- Crossdress x UFO ห้วงจักรวาลของเมฆฟ้า - (Feel good & Slice of Life & Yaoi)

ตอนที่ 2 : จักรวาล 50 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ธ.ค. 60

ตอนที่ 1



จักรวาลแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย ตอนแรกมันก็เป็นจักรวาลขนาดย่อมและเป็นที่อยู่อาศัยของคนกลุ่มเล็กๆ แต่ตอนนี้เราเริ่มมีการพัฒนาด้วยน้ำมือของมาสเตอร์สีดำ มีผู้คนอพยพมาอยู่ที่จักรวาลของเรามากขึ้น และเป็นอย่างที่สีดำบอก ในจักรวาลแห่งนี้เราสามารถเป็นในสิ่งที่ตัวเราอยากจะเป็นได้ 


และนั่นทำให้จักรวาลแห่งนี้เป็นถิ่นที่อยู่ของสัตว์ประหลาด


พวกเขามีความเป็นเอกลักษณ์ บางคนก็เพี้ยนในแบบที่คิดว่าพวกเขาคงจะไม่โชว์ความเพี้ยนแบบนี้ออกมาในชีวิตจริงเพราะอาจจะโดนสังคมมองแปลกๆเอาได้ เป็นผู้คนในแบบที่ตัวผมซึ่งมีชีวิตเวียนไปมาระหว่างบ้านกับโรงเรียนไม่สามารถมีโอกาสได้เจอ ผมไม่รู้จะหาคำไหนมาจำกัดพวกเขาไปดีกว่าคำว่าสัตว์ประหลาด เป็นสิ่งมีชีวิตที่พิศวง แต่ในมิติแห่งนี้หลากหลายความแปลกประหลาดของสิ่งมีชีวิตสปีชีส์เดียวกันต่างเชื่อมโยงกันและกัน


[ซอลลา : แกกก ดูนี่ วงน้องใหม่ของค่ายเอสมีดีงามพระรามแปดมากอ่ะ แนวน้องชาย เห็นแล้วพี่สาวคนนี้อยากจะงาบบบ กินเสียเหลือเกิน คิคิ] 



สัตว์ประหลาดตัวที่หนึ่งชื่อว่า ซอลลาเธอใช้รูปภาพแทนตัวเป็นนักร้องเกาหลีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชอบศิลปินเกาหลีและตามมันทุกวง เรียกว่าเป็นเจ้าแม่ของความเกาหลี ศึกษาทุกอย่างที่เป็นเคป๊อป และมีความกระหายโอปป้าหนักมากจนบางทีผมก็หวาดๆเธอ ผมพึ่งรู้ตอนนี้นี่ล่ะว่าไม่ใช่แค่เธอหวีดผู้ชายสไตล์โอปป้าแต่สไตล์น้องชายเธอก็หวีดไม่ต่างกัน



[หมีใหญ่ใจกล้าหาญ : ไม่ดูอะ ดูไปก็กินไม่ได้ สู้กินเหล้าก็ไม่ได้ ชีวิตหมีเหนื่อยล้าเสียเหลือเกินนน อยากก๊งๆ ไปก๊งกัน]


สัตว์ประหลาดตัวที่สองนั้นมีชื่อที่ยาวกว่าสัตว์ประหลาดตัวแรกอยู่สามพยางค์ เพราะฉะนั้นพวกเราจึงเรียกเขาสั้นๆว่า พี่หมีสาเหตุที่เรียกว่าพี่หมีนั้นเป็นเพราะเขาอายุเยอะที่สุดในกรุ๊ปของเรา อีกทั้งมีความแมนๆใจๆที่สามารถสัมผัสได้ผ่านตัวอักษร 


พี่หมีเป็นคนแมนและมีความตรง ถึงแม้ว่าพี่หมีจะใช้รูปภาพเป็นภาพหมีแพนด้าเคี้ยวใบไผ่แต่เขาก็เป็นสัตว์ประหลาดที่มีความฮอตอยู่ไม่ใช่น้อยในจักรวาลของเรา และมีความขี้เหล้าของเขาก็ไม่ใช่น้อยด้วยเช่นกัน



[หกดาว: ส่งรูปภาพ ] 


ผมจ้องมองภาพพาสต้าที่ถูกจัดใส่จานอย่างพิถีพิถัน ความสวยงามและน่ารับประทานมันถูกถ่ายทอดออกมาผ่านรูปภาพได้เลย มีเพียงสัตว์ประหลาดตัวที่สามเท่านั้นที่ให้ความสนใจในเรื่องนี้ เขาชื่อ หกดาวเป็นสัตว์ประหลาดที่หลงใหลในการทำอาหารและชอบส่งรูปภาพอาหารที่เขาทำให้สัตว์ประหลาดตัวอื่นๆดู 


หกดาวบอกว่าที่ตั้งชื่อตัวเองแบบนี้เพราะว่าเขาอยากจะเป็นสุดยอดเชฟ เอาให้มิชลินห้าดาวยังอาย ก็เลยเอาให้ไปไกลกว่านั้น เขาบอกว่าเขามโนให้ตัวเองเป็น มิชลินหกดาว ถือว่าเป็นการให้กำลังใจและย้ำเตือนความมุ่งมั่นของเขา


[ฟาร์: หกดาว น่ากินนนนนน]


[หกดาว: แหม ฟาร์บร้า~ มาอยากกงอยากกินอะไรเรา:P]


[หมีใหญ่ใจกล้าหาญ: .เตะ ฟาร์เขาหมายถึงอาหารมึงโว้ย]


[หกดาว: รู้หรอกแต่หยอกเล่น แหม]


[หมีใหญ่ใจกล้าหาญ: เออ กูก็รู้หรอก แต่อยากเตะเล่นเหมือนกัน] คำพูดของพี่หมีเรียกเสียงฮาให้ในห้องแชทได้ดี ผมเองก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน 



ผมส่ายหัวไปมาระอากับสองคนนี้ พี่หมีกับหกดาวชอบหยอกกันเล่นไปมา แต่ส่วนมากจะเป็นพี่หมีที่จะทั้งตบหัวหรือเตะหกดาวจนหกดาวชอบประณามว่าพี่หมีนี่มันเป็นหมีโหดโฉดเถื่อนจริงๆ เขาไม่ได้เตะกันจริงๆหรอก มันเป็นเหมือนการแสดงท่าทางตอนที่เราสวมบทบาทขณะแชทน่ะ เราทำโดยการใส่จุดไว้ข้างหน้าการกระทำของเรา อยากเช่นถ้าเราอยากจะกอดใคร เราก็แค่พิมพ์ .กอด อย่างที่พี่หมี .เตะ หกดาวนั่นล่ะ ตอนแรกผมก็ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ แต่พอเล่นไปนานๆเข้าก็เริ่มทำบ้างแล้ว แต่ก็ไม่ได้บ่อยครั้งหรอก แต่ก็จะมีกรณียกเว้นอยู่


[มิลค์ ได้ทำการล๊อคอิน]


ทันใดนั้นกล่องแจ้งเตือนเล็กๆก็เด้งขึ้นมาตรงขอบหน้าจอคอม แค่เห็นชื่อของคนที่ล๊อคอินเข้ามา ผมก็ไม่ลังเลที่จะดับเบิ้ลคลิ๊กที่ชื่อของมิลค์ กล่องแชทเด้งขึ้นมา และตัวผมก็รัวแป้นพิมพ์ส่งข้อความไปให้เธอทันที


[ฟาร์: มิลค์ สวัสดีนะ .โบกมือ]


[มิลค์: สวัสดีนะฟาร์ .ยิ้ม โบกมือให้กลับ] ผมอมยิ้ม จ้องมองภาพที่มิลค์ใช้เป็นรูปภาพของตัวเอง มันเป็นชุดเดรสกระโปรงฟูๆน่ารักๆแบบทันสมัย มิลค์บอกว่าเธอเป็นคนตัดเย็บเอง มิลค์ชอบวาดรูปกับตัดผ้า ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อหรอกเพราะว่าชุดที่เธอใช้เป็นภาพโปรไฟล์น่ะมันดูดีเหมือนชุดมีราคาขายได้ตามห้างเลย แต่พอเราเริ่มสนิทกันมากขึ้น เวลาผมถามเธอว่ากำลังทำอะไรอยู่ เธอก็จะส่งรูปภาพโต๊ะทำงานของเธอที่มีจักรเย็บผ้า ผ้ามากมาย และแบบร่างชุด นั่นล่ะที่ทำให้ผมเชื่อว่ามิลค์ไม่ได้โกหก ผมไม่อยากแนะนำว่ามิลค์เป็นสัตว์ประหลาด เธอน่ารัก มีความเป็นผู้หญิงสูงมาก ผมยอมรับว่าผมปลื้มเธอล่ะ เอาเป็นว่าถ้าเธอเป็นสัตว์ประหลาด ก็เป็นสัตว์ประหลาดที่มีเสน่ห์ดึงดูดตัวของผมให้เข้าหา



[ฟาร์:  พวกเราคุยกันอยู่ในห้องแชทน่ะ เดี๋ยวเราลากมิลค์เข้าห้องให้] ผมลากมิลค์ทันที พอมิลค์เข้าห้องมาทุกคนก็ทักทายเธอไปตามภาษา มีบ้างบางคนที่หยอดๆผมกับมิลค์เพราะเห็นว่าพวกเราสองคนสนิทกัน แล้วจอมหยอดน่ะเหรอจะเป็นใครล่ะนอกจากหกดาว


[หกดาว: คนลากมิลค์เข้าห้องแชท แน่นอนว่าต้องเป็นฟาร์ กี่ครั้งๆฟาร์ก็ลากเข้าห้องให้ บางทีมิลค์ก็ไม่ตอบผมแต่ไปตอบฟาร์แทน แหมมม มีซัมติงนะสองคนนี้ๆ] ผมพยายามกลั้นยิ้ม


[ฟาร์ก็แค่ลากเข้าห้องแชทไหมล่ะ-_-] แต่ในห้องแชทผมกลับส่งหน้าอีโมไร้อารมณ์เสริมไปด้วย ผมไม่อยากให้ใครดูออกว่าผมแอบปลื้มมิลค์ เพราะผม..ขะ เขินน่ะ ผมไม่เคยชอบใครมาก่อน ถึงจะเป็นแค่ในโลกของยูโฟ่ แต่จะให้มายอมรับอะไรแบบนี้ก็ดูจะสุดโต่งเกินความเป็นตัวผมมากไปหน่อย 


[สีดำ เข้าร่วมห้องแชท ]


[สีดำ: hello everyoneee how r u doing?]


[ซอลลา: มาส หนูโง่ภาษาอังกฤษค่า ;_;] 


บางทีทุกคนก็จะเรียกสีดำสั้นๆว่า มาส ย่อมาจาก มาสเตอร์ หรือก็คือตำแหน่งหัวหน้าของคลับนั่นล่ะ สีดำชอบพิมพ์คุยเป็นภาษาอังกฤษ ผมน่ะพอได้งูๆปลาๆ คนอื่นก็ไปรอดแต่ส่วนมากก็จะแค่บ่นบางครั้งว่ามาสทำเสียอรรถรสคุยไทยมันส์กว่า มีแต่ซอลลานั่นล่ะที่โอดครวญว่านอกจากสกิลด้านเกาหลีฟีเวอร์ของเธอ ภาษาอังกฤษของเธอนั้นเข้าขั้นวิกฤต แต่ถึงอย่างนั้นสีดำก็ไม่ยอมเปลี่ยนไปพิมพ์เป็นภาษาไทย


 คือถ้าเข้าล๊อคอินเข้ามาแล้วพูดภาษาไทย ก็จะไทยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ถ้าเข้ามาแล้วเปิดฉากด้วยภาษาอังกฤษ ก็ฟันธงได้เลยว่าเขาจะแชทเป็นภาษาอังกฤษจนกว่าจะล๊อคเอาท์ไป


  บางทีผมก็แอบคิดว่าเขาอาจจะติดตรงที่เครื่องที่เขาใช้เล่นยูโฟ่บางเครื่องไม่มีแป้นภาษาไทยรึเปล่า  บางทีสีดำอาจจะเป็นคนโกอินเตอร์ที่ไม่ได้อยู่ไทย แต่สีดำก็ไม่เคยบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วก็ไม่มีใครไปถามเช่นกัน


 หลังจากนั้นพวกเราก็คุยกันเรื่องจิปาถะ ตอนนี้คนที่ออนไลน์มีไม่เยอะนักเพราะยังเป็นเวลาเช้าอยู่ ดวงตาของผมเลื่อนไปมองเวลา เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเจ็ดโมงสี่สิบแล้วผมก็ถอนหายใจออกมาทันที เลือกที่จะบอกลาทุกคนในห้องแชทเพื่อที่จะออกจากบ้านไปโรงเรียน เป็นกิจวัตรเดิมๆของทุกวันที่ผมจะมาล๊อคอินและหาเพื่อนคุยในยู (ย่อมาจากยูโฟ่) ก่อนไปเรียน


 มันเป็นวิธีการที่ทำให้ผมมีกำลังใจบ้างว่าอย่างน้อยตัวผมก็ยังมีเพื่อน ถึงจะเป็นเพื่อนในโซเชี่ยลที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันก็เถอะ ผมรู้ว่ายังไงมันก็เหมือนเพื่อนในโลกความเป็นจริงหรอก เราไม่ได้ไปกินข้าวด้วยกัน เดินเที่ยวห้างด้วยกัน เราเป็นแค่บุคคลที่ติดต่อกันผ่านอินเตอร์เน็ตและความทันสมัยของยุคปัจจุบัน หากวันหนึ่งข้อมูลในการล๊อคอินหายไป หากเราไม่สามารถกู้ข้อมูลได้ ตัวตนของเราในโลกสมมตินั่นก็จะหายไป 


อบดูมีความเศร้า แต่คิดว่าเราสามารถสร้างยูซเซอร์ใหม่ได้ทันทีก็รู้สึกว่าจากความเศร้าเปลี่ยนเป็นความฉาบฉวยแทน อย่างไรก็แล้วแต่ สำหรับคนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในสังคมโรงเรียน สิ่งที่ดูฉาบฉวยอย่างยูโฟ่นี่ล่ะที่ทำให้ผมมีความสุขขึ้นบ้างที่โรงเรียน



 บางทีผมก็แอบเล่นมันที่โรงเรียน นั่นทำให้บางครั้งผมก็หลุดขำออกมาเวลาที่มีใครในคลับเล่นมุขตลกหรือพูดคุยเรื่องที่ทำให้ผมกลั้นขำไม่ไหว ผมคิดว่าโลกสมมติที่ชื่อว่า จักรวาลช่วยบรรเทาความรู้สึกแย่ๆของตัวผมได้ดีทีเดียว 



ไม่นึกเลย..ว่ามันจะเป็นต้นตอสาเหตุที่ทำให้วันนี้ ผมโดนกลั่นแกล้งหนักกว่าทุกวัน

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 คิมดงจุน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 11:51
    เล่นยูโฟ่แล้วไหงโดนแกล้งหนักกว่าเดิมอีก คนที่รร.นี่มันอะไร=_=
    #4
    0
  2. #3 คิมดงจุน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 22:50
    รอค่าา เราไม่เคยเล่นยูโฟ่ง่ะ😂
    #3
    1
    • #3-1 thehappymoon(จากตอนที่ 2)
      11 ธันวาคม 2560 / 23:20
      ไม่เคยเล่นก็อ่านได้ค่า มันก็เหมือนเล่นสวมบทบาทกันค่ะ ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ^^
      #3-1