นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

- GREY SKY - (inspired by vanilla sky - commercial vid. The only one)

โดย thehappymoon

"เอ้า ไม่ได้เวอร์ ดูดีๆสีวานิลลามะ" "ท้องฟ้าบ้านไหนล่ะสีวานิลลา ท้องฟ้าก็ต้องสีฟ้าดิ " เว่ยยิ้ม...เพราะเขารู้ว่าสักวันฉันจะเข้าใจมันเอง

ยอดวิวรวม

492

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


492

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 มิ.ย. 59 / 17:53 น.
นิยาย - GREY SKY - (inspired by vanilla sky - commercial vid. The only one)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
(c)              Chess theme
  



"เป็นท้องฟ้าที่สวยที่สุดที่เราเคยเห็น เค้าเรียกว่าวานิลลาสกาย"
"ก็ไม่ได้สวยขนาดนั้นปะ เว่อร์อีกละ"
"เอ้า ไม่ได้เวอร์ ดูดีๆสีวานิลลามะ"
"ท้องฟ้าบ้านไหนล่ะสีวานิลลา ท้องฟ้าก็ต้องสีฟ้าดิ "  
เว่ยยิ้ม...เพราะเขารู้ว่าสักวันฉันจะเข้าใจมันเอง 


- GREY SKY - 
เปิดเพลงไปด้วยอ่านไปด้วย เพื่ออรรถรสค่ะ 

คุยกับนักเขียน. 
พึ่งดูโฆษณาเมื่อวานแล้วรู้สึกประทับใจ มันเศร้าๆหน่วงๆ มันติดในหัวแถมเพลงอีก 
ชอบตรงวานิลลาสกาย เลยเอามาเขียนแบบมึนๆ ชอบก็บอกกันได้นะคะ และยินดีต้อนรับนักอ่านทุกคนค่ะ  ^^ 













เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 มิ.ย. 59 / 17:53







ครั้งแรกที่เจอกัน เราคิดในในใจว่าคนบ้าอะไรชื่อ เว่ย’ 



ชื่ออย่างกับพวกนักเลงหัวไม้ แต่คิดๆไปพ่อกับแม่แกอาจจะเห็นแววหนวดเฟิ้มตาดำเป็นหมีแพนด้าของแกตั้งแต่เด็กก็เลยตั้งชื่อให้สอดคล้องกับหน้าเหมือนโจรป่าของแกในอนาคต


ไม่ใช่แค่หน้าตาของแกนะที่เหมือนโจรป่า ร่างแกก็ใหญ่อย่างกับคิงคอง ตัวก็สูง ร่างโตแถมยังเป็นกล้ามไปหมด เออ แกมันจัดอยู่ในหมวดผู้ชายบ้าพลัง  บ้าขนาดไหนน่ะเหรอ




ก็บ้าขนาดที่จะมาปลุกเราทุกเช้าตั้งแต่หกโมงให้มาออกวิ่ง (ทั้งที่เราโคตรเกลียดการตื่นเช้า)

ชอบมาถอดเสื้อ เบ่งกล้ามให้ดู ช่วงแรกๆมันก็น่าดูอยู่หรอก แต่นานๆไปก็นะรำคาญสุดๆ

ชอบบ่นให้เรากินอะไรเฮลตี้ๆซะบ้าง แต่พอตอนนั้นเราซื้อผักสลัดกลับมากินบ้าน แกดันออกไปกินหมูกระทะกับเพื่อนซะนี่




เออเว่ยเป็นผู้ชายกวนตีน



เป็นผู้ชายประเภทที่เราโคตรเกลียดและอยากหนี มันชอบเล่นไม่รู้เวลาและตอนง้อก็จะมากระหนุงกระหนิงบอกขอโทษซ้ำไปซ้ำมาหน้าตาเฉย เป็นผู้ชายสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า จัดหนักจัดเต็ม สายภาระของเพื่อนฝูงเพราะกินเหล้าเป็นน้ำและอ้วกออกมาเป็นสึนามิ แล้วนั่นอีกตรงข้างเตียงนั่นก็เสื้อผ้าของมัน กองมาเป็นชาติ ตามนิสัยผู้ชายซกมก ไม่มีใส่เมื่อไหร่ค่อยซัก





พูดๆไปแล้ว แฟนเรามันมีอะไรดีบ้างเนี่ย   




_______________________________________________________________________________________





เราลูบใบหน้าของตัวเองที่ก้มลงมองพื้น ไม่รู้ว่ามีอะไรน่ามอง 


จะเป็นเจ้ามดตัวเล็กๆที่ไต่ขึ้นเท้าเราอยู่ก็ไม่ใช่เราสะบัดเท้าที่วันนี้ใส่ส้นสูงสีดำเบาๆ



“เฮ้ย หลิน เสียใจด้วยนะ” สายตาของเราเบนจากรองเท้าที่ตัวเองใส่อยู่มามองคนพูด นั่นเพื่อนเราตอนมหาลัยเองล่ะ เป็นหนึ่งคนในวงเหล้าที่เรากับเว่ยชอบไปก๊งด้วยกัน รู้สึกว่าจะชื่ออะไรสักอย่าง จำไม่ได้แฮะ หรือว่าไม่ได้สนใจจะจำก็ไม่รู้


“สู้ๆนะ เข้มแข็งเอาไว้” เพื่อนคนนั้นทิ้งคำพูดเอาไว้ก่อนจากไป เราเงยหน้าขึ้นมองฟ้า ท้องฟ้าสีฟ้าครามที่ตอนนี้มีควันลากผ่าน มันคละคลุ้งและผสมกันจนเราได้แต่เหม่อมองฟ้า




_______________________________________________________________________________________



“มองไม่เห็นวานิลลาสกายของแกเลยว่ะเว่ย” เสียงพึมพำของเราแหบแห้ง นี่เป็นคำแรกที่เราพูดออกมาจากปากในวันนี้ 

วันก่อนๆเรามัวแต่ร้องไห้ ตะโกน สะอึกสะอื้น เหมือนชีวิตจะพัง งานการก็ทำแทบไม่ได้เรื่อง นอนก็นอนไม่ค่อยจะหลับ เอาแต่นั่งมองฟ้า หัวสมองเหมือนถูกกดพอสและเล่นกลับไปในที่เดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า



เว่ยมันชอบกวนตีนเราตอนที่เราเครียดจากงาน แม้เราจะโกรธและรำคาญมันบ่อยๆแต่เอาจริงว่ามันก็ทำให้เราหายเครียด


เว่ยชอบเรียกให้เราไปวิ่งด้วยกันเพราะเรากำลังมีปัญหาเรื่องสุขภาพ เออ เราโคตรอ้วน ติดอยู่ในโรคซึมเศร้าด้วย เรามักจะคิดว่าเราไม่ดีพอ เรามันห่วยแตก และทุกๆครั้งมันจะคอยอยู่ตรงนั้น ข้างๆเราและผลักดันให้เราเดินไปพร้อมๆกับมัน


เว่ยเลิกสูบบุหรี่ไปตั้งแต่จบมหาลัย แต่ทุกครั้งที่เราไปยืนตรงระเบียง สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า จมอยู่ในความคิดของตัวเองที่แทบผลักเราลงจากจุดที่เรายืนอยู่ มันจะยืนอยู่ข้างๆ สูบบุหรี่เป็นเพื่อนและชวนเราคุยสัพเพเหระ ไม่ให้เรายอมแพ้กับตัวเอง


เออ มันเป็นพ่อบุญทุ่มด้วย มันชอบซื้อเสื้อผ้าให้เราใส่ แต่พอเราอ้วน เรามันรับความจริงไม่ได้ ยิ่งเห็นเสื้อผ้าไซต์ตัวเองก็ยิ่งหงุดหงิด

มันก็เลยไปหันไปซื้อรองเท้าให้เราแทน ซื้อมาให้เป็นสิบๆคู่ พอเราบอกว่าใส่ไปก็ไม่ได้รู้สึกสวย


มันก็บอกว่า ไม่ได้ให้เพราะอยากให้เรารู้สึก แต่อยากให้ เพราะมันรู้สึก


'รู้สึกอะไร รู้สึกอยากเสียเงิน?'

'รู้สึกว่าไม่อยากเสียเธอไป อยากทำอะไรให้ก่อนที่จะสายไป' ตอนนั้นเราตีความหมายคำพูดเว่ยผิด 


ที่เราใส่อยู่ตอนนี้ก็เป็นอีกหนึ่งคู่ที่เว่ยซื้อให้




_______________________________________________________________________________________





พอโรคซึมเศร้าของเราเริ่มดีขึ้น เราก็เริ่มใส่ใจและหันมารักษาดูแลสุขภาพตัวเองมากขึ้น เรากินผักทั้งวันทั้งคืนแม้ปากจะโคตรอยากกินเนื้อ เว่ยมันก็ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ใกล้ๆเราตลอดแหละ จำได้แล้วตอนที่มันออกไปกินหมูกระทะกับเพื่อน มันก็ชวนเราไปด้วย พอเราถามกลับว่าเคยอยากให้ผอมไม่ใช่เหรอไง มันดันตอบกลับมา



“ไม่ได้อยากให้ผอม แต่อยากให้อยู่ด้วยกันนานๆ”




ทำไม เราไม่คิดก่อนหน้านี้นะ ว่าแฟนเรา เว่ยมันเป็นผู้ชายที่ดีขนาดไหน


ทำไมเราสนใจแต่ตัวเอง จนลืมว่ามันที่ปลอบใจและอยู่เคียงข้างเราเหมือนเสาหลักที่เราจะพิงมันเมื่อไหร่ก็ได้


มันไม่ได้แข็งแรงอย่างที่มันแสดง เว่ยป่วยขั้นสุดท้าย แต่มันไม่พูดบอกเราสักคำ มันแค่ทำตัวเหมือนเดิม




อยู่ข้างเรา หัวเราะไปกับเรา ปลอบเราในตอนที่เราอ่อนแอ และใช้ชีวิตสร้างความทรงจำอันมีค่ากับเรา จนลมสุดท้ายในชีวิต





นานเท่าไหร่เมื่อรู้ที่สายตาของเราเริ่มปรับโฟกัสไม่ได้ น้ำตาของเราเริ่มไหลออกจากดวงตาที่ยังบวมเป่งจากการร้องไห้ เราได้แต่ยืนจ้องมองฟ้าครามผสมเทา สะอื้นออกมา เมื่อความรักที่เราและเว่ยประคองไว้ ตอนนี้ ฝั่งหนึ่งที่ประคองได้จากไปและไม่มีทางหวนกลับมาอีกแล้ว



เราไม่จำเป็นต้องตื่นตอนเช้า บ่นมันให้เมื่อยปากทุกเช้าเรื่องซักผ้า หรือคอยตามเช็ดอ้วกของมันตรงระเบียง

แต่เอาจริงๆนะเราไม่อยากให้มันหายไป มันเหมือนเราขาดสิ่งๆหนึ่งในชีวิตไป และเราไม่ชิน


แต่คนเราก็ต้องยอมรับความจริง เรารู้ ว่าไม่มีอะไรที่จะอยู่กับคนเราตลอดไป ไม่ว่าใคร หรือความรู้สึกไหน ทุกอย่าง จะถูกเวลาคัดกรองออกไปจากชีวิต และสิ่งที่เราทำได้ เพียงแต่ยิ้มรับและเดินหน้าต่อไป ตักตวงความทรงจำนั้นติดตัวเราไปด้วยหากมันมีค่าเพียงพอ 




เราคิดว่าเรื่องราวของเว่ย จะอยู่ติดตัวเราไป และนึกถึงทุกครั้งตอนที่เห็น วานิลลาสกายของมัน

จวบจนตอนที่เรากลายเป็นท้องฟ้าสีเทา

จนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง บนท้องฟ้าหลากสี ไม่ว่าจะเป็นสีคราม สีวานิลลา หรือสีเทา


 



“รักเว้ย”

“ไม่ได้บอกแกหรอก บอกตัวเอง”  เพราะมันคงจะเป็นสิ่งที่แกอยากให้เราคิด

แล้วเจอกันนะเว่ย (:









ผลงานอื่นๆ ของ thehappymoon

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น