คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย 900Gavin-pain 900Gavin-pain | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สนองความอยากตัวเองล้วนๆ ภาษา ตัวพิมพ์ อาจจะดูมึนๆสักนิดนะคะเพราะเราไม่ค่อยได้แต่งฟิคบ่อยเท่าไหร่ ยังไงก็ฝากคอมเม้นต์ติงได้นะคะหากมีช่วงไหนตกหล่นไป แหะๆๆ
คำเตือน มีคำหยาบ และ เลือดสาด ดิบๆ เถื่อนๆ เป็นบางช่วงนะ..




เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ก.ย. 61 / 23:45


ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่หุ่นยนต์หรือแอนดรอย์ไม่สามารถรับรู้หรือรู้สึกได้ ต่อให้ถูกทรมาณถูกตัดแขนขา หรือ ถูกยิงจนเจ็บหนักแค่ไหนพวกหุ่นอย่างเราก็สามารถซ่อมแซมตัวเองให้กลับมาเหมือนเดิมปกติได้อยู่ดี ไม่เหมือนกับมนุษย์ที่ถ้าหากบาดเจ็บหนักๆ หรือสูญเสียอวัยวะร่างกายส่วนใดส่วนนึงไปก็ไม่อาจจะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ถึงแม้จะมีเทคโนโลยีที่สามารถต่ออวัยวะเทียมทันสมัยแค่ไหนมันก็คงไม่เหมือนเดิมอยู่ดี นี่แหล่ะ..คือความจริงที่ทำให้หุ่นอย่างผมรู้สึกเจ็บและจุกขึ้นมาในอกยังไงยังงั้น..............ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมบางทีมนุษย์(อาจจะไม่ทุกคน)ถึงชอบทำอะไรที่มันห่ามๆอย่างนี้ด้วยทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าแอนดรอย์ไม่มีวันรู้สึกเจ็บปวดแต่ทว่าสิ่งที่คุณนักสืบ กาวิน รี๊ด ทำลงไปนั้นมัน.........

ฉับ!!! " ก..กาวิน!!! นั่นคุณทำบ้าอะไรลงไปน่ะ!!?? " ผมเผลอร้องเสียงหลงทันทีที่คุณนักสืบใช้มือคว้ามีดสปาร์ต้าที่ตกอยู่ข้างๆและเปรอะทีเรี่ยมจากตัวของผมมาสับไปทีข้อแขนข้างซ้ายที่ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมืออย่างไม่ลังเลอะไรเลย เลือดสีแดงเข้มสาดกระเซ็นเปรอะไปทั่วหน้าของคุณนักสืบเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวเองก็พยายามจะกลั้นเสียงร้องไว้ ก่อนที่เขาจะใช้เสื้อนอกมาพันๆไว้ที่แขนข้างที่ถูกตัดไป " ไม่ต้องรู้หรอก!!ไอ้พลาสติก อั่ก!!! " รี๊ดหันมาตวาดใส่ผมด้วยใบหน้าที่พยายามฝืนเจ็บสุดๆ เขาค่อยๆใช้มืออีกข้างยันตัวเองขึ้นพร้อมกับควักปืน 9 มม. ที่ถูกวางห่างจากตัวของผมไม่มากมาก่อนที่จะใช้ปากงับปืนไว้แล้วมาพยุงผมที่อยู่ในสภาพที่ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เอาเป็นว่าสภาพของพวกเราทั้ง2เละทั้งคู่น่ะแห่ละ... พวกเราทั้ง2 ตัวผมและคุณรี๊ดเสียท่าให้กับพวกพ่อค้ายาเรซไอซ์ อย่างไม่เป็นท่าหลังจากที่เราทั้ง2ได้รับรายงานจากสายสืบเกี่ยวกับการลักลอบซื้อขายยานรกนี่ในโกดังร้างนอกเมือง ในตอนแรกทางสน.ตั้งใจจะส่ง รุ่นพี่คอนเนอร์หรือหุ่นรุ่น Rk800 กับ ผู้หมวดไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ทว่าทั้งผมและคุณนักสืบดันออกตรวจตราอยู่ในเขตนี้พอดี คุณนักสืบและผมเลยรับหน้าที่นี้ไปแทน..

ในตอนแรกพวกเราทั้ง2ก็ดำเนินงานไปได้ด้วยดีอยู่หรอก.. แต่เพราะความใจร้อนของคุณนักสืบด้วยเลยกลายเป็นว่าทั้งตัวผมและคุณนักสืบเสียท่าให้กับพวกมันที่มีอยู่ถึง10คนแบบไม่ต้องคิดอะไรเลย -.-'

ถึงแม้ตัวผมจะเป็นหุ่นรุ่นใหม่จากรุ่นของรุ่นพี่ก็ตามแต่ถ้าหากเสียท่าถูกโจมตีเข้าส่วนสำคัญเข้าก็เท่ากับเสร็จทันที!!..
ผมถูกพวกมันบางคนที่เล่นทีเผลอใช้มีดสปาร์ต้าฟันเข้าไปที่ข้อต่อของขาด้านซ้ายจังๆจนหลุด มีดเล่มนั้นน่าจะคมและแข็งพอสมควรถึงได้ฟันส่วนที่เป็นพลาสติกกับโลหะให้ขาดได้ในชับเดียว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉากต่อจากนี้เป็นยังไง ผมถูกรุมจนได้รับความเสียหายพอสมควร เว้นเสียแต่คุณนักสืบที่น่าจะหนักกว่าหน่อยเพราะเจ้าตัวถูกเอากุญแจมือของตัวเองมาล็อคแขนไว้ก่อนที่จะถูกรุมสกรัมจนอ่วมพอสมควร แต่บนความโชคร้ายมันก็ยังพอมีดีอยู่บ้าง 1 ในพวกมันถูกขัดด้วยสายจากโทรศัพท์เสียก่อนเลยทำให้พวกมันที่เหลือพากันออกไปข้างนอกด้วย แต่ถ้าหากอยู่นานกว่านี้ไอ้โชคดีโชคช่วยที่ว่านี่ก็คงสูญเปล่าแน่ๆแต่ผมก็ไม่เคยคิดหรือคาดเดาเลยว่าคุณนักสืบที่น่าจะบาดเจ็บหนักเพราะถูกซ้อมกลับกล้าบ้ากล้าเสี่ยงทำอะไรขนาดนี้แถมยังกลับพูดว่าเพื่อช่วยผม เอ..คุณนักสืบลืมไปรึเปล่าว่าผมเป็นหุ่นต่อให้เจ็บหรือเสียหายหนักแค่ไหนก็ไม่มีวันรู้สึกถึงคำว่าเจ็บอยู่ดี แต่ทว่าตอนที่เลือดสีแดงสดๆพุ่งปรี๊ดออกมาจากข้อมือของคุณนักสืบผมกลับรู้สึกแปลกๆยังไงยังงั้น 

รู้สึกเจ็บแปล็บที่หน้าอกทันทีที่ผมเห็นสีหน้าของคุณนักสืบ สีหน้าและอารมณ์เจ็บปวดของมนุษย์...

ปังๆๆๆ!!! " เฮ้ย!!! กาวิน ไนน์ ไม่เป็นอะไ-!!!!!! " เสียงของผู้หมวดแฮงค์ขาดช่วงทันทีที่เห็นสภาพของคุณนักสืบที่มีเลือดโชกแขโชกและแขนข้างซ้ายที่หายไป 

" คอน-คอนเนอร์รีบเรียกรถพยาบาลมาเร็วๆเข้าด่วนๆเลย!! " 

" ค-ครับ!! " รุ่นพี่ของผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนก่อนที่จะรีบวิ่งออกไปโดยที่เจ้าหน้าที่คนอื่นๆก็ค่อยๆเข้าตามมาสมทบด้วย
ถ้าถามว่าเจ้าหน้าที่เหล่านี้รวมถึงผู้หมวดกับรุ่นพี่มาได้ยังไงและรู้ได้ยังไงว่าทั้งผมและคุณนักสืบอยู่นี่ ก็คงต้องขอบคุณระบบส่งข้อมูลฉุกเฉินที่ถูกใส่มาในระบบหลังจากที่ตัวผมและคุณนักสืบเสียท่าถูกจับได้ ผมก็รีบรันข้อมูลแจ้งไปที่ตัวของรุ่นพี่และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆทันที หลังจากที่รถพยาบาลของเมืองดีทรอย์มาถึงคุณนักสืบก็ถูกส่งตัวไปทันทีด้วยอาการไม่สู้ดีนักเนื่องจากเสียเลือดมาก ส่วนตัวของผมถูกส่งกลับไปที่ศูนย์Cyberlife เพื่อซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย ไม่นานก็ออกมา

เว้นเสียแต่คุณนักสืบที่ต้องอยู่โรงพยาบาลอย่างไม่มีกำหนดเพราะเสียเลือดมากจากการที่เจ้าตัวตัดเเขนข้างซ้ายไป แถมยังมีโอกาสเสี่ยงติดเชื้อในกระแสเลือดด้วย และที่หน้าตกใจสุดๆ หมอบอกกับผมและผู้หมวดว่าพบยาเรดไอซ์ปริมาณนึงในกระแสเลือดด้วย คุณนักสืบกาวินเองก็เสพเจ้ายานี่เช่นกันรึทำไม...ทำไม..และเพราะอะไร...........ไม่เคยมีใครรู้เรื่องนี่มาก่อนแม้แต่ตัวของผู้หมวดแอนเดอร์สัน และถ้าหากเรื่องนี้ถึงหูผู้การฟลาวเลอร์ล่ะก็คุณนักสืบคงโดนหลายกระทงแน่ ผมกับผู้หวดเลยตัดสินใจที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร แต่ผู้หมวดเองก็ไม่ขอรับปากอะไรมากนักส่วนนึงผมคิดว่าหมวดยังคงหมั่นไส้กับนิสัยของคุณนักสืบด้วย........

ผ่านไปหลายอาทิตย์อาการของคุณนักสืบก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับเจ้าตัวเริ่มรู้สึกตัวเล็กน้อยแต่ก็ยังขยับตัวหรือทำอะไรไม่ได้มากนัก ผมเองก็คอยแวะเวียนมาเยี่ยมพร้อมกับคุณคริสและคุณทิน่าบ้าง บางทีหมวดกับรุ่นพี่ก็ไปเยี่ยมบ้าง 

" ฟื้นแล้วหรือครับคุณนักสืบ?? " ผมเอ่ยออกไปก่อนที่จะเดินไปเปิดม่านให้แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องเข้ามาบ้าง แต่คำถามที่ถูกถามออกไปก็ไม่มีคำตอบตอบกลับมา ท่าทางคุณนักสืบยังไม่ค่อยพร้อมที่จะตอบหรือพูดอะไรนักก็จริง แต่อย่าหาว่าผมอย่างนู้นอย่างนี้เลย คำถามที่ยังคงคาสมองจักรกลถึงสิ่งที่คุณนักสืบทำลงไปนั้นมีอีกเพียบเลยล่ะที่ผมเตรียมมา

ผมค่อยๆเดินผละมาจากหน้าต่างก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆคุณนักสืบ ผมค่อยๆขยับมือของตัวเองมาจับที่มือขวาของคุณนักสืบพร้อมกับบีบมันเบาๆ คุณนักสืบค่อยๆหันมามองผมด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอาการขัดขืนหรือชักมือออกไป

" ฉัน...นอนอยู่นี่กี่วันแล้ว?? "

" อาทิตย์นึงครับคุณรี๊ด "

" หึ.......... "

" คุณรี๊ดครับ... ทำไมคุณถึงต้องคว้ามีดมาตัดแขนตัวเองและมาช่วยผมด้วย? " ทันทีที่คผมยิงคำถามออกไปสีหน้าของคุณนักสืบกลับดูบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม 

" จำเป็นต้องรู้ด้วยรึ?? "

" คุณรี๊ด......คุณรู้อยู่นี่ครับ! ว่าผมเป็นแอนดรอย์ คุณไม่จำเป็นต้- "

" พอ!!!!! ฉันฟันไอ้แขนข้างนี้ไปก็เพราะอยากจะลบไอ้รอยซ็งเคร็งที่ฉันเคยหลวมตัวไปครั้งนึงต่างหากล่ะ!! ไม่ใช่เพื่อช่วยแก!!! " คุณนักสืบเริ่มขึ้นเสียงทันทีก่อนที่จะชักมือ ออกไป รอยที่ว่าอาจจะหมายถึงรอยเข็มที่ฉีดเอาเรดไอซ์เข้ากระแสเลือดรึเปล่า........ระบบของผมคำนวนออกมาอย่างนั้นแต่ผมเลือกที่จะไม่ถาม ถึงถามไปมันอาจจะทำให้แย่กว่าเดิมก็ได้

" หุ่นอย่างแกนี่มันดีนะ! " 

" เอ๋!? "

" ดีจริงๆ หึ!! ดีตรงที่มันไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดนี่ล่ะ หึ!.. " ครั้งนี้คุณรี๊ดเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาเสียเองถ้าผมประมวลผลไม่ผิด ระดับความเครียดของคุณนักสืบตอนนี้พุ่งขึ้นไปถึง 65% เลยทีเดียว และมีแนวโน้มแอาการถึงโรคซึมเศร้าและไบโพล่าด้วย

คุณนักสืบเป็นโรคซึมเศร้าและไบโพล่าด้วยงั้นรึ??................นี่คงจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆหากปล่อยไว้นานๆเข้า เพราะอย่างนี้คุณนักสืบถึงได้ยอมหันหน้าให้กับเจ้าปีศาจ
พวกนี้ด้วยสินะ มนุษย์นี่ช่างเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ยากและก็บอบบางจริงๆ ทีคุณนักสืบพูดไปมันก็ถูกอยู่ หุ่นยนต์ไม่มีทางรับรู้ถึงความเจ็บปวด สำหรับมนุษย์แล้วมันช่างน่าอิจฉาก็จริง แต่คุณจะไม่รู้เลยคุณนักสืบ ว่าภาพของคุณตอนที่มีคราบเลือดสีแดงสดเปรอะไปทั่ว มันก็ทำให้ผมเจ็บปวดได้เช่นกันนะ.................

end-

/////// พอดีฟังเพลง F**ck the pain ของ Divine the day มาเลย+อ่านฟิคคู่นี้ไปด้วยเลยเกิดอาการอยากขึ้น...

ผลงานอื่นๆ ของ skull1999

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Jeang (@nirawen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 00:25
    กวิ้น คงมีเหตุผลของเกวินละ ว่าแต่จะเป็นไงต่อไปหรอค่ะ

    เหมือนกวิ้นจะเศร้าและมีปัญหาน่าดูเลย

    นิยายสนุกมาก ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะ
    #1
    0