แต่น่าเสียดายนะที่พวกหุ่นยนต์ แอนดรอย์ ไอ้พวกพลาสติก หรือไอ้พวกสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์เลียนแบบมนุษย์เหล่านี้ไม่มีวันรู้สึกเจ็บปวด เศร้า หรือ เสียใจ น่าเสียดายและก็น่าอิจฉาจริงๆที่พวกมันไม่มีวันรู้สึกอย่างนี้เหมือนมนุษย์อย่างฉัน....เฮ้อ.....

คิดๆไปก็เท่านั้นแหละ แฮงค์ แอนเดอร์สัน..คิดๆไปก็หนักหัวสมองโทรมๆของแกเปล่าๆ ถึงตัวฉันจะตายจะเจ็บหรือจะเศร้า พวกมันก็คงไม่แคร์หรอกมั้ง? เพราะพวกมันไม่มีชีวิต.. พวกมันกันแค่ปัญญาประดิษฐ์

ที่ถูกทำออกมาไม่ต่างจากมนุษย์..ก็แค่โปรกงโปรแกรมเดินได้เท่านั้นเอง มันจะไปรับรู้ไอ้สิ่ง3สิ่งที่กำลังหลอกหลอนฉันอยู่ไปได้ยังไงล่ะ เหอะ!.............ว่าแล้วฉันว่า...

ฉันควรจะหยิบปืนมาจ่อขมับแล้วเล่นเกมโง่ๆสำหรับคนสิ้นคิด สิ้นหวังอย่างฉันสักหน่อยก็ยังดี

เกมโง่ๆกับขวดเหล้า1ขวดและภาพลูกชายหัวเเก้วหัวแหวนของฉัน...แค่นี้ก็เกินพอแล้วสำหรับชีวิตอันเหลวแหลกนี่....

ฉันยังคงเล่นเกมนี่ไปเรื่อยๆๆๆ เล่นยังไงก็ได้จนกว่ากระสุนเพียงนัดเดียวในปืนนี่จะเข้ามาฝังอยู่ในหัวของฉัน ยังไงก็ได้...............

" แฮงค์!!!!!! อย่านะ!!!!! "  เปรี๊ยง!!!!

อ่า.....ให้ตายเถอะดูเหมือนว่าพระเจ้าคงอยากจะให้ฉันใช้ชีวิตบัดซบๆนี่อยู่สินะ เฮ้อ....ทำไมฉันต้องถูกไอ้หุ่นพลาสติกงี่เง่านี่ช่วยไว้ด้วยล่ะ ฉันก็แค่อยากจะจบๆไอ้ชีวิตเปรตๆนี่ไปเสียที..

" แกมาทำบ้าอะไรที่บ้านฉันวะเนี่ย ห้ะ!!! คอนเนอร์ " ฉันตวาดมันออกไปก่อนจะชักมือที่ถูกมันจับไว้ออกมาอย่างแรง ทำไมต้องเป็นไอ้หุ่นนี่ตลอดเลยนะ..

" ทำไมล่ะแฮงค์!! ทำไมตะกี้คุณถึงคิดจะทำอะไรบ้าๆอย่างนั้นล่ะ? " มันไม่ตอบคำถามฉันแต่กลับย้อนถามฉันเองซะงั้น กรรม............จะตายคนเดียวสักหน่อยก็ไม่ได้รึไง หึ๊?!

" แล้วแกจะทำไมล่ะ!! ฉันจะตายห่าตายเหวอะไรยังไงมันก็เรื่องของฉันไม่ใช่ของแก คอนเนอร์.. "

เจ้าหุ่นงี่เง่านั่นเงียบไปทันทีที่ถูกฉันตวาดกลับ แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปกับไอ้หุ่นนั่น...

มันกำลังร้องไห้? เจ้าหุ่นยนต์นั่น...มันกำลังร้องไห้และมองมาที่ฉันด้วยสายตาผิดหวัง ฉันจำได้ดี ฉันไม่ใช่ไอ้ขี้เหล้าที่ลืมนู่นลืมนี่นะ ฉันจำคำพูดที่ออกจากปากของมันได้ดี หุ่นยนต์ ไม่มีความรู้สึก พวกมันรวมถึงตัวของมันเองเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ไอ้หุ่นนี่มักจะพูดกรอกหูฉันไปๆมาๆอย่างนี้เสมอ แต่มันก็หลายครั้งหลายคราเหลือเกินที่ฉันมักจะเห็นไอ้หุ่นนี่หลุดอาการหวาดระเเวงออกมา...


และดูตอนนี้สิ หึ.....

" ไหนแกบอกไม่มีชีวิตยังไงล่ะ? คอนเนอร์ "

" ...... "

" ดูหน้าแกตอนนี้สิ หึ! มันผิดกับที่แกพูดกับฉันมาตลอดเลยนะ "

" ผ..ผม.... " 

" แกบอกว่าแกเป็นพวกไม่มีความรู้สึก พวกจักรกลไร้ชีวิตไม่มีทางรับรู้ความเจ็บปวด แต่ดูหน้าแกในตอนนี้สิ หึๆๆ " ฉันหัวเราะออกมาในลำคออย่างสมเพชกับมัน กับคำพูดที่ไม่ตรงกับปากของมัน

" แฮงค์..คือผม- "

" ไสหัวไปให้พ้นซะถ้าจะมาเปิดฉากดราม่ากับตรงนี้กับฉัน!!! "

" ได้โปรดเถอะครับ แฮงค์!! "

 เจ้าหุ่นนั่นเคลื่อนตัวมาที่ฉันก่อนที่จะจับมือของฉันมาทาบไว้ที่หน้าอกของมัน ฉันไม่รู้เหมือนกันนะว่าไอ้หุ่นนี่มันกำลังคิดวิเคราะห์อะไรอยู่ แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร มือของหุ่นที่จับมือของฉันอยู่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีขาวรวมถึงตัวของมันก็ค่อยเปลี่ยนเป็นร่างพลาสติกขาวด้วยเช่นกัน ดวงตาสังเคาระห์สีน้ำตาลของมันจ้องเข้ามาที่ตาของฉัน น้ำตาของมันยังคงไหลออกมาไม่หยุดจากเบ้าตาของมัน มือพลาสติกนั่นค่อยๆกดมือของฉันแนบกับหน้าอกของมันแน่นยิ่งขึ้นเรื่อย ความรู้สึกแปลกๆนี้ค่อยๆไหลเข้ามาในต่อมความคิดของฉัน  มันไม่ไดรู้สึกเย็นชาหรือรู้สึกอุ่นเลย แต่มันกลับรู้สึกสับสน กระวนกระวาย หวาดกลัว และ ผิดหวัง ใช่.....นี่คือสิ่งที่ฉันรับรู้ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่แอนดรอย์ก็ตาม

" แกกำลังกลัวอยู่งั้นรึ? " 

" ค..ครับ.. " 

" .... "

" ผมขอโทษ......ผมขอโทษที่ผมถามเรื่องลูกของคุณออกไป.... "

" ....... "

" แต่ผม....ผมไม่อยากเสียคุณไป!! แฮงค์....ผมไม่อยากให้คุณทำอย่างนี้อีก ได้โปรด!! ฮึก...."

" ชูว์..ไม่ต้องพูดแล้วคอนเนอร์ ไม่ต้องพูดแล้ว...... " ฉันกล่าวปรามออกไปแค่นั้นก่อนจะดึงเจ้าหุ่นขี้แงนี่มากอดไว้ มันค่อยๆเอาหน้าของขาวๆของตนซุกลงไปที่หน้าอกของฉันก่อนที่จะปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาอู้อี้กับอกของฉัน มองไปมองมามันทำให้ฉันนึกถึงโคลทุกครั้งเจ้าหุ่นนี่ทำให้ฉันนึกถึงลูกชายคนเดียวของฉัน ลูกชายที่ต้องจบชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุงี่เง่านั่น ทุกๆครั้งที่โคลมีเรื่องทุกใจแกมักจะร้องไห้ระบายอย่างนี้กับฉันเสมอ..เหมือนกับที่เจ้านี่ทำกับฉัน


จบ...


ผลงานอื่นๆ ของ skull1999

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 21:47
    เศร้าใจ แฮงค์ไม่เอาๆม่คอดสั้ร
    #1
    0