[ NCT x YOU ] MOONIGHT

ตอนที่ 3 : Chapter 02 (30%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    27 ม.ค. 61


         





                                                       
                                                                                Chapter 2
          
          

          ง่วง 
          

          บอกได้คำเดียวว่าง่วงมากๆ;_;

          ตั้งแต่กลับมาถึงห้องเธอก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากหมกตัวอยู่กับการทำรายงานวิชาประวัติศาสตร์ของอาจารย์ฮีชอล นี่เขากะสั่งให้เธอไม่ต้องหลับต้องนอนเลยรึไงกันนะ แค่โดนทำโทษวันนี้ก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว 

          
          ปกติไม่ได้เป็นคนขี้เกียจอะไรหรอกออกจะชอบอ่านชอบเขียนอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำบวกกับเธอเองก็มีความรู้เกี่ยวกับวิชานี้อย่างพอตัว ทำให้การทำรายงานมันไม่ได้หนักอะไรมากนัก แต่นี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมมาเกือบห้าชั่วโมงแล้วนะ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จสักที 

          
          
          จะเสร็จได้ไงละก็เพราะตอนนี้แทบไม่มีสมาธิเลยหนะสิ ให้ตายสิทำไงดี ในหัวสมองเธอตอนนี้ทีแต่เรื่องของยูตะกับแจฮยอนเต็มหัวไปหมด ไหนจะเรื่องของเด็กบนรถคนนั้นอีก สมองตอนนี้มันตื้อไปหมดแล้ว

          “ ปวดหัวชมัด ” ลีซอลละสายตาจากรายงานกองโตบนโต๊ะ ก่อนที่จะหยิบกระดาษโพสอิทสีเหลืองที่พึ่งได้รับมาจากคนแปลกหน้าที่เธอแปะไว้บนบอร์ดบนผนังขึ้นมาแล้วมองไล่ไปตามตัวอักษร

          “ ML หรอ? ไม่เห็นคุ้นเลยสักนิด    ปากบางบ่นขมุบขมิบ สมองก็คิดไปเรื่อยเปื่อย เขารู้จักที่อยู่ของเธอได้ไงกันนะ? เขาเรียกเธอว่าพี่งั้นหรอ? รุ่นน้องงั้นสิ?คำถามมากมายเริ่มตีกันในหัว แต่เอาเถอะตอนนี้เธอไม่อยากคิดอะไรที่มันหนักสมองไปมากกว่านี้แล้ว 

          เงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว เอาวะตีสี่ก็เคยนอนมาแล้ว แค่นี้คงไม่เป็นไรหรอก ออกไปยืดเส้นยืดสายหน่อยดีกว่า

          ลีซอลเดินออกมาที่ระเบียงด้านนอกเหมือนทุกครั้งที่เธออยากจะพักผ่อนสมอง สูดอากาศยามค่ำคืนเข้าปอดอย่างเต็มที อย่างน้อยบรรยากาศแบบนี้ก็ทำให้เบาสมองลงเยอะเลย จะว่าไปวันนี้ท้องฟ้าดูสวยผิดปกติเลยแฮะ 

          หรือเพราะเธอกำลังเบลอเพราะความง่วงอยู่ก็ไม่รู้... คิดอย่างนั้นปากเจ้ากรรมก็เลยหาวออกมาอย่างอัตโนมัติ

          “ แมลงวันจะบินเข้าปากอยู่แล้วแม่คุณ  

          “ เห้ยย! 

          ลีซอลสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงอันคุ้นเคยที่มักจะได้ยินยามที่เธอออกมายืนนอกระเบียง ความง่วงที่สั่งสมมาก่อนหน้านี้ก็หายไปโดยอัตโนมัติเมื่อหันไปก็เห็นใบหน้าไตล์ตะวันตกที่ส่งยิ้มมาให้อย่างกวนๆ

          นายจอห์นนี่ซออีกแล้ว!

          “ ทำไมเวลาเห็นฉันชอบตกใจเหมือนเห็นผีทุกที 

          นายหนะหน้ากลัวกว่าผีซะอีก!

          “ ก็ชอบมาเงียบๆทำไมเล่า ถ้าฉันหัวใจวายขึ้นมาจะทำไง  อดจะอารมณ์เสียใส่คนที่ยืนอยู่ที่ระเบียงข้างๆไม่ได้ นี่เธอตกใจจริงๆนะ เขาเป็นผีรึไงกันคิดจะโผล่ก็โผล่มา แถมชอบโผล่มาตอนสติเธอไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัวทุกที

          “ ก็กว่าจะมา ยุงจะกินเลือดฉันหมดตัวแล้วมั้ง 

          หื้ม? 

          “ แล้วมันความผิดฉันรึไงกัน ใครใช้ให้นายมาคืนตรงนี้ดึกๆดื่นๆกันเล่า.. 

          “ ฉันแค่อยากเจอเธอ 

          “ ... 

          “ มันผิดมากรึไง?  

          “ ยะ อยากเจอ..ฉัน ทำไม..   ลีซอลพูดตะกุกตกัก เธอแทบจะสงบปากสงบคำไปเลยหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น แค่คำๆเดียวทำเอาหน้าร้อนผ่าวไปหมด ก่อนจะสะบัดไล่ความคิดตัวเองออกไป

          ไม่นะ! เธอห้ามหลงกลกับคำพูดของเขาเด็ดขาด


          “ วันนี้ฉันแค่เบื่อๆ  ร่างสูงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน “ ถ้ามีคนคุยเป็นเพื่อนก็คงจะดี 

          มือหนาจับขอบระเบียงไว้ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ทำยืนทำหน้าเอ๋อๆตามฉบับเจ้าตัว เอาจริงๆวันนี้เขาเองแทบจะไม่มีแรงเลย จอห์นนี่ไม่ได้หาเหยื่อเพื่อดื่มเลือดมาวันนึงแล้ว เขาแค่ใช้ข้ออ้างว่าเบื่อให้เพื่อเธอออกมายืนใกล้ๆเพื่อจะได้สูดกลิ่นหอมๆจากคนตัวเล็กเพื่อเติมพลังก็เท่านั้น

          
          ลีซอลขมวดคิ้วทันทีที่คนตัวสูงพูดจบสีหน้าของเขาตอนนี้ดูซีดกว่าปกติ ไหนจะท่าทางเหนื่อยๆนั้นอีก เธอกำลังตัดสินใจว่าตัวเองควรเข้าไปทำงานของอาจารย์ฮีชอลต่อรึจะอยู่เป็นเพื่อนนายจอห์นนี่ซอดี...

          
          เธอจะคิดมากทำไมยุนลีซอล เธอต้องกลับเข้าไปทำการบ้านสิถึงจะถูก

          “ เธอคงไม่ใจร้ายทิ้งฉันไว้คนเดียวหรอกใช่มั้ย? 

          โอเค.. เธออยู่ต่อก็ได้..



          ให้ตายเบื่อความขี้ใจอ่อนขี้สงสารของตัวเองชมัดเลย ลืมไปแล้วรึยังไงกันเจอกันครั้งแรกหมอนี่เกือบจะลวนลามเธออยู่แล้ว ไหงตอนนี้ถึงมายืนกินลมชมวิวเป็นเพื่อนเขาได้-..-

          “ มีอะไรจะคุยก็รีบๆเลย ฉันมีงานต้องทำต่อนะ 

          “ ไม่มีอะไรต้องคุยหรอก 

          “ ... 

          “ แค่ยืนเป็นเพื่อนฉันเงียบๆก็พอ 

          ลีซอลขมวดคิ้วเพราะรู้สึกว่าเริ่มตามอารมณ์ของนายคนข้างๆไม่ค่อยจะทันสักเท่าไหร่ ไหนบอกอยากมีเพื่อนคุย แล้วนี้ให้เธอมายืนเฉยๆดูเขาหายใจเล่นรึยังไง 


          “ นายเหงาหรอ?  ตัดสินใจถามออกไปเมื่อเห็นใบหน้าของอีกคนไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อได้ยินดังนั้นมันทำให้จอห์นนี่หลุดขำออกมา

          เปล่า ฉันแค่...กำลังสับสน ” ใช่สับสน เขารู้สึกสับสนเต็มๆเลยละ จริงๆแล้ววันนี้ที่เขาไม่ควงเหยื่อสาวเข้าห้องเพื่อจัดการอาหารอันโอชะก็เพราะเขาตั้งใจจะมาเล่นสนุกแล้วก็จัดการกับคนตัวเล็กข้างๆห้องของเขาแทนต่างหาก  แต่เมื่อเห็นผู้หญิงหน้าตาเอ๋อๆตรงหน้ามันกลับทำให้เขาคิดจะจัดการเธอไม่ลงไปซะดื้อๆ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นพนันได้เลยว่าไม่ได้มายืนให้เขาดมกลิ่นเล่นหรอก ป่านนี้คงนอนนิ่งอยู่บนเตียงเขาไปแล้ว 

          
          เขาแค่ไม่เข้าใจตัวเอง จอห์นนี่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนคนอื่นทั้งๆที่เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆธรรมดาๆ กลับกันเขาอยากจะปกป้อง ถนอมเธอเอาไว้ไม่ให้บอบช้ำซะด้วยซ้ำ นั้นเป็นสิ่งที่ทำเอาจอห์นนี่ซอรู้สึกสับสนไม่ใช่น้อย


          “ ฉันก็สับสนเหมือนกัน นายต้องไม่เชื่อแน่ว่าวันนี้ฉันเจออะไรมา  จอห์นนี่หันมาเลิกคิ้วเชิงถามว่าอะไรทันทีที่เธอพูดจบ เธอควรจะบอกเขาดีมั้ยนะ? เขาจะหาว่าเธอบ้ารึเปล่า เธอแค่อยากจะระบายออกมากับใครสักคน ถ้าเป็นเรื่องอื่นเธอก็คงจะมาปลดปล่อยกับเตนล์ไปแล้ว แต่เรื่องนี้เธอคงให้เตนล์รู้ไม่ได้จริงๆเพราะนิสัยขี้กลัวของเขาขืนบอกไปมีหวังตกใจจิตตกไปสามวันสามคืนแน่ๆ... 

          “ ถ้าฉันบอกนายคงไม่หาว่าฉันบ้าใช่มั้ย?  จอห์นนี่พยักหน้าตอบ

          “ คือฉัน..เจอแวมไพร์ 

          “ ... 

          “ แวมไพร์ตัวเป็นๆเลย อีกอย่างเขาเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกับฉัน 


          แวมไพร์งั้นหรอ..


          “ ทำหน้าแบบนั้นไม่เชื่อฉันแหงๆอะ..  
 
          จอห์นนี่ขมวดคิ้วเหมือนใช้ความคิด เขาไม่แปลกใจที่จะมีพวกแวมไพร์ที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มเด็กนักเรียน แต่สิ่งที่เขาแปลกใจคือ ทำไมเขาคนนั้นถึงไม่ลบความจำของเธอ? ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนรู้ว่าพวกเขามีชีวิตอยู่


          “ นายจะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรหรอกนะ แต่ฉันว่านี่วันนี้มันมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นกับฉันเยอะเกินไปแล้ว...  

          “ ถ้าเป็นแวมไพร์จริง แล้วเธอรอดมาได้ยังไง  จอห์นนี่เดินมาสุดระเบียงก่อนจะจ้องหน้าอีกคนอย่างไม่ลดละ ไม่มีทางที่เธอจะเห็นพวกแวมไพร์แล้วรอดออกมาได้ ถึงจะรอดแต่ก็ต้องถูกลบความทรงจำอยู่ดี แต่นี้เธอกลับไม่เป็นอะไรเลยแถมไม่ถูกลบความจำอีกต่างหาก

          “ จริงๆแล้วก็เกือบไปแล้วนะ ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ 

          “ เขา?ใคร?  

          “ จองแจฮยอนหนะ 

          “ ... 

          “ แต่นายคงไม่รู้จักหรอก 

          เจย์

          มันยังไม่ตายหรอ..


 
          “ ฉันว่านายคงหายเบื่อแล้วแหละ งั้น..ฉันไปก่อนนะ   เพราะรู้ว่าถ้าขืนยืนต่อคงจะยาวแน่ๆไม่ทันที่อีกคนจะได้ตอบอะไรกลับมาก็ตัดสินใจรีบชิ่งเข้าห้องมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมที่จะล็อคหน้าต่างบานใหญ่ให้เรียบร้อย


          ว่าแต่ตอนเธอบอกทำไมอีตานั้นต้องทำหน้าตาช็อคโลกขนาดนั้นด้วยวะ=0=

          ขอลงพนันไว้10บาท ว่าหมอนั้นไม่เชื่อหรอก คนบ้าอะไรจะมาบอกว่าตัวเองเจอผีดูดเลือดตัวเป็นๆแถมยังเป็นเด็กนักเรียนโรงเรียนเดียวกันอีก  แต่เขาจะเชื่อไม่เชื่อก็ช่างเหอะ แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ได้ระบายออกไปเก็บไว้คนเดียวก็จะบ้าอยู่แล้ว


          

          “ ฮืออเสร็จแล้ว ลีซอลแกรอดตายแล้วTT  ร้องออกมาทันทีที่รายงานของตัวเองที่พยายามนั่งทำมาจนข้ามวันข้ามคืนในที่สุดมันก็เสร็จสักที ยืดแขนบิดไปบิดมาเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่สั่งสมมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง ก่อนจะเหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังที่ตอนนี้บอกเวลาตีสาม ให้ตายสิอีกเหลือไม่กี่ชั่วโมงเธอก็ต้องตื่นไปโรงเรียนแล้ว น่าเบื่อชมัดเลย

          ตอนนี้ในหัวเธอไม่มีอะไรแล้วนอกจากคำว่านอน ร่างกายในตอนนี้ต้องการพักผ่อนเต็มที ลีซอลลุกจากเก้าอี้ก่อนจะพาร่างที่อ่อนปวกเปียกเพราะความเหนื่อยล้ามายังเตียงนอนแล้วทิ้งตัวลงไปทันที  เปลือกตาอันแสนหนักอึ้งค่อยๆปิดลงช้าๆก่อนที่สมองจะปลดปล่อยไปยังห่วงนินทราทันที




          แสงแดดอ่อนๆที่ทะลุช่องหน้าต่างในส่วนที่ไม่ได้ถูกบดบังโดยผ้าม่าน ทำให้คนตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมันส่องมาถึงใบหน้า ร่างบางดิ้นไปมาเพื่อหลบแสงที่กำลังรบกวนอยู่ เธอว่าตัวเองก็ปิดผ้าม่านแล้วนะเมื่อคืน 
แล้วทำไมแดดถึงส่องอลังการแบบนี้แหละ 

          มือเล็กพยายามคว้านหาผ้าห่มที่ตอนนี้มันร่นลงไปอยู่ที่ขาทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา เพื่อหวังจะเอามันมาคลุมบังแดด แต่ถึงเท่าไหร่มันก็ไม่ขึ้นมาสักทีราวกับมีอะไรมาทับไว้อยู่ ในที่สุดก็ล่มเลิกความตั้งใจที่จะดึงมันขึ้นมา ตัดสินใจพลิกตัวไปอีกฝั่ง ใบหน้าหวานซุกเข้าหากับสัมผัสบางอย่างที่อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก นี่สิถึงจะสบายตัวหน่อย

          ผ่านไปไม่นานก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จมูกเล็กทำท่าฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นแปลกใหม่จากสิ่งที่ตัวเองกำลังหนุนและกอดอยู่ เธอจำได้ว่าตัวเองไม่ได้ใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นนี้ซักหมอนข้างนี่...

          
          คิดดังนั้นสมองก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เมื่อลืมตาขึ้น ร่างกายก็รีบลุกขึ้นนั่งอย่างเร็วไวโดยอัตโนมัติ โดยที่ยังไม่ได้มองสิ่งที่อยู่ข้างๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่ใช่หมอนข้างของเธอแน่ๆ 

          เดี๋ยวนะ...

          ถ้ามันไม่ใช่หมอนข้างแล้วไอข้างๆที่เธอกอดมันคืออะไร...

          “ กรี้ดดดดด   ตัดสินใจหันไปมองก่อนจะเจอเป็นร่างของใครบางคนที่บุกรุกเข้ามา ส่งเสียงร้องลั่นทันทีที่เห็น ให้ตายสิไหนแม่บอกที่นี้ความปลอดภัยดีเยี่ยมไงแล้วนี่อะไร โจรหรอ หรือ โรคจิต รึอะไรเนี่ยยย

          “ อื้ออ อ่อยย!!  ฝ่ามือหนาถูกส่งมาปิดปากลีซอลจากด้านหลังทันที่ที่เธอส่งเสียงดังโดยเจ้าของร่างสูงที่พึ่งลุกขึ้นได้ไม่นานเมื่อรู้สึกว่ากลิ่นหอมๆและสัมผัสอุ่นๆที่อยู่ใกล้เขาทั้งคืนได้หายไป   ชายหนุ่มจิปากอย่างไม่พอใจเมื่ออีกคนเริ่มดิ้นแล้วเริ่มแหกปากดังขึ้นกว่าเดิม

           คนหรือนกหวีดวะเนี่ย น่ารำคาญชิบ



      “ ถ้าเธอยังไม่เงียบฉันจะทำมากกว่านอนเฉยๆแน่! 

          “ ... 

          เสียงเข้มที่กดต่ำลงจนดูน่ากลัวบวกกับคำขู่ที่ดูเหมือนจะได้ผลดีเลยทีเดียว คำพูดที่แสนคำกวมของอีกฝ่ายทำให้ลีซอลหยุดดิ้นพร้อมกับสงบปากสงบคำลงทันที

          เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มผละมือออกไปร่างกายมันก็รีบกระโดดลงจากเตียงโดยอัติโนมัติ มองซ้ายมองขวาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแจกันที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาแล้วเอามันจ่อไปที่คนแปลกหน้าที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องที่ทันที

         
          “ นาย...  แต่ไม่ทันที่จะใช้มันฟาดมันลงไปบนหัวของเขา ก็ต้องหยุดชงักตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ

          นี้มันนายหัวขาวเพื่อนนายจอห์นนี่ ซอ!!

          ช่จริงๆด้วย เธอจำหน้าของเขาได้แม่นเลยหละ คนที่ช่วยเธอจากนายจอห์นนี่ในตอนนั้น

          
         
          “ ทำไม เปลี่ยนใจไม่ฟาดฉันแล้วรึไง 

          “ ใครบอกเปลี่ยนใจหละ!  นะนายเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง แล้วเข้ามาทำไม!  ยังคงใจดีสู้เสือถึงแม้มือที่ถือแจกันมันจะสั่นอย่างช่วยไม่ได้อยู่ก็ตาม ก็ดูนายหัวขาวนั้นสิ หน้าโหดยิ่งกว่าอะไร แววตาคมที่ดุดันและดูน่ากลัว ดูก็รู็ว่าตอนนี้เขากำลังหงุดหงิด ขืนเขาชักมีดออกมาแทงเธอจะทำยังไงหละ

          “ ตอบมาสิ! อย่าคิดว่าเคยช่วยฉันไว้ครั้งนึงแล้วฉันจะไม่กล้าฟาดนายนะ!... ย๊าาอย่าเข้ามานะ ฟาดจริงๆด้วย

          คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไป จกันในมือถูกลดระดับลงอย่างรวดเร็วเมื่อร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีขาวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเร็วไว ส่งผลให้ตอนนี้หลังของลีซอลติดกับกำแพงเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวหันไปมองแขนแกร่งที่ท้าวไว้กับกำแพงเพื่อขังเธอไว้ก่อนจะหันมามองใบหน้าคมที่อยู่ห่างกันไม่กี่คืบ

          แต่เพราะถูกสายตาคมจ้องมาอยู่ก่อนแล้วทำให้เธอต้องหลบตาเขาในทันที

           มองหน้าฉัน 

          ...

          บอกให้มองหน้าฉันไง! 

           เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย... ทันทีที่หันไปสบตากับเขาความรู้สึกแปลกๆก็เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งเหมือนกับคราวก่อนๆ ลีซอลยืนนิ่งตาคู่สวยจ้องเข้าไปในดวงตาคมของแทยงเหมือนกับเห็นอะไรบางอย่างโดยที่เธอไม่รู้ตัว


          ไม่รู้ตัวเลยว่าสีตาของเธอมันกำลังเปลี่ยนเป็นสีทอง...

          แทยงขมวดคิ้วทันทีที่เห็น นี้มันแปลกเกินไปแล้ว แต่ธอก็เห็นมันจริงๆด้วยสินะ.. อย่างที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกว่าเธอคงไม่ใช่คนธรรมดา


          เธอเป็นใครกันแน่ยุนลีซอล



            ยุนลีซอล 

           ... 

           ย๊าา ยุนลีซอล 

          หญิงสาวดุ้งโหยง เสียงของแทยงทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์พร้อมกับสีตาที่มันกลับมาเป็นสีดำตามปกติ  ลีซอลสบัดหัวเบาๆไล่ความคิดต่างๆนาๆออกไป 

          ภาพเมื่อกี้มันอะไรเธอไม่เห็นรู้ตัวเลย...

           พิศวาสฉันขึ้นมาแล้วรึไง จ้องซะนานเชียวนะ  ลีซอลหันขวับมามองค้อนแทยงทันที เกือบลืมไปแล้วว่าเขาอยู่ตรงนี้

           พิศวาสบ้าบออะไร ถอยไปเลยนะ  มือเล็กผลักร่างของแทยงออกไปทำให้เขาต้องผละออกมาทันที ให้ตายสิเธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว เขาเจ้าเล่ห์เหมือนจอห์นนี่ไม่มีผิด ไม่แปลกใจที่ยังคบกันได้

           เรื่องที่นายแอบเข้าห้องฉันแล้วยังถือวิสาสะมานอนบนเตียงคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติ ครั้งนี้ฉันจะไม่เอาเรื่องแต่ถ้ามีครั้งต่อไปนายตายแน่ เพราะฉะนั้นรีบออกไปจากห้องฉันซะ 

          ลีซอลอยากจะบ้าตาย ห้องเพื่อนตัวเองก็อยู่ข้างๆแท้ๆ ยังจะกล้ามาแอบนอนห้องของคนที่พึ่งเคยเจอกันไม่ถึงห้านาที


          โรคจิตเหมือนกันนี่เองเลยไม่แปลกที่คบกับนายจอห์นนี่ได้หนะ!


          ลีซอลยืนกอดอกมองเขาอย่างเอาเรื่อง ใบหน้าหงุดหงิดบวกกับริมฝีปากบางๆที่กำลังบ่นเขายาวเหยียดทำให้แทยงหลุดหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยิน

          ตัวแค่นี้ยังจะทำเก่ง


           ย๊าาหัวเราะอะไร ตลกหรอ! 



          ฉันคิดว่าเธอชอบซะอีก เห็นกอดฉันซะแน่นเชียว...  ตาของลีซอลเบิกกว้างทันที ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด นี่เขากล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย!!

           ฉะฉัน ไปทำอะไรแบบนั้นตอนไหนกัน  ตอบอย่างตะกุกตะกักพลางหลบสายตาไปทางอื่น ยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเผลอไปกอดหมอนั่นจริงๆ แต่เธอไม่ได้ตั้งใจนี่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเขาอะ! หึ่ย! นี่มันน่าอายชมัดเลยยย

          งั้นหรอ...  แทยงเริ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงมายื่นหน้าเข้ามาใกล้แบบที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ลีซอลหดคอหนีโดยอัตโนมัติ เธอได้แต่ยืนแข็งทื่อเมื่อริมฝีปากนั้นเปลี่ยนตำแหน่งไปกระซิบที่ข้างหูของเธอแทน 

          ครั้งนี้อาจจะไม่ แต่ครั้งหน้าเธออาจติดใจก็ได้

          ถ้ามีครั้งหน้าฉันจะฆ่านาย ลีซอลพูดเสียงเรียบ แทยงยกยิ้มออกมาอย่างชอบใจก่อนจะกลับไปยืนตัวตรงตามเดิม

          จะรอวันนั้นหละกัน เขายกยิ้มกวนๆอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวและเดินออกไปจากห้องทันที ลีซอลถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มีเรื่องให้ปวดสมองแต่เช้าเลย แค่นั่งทำรายงายเมื่อคืนก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว...

          เดี๋ยวนะ...

          นี่กี่โมงแล้วเนี่ย!!

          คิดได้ดังนั้นก็เกิดอารมณ์กระวนกระวายขึ้นมาทันที เธอลืมไปสนิทเลยว่าวันนี้ไม่ใช่วันหยุด เงยหน้ามองนาฬิกาบนฝาผนังพบว่าตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงกว่าแล้ว บอกได้เลยว่าวันนี้เธอต้องโดนอาจารย์ฮีชอลฆ่าตายแน่ๆ...















..Talk Talk..

นางเอกเราเป็นอะไรกันแน่น้าา ไม่บอกหรอกคริๆ ตามลุ้นต่อไปเด้อออ

รีดคนไหนลืมเนื้อเรื่องสามารถย้อนกลับไปอ่านได้นะคะ

เพราะเราหายไปนานจริงๆTT จะยังมีคนรออ่านมั้ยหนออ

สุดท้ายนี้เม้นเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ รักกก<3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #31 Peachbooprem (@Peachbooprem) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:01
    โอ้โหฟฟหดเ้สวพทเสดวคือดีงามพรีเมี่ยมพระราม8จีงๆค่ะทำไมอินี่พึ่งมาเจอว้าาาาไรท์สู้ๆนะคะรออยู่นะคะ !
    #31
    0
  2. #30 sontaew (@ntaewso) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 03:22

    รอค่า มาต่อด้วยนะคะๆพลีส ????‍♀️

    #30
    0
  3. #27 Narinporn Kunutkaongern (@beamnrp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 16:44
    รอเลยจร้า 😊
    #27
    0
  4. #25 jerawanjunlapan (@jerawanjunlapan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 18:44
    มาต่ออออ. รออยู่ค่าาาา
    #25
    0
  5. #23 KaewtaSky (@Jacksonoomm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:52
    ไรท์มาต่ออออออ
    #23
    0
  6. #22 bylookket (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:35
    สู้ๆนะคะ รอๆๆๆๆ
    #22
    0
  7. #21 FA_WK (@fangylovely) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 08:03
    มาแล้วววว ฮื่ออออออ ดีใจจังงงงงงงง
    #21
    0