[OS/SF] ภายใต้จักรวาลของเรา NIELONG

ตอนที่ 7 : OS | home

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

 d a n i e l x s e o n g w u


.


cause you are my home


one and only


.


music  : home wanna one


.


.



Daniel : ลำธาร



Seongwu : อลัน


.



“อลัน”



“อย่ามายุ่งกับอลันนะ!!อย่ามาฮึกอย่ามาแตะตัวอลันนะ”



เด็กที่อายุ17ที่เรียกแทนตัวเองว่าอลันขยับตัวถอยไปจนหลังกระแทกกับกำแพงห้องสีเทาหม่นแรงกระแทกทำให้เกิดเสียงดังอักเบาๆแต่คนตัวน้อยที่กำลังอยู่ในอาการหวาดกลัวจนขั้นสุดไม่ได้สนใจความเจ็บนั้นเลยแม้แต่น้อยตนคิดเพียงแต่จะให้ใครมาจับหรือแตะต้องตัวเองไม่ได้ต้องหนี...ต้องหนีไปให้ไกล



“ไม่ได้ว่ะไอ้ธาร..ร้องไห้น้ำจะท่วมโรงพยาบาลแล้วเนี่ย”



ภาพของเด็กคนหนึ่งทำให้หมอมินถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเขาพยายามพูดคุยกับเด็กคนที่ธารมันเก็บมาเกือบสองชั่วโมงแล้วแต่อีกคนก็เอาแต่พูดอยู่เพียงแค่ประโยคเดียวก็คืออย่ามาแตะต้องหรือไม่ก็ถ้าเข้ามาจะตายให้ดู



เพื่อนตัวดีค่อยๆเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กตััวน้อยที่มีใบหน้าน่ารักกว่าเด็กผู้หญิงบางคนเสียอีกติดแต่ใบหน้าน่ารักกำลังร้องไห้อยู่นี่สิลำธารหรือธาราธารพนักงานบริษัทธรรมดาๆคนหนึ่งค่อยๆนั่งยองลงที่ตรงหน้าของอีกคน



“อลันครับ”



“ฮึก อย่าเข้ามา!!อลันบอกให้ออกไปไง”



“ขออนุญาตนะครับ”



ลำธารเอ่ยก่อนที่จะใช้แขนทั้งสองข้างของตัวเองรวบตัวของอลันเข้ามาไว้ในอ้อมกอดเด็กคนนี้กำลังหวาดกลัวคนรอบตัวอลันออกแรงดิ้นมากกว่าทีแรกทั้งดิ้นและใช้เล็บของตัวเองข่วนลงตามท่อนแขนแกร่งของลำธารเล็บพวกนั้นสร้างรอยแผลและอาการเจ็บๆแสบๆให้เขาไม่ใช่น้อยแต่ถ้าจะให้ปล่อยเด็กคนนี้ตอนนี้ก็คงจะไม่ได้เหมือนกัน



“ไอ้เหี้ยลำธารทำอะไรของมึง!!”



“ชู่ว สงบแล้ว”



ลำธารตอบกลับเพื่อนของตัวเองอย่างใจเย็นรอยยิ้มกว้างถูกประดับบนใบหน้าของคนตัวใหญ่อลันหยุดดิ้นแล้วมีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นที่ยังถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องมือทั้งสองข้างค่อยๆลูบปลอบที่หลังของอีกคนเบาๆ



มินที่เป็นเพื่อนลำธารมาเกือบสิบปีตกใจกับภาพตรงหน้าเล็กน้อยเพราะคั้งแต่รู้จักมันมาก็มีแค่แม่กับแมวมันแค่นั้นแหละที่มันอ่อนโยนด้วยแบบนี้



“ฮึก...ไม่อยากอยู่แล้วไม่อยาก..สกปรกอลันสกปรกฮึก”



“ไม่เป็นไรนะครับ..ไม่เป็นไรนะ”



คำปลอบโยนต่างๆถูกใช้ปลอบโยนคนตัวเล็กหัวใจที่เย็นชืดของอลันเหมือนมันจะอุ่นวาบขึ้นมาวูบหนึ่งสำหรับบางคนอาจคิดว่าแล้วไงก็แค่วูบเดียวแต่สำหรับอลันมันคือความรู้สึกเพียงวูบเดียวที่เขารอคอยมันมาตลอดความอบอุ่นที่ถูกถ่ายโอนมาจากเจ้าของอ้อมกอดทำให้เขาสบายใจและอุ่นใจอย่างช่วยไม่ได้



ไม่อยากมีความสุขเพราะกลัวว่าวันนึงมันจะหายไป



ไม่อยากมีความทุกข์เพราะเวลามันช่างยาวนาน



โลกใบนี้ใจร้ายกับอลันเหลือเกิน



โลกใบนี้ใจร้ายจนอลันอยากหายไป



หายไปจากโลกใบนี้



หายไปจากการเป็นอลันคนนี้



.



21:23



“หลับแล้ว?”



มินเอ่ยถามคนที่บิดลูกบิดประตูห้องนอนจนสุดมือเพราะกลัวว่าถ้าปิดแรงไปคนในห้องจะตื่น ลำธารมีสีหน้าที่ไม่ค่อนดีเท่าไหร่ซึ่งเขาก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมไอ้คนนี้มันเดาอารมณ์ได้ที่ไหนเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง



ลำธารเดินมาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนแล้วมือที่เปียกชื้นคว้ากระป๋องเบียร์ที่วางไว้บนโต๊ะมาเปิดขวดแล้วกระดกเข้าคอไปอึกใหญ่



“อือ หลับแล้ว”



“เป็นไงบ้างวะแล้วเมือไหร่จะเล่าให้กูฟัง”



“ไม่พูดไม่คุยไม่อะไรเลยเอาแต่ร้องไห้”



เกือบหนึ่งชั่วโมงที่เขานั่งรอให้อลันหลับอลันไม่ทำอะไรเลยเอาแต่ร้องไห้จนบางทีเขาก็สงสัยว่าน้ำตาของเด็กคนนี้มันจะไปสิ้นสุดหรือเหือดแห้งที่ตรงไหนกันแต่คงเพราะอาการเหนื่อยล้าเลยทำให้อลันร้องไห้จนหลับไป



“เห้อ...แล้วมึงจะเล่าได้ยังกูเป็นหมอไม่ใช่หมอดูไอ้ห่าอยู่ๆก็โทรมาบอกมีคนไข้กูนี่งงแดก”



“ไม่รู้ว่าก่อนที่กูจะเจอเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนที่กูไปเจอน้องโดนรุมอยู่”



“เหี้ย ตัวแค่นี้โดนรุมตีนเหรอวะใจร้ายว่ะตัวน้องแค่นิด..”



“ข่มขืน..อลันเกือบโดนข่มขืน”



.



.



1 สัปดาห์ต่อมา



08:34



“อลันไม่ต้องคุยกับพี่ธารก็ได้แต่ช่วยกินข้าวหน่อยได้มั้ย”



“.....”



“นะครับ อลันไม่กินข้าวมาอาทิตย์นึงแล้วนะ”



อาทิตย์นึงแล้วที่ในห้องของเขามีอลันเข้ามาอยู่ด้วยอีกคนไม่มีบ้านไม่มีญาติและไม่มีครอบครัวอลันเหมือนคนที่ตายด้านจากโลกใบนี้ไปแล้วเหมือนคนที่พร้อมจะไปตลอดเวลา



“เก่งมากครับ”



ลำธารยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคนตรงข้ามยอมตักข้าวผัดเข้าปากถ้าเด็กคนนี้ยิ้มและหัวเราะก็คงจะน่าเอ็นดูไม่น้อยเลยอลันแทบไม่ตอบคำถามเขาเลยทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาเคยได้ยินแค่คำว่าครับกับไม่มีครับแค่นั้นจริงๆ



“เดี๋ยวอลันไปหาพี่หมอนะ พี่ธารต้องไปทำงาน”



เด็กผู้ชายอายุราวๆสิบเจ็ดปีไม่ได้เอ่ยปากตอบเพียงพยักหน้าช้าๆเพื่อแสดงออกว่ารับรู้คำพูดของเขาแล้วเท่านั้นอลันดูหวาดกลัวน้อยลงหลังจากที่อีกคนมาอยู่กับลำธารแต่ยังคงไม่พูดไม่จาแล้วก็นิ่งเฉยเหมือนเดิม



“โอเคครับ อยากกินขนมอะไรมั้ยเดี๋ยวพี่พาแวะซื้อก่อนไปหาไอ้หมอ”



ลำธารเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าริมฝีปากบางเฉียบกำลังทำท่าเหมือนจะเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมา



“ยา...อลันอยากกินยา”



“ยา?ไม่สบายเหรอทำไมไม่บอก..”



“ยาเยอะๆ”



“....”



“อลันอยากตาย”



“อลันครับ”



“อลันไม่มีคนให้กลับไปหา”



“อลันไม่มีคนที่รอให้อลันกลับไป”



“ร่างกายนี้คุณพ่อของอลันยกให้คนอื่นไปแล้ว”



เด็กตัวน้อยพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่่างสมเพชตัวเองร่างกายนี้หน่ะมันไม่เคยเป็นของอลันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว



“คุณพ่อบอกอลันว่าถ้าไม่ทำคุณพ่อจะตาย”



ถ้าอลันไม่ไปกับเขาคุณพ่อจะต้องโดนทำร้าย



“ถ้าอลันไม่เป็นเด็กดี..”



สวบ



“พอแล้วนะครับ...พอเเล้วนะอลัน”



ลำธารเดินไปรวบตัวอลันเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอุ่นเด็กคนเดิมยังคงนิ่งเฉยไม่ได้กอดตอบแต่ก็ไม่ได้ผลักออกลำธารรับรู้ถึงความเจ็บปวดของอลันจากคำพูดได้ดีถึงอีกคนจะพูดมันด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาของอลันบอกเขาอยู่ตลอดว่าที่ผ่านมาต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน



“ร่างกายของอลันมันเป็นเงิน”



เด็กในอ้อมกอดยังคงพูดประโยคที่เหมือนมีดกรีดหัวใจของลำธารออกมาเรื่อยๆร่างกายเหรอเงินทองเหรอ



“อลัน”



“คุณพ่อเซ็นยกอลันให้ผู้ชายคนนั้นแล้ว”



“...”



“ไม่มีคนรออลัน อลันไม่จำเป็นต้องอยู่แล้ว”



“ใครบอก อลันมีพี่ไง”



อลันเงยหน้ามองใบหน้าของลำธารที่กอดตัวเองเอาไว้ ทำไมอลันถึงปวดหนึบที่หัวใจทำไมอีกคนถึงทำหน้าเจ็บปวดไม่แพ้อลันเลย



“ให้พี่เป็นคนที่อลันต้องกลับมาหาได้ไหม”



“...”



“อลันไม่ต้องไปสนใจคุณพ่อไม่ต้องไปสนใจคนที่คุณพ่อยกอลันให้แต่สนใจแค่พี่ลำธารได้ไหม”



“พี่ลำธารเหรอ”



“ครับ สนใจแค่พี่ลำธารกลับมาหาแค่พี่ลำธาร..มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อพี่ลำธารนะครับ”



“อลัน..ฮึก”



“ไม่ร้องนะอลัน พี่อยู่นี่นะไม่เป็นไรนะครับ”



ลำธารลูบหัวปลอบคนตัวเล็กที่ซุกหน้าเข้ากับอกของตัวเองแล้วร้องไห้จนเสื้อเขาเปียกชุ่มไปหมดเขาไม่รู้ว่าคนเราต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการตกหลุมรักใครคนหนึ่งแต่สำหรับลำธารเขาใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็แค่เป็นอลันลำธารก็พร้อมจะสละทุกอย่างทิ้งแล้วเดินเข้าไปหาขอแค่เป็นอลันใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากไป



“อลัน..ฮึกอลันจะอยู่เพื่อพี่ธาร”



“ครับ มาอยู่ด้วยกันนะอลัน”



“อลันจะอยู่กับพี่ธาร”



จนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของอลัน



.


.


1 ปีถัดไป



“ไอ้หมอ มึงเกาะแกะอลันมากไปแล้ว”



ลำธารชักสีหน้าเมื่อเห็นว่าไอ้หมอมินเพื่อนของเขาเอาแต่ลูบหัวอลันที่นั่งกินขนมอยู่



“แหม่ กับเพื่อนกับฝูงอะ”



“กูคิดผิดหรือถูกที่ฝากอลันไว้กับมึงเนี่ยหมอ”



“ทำไมอะพี่ธาร พี่หมอใจดีกับอลันนะ”



เจ้าของแววตาไร้เดียงสาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของลำธารทั้งๆที่ปากยังเคี้ยวขนมอยู่



“ไม่ได้ๆไว้ใจไม่ได้อลันไปกับพี่ธารเหอะ”



“ไม่ไปๆๆอลันไม่ไป”



หมอมินขำให้กับภาพของเพื่อนตัวเองที่ทำท่าฉุดรั้งกับอลันอยู่ หนึ่งปีแล้วที่อลันย้ายมาอยู่กับไอ้ธารหลังจากวันนั้นเด็กคนนี้ร่าเริงขึ้นเยอะมากจนเขาเองก็แอบตกใจวันที่ลำธารพาอลันมาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มเเย้มเขาแทบจะเป็นลมไปตรงนั้น ไม่ใช่แค่อลันที่เปลี่ยนไปไอ้ลำธารเพื่อนเขาก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกัน



ลำธารคนคูลลำธารคนที่บ้างานเอาแต่ทำงานกลายเป็นลูกหมาที่ไม่ยอมห่างเจ้าของดูอย่างวันนี้สิมันมีโอทีต้องนอนบริษัทเลยเอาอลันมาฝากไว้ที่เขาแต่พอเอาเข้าจริงก็แทบจะอุ้มอลันไปบริษัทด้วยอยู่แล้ว



“จุ๊บๆพี่ธารก่อน”



เดี๋ยวนะ..



“อลันเพิ่งจุ๊บๆพี่ธารไปเองนะ”



ไอ้ลำธารไอ้เพื่อนเวร



“งั้นพี่ธารจุ๊บๆอลันเอง”



ไอ้เหี้ยยยยยย คุกๆๆแน่เพื่อนกูอะไรคือการที่คนโสดแบบหมอมินต้องมายืนดูเพื่อนของตัวเองล่อลวงเด็กอายุสิบเจ็ดย่างสิบแปดให้จุ๊บปากตัวเองด้วย



ใจพี่...น้องอลันของพี่หมอ!!



“ไปทำงานเลยมึงอะมาจุ๊บๆอะไรไป๊!!!”



ไม่เป็นไรนะอลัน พี่จะปกป้องเธอเอง!!



อลันยืนขำให้กับพี่บำธารที่วิ่งหอบเครื่องนอนกับกระเป๋าของตัวเองออกไปนอกห้องเพราะพี่หมอกำลังทำท่าเหมือนจะไล่เตะอยู่

อลันมีความสุข..มีความสุขมากๆได้อยู่กับพี่ลำธารกับพี่หมอมินมันทำให้อลันมีความสุขจนไม่อยากให้มันหายไปเลย



“พี่หมอ ขออลันไปส่งพี่ธารก่อนนะ”



“แค่หน้าห้องนะครับ”



“ครับ”



อลันหมุนตัวเดินออกไปหาคนตัวสูงที่ยืนมองตนเองอยู่พี่ลำธารหายใจหอบจนหน้าตาแดงไปหมดแล้วมันก็ทำให้อลันอดขำไม่ได้เลย เหมือนหมาเวลาไปวิ่งเล่นมาเลย



“ขำพี่เหรออลัน”



“ครับอลันขำพี่ธารนั่นแหละ”



“เดี๋ยวเถอะ..”



จุ๊บ



อลันค่อยๆเขย่งปลายเท้าของตัวเองขึ้นไปจุมพิตลงที่ริมฝีปากหนาสีชมพูของพี่ลำธารเบาๆก่อนที่จะลงมายืนเต็มเท้าอีกรอบหนึ่งอลันคลี่ยิ้มให้พี่ลำธารที่ตอนนี้ช็อคไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว



“ตั้งใจทำงานนะครับพี่ธาร อลันจะรอนะ”



“มาทำแบบนี้พี่อยากจะอุ้มอลันไปด้วยจนจะบ้าอยู่แล้ว”



“ไว้กลับมากอดนะครับ”



“อยู่ดีๆนะแล้วพี่จะรีบกลับมานะ”



“อื้อ ขอบคุณนะครับพี่ลำธาร”



ลำธารเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขอบคุณ?อลันขอบคุณเขาเรื่องอะไรขอบคุณที่ซื้อขนมให้กินเหรอหรือขอบคุณที่พามาอยู่กับไอ้หมอ



“ขอบคุณที่ช่วยอลันไว้”



“....”



“ขอบคุณที่เป็นพี่ลำธารให้อลัน”



“....”



“ขอบคุณที่เป็นบ้านที่อบอุ่นมากๆให้อลัน”



“....”



“ขอบคุณที่เป็นคนให้อลันกลับไปหาและพักพิงนะครับพี่ลำธารของอลัน”



“พี่ก็ขอบคุณที่เกิดมาเป็นอลันนะครับ”



ลำธารใช้แขนยาวๆของตัวเองโอบเอวของอลันเข้ามาสวมกอดเอาไว้อลันอ้วนขึ้นหว่าเมื่อก่อนมากแถมยังน่ารักขึ้นเป็นกองลำธารสูดดมกลิ่นหอมของแชมพูสระผมเด็กที่อลันใช้เข้าปอดเหมือนทุกครั้งมันทำให้เขาสงบและอบอุ่น



“พี่ลำธาร..มากอดอลันทำไมเนี่ย”



“อลันน่ารักไว้พี่จะรีบกลับมากอดนะ”



“ครับ อลันจะรอนะ”




.



.



23:43



“น้องลำธารรรร”



เสียงแหลมของเจ๊แก้วหรือเจ๊ใหญ่ประจำแผนกที่ลำธารทำงานอยู่ดังขึ้นพร้อมกับตัวของเจ๊แกที่ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเขาที่กำลังพิมพ์งานอยู่เจ๊แกเป็นคนสวยนะหุ่นดีผมยาวผิวขาวแถมตาโตอีกแต่เพราะรู้สันดานกันหมดแล้วเลยไม่พิศวาสอะไร



“อะไรเนี่ยเจ๊ ผมทำงานอยู่”



จะรีบทำงานจะรีบกลับไปหาอลัน!!



“แกได้เล่นโทรศัพท์บ้างปะ”



“เหอะ ทำงานก็ทำงานสิเจ๊จะเล่นโทรศัพท์ทำไม”



“งั้นอ่านนี่หน่อยใช่คอนโดเพื่อนแกรึป่าว”



ลำธารค่อยๆรับมือถือเครื่องสีขาวเคสสีชมพูของคนแก่กว่ามาไว้ในมือสายตาคมถูกใช้ไล่อ่านบทความข่าวทีละบรรทัดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด



“เจ๊..คอนโดไอ้หมอ”



“เจ๊ว่าแกไปโทรศัพท์หน่อยมั้ยแถวนั้นมันห้องเพื่อนแกไม่ใช่เหรอ”



“งั้นผมขอเวลาแป๊ปนึงนะเจ๊”



ลำธารปิดแฟ้มงานของตัวเองแต่ก็ไม่ลืมที่จะกดเซฟงานของตนเอาไว้ก่อนกันงานหายมือหนากระชับโทรศัพท์มือถือที่เขาแทบไม่ได้แตะมันเอาไว้แน่นเพราะความประหม่าและตึงเครียด หัวใจของลำธารเต้นรัวอย่างรุนแรงมากกว่าทุกครั้งไม่ใช่ตื่นเต้นไม่ใช่เขินแต่เป็นตื่นกลัว กลัวว่าความคิดของเขาจะถูก



ลมเย็นๆบนด่านฟ้าชั้นบนสุดของออฟฟิศไม่ได้ทำให้ลำธารใจเย็นเหมือนทุกรอบที่ขึ้นมารับลมเวลาเครียดหรือมีเรื่องให้คิดลำธารกดเบอร์โทรศัพท์ที่เขาโทรหาบ่อยๆสีหน้าของลำธารคลายความเกร็งลงเล็กน้อยเมื่อปลายสายกดรับ



“ไอ้หมอ..”



[กูโทรไปตั้งหลายสายทำไมไม่รับ]



“กูอยากรีบทำงานอยากรีบกลับไปกอดอลัน”



[ไอ้ธาร..เห็นข่าวคนโดดตึกตายที่คอนโดกูรึยัง]



“เจ๊แก้วเปิดให้ดูแล้วเป็นไงบ้างอลันตกใจมั้ย”



[ลำธาร..คนที่กระโดดก็คืออลัน]



“ไม่เอาน่าหมอ อย่าเล่นงี้ดิวะ”



[กูเข้าใจแล้ว..มาลาน้องที่โรงพยาบาลนะธารเมื่อไหร่ที่มึงพร้อมก็มาหาอลันนะ]



“ไอ้หมอ ฮึก”



[เชี่ย..เดี๋ยวกูเข้าไปหา รอแปปนะมึง]



ติ้ด



เสียงร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้าของชายหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันและมืดมิดของยามราตรีเข่าทั้งสองข้างทรุดลงไปยังพื้นปูนทำไมต้องเป็นเขาที่ต้องสูญเสีย



ช่วงเวลาข้ามคืนที่มีทั้งเสียงหัวเราะและเสียงร่ำไห้



เพียงชั่วครู่ที่ได้ยินแต่กลับทรมานเสียจนจะขาดใจ



มัจจุราชที่อลันเป็นคนเรียกมาพรากอลันไปจากลำธารตลอดกาล



การจากลาทั้งๆที่ยังไม่ได้เอ่ยคำลาแต่กลับเป็นการจากลานิจนิรันดร์



.


.


.



ไรท์ : อย่าโกรธผมมมม เป็นพล็อตที่ผมคิดไว้นานมากๆแล้วแต่ไม่ได้อัพเพราะมีปัญหานิดหน่อยอลันมีเหตุผลที่ทำนะน้องไม่ได้ไม่รักพี่ธารแต่เพราะรักน้องเลยทำแต่มันอาจจะหน่วงหน่อยๆแล้วตอนนี้ก็ยาวมากๆผมเลยคิดว่าไม่ใส่ไว้ดีกว่า

แต่ถ้าทุกคนอยากอ่านผมจะแต่งลงให้นะ...//วิ่งหลบรองเท้า













7 ความคิดเห็น