[OS/SF] ภายใต้จักรวาลของเรา NIELONG

ตอนที่ 5 : OS | Beauty and the beast

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

D a n i e l  x  S e o n g w u

.

.

“เพราะเป็นนิทานทุกสิ่งจึงสวยงาม”

“เพราะเป็นนิทานทั้งสองจึงได้ครองรักกันตลอดไป”

.

.
          หากกล่าวถึงโฉมงามกับเจ้าชายอสูรแล้วหลายคนคงนึกถึงเรื่องราวของหญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม ผมสีน้ำตาลยาวสลวยในชุดเกาะอกสีเหลืองสวยที่ตกหลุมรักกับอสูรรูปร่างหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ทั้งสองตกหลุมรักกันจากความงามในภายในจิตใจและหลังจากนั้นจากอสูรยักษ์ก็กลายร่างเป็นเจ้าชายรูปงามและทั้งคู่ก็ครองคู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป


          แต่ในนิทานทุกเรื่องมักจะถูกบิดเบือนเสมอเพราะขึ้นชื่อว่านิทานทุกอย่างจึงต้องจบด้วยเรื่องราวที่สวยงามและแฝงคำสอนเอาไว้สอนคนรุ่นหลาน


          จะมีจริงๆหน่ะหรือความรักที่สวยงามราวกับเทพนิยายแบบนั้นคำสาปที่มิว่าใครก็ไม่อาจถอดถอนมันออกไปได้แม้กระทั่งสาวสวยในนามว่า เบลล์


“ท่านอย่าเข้ามาใกล้ข้าเชียวนะท่านอสูร”


          เสียงของผู้หญิงดังขึ้นเมื่อเขาพยายามที่จะเดินเข้าไปหาเพื่อที่จะได้คุยกันง่ายขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาหญิงสาวรูปงามก็ปฏิเสธเสียงแข็งและแสดงสีหน้ารังเกียจแววตาของนางไม่สามารถปกปิดความรู้สึกนึกรังเกียจของตนได้เลยแม้แต่น้อย


“ตามที่เจ้าต้องการเบลล์ ข้าเพียงแต่อยากให้เราคุยกันได้ง่ายขึ้นเท่านั้น”


          อสูรกายตนเดิมหยุดอยู่กับที่เดิมใบหน้ามี่มีขนสัตว์สีน้ำตาลปกคลุมอยู่ทั่วใบหน้าแสดงสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดียวกับหลายปีที่ผ่านมา หลายปีที่เขาต้องทนอยู่กับคำสาปที่แม่มดตนนั้นได้สาปแช่งเอาไว้


“ข้าต้องการที่จะกลับไปหาครอบครัวข้าเท่านั้น แต่ท่านอย่าได้ห่วงไปเวลาที่ข้าไม่อยู่จะมีคนรับใช้ที่บ้านข้ามาดูแลท่านแทน”


          เบลล์ถูกส่งเข้าปราสาทของเขามาเพื่อที่จะคอยดูแลอสูรกายแบบเขาเนื่องจากเงินทองที่ถูกเก็บไว้มากมายในปราสาทแห่งนี้ครั้งหนึ่งเขาเคยประกาศออกไปว่าหากใครสามารถถอนคำสาปให้เขาได้เขาจะมอบเงินจำนวนมหาศาลให้


          เบลล์หญิงสาวรูปงามราวกับนางฟ้าและเทพธิดาถูกส่งมาโดยพ่อของตนเองในทีแรกเขาคิดว่าเบลล์ต้องเป็นคนที่จิตใจสวยงามเหมือนกับหน้าตาเป็นแน่แต่ความจริงนั้นไม่ใช่เธองามเพียงแค่ภายนอกเท่านั้น


“ทำตามใจเจ้าเถิดเบลล์”


          เพราะต่อให้ข้าห้ามเจ้าเพียงใดเจ้าก็คงจะออกไปอยู่แล้วและไม่ทีวันที่จะกลับมาใครจะอยากอยู่ในปราสาทที่มีอสูรกายเดินไปมาเช่นนี้กัน


.

.


“นี่ท่านอสูร ขอข้าจับเขาของท่านหน่อยได้ไหม”


          อสูรกายมองหน้าผู้มาเยือนด้วยแววตาสงสัยอย่างมาก เมื่อครู่เขากำลังนั่งผิงไฟอยู่แต่อยู่ดีๆเจ้าหนูน้อยนี่ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้รู้อีกทีเจ้าหนูนี่ก็เข้ามานั่งอยู่ข้างเขาเสียแล้ว


“เจ้าคือใคร”


“ข้าชื่อซองอูท่านหล่ะ?”


ไม่มีใครถามชื่อเขามาเกือบสิบปีแล้วมีเพียงนามว่าอสูรกายเท่านั้นที่ถูกเรียก


“แดเนียล”


“...”


“ข้าชื่อแดเนียล”


          ดวงตาของแดเนียลกระตุกวูบไปเมื่ออยู่ดีๆหนูน้อยนั่นก็ยิ้มออกมาเสียดื้อๆรอยยิ้มที่ปราศจากพิษภัยหรืออันตรายใดๆรอยยิ้มที่ถูกส่งมาจากก้นบึ้งของหัวใจมิใช่รอยยิ้มจอมปลอมแบบเบลล์

 
“ชื่อท่านเพราะจัง ข้าอยากมีชื่อเพราะๆบ้าง”


“ชื่อเจ้า...ก็ไพเราะอยู่แล้ว”


“ท่านคิดอย่างนั้นหรือ?แล้วเหตุใดคุณหนูถึงเอาแต่บอกว่าชื่อข้ามันไม่ดีกัน”


“เบลล์?”


“อื้อ ท่านว่าชื่อข้าไพเราะจริงๆหน่ะหรือ”


“อืม ชื่อเจ้าไพเราะจริงๆ”


          แดเนียลหรือเจ้าชายผู้ปกครองเมืองในหุบเขาแห่งนี้เมื่อสิบปีก่อนเขาออกไปตรวจเมืองเช่นเดียวกับทุกวันแต่ในวันนั้นเขาได้พบเข้ากับหญิงสาวรูปงามเหมือนกับเทพธิดาผมสีดำสนิทยาวสลวยรับกันดีกับดวงตาสีเขียวมรกตที่เหมือนกับมีเวทมนต์ แต่น่าเสียดายไม่น้อยที่คนผู้นี้คือแม่มดมิใช่มนุษย์


‘ท่านช่วยมาเป็นคู่ครองให้ข้าได้หรือไม่เจ้าชาย?’


          เสียงหวานเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันนางมีรูปร่างหน้าตาที่สง่างามกว่าหญิงใดที่แดเนียลเคยพบเจอแต่หากว่าเขาเพียงแค่ชื่นชมในใบหน้านี่เท่านั้นไม่ได้หลงรักในตัวตนจริงๆของนางแม้แต่น้อย


‘มิได้หรอก ข้าไม่ได้รักเจ้าข้าเพียงชื่นชมที่เจ้ามีใบหน้าที่งดงามเท่านั้น’


          แววตาสีเขียวมรกตฉายแววโกรธแค้นนางกำลังมองมาที่เขาด้วยความโกรธแค้น เธอบอกว่าตั้งแต่หล่อนใช้ชีวิตมาไม่เคยมีชายใดปฏิเสธคำเชิญชวนของเธอเลยแม้แต่คนเดียว


‘งั้นข้าขอให้เจ้าเจอคนที่รักเจ้าจากใจจริงแล้วกัน’


          คำสาปถูกสาปใส่แดเนียลในวันนั้น อสูรกายหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวถูกสวมทับร่างมนุษย์ของเจ้าชายรูปงามที่ใครๆต่างพากันหลงใหลในใบหน้าที่งดงามนั่น วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่แดเนียลได้ใช้ชีวิตในร่างของมนุษย์ธรรมดาได้พบปะผู้คนด้วยรอยยิ้ม


“นี่ท่านคิดอะไรอยู่กันท่านแดเนียล”


          เสียงใสของอีกคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่อีกมุมของห้องสมุดกว้างเอ่ยขึ้นแดเนียลละสายตาออกจากหน้าต่างบานใหญ่แล้วไปมองคนตัวเล็กที่กำลังหน้างออยู่ตรงมุมห้องแทน


“ข้าเพียงคิดถึงนิทานเรื่องหนึ่งเท่านั้น”


“ข้าอยากรู้ ท่านเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่?”


“งั้นเจ้าก็มานั่งตรงนี้เถิดเดี๋ยวข้าจะเล่าให้เจ้าฟังเองหนูน้อย”


          ซองอูขยับกายไปทางเสียงเรียกของอสูรกายตัวใหญ่ที่ตัวสวมชุดสีขาวราวกับชุดของเจ้าชายขนสีน้ำตาลปกคลุมไปทั่วร่างของคนตรงหน้า ซองอูย้ายตัวมานั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะที่ท่านแดเนียลนั่งอยู่แล้วตั้งใจฟังเรื่องที่อีกคนกำลังจะเริ่มเล่า


ไม่ชอบเลย


          ความรู้สึกแรกที่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจของซองอูเรื่องเล่าที่แดเนียลเล่ามันสร้างความหดหูให้เขาอย่างมากเพียงเพราะการปฏิเสธเพียงครั้งเดียวแต่ชีวิตก็เปลี่ยนไปตลอดกาลแววตาของอสูรตนตรงหน้าซองอูกำลังฉายแววเจ็บปวดขณะเล่าไปด้วย 


“ท่านแดเนียล...ข้าไม่อยากฟังแล้ว”


เรื่องที่แสนเจ็บปวดของท่านหน่ะข้าไม่อยากฟังแล้ว


          เรื่องราวพูดถึงเจ้าชายที่ถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังในปราสาทใหญ่ไร้ซึ่งครอบครัวคนใช้หรือคนรัก ความเหงาและโดดเดี่ยวถูกปลูกฝังรากลึกลงไปในรากฐานของปราสาทแห่งนี้เช่นเดียวกับจิตใจของเจ้าชายคนนั้น


“เจ้าชอบเรื่องนี้หรือไม่ซองอู”


“ไม่..มันน่าหดหู่เกินไปสำหรับข้า”


          ใช่สิ มันน่าหดหู่เกินไปสำหรับคนที่ร่าเริงแบบซองอูแต่ไม่ใช่สำหรับเขาคัง แดเนียลนั่นคือชีวิตของเขาตลอดสิบปีที่ผ่านมาและก็คงจะเป็นตลอดไป


“นี่หนูน้อย เจ้าไม่กลัวโดนข้าจับเจ้ากินเหรอ”


          แดเนียลถามคำถามที่คาใจมาตั้งแต่เจอหน้าอีกคนครั้งแรกแล้วเพราะไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็ต่างพากันกลัวรูปลักษณ์ที่น่ากลัวของเขากันทั้งนั้นกรงเล็บที่แหลมราวกับสัตว์ป่า เขาสองข้างที่งอกขึ้นมาบนศรีษะ เขี้ยวขาวทั้งสองข้างที่แหลมคมจนเหมือนเขี้ยวของหมูป่า เป็นใครใครก็ต้องหวาดกลัวทั้งนั้นแต่ซองอูไม่ใช่เจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้มีท่าทีหวาดเกรงเขาเลยแม้แต่น้อยแถมยังพูดคุยกับเขาราวกับแดเนียลเป็นเพียงชายคนหนึ่งเท่านั้น


ผู้ชายคนหนึ่งที่มีนามว่าแดเนียลมิใช่อสูรกาย


“อืมมม ไม่กลัวหรอกท่านใจดีจะตาย”


          เด็กตรงหน้าทำหน้าครุ่นคิดเพียงครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบออกมา ปากง้ำงอเวลาเรียบเรียงประโยคทำให้แดเนียลเผลอยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อยแต่ก็หนีไม่พ้นสายตาอันเฉียบคมของอีกฝ่าย


“นี่ท่านยิ้มให้ข้าเหรอแดเนียล!!”


“นี่หนูน้อยในห้องสมุดมีเพียงแค่ข้าและเจ้าถ้าข้าไม่ได้ยิ้มให้เจ้าข้าจะไปยิ้มให้ใครกัน”


หลังจากวันนี้ไปแดเนียลขอให้ซองอูยังอยู่ที่นี่กับเขา


หลังจากวันนี้ไปแดเนียลขอให้ซองอูไม่จากไปไหน


ปราสาทที่เงียบเหงาและเย็นชืดของเขาอบอุ่นขึ้นมาเพียงเพราะมีซองอูที่เดินไปเดินมาในทุกๆวัน


มื้ออาหารที่ไม่เคยมีรสชาติที่ดีพอสำหรับแดเนียลก็มีรสชาติที่อร่อยจนไม่น่าเชื่อเพียงเพราะที่อีกมุมหนึ่งของโต๊ะมีหนูน้อยนั่งอยู่


เวลาผ่านล่วงเลยไปจนเกือบสองเดือน สองเดือนแล้วที่ซองอูมาอยู่ในปราสาทกับอสูรแบบเขาแทนเบลล์เวลาใกล้หมดแล้ว


เวลาที่เขาจะได้อยู่กับซองอูใกล้จะหมดแล้ว


          เบลล์บอกไว้ว่าเธอจะกลับมายังปราสาทในอีกสองเดือนหลังจากที่จากไปและตอนนี้เธอได้กลับมาแล้ว ซองอูคนที่เคยยิ้มร่าเริงอยู่กับเขาในทุกๆวันเปลี่ยนไปเป็นหน้ามือกับหลังมือ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าสวยแววตาที่เปร่งประกายสวยเปลี่ยนไปเป็นแววตาที่ขุ่นหมองนี่คือซองอูที่แดเนียลได้รู้จักตลอดสองเดือนที่ผ่านมาจริงๆหน่ะหรือ


“ข้าบอกให้เจ้ากลับไปไง!!เจ้าหวังจะแย่งสมบัติพวกนั้นใช่มั้ย!!”


          เสียงตะหวาดเล็กแหลมของเบลล์ทำให้ซองอูที่ยืนอยู่ข้างๆแดเนียลสะดุ้งโหยงไปทั้งตัวดวงตาสีดำสนิทสั่นเทามากกว่าเก่าเสียอีก หญิงสาวตนหน้าพยายามที่จะพูดให้ซองอูกลับบ้านไปเพียงลำพังไม่ใช่เพราะความหึงหวงแต่เป็นเพราะความโลภที่กลัวว่าซองอูจะเอาสมบัติในปราสาทนี้ไป


มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เห็นแก่ตัวและโง่เขลา


“ข้าไม่ได้..อยากได้สมบัตินะคุณหนู”


เสียงแผ่วเบาถูกเอ่ยขึ้นผ่านริมฝีปากบางเฉียบที่ปกติมักจะพูดเจ้ออยู่เสมอ แดเนียลไม่ชอบเลยที่ซองอูต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้


“เจ้าโกหก!!!ข้าบอกให้เจ้ากลับไงเจ้าอยากโดนท่านพ่อข้าตีอีกงั้นหรือ!!!”


ตี?


ที่ซองอูหวาดกลัวเพราะกลัวที่จะโดนทำร้ายอย่างนั้นหรือ


“คุณหนูปล่อยข้า!!ข้าเจ็บ”


          ซองอูพยายามแกะมือของเจ้านายตนเองออกเพราะเล็บแหลมของเธอกำลังจิกลงมาที่ข้อมือขาวของซองอูจนตอนนี้มันแดงขึ้นมาเพราะแรงของคนที่กระชากข้อมือเขาอยู่ ไม่อยากไปไม่อยากกลับไป


“ข้าฮึก ข้าอยากอยู่กับแดเนียล”


          น้ำตาหยาดน้อยถูกปล่อยให้ไหลลงมาบนใบหน้าสวยราวกับผู้หญิง ซองอูไม่สามารถกลั้นน้ำตาของตัวเองได้อีกต่อไป คำตอบของซองอูทำให้แดเนียลตกใจไม่น้อยอยากอยู่กับเขา?กับอสูรกายตนนี้หน่ะหรือ?


“นี่เจ้า..ไม่ได้!!เจ้าต้องกลับ”


“คุณหนูปล่อยข้านะ!!!”


ฟึบ



“อย่ามาแตะต้องหนูน้อยของข้านะเบลล์”


          แดเนียลที่ทนดูเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ไหวอีกต่อไปใช้อุ้งมือข้างหนึ่งของตนเองไปดึงมือของเบลล์ออกจากข้อแขนเล็กๆของคนที่ตนเรียกว่าหนูน้อยก่อนที่จะกระตุกข้อมือของซองอูเบาๆให้มาหลบอยู่ข้างหลังตน


“นี่ท่าน..ได้ถ้าท่านต้องการเช่นนี้ข้าขอให้ท่านมีความสุขกับเส้นทางที่ท่านเลือกเถิด”


          เบลล์กล่าวเพียงเท่านั้นก่อนที่จะเดินออกไปจากปราสาทด้วยใบหน้าและสายตาที่แดเนียลไม่สามารถคาดเดาได้เลย หล่อนกำลังคิดที่จะทำอะไรแดเนียลไม่เข้าใจมันแม้แต่น้อย


“เจ้าเจ็บมากมั้ยหนูน้อย”


          ท่าที่อ่อนโยนของแดเนียลทำให้ซองอูอดใจเต้นไม่ได้ถึงร่างกายของแดเนียลจะเป็นอสูรกายแต่ดวงตาของแดเนียลยังคงความงามแบบเดิมอยู่ไม่เปลี่ยนไปเลยดวงตาที่อ่อนโยนกว่าใครๆดวงตาที่น่าหลงใหลมากสำหรับซองอู


“ฮื่อ ข้าไม่เจ็บหรอกว่าแต่ท่านเถอะทำแบบนั้นมันจะดีเหรอ”


          คุณหนูเบลล์เป็นคนสวยแต่เธอไม่ได้เป็นคนที่ดีสำหรับซองอูเจ้าหล่อนทั้งเจ้าเล่ห์ โลภและเอาแต่ใจเป็นที่สุดหลายต่อหลายครั้งที่ซองอูต้องโดนพ่อของนางตีเพราะคำฟ้องที่เบลล์เป็นคนฟ้องมัน ซองอูอยากหนีออกจากบ้านหลังนั้นเป็นที่สุดเขาเฝ้ารอวันที่จะได้อิสระภาพคืนจนวันหนึ่งคุณหนูก็บอกให้เขามาคอยดูแลแดเนียลแทนในตอนนั้นเขาก็แอบหวาดกลัวแต่พอมาถึงแดเนียลก็ทำให้เขารู้ว่าสิ่งที่น่ากลัวเป็นเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกของเขาเท่านั้น


“ข้าไม่สนหรอก ข้าสนเพียงความปลอดภัยของเจ้าเท่านั้นนะ”


แดเนียลที่อบอุ่นและอ่อนโยนมากกว่าใครๆซองอูชอบที่สุดเลย


ไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรอกที่น่ากลัว


มนุษย์ต่างหากที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตใดๆ


ความโลภสามารถทำให้มนุษย์ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ตนได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ


รวมถึงการทำสิ่งที่ผิดมหันต์มนุษย์โลภพวกนั้นก็พร้อมที่จะทำ


“นี่พวกเข้าเป็นบ้ากันไปหมดแล้วหรือ!!!”


          ซองอูส่งเสียงตะโกนท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในปราสาท ผู้คนมากมายพากันกรูเข้ามาในปราสาทแล้วต่างพากันเอ่ยเสียงเดียวกันว่ามาเพื่อฆ่าอสูร


คนพวกนี้มาเพื่อฆ่าเเดเนียลแล้วช่วงชิงสมบัติตามคำบอกเล่าของเบลล์


“เจ้าก็มาร่วมกับเราด้วยสิซองอูข้ารับรองว่าจะแบ่งให้เท่าๆกัน”ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา


“เหอะ ข้าไม่ร่วมกับเจ้าหรอกเจ้าพวกคนเห็นแก่ตัว!!”


          ซองอูตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย่อหยิงแววตาหยิ่งในศักดิ์ศรีและดูถูกถูกนำมาใช้ในรอบหลายปีคนพวกนี้ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานเลยสำหรับซองอู


“ปากดีนักนะ!!”ชายคนเดิมตะโกนลั่นห้องโถงที่เขาชอบนั่งเล่นกับแดเนียลบ่อยๆ ซองอูหลับตาปี๋เมื่อเห็นมือคู่หนึ่งกำลังจะฟาดลงมาที่ใบหน้าของเขา 


“หากเจ้าแตะต้องคนของข้าแม้แต่น้อย..เจ้าจะไม่มีทางได้มีลมหายใจต่อ”


          ซองอูลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทุ่มที่คุ้นเคยและไออุ่นที่แพร่ออกมาจากร่างกายของแดเนียล ท่านอสูรกำลังกอดเขาไว้ในอ้อมแขนเพื่อกันเขาออกจากการกระทำที่ป่าเถื่อน


“แดเนียลท่านไม่ควรมาอยู่ที่นี่”


“ในเมื่อหนูน้อยของข้ากำลังตกอยู่ในอันตรายจะให้ข้านิ่งเฉยได้อย่างไร”


          สายตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนถูกใช้ปลอบโยนคนในอ้อมแขนที่ถูกปลกคลุมด้วยขนหนาแดเนียลเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกเพียงแค่เขาไม่คิดว่ามันจะถึงกับต้องลงไม้ลงมือกันเท่านั้นถ้าเขาช้ากว่านี้เพียงนิดเดียวหนูน้อยคงต้องบาดเจ็บเพราะพยายามปกป้องเขาแน่ๆและแดเนียลจะไม่มีทางยอมให้เป็นแบบนั้นแน่


“อสูร!!!จับมันไว้”


          เสียงหนึ่งของผู้ชายที่อยู่ท่ามกลางชาวบ้านเอ่ยขึ้นทำให้เกิดการชุลมุนขึ้นในห้องโถงใหญ่แห่งนี้คนมากหน้าพากันกรูกันเข้ามาทำร้ายแดเนียลด้วยอาวุธที่ตนเตรียมมาไม่ว่าจะเป็นไม้เหล็กหรือกระบองในขณะที่ชาวบ้านกำลังมอบความเจ็บปวดให้แดเนียลแต่อีกคนทำเพียงกอดซองอูเอาไว้ในอ้อมแขนเท่านั้น


“แดเนียล!!ปล่อยข้าคนพวกนั้นทำร้ายเจ้านะ”


          ซองอูพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแข็งแกร่งของแดเนียลแต่ก็ไม่เป็นผลซองอูโกรธที่อีกคนไม่ยอมตอบโต้และก็โกรธตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องแดเนียลได้เลย


“ข้าจะไม่ทำร้ายประชาชนของข้าแต่ข้า..ก็จะไม่ให้พวกเขามาทำร้ายเจ้าเช่นกันหนูน้อย”


“ได้โปรดแดเนียล..ฮึกได้โปรด”


          ซองอูฟุบหน้าลงไปกับอกอุ่นแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลรินชาวบ้านที่ไม่มีท่าทีอ่อนลงเลยแม้ว่าแดเนียลจะไม่ได้โค้ตอบกลับไปทั้งๆที่เพียงแค่แดเนียลหวดแขนเพียงทีเดียวหัวของคนพวกนั้นก็หลุดออกจากบ่าได้แท้ๆ


“ข้ารักประชาชนของข้านะหนูน้อยข้าทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก”


          เพราะร่างกายที่แข็งแรงและกำยำมากกว่ามนุษย์ของแดเนียลทำให้เขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนักถึงจะเจ็บบ้างแต่เขายังทนไหวอยู่


“แล้วตัวท่านเองหล่ะแดเนียลฮึกท่านเจ็บมากหรือไม่”


“ไม่หรอก ข้ายอมเจ็บดีกว่าให้คนที่ข้ารักมากกว่าตัวข้าเองเจ็บ”


“ฮึก”


“ข้ารักเจ้านะหนูน้อย”


“ฮื่อ ข้าก็รักเจ้านะแดเนียลเพราะงั้นได้โปรด..ได้โปรดรักคนที่ข้ารักบ้างได้หรือไม่”


“หนูน้อย..”


“ข้าเจ็บเจียนตายอยู่แล้ว”


‘หากวันใดเจ้าเจอคนที่รักเจ้าจากภายในคำสาปจะถูกถอนออกไปตอนนั้นเจ้าจะกลับมาเหมือนเดิม’


ในยามที่คำสาปถูกคลายเจ้าชายรูปงามจะกลับมาอีกครั้ง


ในคราที่รักแท้ถูกเอื้อนเอ่ยคนทั้งสองจะรวมเป็นหนึ่ง


“เดี๋ยว!!นั่น...เจ้าชายแดเนียลไม่ใช่หรือ?!”


          เสียงหญิงแก่คนหนึ่งดังขึ้นเมื่อเธอสังเกตเห็นร่างสูงของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชายของเมืองเล็กๆนี่ท่ามกลางฝูงชนที่ต่างพากันปลดอาวุธในมือของตนเองจนหมด 


“ดะ..แดเนียล”


          ซองอูค่อยๆเงยหน้ามองใบหน้าของคนที่กอดเขาอยู่อกอุ่นที่เคยมีคนปลกคลุมเปลี่ยนเป็นอกกว้างของมนุษย์แทน มือใหญ่ที่เคยมีกรงเล็บแหลมกลับกลายเป็นมือคู่ใหญ่ที่มีนิ้วเรียวยาว ปุยคนนิ่มที่เคยถูกวางไว้บนหัวของซองอูแปลเปลี่ยนเป็นคางแหลมของบางคนแทน


          ดวงตากลมจ้องลงไปในดวงตาสีฟ้าครามเหมือนน้ำทะเลในยามกลางวันของคนที่กอดตัวอยู่อย่างหลงใหลแดเนียลคนตรงหน้าเขาคือเจ้าชายคัง แดเนียลที่กำลังหอบและแสดงสีหน้าเจ็บปวดจนแทบขาดใจ


“แดเนียลท่าน...เจ็บมากหรือไม่”


“ไม่เป็นไรหรอกหนูน้อยถ้าเพื่อเจ้าแล้วแค่นี้ข้าไม่..”


          เสียงทุ้มยังเอ่ยไม่ทันจบร่างกายของคนตรงหน้าก็ทรุดลงไปท่ามกลางสายตานับสิบคู่ ซองอูที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกตะเบงเสียงสั่งให้ชาวบ้านพวกนั้นไปหายาและอุปกรณ์มาทำบาดแผลที่ชาวบ้านพวกนั้นเป็นคนทำให้แดเนียล ซองอูค่อยๆยกใบหน้าที่งดงามอย่างที่คิดไว้วางไว้บนตักตัวเองเบาๆ ห้องโถงกว้างกลับมามีเพียงแค่เขาและแดเนียลเท่านั้น 


“เจ้าคนเขลาพวกนั้น..ฮึก”


          ซองอูโกรธคนพวกนั้นโกรธที่มาทำร้ายคนที่เขารักทั้งๆที่แดเนียลเป็นคนที่ดีมากแท้ๆทั้งห่วงใยประชาชนของตัวเองมากแต่กลับได้ความเกลียดชังเป็นของตอบแทนไอ้คนพวกนั้นหน่ะ..ซองอูเกลียดเกลียดที่สุด


“อย่าร้องไห้ไปเลยหนูน้อย”


          มือใหญ่ของแดเนียลถูกยกขึ้นมาเพื่อใช้เช็ดน้ำตาให้คนที่ร้องไห้อยู่เบาๆสงสัยร่างกายของมนุษย์มันจะอ่อนแอเกินกว่าจะรับมือกับความเจ็บปวดจากบาดแผลจำนวนมากนั่นไหว


“ได้โปรด แดเนียลอย่าทิ้งข้าไป”


“ข้ารักเจ้านะหนูน้อย”


แดเนียลคลี่ยิ้มออกมาทั้งๆที่ร่างกายของตัวเองแทบจะไม่ไหวแล้วถ้าเขาหายไปจะมีใครรังแกหนูน้อยของเขารึป่าวนะ


“ข้าก็รักท่านแดเนียลฮึก”


          ซองอูยกศรีษะของคนเจ็บขึ้นมากอดเอาไว้ในอ้อมอกของตัวเองปากเล็กพร่ำบอกรักและอ้อนวอนให้อีกคนอยู่เคียงข้างตน แดเนียลไม่ได้ตอบแต่ทำเพียงกดริมฝีปากสีพีชของตนเองลงไปที่อวัยวะเดียวกันของซองอูเบาๆราวกับเป็นคำสัญญาและคำลา


“ช่วยจำข้าไว้ในความทรงจำของหนูน้อยทีนะ”


“แดเนียล!!อย่าทิ้งข้าไปฮึกได้โปรดเถิด..ได้โปรด”


          ร่างของคนสองคนที่กอดกันอยู่ท่ามกลางความเงียบของปราสาทที่เคยเงียบเหงา ความอบอุ่นถูกถ่ายโอนจากร่างกายของซองอูไปยังคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดเช่นเดียวกับน้ำตาใส แดเนียลจากซองอูไปแล้วทิ้งไว้เพียงความทรงจำและสัมผัสอุ่นที่ริมฝีปากเท่านั้น


ไม่ใช่คนสองคนที่ได้ครองรักกันนิรันดร์


แต่เป็นความรักที่เป็นนิรันดร์ของซองอูและแดเนียล


ยามที่ท้องฟ้ามาพรากแดเนียลไปจากซองอู


ใจน้อยเจ็บจนแทบไม่อยากหายใจต่อ


หากแต่ซองอูมิอาจจะเคียงคู่กับแดเนียลได้


แต่ซองอูสามารถรักและจดจำแดเนียลได้อย่างดี


รอยยิ้ม


เสียงหัวเราะ


ดวงตาคู่สวยคู่นั้น


ซองอูจะจดจำและรักพวกมันจนกว่าจะไม่มีลมหายใจอีก


มีเพียงความรักเท่านั้นที่จะเป็นนิรันดร์


จนกว่าโลกจะดับสลาย


ความรักของทั้งสองจะคงอยู่จนนิรันดร์

.


.


.



s k k y s : เป็นไงบ้างครับบ บอกกันได้น้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #6 Galaxy_Pcy (@Id0983346609) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 21:21
    ทำไมมมโลกถึงได้โหดร้ายเช่นนี้!!!!
    #6
    0