[OS/SF] ภายใต้จักรวาลของเรา NIELONG

ตอนที่ 2 : SF | you are my sunshine (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

          “แกมันไม่ได้เรื่ององ ซองอู!!!!” เสียงด่าทอดังออกมาจากริมฝีปากสวยของผู้เป็นแม่อย่างไม่ขาดสาย...คำพูดที่เป็นเหมือนมีดค่อยๆกรีดลงบนใจดวงน้อยๆของเขาอย่างช้าๆ



ทั้งๆที่มันไม่มีที่เหลือให้กรีดแล้วแท้ๆ


 

          ร่างบางทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้นและอดทนกับการเป็นที่ลองรับอารมณ์ให้กับแม่ของตนเอง...อ่าวันนี้ก็อารมณ์เสียอีกแล้ว


          “ทำไมแกไม่ตอบ!!!” 


          “ปากมีไว้ทำไมถ้าแกจะไม่พูด!!!”


          “แกนี่มันโครตจะรกตาฉันเลย!!!!”


          แม่ตะโกนเสียงดังและเลือกที่จะเดินวนไปวนมาเพื่อจะคุมสติตัวเองแต่สุดท้ายก็จบลงที่เดินเข้ามาตบหน้าเขาพรางปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาจากตาคู่สวย


          เล็บแหลมค่อยๆกรีดลงผิวเนื้อของเขาไม่สิถ้าเรียกว่าค่อยๆก็คงจะไม่ได้เพราะแม่ข่วนเขาราวกับว่าเขาเป็นเพียงเศษผ้าไร้ค่าชิ้นนึง


          องซองอูทำได้เพียงยืนนิ่งๆให้แม่ของเขาได้ระบายความเจ็บปวดออกมาถึงแม้สุดท้ายแล้วคนที่เจ็บปวดที่สุดก็คงไม่พ้นเขา...เจ็บแค่ไหนก็คงต้องไปนั่งรักษาตัวเองสินะ


          “มันเจ็บนะครับ”


          ทันทีที่เขาพูดออกไปอีกคนก็ชะงักแล้วก้าวถอยออกไปจากตัวของเขาที่มีแต่รอยเล็บเต็มแขนและลำคอ...อ่าคงต้องไปซื้อพลาสเตอร์เพิ่มอีกแล้ว


          “ขอโทษ...ลูกรักแม่ขอโทษ”


          คนเป็นแม่พยายามที่จะหาผ้าหรืออะไรก็ได้ที่พอจะนำมาเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลของลูกตนเองแต่ว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวคนเป็นลูกก็ขอตัวไปเข้านอนเสียก่อน


          ‘ไม่เป็นไรครับ’


          ‘องทำแผลเองได้’


          ใช่เขาสามารถทำแผลเองได้ทั้งแผลกายและแผลใจที่ไม่ว่าจะรักษาสักเท่าไหร่แม่ก็มักจะทำให้มันเป็นแผลมากกว่าเดิมอยู่ทุกครั้ง


          สุดท้ายก็จบลงตรงบอกขอโทษและบอกรักเขา...หึรักงั้นหรอ???


          ถ้าแม่รักเขาแม่จะไม่ทำแบบนี้...ทำเหมือนเขาเป็นเพียงขยะชิ้นนึงขยะที่ไม่มีใครต้องการไม่ค่าไม่มีราคา
ร่างบางที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับกำคัตเตอร์ในมือแน่น...ถ้าเขาไปมันจะดีกว่ารึป่าวนะ?ถ้าไม่มีเขาแม่จะไม่ต้องเครียดใช่ไหม?


          องซองอูชายตามองข้อมือบางของตนเองอย่างสมเพช...ไม่มีที่เหลือเพียงพอให้เขาได้ขีดเส้นลงไปอีกแล้ว


          นิ้วเรียวสวยค่อยๆไล้ไปตามรอยแผลเป็นนับสิบรอยบนข้อมือบางของตนเองพรางตั้งคำถามกับตนเองมากมาย


          ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มทำแบบนี้?


          ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันไม่มีที่ว่างเหลือบนข้อมือนี้?


          ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาไม่รู้สึกเจ็บตอนที่ทำแบบนั้น?


          ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่โลกของเขามันเป็นสีเทา


          เขารู้ดีว่าการที่ทำแบบนี้มันผิดแต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้เขาได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจสิ่งที่ต่อให้พูดออกไปคนอื่นๆก็คงทำได้เพียงรับฟัง...โดยที่ไม่เคยคิดจะถามเขากลับมาว่า เป็นอะไรมากรึป่าว 


          “น่าสมเพชจังนะตัวกู” 


          องซองอูเค้นยิ้มก่อนจะค่อยๆกดใบมีดคมลงบนบริเวณข้อมือที่ยังเหลือพื้นที่น้อยๆให้เขาอยู่บ้าง
เลือดสดๆไหลรินออกมาจากบาดแผลที่บัดนี้ค่อยๆเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆมันจะกว้างขึ้นเรื่อยๆหากไม่ได้รับการร้องห้ามแต่แล้วมือบางก็ต้องหยุดชะงักไปเพราะว่าดันมีคนทักไลน์มาหาเขาเสียก่อน


          d.dan : สวัสดีครับพี่ซองอู


          คนเดิมอีกแล้วสินะ...คนที่เป็นเหมือนแสงแดดยามเช้า คัง แดเนียล


          แดเนียลเป็นรุ่นน้องในมหาลัยที่บังเอิญมาเจอเขาตอนที่กำลังทำร้ายตัวเองอยู่...ถ้าเขาจำไม่ผิดวันนั้นเป็นวันที่เขาคิดจะจากโลกนี้ไปโดยที่ไม่ให้ใครรู้แต่เด็กคนนั้นกลับมาทำลายแผนเขาเสียนี่


          ‘ทำอะไรอยู่น่ะครับ?’


          ‘จะฆ่าตัวตายหรอ?’


          ภาพของแดเนียลที่พยายามดึงคัตเตอร์ออกจากมือของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขาถึงแม้สุดท้ายแล้วแดเนียลจะแย่งไม่สำเร็จจนทำให้ใบมีดบาดเข้ากับแขนของคนเด็กกว่าก็ตาม


          ‘ทำไมล่ะครับโลกนี้มันไม่น่าอยู่แล้วหรอ’


          ‘ก็ใช่ไง!!!!’


          องซองอูตะคอกใส่คนที่พยายามจะเข้ามาแย่งคัตเตอร์เขาอีกครั้งแต่ว่าทุกอย่างกลับแตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้ทั้งหมด


          คัง แดเนียล เลือกที่จะกอดเข้าไว้พร้อมกับพร่ำบอกเขาด้วยเสียงนุ่มว่าให้เขามีชีวิตอยู่


          กอดที่อบอุ่นราวกับโดนแสงแดดยามเช้าโอบอุ้มไว้ทำให้ภายในใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขาเริ่มจะสมานตัวและยังมีมือใหญ่ที่คอยลูบหัวปลอบเหมือนกับว่าเขาเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆที่แอบไปทำความผิดมาทั้งๆที่มันไม่ใช่
สัมผัสที่อบอุ่นของแดเนียลช่วยเขาไว้


          และนั่นเป็นการเจอกันครั้งแรกของเขากับแดเนียล หึ เป็นการเจอกันครั้งแรกที่น่าจดจำดีใช่ไหมละ


ทักมาขัดอีกแล้วนะ :


          d.dan : แดนบอกว่าอย่าไงครับ ทำไมไม่ฟังกันบ้าง


อย่ารั้งกันได้ไหม? :
พี่เหนื่อยแล้วแดน :
เหนื่อยมากๆเลย. :

          d.dan : ไหนครับ

          d.dan : ใครทำอะไรหนูน้อยของแดน?

          d.dan : หนูน้อยบอกแดนได้ไหมครับ


แดนพี่เจ็บ :

พี่ไม่อยากทะเลาะกับแม่แล้ว :

พี่เหนื่อยที่จะอยู่ต่อบนโลกนี้แล้ว :


          d.dan : คุณแม่ใจร้ายจังครับ

          d.dan : มาทำหนูน้อยแบบนี้ได้ไง

แดเนียล :

          d.dan : ครับ?

ขอบคุณที่อยู่กับพี่นะ :

พี่ดีใจมากนะที่แดนจับมือพี่ไว้ตลอด :

แต่แดนต้องได้เจอคนที่ดีกว่าองซองอูคนนี้แน่ๆ :


          d.dan : เจอแล้วอย่างไงครับ?

          d.dan : แดนดีใจนะที่พี่รู้ว่าแดนอยู่ข้างๆพี่

          d.dan : แต่ทำไมพี่ถึงไม่แบ่งมันมาละครับ

          d.dan : สิ่งที่พี่แบกอยู่น่ะ

                   : แบ่งมันมาให้แดนเถอะครับ

คอลได้ไหม :

แดนทำพี่ร้องไห้อีกแล้ว :

มาให้กอดได้รึป่าว :


          d.dan : แดนไม่คอลครับ

                   : เพราะแดนกำลังจะไปหาพี่แล้ว

                   : แต่พี่ช่วยทำแผลให้ตัวเองก่อนได้ไหม


อืม :


          d.dan : เก่งมากครับหนูน้อย:)


.


          แดนใช้เวลาไม่นานก็มาปรากฏตัวอยู่ภายหน้าของคนที่ร้องไห้จนตาบวม


          พี่องกำลังพยายามที่จะเช็ดน้ำตาออกลวกๆทั้งๆที่มือเล็กยังคงกำคัตเตอร์อยู่...แดเนียลมองต่ำลงไปที่ข้อมือบางที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่เกิดจากคัตเตอร์ในมือเล็ก


          ถึงแม้ว่าอีกคนจะทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้วแต่มันก็ยังไม่ดีพอเพราะมันยังคงมีเลือดไหลซึมออกมาจากผ้าพันแผล


          แดเนียลเห็นดังนั้นก็ดึงร่างบางเข้ามากอดพรางมองสำรวจที่ข้อมือบางและนั่นก็ทำให้แดเนียลถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่น


          พี่ซองอูทำร้ายตัวเองอีกแล้ว


          “ขอโทษ” ซองอูที่เห็นว่าคนน้องเอาแต่มองแผลสดใหม่ของเขาอย่างไม่วางตาถ้าเขามองไม่ผิดเหมือนว่าเด็กน้อยตรงหน้าของเขากำลังจะร้องไห้แล้วสิ


          “ทำไมครับ”


          “แดน?”


          “ทำไมถึงไม่รักตัวเองเหมือนที่แดนรักพี่บ้าง” 


          แดนกอดอีกคนไว้แน่นพร้อมกับกดหน้าลงกับไหล่บางของคนแก่กว่า...รักตัวเองหน่อยเถอะครับเพราะหัวใจของคนคนนี้มันแทบจะแตกสลายเวลาเห็นคุณมีแผล


          แผลที่เกิดจากความตั้งใจของตัวคุณเอง


          “รักตัวเองหน่อยเถอะครับ”


          “....”


          “แดนขอร้อง” 



          เสียงที่เจ็บปวดราวกับจะขาดใจของเด็กน้อยที่กอดเขาไว้ทำให้ใจของเขาเกิดหนักอึ้งขึ้นมาเสียดื้อๆ
          “อื้อได้สิพี่จะรักตัวเองให้มากกว่านี้” 


          ซองอูตอบอีกคนกลับไปพรางยกมือลูบหัวคนสูงกว่าเล่นแต่ว่าลูบได้ไม่นานแดนก็ดึงมือของเขาให้ไปนั่งลงบนเตียงหลังจากนั้นเจ้าตัวก็ลงไปนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นห้อง


          องซองอูมองดูคนเด็กกว่าด้วยความสงสัย...แดนจะทำอะไร?แต่แดนปล่อยให้เขาสงสัยได้ไม่นานเพราะตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงสัมผัสที่อ่อนนุ่มและอบอุ่นตรงบริเวณข้อมือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นของเขา


          แดนค่อยๆกดจูบลงบนรอยแผลของเขาทีละรอยอย่างไม่นึกรังเกียจหากเป็นคนอื่นคงตราหน้าเขาว่าเขาเป็นคนไม่ปกติและถีบหัวส่งเขาให้ไปหาหมอแน่


          แต่คังแดเนียลกลับเลือกที่จะปลอบโยนเขาผ่านสัมผัส...สัมผัสที่แสดงถึงว่าเขาไม่ได้ตัวคนเดียวสัมผัสที่เขาโหยหามาตลอด


          ซองอูมองคนเด็กกว่าที่ยังคงวนเวียนอยู่แถวข้อมือของเขาแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มใสช้าๆ


          “ไม่เป็นอะไรแล้วนะครับหนูน้อย”


          “....”


          “แดนอยู่นี่แล้ว” 


          แดนเงยหน้าจากข้อมือขึ้นมามองเขาด้วยตาที่เต็มไปด้วยความหวังปนกังวล...แต่สิ่งที่ฉายชัดในดวงตาคู่นี้คือความรักและความเศร้า


          เศร้าที่เห็นเขาทำร้ายตัวเอง


          เศร้าที่ไม่สามารถห้ามอะไรเขาได้


          เศร้าที่ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ต้องมาเห็นแผลของคนรัก


          ขอโทษนะแดน 


          พี่ก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกัน.


          “แดน”


          “ช่วยรักษาข้อมือสวยๆนี่ไปกับแดนได้ไหมครับ”


          แดเนียลค่อยๆบรรจงเช็ดน้ำตาให้อีกคนที่เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด...เขาเกลียดที่จะเห็นน้ำตาของพี่ซองอูและถ้าเลือกได้ก็คงขอให้เรื่องอะไรก็ตามที่พี่ซองอูแบกเอาไว้ขอให้มันมาเกิดขึ้นกับเขาแทน


          ถ้าเป็นไปได้เขาจะขอแบกรับทุกอย่างเอาไว้ถึงมันอาจจะทำให้เขาเปลี่ยนไปแต่อย่างน้อยๆเขาก็แน่ใจว่า เขาจะได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของพี่ซองอูอีกครั้ง.


          “ไปหาหมอกับแดนได้ไหม?” 


          “แต่พี่ไม่มีเงิน”


          “แดนมีครับ”


          ซองอูมองคนเด็กกว่าอย่างไม่เข้าใจทำไมอยู่ดีๆแดนถึงชวนเขาไปหาหมอ?เขาไม่ได้บ้านะ...เขาแค่รักตัวเองน้อยไปเท่านั้นเอง


          “อย่ามองแดนแบบนั้นสิครับ”


          “พี่ไม่ได้บ้านะแดน”


          “แดนไม่ได้ว่าพี่บ้าครับ”


          “แล้วทำไม..?”


          “แดนแค่อยากให้พี่อยู่กับแดนไปนานๆ”


          “แดนไม่อยากเห็นข้อมือของพี่องต้องมีรอยแผลเพิ่มอีกแล้ว” 


                    แดนกุมมือของเขาไว้พรางมองเขาด้วยสายตาเว้าวอนอย่างที่เจ้าตัวชอบทำเวลาที่อยากได้อะไรจากเขาและก็เป็นสายตาที่องซองอูไม่เคยจะปฏิเสธได้เลยสะด้วยสิ


          “อืมเอาสิ” 


          สิ้นเสียงของเขาเจ้าลูกหมายักษ์ก็ระบายยิ้มกว้างออกมาจนหน้าหล่อๆกลายเป็นหน้าหมาพันธุ์ซามอยด์แทน


          “ขอกอดหน่อยได้ไหมครับ?” 


          “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” องซองอูตอบพร้อมกับปล่อยให้แดเนียลกระโจนเข้ามากอดเขาจนเราสองคนล้มลงไปนอนแพร่อยู่บนเตียง


          แดเนียลกอดเขาไว้แน่นเสียจนเขาต้องตีอกอีกคนเบาๆเพื่อที่จะให้อีกคนรับรู้ว่าเขาหายใจไม่ออก...เขาคงไม่ต้องฆ่าตัวตายแล้วเพราะก่อนที่เขาจะได้ลงมือคงโดนไอ้หมายักษ์นี่กอดเขาจนหายใจไม่ออกแทน!


          “แดนพี่หายใจไม่ออก!”


          “อ่าขอโทษครับแดนดีใจไปหน่อย”


          อยู่ดีๆแรงกอดก็หายไปจนทำให้เขาต้องเงยหน้าไปมองอีกคนแต่การที่เขาทำแบบนั้นมันเป็นสิ่งที่ผิดเพราะแดนกำลังมองเขาอยู่


          มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและรอยยิ้มบางๆที่แดนชอบทำเวลาเจ้าตัวกำลังเอ็นดูอะไรสักอย่าง คนแบบเขามันมีอะไรให้น่าเอ็นดูกัน??


          “มองอะไร”


          “มองคนน่ารักครับ”


          “คัง แดเนียล!!!!” 


          ซองอูตวาดคนเด็กกว่าด้วยเสียงที่ไม่เบานัก...ก็จะให้ทำอย่างไงเล่า!!ก็คนมันเขินนี่นาและรอไม่นานเขาก็ได้รับเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอกลับมาพร้อมกับแรงลูบเบาๆบนกลุ่มผมนิ่ม


          มันไม่อยากเลยที่จะทำให้คนชอบให้คนอื่นลูบหัวแบบองซองอูเคลิ้ม


          แดเนียลมองคนตัวเล็กด้วยสายตาเอ็นดู...ก็จะไม่ให้เอ็นดูได้ไงก็ในเมื่อหน้าแมวๆของพี่เขาตอนนี้ได้แดงรามไปจนถึงลำคอแต่สุดท้ายจุดโฟกัสของเขาก็ไม่พ้นจุดสามจุดบนแก้มของพี่ซองอู


          จุดสามจุดที่เขาหลงไหลมันมาตลอด...จะเรียกว่ากลุ่มดาวได้ไหมนะ???


          กลุ่มดาวของคังแดเนียลมีชื่อว่ากลุ่มดาวองซองอู


          “พี่ซองอูเชื่อใจแดนไหมครับ?”


          “อื้อเชื่อสิ”


          “ถ้าแดนบอกว่าพี่ซองอูจะกลับมารักตัวเองพี่จะเชื่อไหมครับ?”


          “พี่เชื่อทุกอย่างที่แดนพูดอยู่แล้ว” องซองอูตอบพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้กับแดนถึงมันจะไม่ใช่ยิ้มที่ออกมาจากใจแต่อย่างน้อยพี่ซองอูก็พยายามจะยิ้มให้เขา


          “ไม่ต้องฝืนยิ้มหรอกครับ”


          “แดน”


          “ไว้ถ้าวันไหนพี่พร้อมจะยิ้มออกมาก็ค่อยยิ้มครับเพราะแดนจะอยู่กับพี่ซองอูไปตลอดอยู่แล้ว”


          “....”


          “เพราะงั้นจะช้าหรือเร็วก็ไม่เป็นไรครับ”


          “ขอโทษและก็ขอบคุณนะ” ขอบคุณที่ไม่เคยคิดจะปล่อยมือจากกันนะแดเนียลเพราะถ้าหากแดนปล่อยมือจากเขาเมื่อไหร่...เขาคงไม่มีเหตุผลให้หายใจต่อไปอีกแล้ว


          “เหนื่อยมากใช่ไหม?”


          “อื้อ”


          “งั้นก็นอนเถอะครับเดี๋ยวแดนจะอยู่่ข้างๆเองนะ”


          สิ้นเสียงของแดเนียลองซองอูก็ซุกตัวเข้าหาอกอุ่นที่เขาชื่นชอบก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยล้าแต่เขายังคงรับรู้ได้ถึงอะไรสักอย่างที่นุ่มๆอุ่นๆกดลงมาประทับตรงบริเวณขมับของเขาเหมือนกับว่าเป็นคำปลอบโยนและกล่าวราตรีสวัสดิ์ของคนที่กำลังกอดเขาอยู่


          วันนี้องซองอูก็โดนคังแดเนียลช่วยไว้อีกแล้ว:)



——————————————————


ไรท์sstar : ไม่ได้บรรยายมานานแล้วโอเคกันไหมอ่า ฟิคเรื่องนี้มีไรต์สองคนน้าาาา 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #3 Galaxy_Pcy (@Id0983346609) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 21:15
    แง้คุณแดนคือที่พึ่งทางใจของน้องจริงๆขอบคุณนะงับ
    #3
    0