[OS/SF] ภายใต้จักรวาลของเรา NIELONG

ตอนที่ 4 : SF | you are my sunshine (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

           ซองอูวางโทรศัพท์เครื่องหรูที่แดนเป็นคนซื้อให้ลงกับพื้นก่อนที่จะหยิบคัตเตอร์ขึ้นมาจ่อตรงบริเวณเส้นเลือดใหญ่บนข้อมือของตนเองอย่างไม่ลังเลแต่หางตาเขาก็ยังคงมองโทรศัพท์ที่หน้าจอล็อกโชว์ข้อความจากแดเนียลอยู่ตลอด


          เสียงแจ้งเตือนยังคงดังอย่างต่อเนื่องและแน่นอนมันคงเป็นแจ้งเตือนจากแดนไม่ผิดแน่...แดนขอร้องและอ้อนวอนขอให้เขาไม่ทำอะไรบ้าๆแต่เขากลับเลือกที่จะเมินเฉยใส่ข้อความเหล่านั้นทั้งๆที่แดนเป็นคนช่วยให้เขายิ้มออกแท้ๆ


ถ้าพี่ไม่อยู่แล้วก็ช่วยรักตัวเองให้มากๆด้วยล่ะคัง แดเนียล


อย่าเจ็บอย่าป่วย


กินข้าวให้ครบทุกมื้อ


ถ้าอากาศหนาวก็ต้องใส่เสื้อผ้าอุ่นๆนอน


แล้วก็เลิกนิสัยนอนถีบผ้าห่มได้แล้ว


อย่ากินเยลลี่เยอะเกินไปด้วยล่ะ


แดนต้องดูแลตัวเองดีๆนะ


ดูแลให้ดีกว่าตอนที่มีผู้ชายที่ชื่อว่าองซองอูอยู่


ลาก่อนนะแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวขององซองอู


.


          แดเนียลรีบวิ่งออกจากคลาสทันทีที่หน้าจอแชทมันไม่ขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่านข้อความของเขาทำให้เหล่าเพื่อนๆของเขาต้องรีบวิ่งตามออกมาเพื่อที่จะถามว่ามีอะไรเกิดขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นเขสก็ไม่คิดที่จะตอบคำถามของใครทั้งนั้นเพราะถ้าหากเขาช้าไปกว่านี้ละก็


เขาต้องเสียพี่ซองอูไปแน่ๆ


พี่ซองอูจะจากเขาไปแบบที่ไม่มีวันกลับมา


จากไปในที่ที่แสนไกล


ขอร้องล่ะอย่าทำลายความเชื่อใจของเขาเลยนะพี่ซองอูได้โปรดอย่าจากแดเนียลไปเลยนะครับ


          ในระหว่างขับรถแดเนียลก็เหยียบคันเร่งจนมิดเพื่อที่จะไปให้ทันเวลาเขาไม่อยากเสียพี่ซองอูไปเขาไม่อยากที่จะต้องนั่งกินข้าวคนเดียวอีกแล้ว


ชีวิตที่ไม่มีองซองอูมันอยู่ยากเกินไปสำหรับคังแดเนียล


และเขาก็ไม่ต้องการชีวิตแบบนั้น


          หากเขาจะขอวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าได้โปรดอย่าพรากคนที่เขารักไปจากเขาเลย...ขอให้เขาได้อยู่ดูแลคนคนนี้ตลอดไปได้หรือไม่


เขาทำอะไรผิดหรือเหตุใดท่านถึงจะมาพาเขาไป? 


ได้โปรดช่วยพี่ซองอูด้วยช่วยดลใจให้พี่เขาล้มเลิกความตั้งใจที่เด็ดขาดนั่นทีเถอะ


          ทันทีที่รถหรูเคลื่อนตัวมาจอดตรงหน้าคอนโดแดเนียลก็รีบวิ่งตรงไปที่ลิฟต์และกดชั้นอย่างรวดเร็ว...ขอให้เขากอดพี่ซองอูไว้ได้ทันทีเถอะและถึงแม้ว่าก่อนที่จะมาถึงนี่เขาให้ควานหลินไลน์ไปบอกพี่เจบีแล้วก็ตามแต่มันก็อดกังวลไม่ได้จริงๆ


          ตอนนี้เขาอยากจะร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอดไป...แต่มันทำไม่ได้เขาต้องไปหาพี่ซองอูเขาต้องไปกอดพี่เขาไว้เพื่อที่จะให้พี่เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยว


ให้รู้ว่าพี่ซองอูยังมีแดเนียลอยู่ข้างๆ


          ทันทีที่ลิฟต์หยุดนิ่งเขาก็รีบวิ่งไปยังห้องที่คุ้นเคยแต่ว่าภาพตรงหน้ามันกลับทำให้เขาต้องชะงักพี่เจบีกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูที่เปิดกว้างและถ้าให้เขาเดาก็คงเป็นว่าพี่เจบีพยายามพังประตูเข้าไปแต่ทำไมพี่บีถึงไม่เข้าไปห้ามพี่ซองอู?


แดเนียลค่อยๆเดินไปหยุดอยู่ข้างๆพี่เจบีแล้วมองภาพตรงหน้าชัดๆ


          มันเป็นภาพพี่ซองอูที่ดวงตาบวม จมูกดื้อรั้นที่แดเนียลชอบกัดเล่นบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนไปเป็นสีแดงเพื่อแสดงออกว่าพี่เขาได้ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักและพี่ซองอูกำลังกำคัตเตอร์ไว้ในมือแน่น...ทำไมพี่เขาถึงไม่กรีด?


          “เชื่อใจมันนะแดน” พี่บีบอกเขาเสียงเบาหรือเขาควรจะมองดูพี่เขาอยู่ตรงนี้จริงๆ... พี่ซองอูไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีคนสองคนกำลังมองดูตนเองอยู่


     ใจของแดเนียลกระตุกวูบเมื่อพี่ซองอูเริ่มที่จะกดใบมีดคมลงบนข้อมือที่เขาพยายามจะรักษาไว้ตลอดหกเดือนแต่แดเนียลก็ยังคงไม่ขยับตัวใดๆทั้งสิ้น


ต้องเชื่อใจ


เขาต้องเชื่อใจพี่ซองอู


ต้องเชื่อว่าพี่ซองอูจะไม่ทรยศต่อความเชื่อใจของเขา


.


          ทันทีที่เขากดใบมีดลงบนข้อมือหลังจากที่เขาไม่ได้จับมันมาเป็นเวลาหกเดือนเต็มใบมีดคมค่อยๆกรีดลึกลงไปในเนื้อผิวของเขาเลือดสีสดไหลออกมาจากบาดแผลเล็ก...แต่มือเล็กก็ต้องหยุดชะงักเพราะตอนนี้เขากำลังรู้สึกแปลกๆกับความรู้สึกของตนเอง


          “เจ็บ” มันเป็นคำที่ไม่เคยมีอยู่ในหัวของซองอูเลยแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดตรงที่บริเวณข้อมือขาวแปลกจังทั้งๆที่แต่ก่อนมันไม่เคยเจ็บเลยแท้ๆทำไมตอนนี้เขาถึงอยากจะหยุดเขาไม่ต้องการทำลายความเชื่อใจของแดเนียลที่มีให้เขา...เขาไม่อยากทำลายรอยยิ้มที่อบอุ่นนั่น


ใช่เขาควรหยุด


          องซองอูวางคัตเตอร์ลงบนพื้นแล้วควานหาผ้าที่อยู่ใกล้ๆมือมาเช็ดเลือดออกไปจากข้อมือของตนเอง...สำเร็จแล้วนะแดนความพยายามของแดนประสบผลแล้วนะ


พี่รักตัวเองมากขึ้นแล้วจริงๆ


          ซองอูมองรอยแผลเก่าๆที่ค่อยๆจางไปเพราะว่าในทุกๆวันแดเนียลจะคอยเอาครีมแก้รอยแผลเป็นมาทาให้เขาพรางบ่นว่าทำไมเขาถึงทำลายผิวสวยๆแบบนี้ได้ลงคอ


          แต่รอยยิ้มบางก็ต้องหุบลงเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับคนที่เป็นเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ของตนเอง...คัง แดเนียล


          แดเนียลมองคนตัวบางด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขถึงแม้จะมีขัดใจอยู่บ้างตรงที่เลือดของพี่เขายังคงไหลออกมาจากบาดแผลเล็กไม่หยุด...แต่สิ่งที่น่ายินดีคือพี่ซองอูเลือกที่จะไม่จบชีวิตตัวเอง


พี่ซองอูหายแล้ว


“ทำไมถึงไม่ทำละครับ?”


“มันเจ็บ” 


          สิ้นเสียงของซองอูแดเนียลก็ดึงอีกคนเข้ามาในอ้อมกอดทันที...แดเนียลกอดคนตัวบางไว้แน่นพรางลูบหัวคนตัวบางที่ร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายในอ้อมอกของเขา


          ไอ้ความรู้สึกที่พ่อเคยบอกว่ามันทั้งเจ็บปวดและทรมานเวลาที่เห็นคนที่เรารักจากไปในตอนแรกคังแดเนียลก็ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่แต่ตอนนี้เขาคิดว่าเขาเข้าใจมันดีเลยล่ะ


          เพราะว่าในขณะที่พี่ซองอูทักมาลาหัวใจดวงน้อยๆของเขาแทบจะหยุดเต้นและไอ้ความรู้สึกที่ว่าเหมือนมีมีดนับพันเล่มพุ่งเข้ามาปักลงบนหัวใจของเขาก็คงเป็นความรู้สึกที่เรียกกันว่า การเสียของรัก


          เจบีมองคนสองคนที่กอดกันกลมแล้วระบายยิ้มบางออกมานี่คือผลของการเชื่อใจกันสินะถ้าในตอนนั้นเขาดูแลคนรักได้ดีแบบที่แดเนียลทำเขาคงไม่ต้องเสียคนรักไปแบบไม่มีวันกลับมา


          ถ้าในวันนั้นเขาไม่ใจร้อนก็คงได้นอนตื่นมาเจอหน้าของคนรักในทุกๆเช้า...ไม่ใช่ตื่นมาแล้วพบกับความว่างเปล่าอย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน


นายกำลังมองดูฉันจากข้างบนอยู่ใช่ไหม...จินยองอ่า


นายเห็นใช่ไหมว่าฉันเป็นส่วนหนึ่งของรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของเจ้าพวกนั้น


          องซองอูเงยหน้าขึ้นมาจากอกของคนรักแล้วส่งยิ้มกว้างไปให้เจบีมี่กำลังยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มอยู่พร้อมกับขยับปากพูดว่า


‘ขอบคุณนะแจบอม’


          ถ้าในวันนั้นเจบีไม่เล่าให้เขาฟังว่าคนที่ถูกทิ้งให้อยู่บนโลกนี้มันทรมานขนาดไหนเจบีบอกไว้ว่ามันเหมือนตกนรกทั้งเป็นจะไปก็ไม่ได้แต่ถ้าอยู่ต่อก็เหมือนอยู่ไปวันๆเท่านั้น


ถ้าเขาไปแดเนียลก็คงต้องเป็นแบบเจบีซึ่งเขาจะไม่ยอมให้แดเนียลต้องร้องไห้ในทุกครั้งที่ตื่นนอนแน่ๆ


เขาจะไม่ยอมให้รอยยิ้มของแดนหายไป


เจบีส่ายหน้าให้ก่อนที่จะชี้ไปที่ห้องครัวเพื่อบอกอะไรสักอย่าง...ห้องครัว?


เค้ก!!!!!!!


เขาลืมเค้กวันเกิดของแดน!!!


“เอ่อ”


“แดน”


“หืมว่าไงครับคนเก่ง?” แดนมองเขาอย่างงุนงงเพราะว่าตอนนี้เขากำลังจับมือใหญ่ไว้...แล้วจูงมือให้อีกคนเดินตามเขามาในบริเวณห้องครัวที่มีเค้กวันเกิดตั้งอยู่บนโต๊ะกินข้าว


“เค้ก?”


“Happy birthday นะ” องซองอูพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้แดเนียลที่กำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่เช่นกัน...รอยยิ้มที่องซองอูหลงจนโงหัวไม่ขึ้น


“...”


“พี่ขอโทษที่ทำให้แดนรู้สึกไม่ดีแต่แดนช่วยเป็นแสงสว่างของพี่ตลอดไปเลยได้ไหม?”


“ต่อให้พี่ซองอูไม่ขอ...แดนก็จะเป็นให้ครับ” แดเนียลดึงร่างบางเข้ามากอดอีกครั้งแต่กอดในครั้งนี้เป็นกอดที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่แดเนียลจะสามารถให้อีกคนได้...และก็หวังว่าอีกคนจะสามารถรับรู้ถึงความอบอุ่นนั่นได้เช่นกัน


“ขอบคุณที่อยู่เป็นของขวัญให้แดนนะครับ”


“อื้อ”


“พี่ซองอูเป็นของขวัญที่ดีที่สุดเลยครับ” แดเนียลพูดทั้งๆที่ยังคงหอมกลุ่มผมนิ่มของเขาอยู่...เขาเป็นของขวัญสำหรับแดน?เป็นได้จริงๆหรอ??คนแบบเขาเนี่ยนะ


          เหมือนว่าแดนจะรู้ความคิดฟุ้งซ่านของเขาเพราะบัดนี้แดนได้คลายอ้อมกอดอุ่นแล้วเปลี่ยนมาจับมือเขาไว้แน่นราวกับว่าแดนต้องการที่จะยืนยันว่าสิ่งที่ตนเองพูดออกมามันคือเรื่องจริงและเพื่อยืนยันว่า เรายังมีชีวิตอยู่


“ช่วยอยู่เป็นของขวัญให้แดนตลอดไปเลยได้ไหมครับ”


“อื้อ..ได้สิแต่แดนต้องเป็นแสงสว่างของพี่ตลอดไปเลยนะ” 


          แดเนียลระบายยิ้มกว้างออกมาแล้วดึงมือเล็กของซองอูขึ้นมจุมพิตเบาๆตรงข้อมือสวยเขากดจูบค้างไว้เช่นนั้นแล้วถอนออกมาเพื่อมองหน้าพี่ซองอูที่กำลังจะกลายเป็นมะเขือเทศ


“ตามที่หัวใจของผมต้องการเลยครับ” 


          คนสองคนต่างมอบรอยยิ้มที่มีเพียงคนตรงหน้าที่ได้ไปครอบครอง...รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและสายตาที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่า คนตรงหน้าของพวกเขาเป็นคนสำคัญไม่สิต้องเป็นคนที่พวกเขาจะไม่มีทางให้หายไปจากชีวิตเด็ดขาด


ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม


          องซองอูเชื่อว่าต่อให้เขาจะพังไปสักกี่รอบเขาจะต้องกลับมาหายดีเพราะว่าเขามีคังแดเนียลยืนอยู่ข้างๆของเขาเสมอ 


ไม่ว่าจะตอนไหน เมื่อไหร่ แดเนียลจะคอยกุมมือเขาและปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มเสมอ


คังแดเนียลน่ะเป็นเหตุผลของการทีขีวิตอยู่ขององซองอู


องซองอูคือคนที่คังแดเนียลจะไม่ยอมให้ใครมาพรากไปทั้งนั้น


ไม่ว่าคุณจะรู้สึกแย่กับการมีชีวิตอยู่ขนาดไหนผมจะคอยเยียวยาหัวใจของคุณให้กลับมาหายดีเองครับ



Lights will guide you home.

And ignite your bones.

And i will try to FIX you:)

———————————

ไรท์ : ชื่อเพลง Fix u - Coldplay , หวังว่าจะชอบกันนะหากผิดพลาดประการใดก็ขอโทษด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #5 Galaxy_Pcy (@Id0983346609) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 21:17
    คุณแดนคนแสนดีของลูกกกน้อยยของฉันนฮืออ
    #5
    0