[ NCT x YOU ] MOONIGHT

ตอนที่ 2 : Chapter 01 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 ม.ค. 61




ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ rain gif
                                                            
  
Chapter 1 



SUTOWN , SEOUL 06:30 AM


ตี้ด ตี้ด ตี้ด~


          เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในโสตประสาทเรียกคนที่กำลังนอนม้วนตัวในผ้านวมผืนหนาได้เป็นอย่างดี คิ้วสวยขมวดเข้าหากันทั้งๆที่ยังหลับในขณะที่มือยังคงคว้านหาต้นตอของเสียง


          โทรศัพท์มือถือสีขาวที่คว่ำอยู่บนโต๊ะข้างเตียงถูกหยิบขึ้นมา หรี่ตาลงเมื่อแสงจากหน้าจอค่อนข้างรบกวนประสาทตามากพอสมควร บนหน้าจอปรากฏเป็นเวลา หกโมงครึ่ง  ลีซอลปิดมันก่อนจะเอาหน้ามุดเข้ากับหมอนนุ่มอีกครั้ง เพราะคอนโดเก่าที่เคยอยู่ค่อนข้างไกลจากโรงเรียนพอสมควร เลยลืมเปลี่ยนเวลาปลุกซะนี่~ 


          อีกอย่างเธอไม่ชอบเวลาที่แดดออกเยอะๆเอาซะด้วยสิ เลยต้องไปโรงเรียนแต่เช้าบ่อยๆ แต่โชคดีหน่อยที่คอนโดตอนนี้ไม่ได้ไกลจากโรงเรียนมากนัก ทำให้ยังคงมีเวลาได้งีบต่ออีกหน่อย
          

          แต่เหมือนเพราะความเคยชินทำให้การหลับรอบที่สองเป็นเรื่องยากไปซะแล้ว พยายามข่มตาให้หลับต่อก็ดูเหมือนไม่เป็นผล เธอเกลียดนิสัยแบบนี้ของตัวเองจริงๆ เพราะมันทำให้สภาพเธอเหมือนซอมบี้ทุกครั้งเวลาไปเรียน  ลีซอลพยุงร่างที่เหมือนไร้วิญญาณให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะยกมือขยี้ผมสีดำเงาของตัวเองด้วยความงัวเงีย

     
          เมื่อคืนนอนกี่โมงวะเนี่ย!?

          
          เพราะใช้เวลาทั้งคืนในการอ่านโรมิโอกับจูเลียต กว่าจะจบทั้งบทเล่นปาไปเกือบตีสาม แต่ก็เอาเถอะอย่างน้อยก็ยังพอเหลือเวลาให้ยืดเส้นยืดสายสักหน่อย

          
          เดินดุ่มๆไปที่ห้องครัวแล้วเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบเอาขวดน้ำเปล่าออกมา เธอเดินกลับมาที่เดิมก่อนจะเลื่อนประตูกระจกขนาดใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าม่านสีทองที่อยู่ตรงบริเวณโซนรับแขกให้เปิดออก แล้วมุ่งตรงไปที่ระเบียงทันที

          
          สูดหายใจรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า บวกกับการได้เห็นวิวรอบๆ ท้องฟ้าสีครามยามเช้า มันเป็นอะไรที่สดชื่นดีจริงๆ อยู่ชั้นสูงๆมันดีแบบนี้เองสินะ 





          ยืดแขนบิดตัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการสปีดตัวเองในตอนเช้า ก่อนจะยกขวดน้ำดื่มขึ้นมากระดก เชื่อสิการดื่มน้ำในตอนเช้าหลังจากตื่นนอนมันเป็นอะไรที่ดีสุดๆแล้ว 

  
          “ Good morning,baby~ 

          
          น้ำในปากของลีซอลแทบพุ่งออกมาทันทีเมื่อสำเนียงภาษาอังกฤษที่คุ้นหูที่เหมือนจะได้ยินมาได้ไม่นานดังขึ้น เธอหันไปตามต้นเสียง คนตัวสูงที่ยืนพิงระเบียงห้องข้างๆที่อยู่ไม่ไกลนักพร้อมกับโบกมือทักทายและรอยยิ้มที่แสนเจ้าเลห์นั้น

  
          “ Hi Darling~ 


          ดาร์ลิ้งอะไรเล่าหาาไอ้ฝรั่งดองT^T

            
          “ อะไรกันไม่เห็นต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นเลยนี่ ” เขายักไหล่ให้หนึ่งที ก่อนจะเดินมาทางมาทางเธอจนสุดริมระเบียง และดูเหมือนอีกคนทำท่าเหมือนจะปีนระเบียงเพื่อจะข้ามมา นั้นเลยทำให้ลีซอลสติแทบแตก

            
          “ ยะ หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ”  พูดพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อหาอาวุธป้องกันตัว เพราะระยะห่างของช่องว่างระหว่างห้องอยู่ไม่ห่างกันมากนัก มันเลยไม่ใช่เรื่องยากที่คนขายาวๆอย่างเขาจะข้ามมาได้


          ไม่ใช่ขายาวอย่างเดียวนะ ต้องไม่กลัวตายด้วย -0-

       
          “ ถ้านายข้ามมา..นายตายแน่ ” หยิบกระถางต้นไม้เตรียมโยนใส่อีกคนมาขู่เอาไว้ทั้งๆที่มือตัวเองก็ยังคงสั่นอยู่“ ฉันจะโยนใส่นายจริงๆด้วย! 
      

          “ เฮๆ ใจเย็นก่อน  เขายกสองมือขึ้นมาเหมือนยอมแพ้  เพราะท่าทางเด๋อๆด๋าๆของผู้หญิงคนนี้ทำให้จอห์นนี่ต้องหลุดหัวเราะออกมา อยากรู้จังว่าถ้าบอกออกไปว่าต่อให้ยกต้นไม้มาทั้งต้นก็ทำอะไรเขาไม่ได้จะรู้สึกยังไงนะ  
     

          “ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก ” แต่แทนที่เขาจะข้ามมาเขากลับขึ้นไปนั่งที่ขอบระเบียงให้หันหน้ามาทางเธอที่ยืนอยู่ ก่อนห้อยขาลงมาด้วยท่าทางสบายๆ อยากจะถามจริงๆว่าไม่กลัวตกลงไปตายรึไงฟะ-0-

       
          “ แล้วฉันจะเชื่อนายได้ไง   เพราะภาพเมื่อคืนมันยังคงหลอกหลอน ทั้งสีหน้า แววตาเขา มันไม่มีอะไรที่น่าไว้วางใจได้เลยสักนิด ถึงแม้ว่าเขายังไม่ได้ลงมือทำอะไรมากก็เถอะ แต่มาทำแบบนี้กับคนที่พึ่งเจอเนี่ยนะ 

     
          ความรู้สึกเธอมันบอกว่า เขาหนะมันอันตราย!


           เมื่อคืนฉันอาจจะทักทายเธอผิดวิธีไปหน่อย  เธอหรี่ตามองอีกคนด้วยท่าทางไม่ไว้วางใจ วันนี้เลยมาขอแก้ตัว

       
          “ ห้ะ? ”

      
          “ ฉันชื่อ จอห์นนี่ ซอ 


          “ เชื่อเถอะว่าฉันไม่ได้อยากรู้จักนายเลยสักนิด-- 

    
          “ หึ รู้จักฉันไว้หนะดีแล้ว  จอห์นนี่ยกยิ้มมุมปากก่อนแล้วลุกกลับไปยืนที่ระเบียงดังเดิม เขาปลายตามองอีกคนด้วยสายตาที่เจ้าเลห์ ซึ้งนั้นเป็นสิ่งที่ลีซอลไม่ชอบเอาซะเลย และก่อนที่เข้าจะเดินเข้าห้องไป

       
          “ อ้อแล้วก็...

       
          “ อะไรอีกเล่า!! 

       
          “ ตอนกลางคืนถ้าเปิดหน้าต่างทิ้งไว้หน่อยก็ดี ”  เพราะกลิ่นหอมๆนั้นมันคงจะทำให้เขารู้สึกดีได้ไม่น้อย

       
          “ ทำไมนายจะย่องมาห้องฉันรึไง-- 

       
          “ ไม่ต้องห่วงอันนั้นฉันทำแน่ ”

       
          ย๊าา! 

      
            เตรียมใจไว้ได้เลยเพราะเราจะต้องเจอกันบ่อยแน่..ยุนลีซอล :) 


          
          ระ..รู้จักชื่อฉันด้วยเรอะ -[]-





          ลีซอลเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยความไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ ตาฝรั่งนั้นชักจะแปลกคนเกินไปแล้ว ว่าแต่ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆทุกทีที่คุยกันเลยนะ แต่ก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่าอยู่ห่างเขาจะดีที่สุด

     
          อ่า..รู้สึกเหมือนเรื่องวุ่นๆกำลังจะเกิดขึ้นเลยแฮะ 


          ใช้เวลาไม่นานก็จัดการกับตัวเองจนเสร็จ ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มสีเหลืองของโรงเรียนเดินออกมาจากห้องนอน ก่อนจะเดินไปหยิบขนมปังที่ตัวเองปิ้งทิ้งไว้ก่อนหน้าในห้องครัวมายัดเข้าปากทันที หยิบเป้คู่ใจขึ้นมาสะพายไว้ ทั้งๆที่ในปากก็คาบแผ่นขนมปังอยู่ ไม่ลืมที่จะหยิบคีย์การ์ดที่ตั้งอยู่บนโต๊ะติดมาด้วย



ติ้ง~ 

     
          เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ละความสนใจจากสิ่งที่ทำอยู่ ซอลหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อนักเรียนก่อนจะกดเข้าไปในแอพสีเขียว


     Tentenya! : ลีซอลย๊าา 

     Tentenya!  : ทำอะไรอยู่เนี่ยทำไมยังไม่ลงมา 

     Tentenya!  : อย่าบอกนะว่ายังไม่ตื่นอะๆๆๆ

     Tentenya!  : 
                                  

     Tentenya! : ยัยหมี

     Tentenya! : เธอปล่อยให้ฉันรออยู่ข้างล่างนานแล้วนะ T^T



     เห็นอย่างนั้นก็ทำให้หลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ให้กับข้อความที่เพื่อนสนิทชาวไทยส่งมา


     อ่า..น่ารักจริงๆเลย


     Leeseol : จะลงไปเดี๋ยวนี้แหละค่า~


          หย่อนมือถือลงกระเป๋าแล้วหันไปเช็คความเรียบร้อยของตัวเองในกระจก แต่เหมือนว่าจะมีบางอย่างแปลกๆแฮะ มือเล็กคลำไปมาที่บริเวณคอของตัวเองที่มันเหมือนจะโล่งผิดปกติ 

     
          อ่าสร้อยคอฉัน 

     
          หายไปไหนเนี่ย!?

          
          ก้มหาตามพื้นทันทีที่นึกออก วางกระเป๋าเป้ลงก่อนจะลงมือหามันตามห้องต่างๆอีกครั้งอ่า..แต่ดูเหมือนว่าจะไม่พบอะไรเลย พยายามนึกให้ออกตัวเองไปลืมไว้ที่ไหนรึเปล่า แต่เธอไม่เคยถอดมันออกเลยนะ


     รึว่า..


      “ จะหล่นหน้าห้องตาฝรั่งขี้นกนั้น ” บ่นกับตัวเองก่อนจะรีบยัดขนมปังเข้าในปากจนหมด แล้วหยิบสัมภาระเตรียมตัวที่จะออกไปทันที



          ลีซอลแง้มประตูห้องตัวเองออกมาช้าๆก่อนจะชะโงกหน้าออกมาดูลาดเลา จะไม่มีเหตุการณ์เดจาวูซ้ำเหมือนเมื่อคืนอีกเด็ดขาด! ภาวนาให้ตานั้นไม่ออกมาก่อนเหอะนะ คิดดังนั้นเลยออกมาจากห้องก่อนจะก้มหน้าก้มตาหาตามพื้นบริเวณที่ตัวเองอยู่เมื่อคืนอีกครั้ง


          “ อยู่ไหนนะ..อ้ะ!  เเต่เพราะมัวแต่ก้มจนไม่ได้ดูทาง ทำให้ดูเหมือนจะไปชนกับใครบางคน ยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองบุคคลที่พึ่งชนไป 


          ร่างสูงเจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งที่ทำให้ส่วนสูงเธอดูกระจอกงอกง่อยไปเลย ผมสีน้ำตาลเข้มที่ไม่ได้ผ่านการเซทมาแต่อย่างใด เสื้อยืดสีขาวบวกกับกางเกงสามส่วนสีเข้มธรรมดาๆ แต่มันกลับทำให้เขาดูดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ



          “ ขะขอโทษค่ะ.. ” พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ดวงตากลมโตที่ว่างเปล่าบวกความงัวเงียเล็กน้อยของเขาก้มมองมายังยัยเซ่อซ่าที่ไม่ดูทาง แต่ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรกลับไป เธอก็หันกลับไปหาของเหมือนเดิมโดยไม่ได้สนใจคนที่ยืนอยู่ด้านหลังว่าจะว่ายังไง


     
          ขอโทษที่เมินนะ แต่ฉันรีบจริงๆT^T


       

          “ หากระดูกกินอยู่รึไง? ”

     
     
          ...


     
          หะ..ห้ะ กระดูกหรอ -0-


          “ ฉันไม่ใช่หมานะคุณ! ” หันกลับไปโวยวายใส่เขาทันที เธอคิดว่าเขาจะไปแล้วซะอีก เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมีเพียงสายตาเรียบนิ่งที่มองมาแบบไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึกของเขานี่มันอะไรกัน


          อึดอัดนะเฟ้ยย-*-

     
          “ ชนแล้วจะไม่รับผิดชอบกันหน่อยหรอ? ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเรียบนิ่งเอ่ยพร้อมกับใบหน้าหล่อค่อยๆโน้มลงมาอยู่ใกล้ๆในระดับเดียวกันกับอีกคน จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดตรงแก้ม นั้นมันทำให้ลีซอลต้องหดคอหนีทันทีเมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนจู่โจม ความรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณใบหน้านี่มันอะไรกัน


ตึก ตัก ตึก ตัก


อะไรเนี่ยยฮอลลTOT~


          
          แต่นั้นมันทำให้เธอเผลอสบตาร่างสูงอย่างช่วยไม่ได้ แววตาเรียบนิ่ง เย็นชา แต่แปลก นั้นมันกลับทำให้รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก อีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลีซอลรู้สึกแปลกๆเวลามองตาใครสักคน เพียงแต่แววตาคู่นี้มันแตกต่างกับของจอห์นนี่อย่างเห็นได้ชัดเจน
    

          “ รู้ว่าหล่อ แต่ไม่ต้องจ้องกันขนาดนั้นก็ได้นะ ” เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะกลับไปยืนตัวตรงล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองตามเดิม  


          “ นอกจากจะขี้เก็กแล้วยังหลงตัวเองอีก ”  บ่นงึมงัมกับตัวเองก่อนจะเบ้ปากให้กับความมั่นใจของอีกคน ยอมรับเลยว่าเขาหน้าตาดูดีจัดว่าใช้ได้เลย ไหนจะส่วนสูงที่ดูมีเสห์นนั้นอีก ถ้าเห็นเขาที่อื่นเธออาจจะคิดว่าเขาเป็นนายแบบแน่ๆ


           ฉันได้ยินนะ ” น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยมาอีกครั้ง ลีซอลหันขวับไปมองต้นเสียงที่ยืนกอดอกมองเธอพร้อมกับสายตาดุๆที่ดูเหมือนกำลังคุกคาม


          
          “ ปะไปดีกว่า ” ทำไม่รู้ไม่ชี้อแล้วเดินออกมาทันที เอาเถอะถ้าไม่หล่นอยู่ข้างนอก มันก็ต้องหล่นอยู่ในห้องแหละน่า อีกอย่างขืนช้ากว่านี้เธออาจจะโดนเตนล์ง้าบหัวเอาก็ได้


     
     
          “ หาไอนี้อยู่..งั้นหรอ ” สองเท้าหยุดชงักทันทีก่อนจะหันไปมองด้านหลัง สร้อยล็อคเกตสีเงินที่ถูกสลักตกแต่งด้วย ลวยลายดอกไม้เป็นวงกลมสวยงาม ถูกชูขึ้นมาในมือของบุคคลที่เธอพึ่งคุยด้วยเมื่อครู่ ลีซอลเบิกตากว้างทันทีที่เห็นมัน ก็นั้นมันสร้อยของเธอนี่ ไม่รอช้าก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาร่างสูง มือเล็กยื่นออกไปเพื่อจะหยิบมัน แต่ก็ถูกชักกลับไปเหมือนกลั่นแกล้ง

     
          “ นั้นสร้อยฉัน ขอเถอะ ”  อ้อนวอนเขาก่อนจะเอื้อมมือไปแย่งอีกครั้ง แต่สร้อยกลับถูกอีกคนชูมันให้สูงขึ้นไปอีก ซึ่งคนเตี้ยๆอย่างลีซอลต่อให้กระโดดยังไงไม่มีทางที่จะแย่งเอามาได้


          ทำอะไรของคุณเนี่ย เอาของฉันคืนมานะ!  ลีซอลยังคงกระโดดเอื้อมไปเพื่อหยิบมัน แม้มันจะไม่ถึงก็เถอะ และดูเหมือนใบหน้าที่ยู่ด้วยหงุดหงิดของคนตัวเล็ก มันกลับดูน่ารักมากในสายตาเขา นั้นมันทำให้เขาพอใจอยู่ไม่น้อยที่ได้แกล้งอีกฝ่าย

     
          “ หยุดแกล้งกันสักที ย๊าส์! ฉันต้องไปโรงเรียนนะ! ” 


          “ ชู้ว อย่าเสียงดังสิ ”  เขาใช้นิ้วแตะลงบนริมฝีปากบางของอีกฝ่าย “ แล้วอีกอย่างฉันน่าจะแก่กว่าเธออยู่หลายปีฉะนั้นกรุณามีหางเสียงด้วยครับ  ร่างสูงยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาแอบเห็นคนตรงหน้าโกรธจนหน้าขึ้นสี คิ้วที่แทบจะขมวดกันเป็นปม ไหนจะปากเล็กๆที่ส่งเสียงออกมาด่าได้เขาแทบทุกนาที บอกแล้วยัยนี้น่าแกล้งชมัด..

          
          “ คุณนี่มัน.. ”  พูดพลางจับมือของอีกฝ่ายแล้วสบัดมันออก


          “ ถ้าอยากได้คืน...   เขาลากเสียงยาวพลางทำท่าครุ่นคิด เอาเถอะไม่ว่าตอนนี้เขาจะให้ทำอะไรก็ทำๆไปก่อนละกัน ลีซอลหรี่ตามองรอคำตอบจากอีกฝ่าย


          “ คิดไม่ออก เอาเป็นว่าค่อยบอกก็แล้วกัน  



          ห้ะ=0=


          ร่างสูงหันมายักคิ้วใส่ลีซอลที่ยืนอยู่ เขาเก็บสร้อยนั้นลงกระเป๋ากางเกงตัวเองก่อนจะปล่อยให้ลีซอลยืน
เอ๋ออยู่อย่างนั้นไม่ทันให้เธอได้พูดอะไรเขาก็ชิ่งตรงดิ่งไปยังลิฟท์ที่อยู่ไม่ไกลจากที่เมื่อกี้มากนัก รอไม่นานลิฟท์ก็ถูกเปิดออก

          
          “ เฮ เดี๋ยวสิคุณ...”   ลีซอลวิ่งตรงไปหน้าลิฟท์แต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้ว ร่างสูงหันมาบอกอะไรบางอย่างก่อนที่ลิฟท์จะปิดลง



          “ ฉันชื่อ จีฮันซล จำไว้ด้วยละ :) ” 







Hanlim international of High School 

          หลังจากที่เข้ามาในห้องเรียนได้ไม่นานตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่อาจารย์ยังไม่เข้าสอน ช่วงเวลาแห่งจับกลุ่มการคุยกันของเด็กนักเรียนในตอนเช้าก็ได้มาถึง ลีซอลนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนโต๊ะประจำแถวหลังสุดโดยมีเพื่อนชาวต่างชาติของเธอนั่งอยู่ข้างๆ 

           
          “ เธอจะบอกว่าเห็นตาเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงงั้นหรอ? แทบัก! ”   เตนล์ทำท่าตกใจมากทันที่เธอเล่าจบ ลีซอลตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดในเตนล์ฟัง รวมถึงเรื่องที่เธอเห็นและได้ยินอะไรแปลกๆ และดูเหมือนเขาก็เป็นฝ่ายรับฟังได้ดีเลยทีเดียว
          

          “ อื้อ ฉันว่าฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ”  ลีซอลตอบอย่างเนือยๆแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที ให้ตาย เหนื่อยเป็นบ้าเลย นี่ขนาดยังไม่ได้เริ่มเรียนนะ ก็ดันเจอเรื่องปวดหัวแต่เช้าซะนี่

           
          “ แล้วที่เธอบอกว่าเหมือนจะอ่านความคิดเข้าได้เพียงแค่จ้องตาหรอ คือไงอะ ประมาณว่ามองตาก็รู้แล้วว่าเขาเป็นยังไงงี้ป่าวอะ? ” 

           
          “ อื้อ..  ” เธอตอบกลับเตนล์ที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยทั้งๆที่ยังฟุบหัวอยู่กับโต๊ะ รู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย ง่วงนอนชมัด แต่ไม่นานก็รู้สึกเหมือนมีแรงดึงให้เธอลุกขึ้นนั่งตามเดิม เตนล์ดึงแขนลีซอลเบาๆก่อนที่มือทั้งสองข้างของเขาจะมาจับล็อคที่แก้มของเธอไม่ให้หันไปไหน

           
          “ ทำอะไรเนี่ย ~”   ลีซอลยู่ปากขมวดคิ้วใส่เขาด้วยความงัวเงีย 
           

          “ มองตาฉันดิ ” 
           

          “ หื้อ? ” 


          “ แล้วบอกฉันมาว่าฉันรู้สึกยังไง ” 


           “ ... ”  เตนล์ยังคงล็อคหน้าของเธอให้มองเขาเพียงคนเดียว สายตาทั้งสองคนสบกันโดยเลี่ยงไม่ได้ เตนล์จ้องมองเธอย่างมีความหวัง ซอลมองเข้าไปในดวงตากลมโตน่ารักนั้นตามที่เขาบอก ทั้งสองคนจ้องตากันสักพักจนเตนล์เป็นฝ่ายพูดออกมา


           “ เห็นอะไรมั้ย? ”  


           “ อื้อ ไม่อะ ” ลีซอลสายหัวให้เตนล์เบาๆ นี่เขากำลังพิสูจน์ใช่มั้ยว่าเธอสามารถมองเห็นจริงรึเปล่า ซึ่งคำตอบมันก็ชัดเจน คือเธอมองไม่เห็นอะไรเลย มันก็แค่แววตาปกติธรรมดาๆคู่หนึ่ง ซึ่งความรู้สึกมันต่างกับตอนที่เห็นของจอห์นนี่และฮันซลอย่างเห็นได้ชัด 


          อะไรกันวะเนี่ย =0=   


          ฮ่าๆ ฉันว่าแล้ว เธอต้องอ่านหนังสือเยอะไปแล้วแน่ๆ   เตนล์ยิ้มเจือนๆก่อนจะปล่อยมือจากแก้มอีกคน


          “ ฉันก็ว่างั้นแหละ เฮ้อ..  ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะตามเดิม


               ขอโทษนะค้าาจารย์ฮีชอล แต่วันนี้หนูเรียนไม่ไหวแล้วเจรงๆ TOT~


          “ เอาละนั่งที่ค่ะ คุณหนูๆทั้งหลาย   เสียงจากอาจารย์ประจำชั้นที่พึ่งเดินเข้ามาเรียกความสนใจจากเหล่านักเรียนที่จับกลุ่มคุยกันอยู่ได้เป็นอย่างดี ทุกคนค่อยๆสลายตัวและกลับไปนั่งที่ตัวเองตามคำสั่ง

 
          “ ก่อนจะเริ่มเรียนคาบอาจารย์ฮีชอล วันนี้ครูมีเรื่องมาแจ้งนิดหน่อยจ่ะ   อาจารย์ฟานี่ หรือที่เด็กนักเรียนส่วนใหญ่เรียกว่า เจ๊ทิฟ อาจารย์สอนภาษาอังกฤษสาวสวยประจำโรงเรียน ดีกรีนางแบบเก่า ว่าพลางยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ทำเอาเด็กนักเรียนชายในห้องเคลิ้มไปตามๆกัน 


          “ วันนี้จะมีเพื่อนใหม่ของเราย้ายเข้ามาเรียนด้วยเป็นวันแรก ฉะนั้นทำตัวให้เฟรนลี่เอาไว้นะจ้ะ   อาจารย์ฟานี่ว่าพลางหันไปกวักมือเรียกคนที่อยู่ข้างนอกให้เข้ามา


          ม่นานชายหนุ่มเจ้าของรูปร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีดำเงา เจ้าของผิวขาวดุจน้ำนมที่ตัดกับสีชุดนักเรียนอย่างเห็นได้ชัดค่อยๆเดินเข้ามา สร้างความสนใจให้กับนักเรียนในห้องได้ดีเลยทีเดียว ทุกสายตาจับจ้องไปยังบุคคลที่พึ่งเข้ามาใหม่ โดยเฉพาะนักเรียนหญิงส่วนใหญ่ถึงกับส่งเสียงกรี้ดออกมา


          ร่างสูงเดินมาหยุดที่หน้าห้องที่เป็นจุดรวมความสนใจ อาจารย์ฟานี่ผายมือให้เขาพลางเป็นการบอกให้แนะนำตัว


          “ ผม จองแจฮยอน ยินดีที่ได้รู้จัก...ครับ   เขาแนะนำตัวพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ทำเอาคนนักเรียนหญิงในห้องถึงต้องร้องโอดโอยออกมา


          ลีซอลที่เหมือนจะพึ่งได้สติ ค่อยๆผงกหัวตัวเองขึ้นมาจากโต๊ะ สายตางัวเงียค่อยๆๆโฟกัสภาพบุคคลที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาที่ยืนอยู่หน้าห้อง แต่เหมือนว่าเธอจะถูกสายตาเขามองมาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มสดใสแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอทันที ลีซอลชงักไปเล็กน้อย เธอละสายตาจากเขาก่อนจะเปลี่ยนไปหันมองนอกหน้าต่างแทน

         


           อีกแล้ว ความรู้สึกแปลกๆอีกแล้ว


           
          “ ไปหาที่ว่างนั่งได้เลยจ่ะ”  แจฮยอนเดินเข้าไปตามคำสั่งของอาจารย์ เขาเดินตรงไปที่โต๊ะว่างหลังห้องแถวกลาง ที่อยู่ถัดจากเตนล์ไม่มากนัก โดยมีเพียงช่องว่างระยะทางเดินที่กั้นอยู่


           เอาละดูแลเพื่อนใหม่ด้วยนะ อ้อลืมบอกไปคาบหน้าครูจะสอบนะคะ อ่านหนังสือกันมาด้วยละ see ya~  
อาจารย์ฟานี่พูดจบก็เดินออกไปจากห้องทันที เหลือแต่เพียงเหล่าเด็กนักเรียนที่ร้องโอดโอยออกมา

       

          “ ให้ตายข้อสอบเจ๊ทิฟต้องโหดเหมือนคราวก่อนแน่ๆ ”   เตนล์บ่นขมุบขมิบพลางหันไปหาคนที่นั่งข้างๆที่ดูเหมือนวิญญาณจะออกจากร่างไปแล้ว เตนล์เดาได้ไม่ยากว่าทำไมเธอถึงมีสภาพงัวเงียแบบนี้ ก็คงจะอ่านหนังสือจนอดหลับอดนอนตามเคย 

          

          ลีซอลเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือมาก บางครั้งยัยนี้ก็คึกเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องสมุดทั้งวัน เธอติดท็อปนักเรียนเรียนดีอันดับต้นๆของโรงเรียนด้วย แต่มีหลายคนสงสัยว่าทำไมเธอถึงนั่งหลังสุด ไม่นั่งแถวหน้าๆเหมือนพวกเด็กเรียนคนอื่นๆ เรื่องนี้เตนล์บอกได้เลยว่า


          ก็เพราะยุนลีซอลชอบแอบหลับในห้องเรียนไง==


          แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เคยทำให้เธอสอบตกเลยสักครั้ง ซึ่งนั้นมันเป็นสิ่งทำให้เตนล์อิจฉาสุดๆไปเลย


        
          “ ฉันว่าเธอไปล้างหน้าล้างตาหน่อยดีกว่า สภาพงี้เรียนไม่ไหวแหงๆ ”  ลีซอลพยักหน้าหงึกๆก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วตรงดิ่งไปยังห้องน้ำทันที 



              
             
          “ ปิดตอนไหนกัน--   บ่นอย่างอารมณ์เสียทันทีเมื่อมาถึง ก็หน้าห้องน้ำดันมีป้ายปิดปรับปรุงทำความสะอาดใหญ่ซะนี่ ตัดสินใจเดินออกมาจากตรงนั้นก่อนจะมุ่งตรงไปที่ห้องน้ำที่ใกล้สุดของอีกชั้นนึงแทน

      
          คนตัวเล็กเดินจ้ำอย่างระมัดระวังเพราะพื้นห้องน้ำมันค่อนข้างมีน้ำขัง ห้องน้ำชั้นนี้ไม่ค่อยมีนักเรียนมาใช้มากนัก ก็เลยไม่ได้มีการทำความสะอาด เพราะมันเป็นห้องน้ำเก่า แล้วอีกอย่างไฟในนี้ก็ดันเสียไปหลายตัวแล้วด้วย เว้นซะแต่พวกนักเรียนที่ขี้เกียจจะลงไปเข้าชั้นล่าสุดอย่างเธอที่จะมาใช้ = =


กุกกัก  กุกกัก 


          ลีซอลรีบตรงดิ่งมาอ่างล้างมือทันที แต่ไม่ทันที่จะเปิดก็อกน้ำ เสียงไม่พึงประสงค์ก็เล็ดลอดมาจากห้องน้ำห้องสุดท้ายทันที มันทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับใจน้อยๆที่มันเริ่มสั่น ที่นี่ไม่มีใครเลยนอกจากเธอคนเดียว


          จู่ๆภาพในหนังสยองขวัญก็ฝุดขึ้นมาในหัวอีกแล้ว ห้องน้ำเก่าๆ กับไฟสลัวติดๆดับๆ

     
          ไม่ใช่หรอกม้าง กลางวันแสกๆนะTOT


          ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าค่อยๆย่องเบาๆไปหยุดที่ผนังใกล้ๆกับจุดที่ได้ยินเสียง เพราะความอยากรู้อยากเห็นเธอค่อยๆชโงกหัวออกไปดูช้าๆ และภาพตรงหน้าที่ทำเอาเธอเกือบช็อคไป


          เด็กนักเรียนผู้หญิงตัวซีดเซียวกำลังอยู่ในอ้อมแขนร่างสูงในชุดนักเรียนเหมือนกับเธอ เขากำลังใช้ปากดูดดื่มเลือดจากคอขาวของอีกคนอย่างหืดกระหาย ร่างสูงผละมันออกมา นั้นมันทำให้เธอห็นเขี้ยวแหลมที่ชุ่มไปด้วยเลือดที่โผล่ออกมาจากปากของเขา
         

           ลีซอลยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ลมหายใจของเธอตอนนี้มันผ่อนออกมาอย่างไม่เป็นจังหวะ มือไม้มันสั่นไม่หมด เธอรีบหันกลับมาอย่างเร็วไวไม่สามารถทนดูภาพข้างหน้านี่ได้อีกต่อไป


ตัวอะไร...



เอี๊ยด

          
          เสียงรองเท้าผ้าใบของเธอที่มันเผลอไปเสียดสีกับพื้นน้ำจนเกิดเสียงดัง ลีซอลเม้มปากแน่นทันที ในหัวคิดอยู่แค่ว่าให้สิ่งที่เธอเห็นเป็นแค่ความฝัน แต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะไม่รับฟังความคิดของเธอซะเลย ไม่ทันทีเธอจะได้ออกไป ร่างสูงเจ้าของคมเขี้ยวแหลมก็มายืนดักไว้ตรงหน้า ลีซอลเบิกตากว้างไม่แม้แต่กระทั่งจะเงยหน้าไปมองเขา ขาเธอมันไม่มีแม้แรงจะก้าวเดินต่อ


          ร่างสูงแสยะยิ้มอย่างพอใจ ไม่น่าเชื่อว่าคนตรงหน้าเขาจะกลิ่นหอมยั่วยวนขนาดนี้ แปลกที่อยู่โรงเรียนเดียวกันทำไมเขาไม่เคยเจอเธอสักครั้ง


          “ ยะ อย่าเข้ามานะ...” ร่างบางสั่นระริก เท้าค่อยๆถอยกรูดไปด้านหลังช้าๆเมื่ออีกฝ่ายค่อยๆเดินเข้าใกล้ๆ เท้าเล็กหยุดลงอีกครั้งเมื่อแผ่นหลังตอนนี้มันติดกับผนังเหมือนกับเจอทางตัน 


         “ หึ จนมุมแล้วสินะ ” 

         “ ... ”

            ร่างสูงแสยะยิ้มร้ายก่อนจะใช้มือข้างนึงเท้ากับผนังไว้เพื่อไม่ให้ลูกแมวที่สั่นกลัวตรงหน้าเขาหนีไปได้ เขาก้มลงมาสูดหายใจรับกลิ่นหอมๆจากซอกคอขาว มันทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนีทันที ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเลื่อนไปกระซิบบางอย่างข้างหูเธอแทน

          เธอทำฉันค้าง..ต้องรับผิดรอบนะ
          
          “ !!! ”   ตัวลีซอลแข็งทื่อทันทีที่ได้ยิน เขายกยิ้มอย่างพอใจ มือหนาค่อยๆลูบไล้ตามกรอบหน้าของอีกฝ่ายก่อนจะลากมาถึงบริเวณซอกคอขาว ลีซอลหลับตาแน่นด้วยความกลัว หัวใจของเธอตอนนี้มันเต้นเหมือนจะหลุดออก มือทั้งสองกำกระโปรงนักเรียนแน่นจนตอนนี้มันยับยู้ยี้ไปหมด แต่ไม่ทันเขี้ยวหนาเริ่มโผล่ออกมาเตรียมที่จะดื่มด่ำเลือดอันแสนหอมหวานนั้น...
          


          “ ถ้าคิดจะทำอะไรชั่วๆอีกละก็หยุดไว้ตรงนั้นได้เลย นากาโมโตะ ยูตะ 

 

          เสียงบุคคลที่สามแทรกขึ้นมาทำให้ยูตะที่กำลังจะชิมรสของหวานของเขาต้องหยุดชงัก บ้าชิบ.. เขากำลังหิวอยู่แท้ๆ นั้นจำเป็นให้เขาต้องผละออกจากเธอไปอย่างดื้อๆ ลีซอลที่หลับตาปี๋ค่อยๆเปิดตาขึ้นมาช้าๆ เมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มผละออกไป เธอรู้โล่งใจขึ้นมาทันทีที่ดูเหมือนว่าจะมีใครสักคนมาช่วยเธอแล้ว

          

          ดวงตาคมของยูตะหันไปมองตามต้นเสียงทันที รอยยิ้มร้ายปรากฎบนใบหน้า ทันทีที่เห็นบุคคลที่ยืนอยู่ไม่ไกล ร่างสูงที่เหมือนจะคุ้นหน้าคุ้นตาดีสำหรับเขา ยูตะใช้สายตาสำรวจอดีตเพื่อนรักที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มเดียวกันกับเขา

 

          เขาไม่แปลกใจที่เจอ 


          แต่แค่ไม่คิดว่าจะกล้ามาเรียนที่นี่ 



          ดี นับว่าใจกล้าดี



          “ ไม่เจอกันนานนึกว่าตายไปแล้วซะอีก จองแจฮยอน ไม่สิ เจย์  :)   คำทักทายที่ดูเหมือนจะไม่เข้าหูของยูตะถูกเอ่ยออกมา เขาเหยียดยิ้มให้แจฮยอนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก สายตาที่ยูตะมองไปยังเขายังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน สายตาแห่งความสมเพชและความเกลียดชัง ใช่ ยูตะเกลียดคนตรงหน้ายิ่งกว่าอะไรดี อาจเพราะแจฮยอนเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขาเป็นยังไง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสองคงจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง 

 


          จนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเป็นฝ่ายหายไปจากโลกนี้

 


          ได้ยินดังนั้นทำให้แจฮยอนต้องแค่นหัวเราะออกมา แกก็รู้ว่าฉันมันพวกหนังหนา อีกอย่าง.. เขาค่อยๆสาวเท้าเข้ามายืนใกล้ๆกับยูตะ อยู่ให้แกเกลียดเล่นๆดูท่าจะสนุกกว่าเยอะ 



          “ เหอะ โครตสำคัญตัวเองเลยหวะ  



          ร่างของลีซอลที่ดูเหมือนจะถูกร่างของอีกคนบังไว้มิด ค่อยๆเขยิบตัวออกมาจากด้านหลังของยูตะช้าๆ ทำให้เธอเห็นบุคคลที่พึ่งมาได้ไม่นาน จองแจฮยอน? เด็กใหม่คนนั้น.. 

           

          คิ้วขมวดเข้าหากันทันที เกิดความงุนงงในหัวของเธอไปตีกันมั่วไปหมด แค่ยูตะคนเดียวก็ทำเธอปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ไหนจะคำพูดที่ดูลับลมในของแจฮยอนที่ดูเหมือนจะรู้จักกับอมนุษย์ข้างๆเธออีก


          แจฮยอนละสายตาจากคนตรงหน้าก่อนจะมาเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างยูตะ แววตาของเธอมันบ่งบอกว่าเธอกำลังกลัวยูตะมากแค่ไหน แววตาหวาดกลัวที่พยายามส่งขอความช่วยเหลือจากเขา และแน่นอนแจฮยอนรับรู้ดี



          “ ปล่อยเธอซะ เธอไม่ใช่เหยื่อของแก  แจฮยอนพูดเสียงเรียบแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะดูชอบใจเข้าไปใหญ่ ยูตะเหลือบมองหญิงสาวอีกครั้งก่อนที่มือหนาจะยื่นออกไปโอบไหล่เล็กของอีกคนแล้วดึงเข้ามาประชิดตัว



          “ ลูกแมวหลุดมาในถ้ำเสือทั้งทีแกคิดว่าฉันจะปล่อยไปง่ายๆหรอวะ   ยูตะยกยิ้มร้าย มือใหญ่ที่โอบไหล่คนตัวเล็กค่อยๆไล่สัมผัสกับแขนนวลของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ เพียงแค่นั้นมันทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว

 

          “ โดยเฉพาะลูกแมวที่น่าขย้ำขนาดนี้.. ยูตะเอียงคอมากระซิบข้างหูเธออย่างแผ่วเบา  “คงปล่อยไปไม่ได้แล้วหวะลีซอลเม้มปากแน่น เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางทันทีที่ถูกแววตาอันแสนเจ้าเล่ห์ของยูตะจ้องมองมา

 

          “ อ้ะ!  ไม่ปล่อยให้ยืนอยู่นาน แจฮยอนรีบดึงมือหญิงสาวออกมาจากตรงนั้นทันที เขาดึงเธอให้ไปหลบด้านหลัง นั้นมันทำให้เธอตกใจเล็กน้อย แต่เธอเลือกที่จะไม่ขัดขืน เธอยอมมาหลบหลังแผ่นหลังกว้างแต่โดยดี ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรืออะไรแต่เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา...

 

          “ โทษทีหวะ แต่ฉันปล่อยให้แกทำอะไรเธอไม่ได้ 


          “ ... 


          “ ไม่สิ แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอด้วยซ้ำ 


           น้ำเสียงจริงจังของแจฮยอนทำให้ยูตะต้องขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เขาแค่ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีความสำคัญกับแจฮยอนนัก แต่นั้นใครสนกันละ.. ดีซะอีก ยิ่งเธอมีความสำคัญกับแจฮยอนมากเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้เขาอยากได้เธอมามากเท่านั้น


          “ เหอะ เอาเถอะหวะ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะใช้กำลังกับใครซะด้วยสิ  เอาเป็นว่า... ยูตะขยับฝีเท้าเข้ามาใกล้อีกคน แจฮยอนไม่ตอบอะไร พลางรอฟังประโยคต่อไปที่เขาจะพูด 

    

          “ ดูแลคนของแกให้ดีแล้วกัน เผลอเมื่อไหร่.. ตาคมของยูตะจ้องไปยังหญิงสาวที่หลบอยู่ด้านหลังแจฮยอน มันทำให้เธอต้องหลบสายตาเขาทันที “ ยัยนี้เสร็จฉันแน่  


          ทิ้งไว้แค่นั้น ก่อนที่เขาจะเดินออกไป หญิงสาวที่หลบอยู่หลังแจฮยอนค่อยๆชะเง้อหน้าออกมาดูว่าเขาไปแล้วจริงๆ ลีซอลถอนหายใจออกมาด้วยความโล่ง เกือบไปแล้วมั้ยละยุนลีซอล สาบานได้ว่าต่อจากนี้เธอจะไม่มาเข้าห้องน้ำชั้นนี้อีกเด็ดขาด!!!



          และเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก เท้าเล็กค่อยๆเดินไปดูผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อของยูตะคนเมื่อครู่ หวังว่าเธอจะยังไม่เป็นอะไร แต่ภาพตรงหน้ามันทำให้ลีซอลก้าวขาแทบไม่ออก ผิวของเธอคนนั้นซีดเผือกจนเห็นเส้นเลือดเต็มไปหมด ริมฝีปากซีดขาวจากการขาดเลือด มือเท้าหยิกงอ และเลือดจากแผลที่ต้นคอเธอยังคงไหลอยู่ซิบๆ...



           แต่จู่ๆเธอรู้สึกเหมือนภาพตรงหน้ามันมืดมิดไปโดยฝีมือจากใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง มือหนาของแจฮยอนทาบลงปิดตาหญิงสาวทันทีเพื่อไม่ให้เธอเห็นภาพพวกนี้ เขาใช้มือข้างที่ว่างจับไหล่เล็กให้หมุนไปอีกทาง


          “ จะไปดูทำไม 

          

          “ ... 

          

         “ เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ 

        

         

          “ คือ.. ธะ เธอ ตะตายแล้วหรอ   ทันทีที่มือของแจฮยอนค่อยๆผละออก คนตัวเล็กก็กลับหลังหันไปหาเขาทันที น้ำเสียงของลีซอลสั่นคลอน ถ้าให้พูดถึงสภาพจิตใจเธอตอนนี้มันแย่ไปหมดแล้ว เห็นสิ่งที่ไม่ควรจะเห็นมากมาย ภาพบางภาพที่ทำเอาเกือบช็อคไปหลายรอบ ไหนจะเรื่องสัตว์ประหลาดนั้นอีก เขาคนนั้นเป็นตัวอะไร แวมไพร์งั้นหรอ... นี่มันจะบ้าเกินไปหน่อยแล้ว!! 


          “ ยังหรอก 

          

          “ ... 

          

          “ แค่โดนสูบเลือดเยอะไปหน่อย 

          

          “ ... 

          

          “ อีกไม่นานก็คงกลับมาเป็นปกติ 


          ลีซอลถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งโผลง รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยที่เธอคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ในใจจะยังแปลกใจอยู่หน่อยๆก็เถอะว่าทำไมโดนขนาดนี้แล้วยังมีชีวิตอยู่ ลีซอลละความสนใจจากหญิงสาวเคราะห์ร้ายพลางเหลือบมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า และเหมือนว่าจะทำให้เธอนึกอะไรบางอย่างออก นั้นมันทำให้เท้าเล็กถอยออกห่างจากร่างสูงทันที เพราะท่าทางของเธอนั้นมันทำให้แจฮยอนต้องขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

         

           “ เป็นอะไรของเธอ? 

          

          “ นะนาย.. 

          

          “ ...? 

          

          “ ปะเป็นแบบนั้นรึเปล่า...  ฉะฉันหมายถึงเป็นแบบยูตะรึเปล่า..” ท่าทางหวาดกลัวของเธอแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่แปลกใจหรอกที่เธอจะสงสัยแบบนั้น แต่ให้ตายเถอะ ไม่เห็นจะต้องทำท่ากลัวขนาดนั้นเลยนี่-0- เขาเป็นคนช่วยเธอไว้แท้ๆ น่าน้อยใจชมัด เหอะ! 


          “ นี่ฉันเป็นคนช่วยเธอไว้นะ จะกลัวอะไรอีก? 

          

          “ ก็ฉันกลัวนี่ ให้ตายเถอะ... แล้วสรุปนายไม่ได้เป็นแบบนั้นใช่รึเปล่า? ฉันไว้ใจนายได้ใช่มั้ย? ” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ฝ่ายคนตัวสูงไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะโน้มลงมาจนสายตาทั้งคู่ในระดับเดียวกัน คนตัวเล็กหดคอหนีการจู่โจมของอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ 


          “ ตอนที่เธอมองตาฉัน เธอเห็นอะไร ” 

          “ ... 

          “ เธอรู้สึกยังไง 

          “ ... 

          “ เชื่อในความรู้สึกของเธอสิ  

          “ ... 

          “ นั้นคือคำตอบ  


          เพราะคำพูดของแจฮยอนทำให้ลีซอลต้องหยุดนิ่งอย่างช่วยไม่ได้ เธอจ้องมองไปที่นัยน์ตากลมคู่สวยของอีกฝ่าย ความรู้สึกคุ้นเคย โหยหาและอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกับดวงตาคู่นี้มีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธออยากจะจ้องมองมันไปนานๆ ความรู้สึกแปลกๆที่เธอเองบอกไม่ถูกและก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร 


          และนั้นทำให้เธอมั่นใจว่าสิ่งที่เธอเห็นและรู้สึกตั้งแต่เจอกับจอห์นนี่ ฮันซล ยูตะ หรือแม้กระทั่งแจฮยอนเองมันไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดหรือจินตนาการไปเอง 


          เรื่องพวกนี้มันคืออะไร?


          แล้วแจฮยอนเขารู้ได้ยังไงกัน..



          โป๊ก!

           

          “ กลับห้องเรียนไปได้แล้วยัยบ๊อง   แจฮยอนยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นปฎิกริยาอีกฝ่าย กำปั้นหนายกขึ้นมาเคาะที่หน้าผากมนของอีกฝ่ายที่ยืนเหม่ออยู่เบาๆเพื่อเป็นการเรียกสติก่อนที่ตัวเขาเองจะผละออกไป ลีซอลที่เหมือนสติจะกลับมาหน่อยๆหลับตาพลางสบัดหัวเบาๆเพื่อไล่ความคิดของตัวเองออกไป

          ไม่ทันที่เธอจะได้ถามหรือพูดอะไรที่ค้างคาใจอยู่มากมาย แจฮยอนก็เดินออกไปก่อนซะแล้ว เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบายๆ แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องน้ำก็ไม่ลืมที่หันมาบอกอะไรบางอย่าง


           “ ไปได้แล้ว เพื่อนเธอจะลงแดงตายอยู่แล้วที่เธอหายไป 

          

           “ ห้ะ? 

          

           “ เตนล์หน่ะ เขาดูเป็นห่วงเธอมากเลยนะ ” ทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะเขาจะเดินออกไปเหลือแต่ลีซอลที่ยังคงยืนเอ๋อ อยู่ตรงนั้น 


          “ เตนล์งั้นหรอ?  ปากเล็กบ่นพึมพำเบาๆและเหมือนสมองจะพึ่งนึกอะไรได้บางอย่างออกทำให้เธอร้องออกมาอย่างตกใจ นี่เธอออกมาจากห้องเรียนนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย? ลีซอลล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมขึ้นมาดู เธอพึ่งจะสังเกตว่าเป็นเตนล์ส่งข้อความมาหาเธอแบบรัวๆ ไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนเลยแฮะ คนตัวเล็กเลื่อนดูเวลาที่ปรากฎบนหน้าจอ นี่เธอสายมายี่สิบนาทีแล้วหรอเนี่ย? แทบจะไม่ต้องนึกถึงหน้าอาจารย์ฮีชอลตอนนี้เลย...


          ตายแน่ๆลีซอลเอ้ยยย









Tentenya! : ฉันไม่อยากปล่อยเธอให้กลับคนเดียวเลยจริงๆนะ 

 Leeseol : ฉันกลับเองได้น่า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก

Tentenya! : งั้น.. ถึงห้องแล้วอย่าลืมทักมานะ

 Leeseol : โอเค~   


          มือเล็กกดล็อกมือถือก่อนจะหย่อนมันลงในกระเป๋าเสื้อคลุมยูนิฟอร์มของโรงเรียนดังเดิม วันนี้ดูเหมือนจะโดดเดี่ยวกว่าทุกวันเลยแฮะ ปกติเธอจะมีเตนล์ที่คอยกลับบ้านเป็นเพื่อนอยู่ตลอดทุกวัน แต่ดูเหมือนวันนี้เขาจะมีธุระกับที่บ้านนิดหน่อยทำให้ต้องรีบกลับตั้งแต่โรงเรียนยังไม่เลิกเลยด้วยซ้ำ 


          ตอนนี้ลีซอลได้พาตัวเองมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน จริงๆเธอเลือกจะเดินกลับก็ได้เพราะคอนโดเธอเองก็ไม่ได้ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่ แต่เนื่องด้วยเวลาตอนนี้ที่มันเกือบจะทุ่มนึงแล้ว บวกกับท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงทุกทีๆคิดว่าการเดินกลับคนเดียวในเวลาแบบนี้คงจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่มั้ง


          สาเหตุที่ทำให้เธอกลับบ้านช้าแบบนี้ก็คงหนีไม่พ้นอาจารย์ฮีชอล เพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าที่ทำให้เธอเข้าห้องเรียนสาย เลยถูกทำโทษให้ไปทำความสะอาดโรงยิมของโรงเรียน และแน่นอนผู้ร่วมชะตากรรมของเธอก็คือจองแจฮยอน เขาก็โดนทำโทษด้วยเหมือนกัน แต่หลังจากทำความสะอาดทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเขาก็หายไปเลย ไม่ทันที่จะได้คุยอะไรกันด้วยซ้ำ เขาก็หายไปแล้ว...  


          แปลกคนจริงๆแฮะ



          ตอนนี้ดูเหมือนฝนจะเริ่มตกลงมาหน่อยๆแล้ว โชคดีหน่อยที่ตอนนี้ป้ายรถเมล์เวลานี้ยังพอมีคนอยู่บ้าง บวกกับคนส่วนใหญ่ที่เข้ามาหลบฝน ทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่อย่างน้อยเธอไม่ได้อยู่คนเดียว 


          ไม่นานรถบัสคันโตก็มาจอดอยู่ด้านหน้า ลีซอลรีบสาวเท้าขึ้นไปบนรถอย่างรวดเร็วทันที เธอตรงดิ่งไปนั่งที่เก้าอี้แถวยาวหลังสุดริมหน้าต่างที่ยังคงว่างอยู่ ก่อนจะหยิบหูฟังขึ้นมาฟังเพลงที่เธอมักชอบทำเป็นประจำตอนนั่งรถ


          “ รอด้วยครับๆ  เสียงเด็กผู้ชายคนนึงดังมาแต่ไกลก่อนจะขึ้นมาบนรถบัสที่กำลังจะเคลื่อนตัวออกไปจากเฉียดฉิว ลีซอลรู้สึกถึงเบาะข้างๆเธอที่มันยวบลงนิดหน่อยเพราะมีบุคคลที่พึ่งมานั่งลงข้างๆเธอ ถึงเธอจะใส่หูฟังอยู่ แต่ก็ยังคงได้ยินเสียงหอบหายใจของคนข้างๆที่ดังขึ้นเป็นระยะๆที่ดูเหมือนยังคงเหนื่อยอยู่ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆเมื่อตีกับกลิ่นเหงื่อของเขาแล้วมันไม่ได้ทำให้รู้สึกเหม็นเลยสักนิด กลับกันมันออกจะรู้สึกดีอีกต่างหาก


           ลีซอลไม่ได้หันไปมองว่าเขาเป็นใคร แต่ก็พอจะรู้ว่าเขาใส่ชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนเดียวกับเธอ แถมยังถือลูกบาสติดมือมาอีกต่างหาก


          คงเป็นพวกเด็กที่มาซ้อมบาสหลังเลิกเรียนละมั้ง


          ดูท่าทางวันนี้ฝนตกรถคงจะติดน่าดูตอนนี้เธอเลยของีบสักแปปแล้วกัน เหนื่อยชมัดกว่าจะทำความสะอาดโรงยิมเสร็จก็ทำเอาเข็ดไปทั้งตัวเลย ถึงเธอจะไม่ได้ทำคนเดียวก็เถอะ 


          งีบอยู่สักพักก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงบีบแตรจากรถด้านนอก ลีซอลปรือตาขึ้นดูเล็กน้อยดูเหมือนตอนนี้รถยังติดอยู่เลย ดูเหมือนวันนี้เธอต้องถึงคอนโดดึกแน่ๆ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าหัวตัวเองเหมือนจะอิงกับอะไรบางอย่างที่มันไม่ใช่เบาะรถ... 


          แต่ก่อนที่เธอจะยกหัวขึ้นมาจากไหล่ใครบางคนกลับมีมือหนาของคนข้างๆที่อ้อมมาจากด้านหลังก่อนจะกดหัวของเธอเบาๆให้พิงอยู่กับไหล่กว้างเหมือนเดิม


          “ นอนต่อเถอะครับ ” 

         

           “ ... 

         

           “ อีกนานเลยกว่าจะถึงบ้านพี่ 

        

           “ ... 


          “ เดี๋ยวผมปลุกเอง 


          ถึงไม่รู้ว่าคนข้างๆคือใครเพราะความสลึมสลือกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ตอนนี้ดูเหมือนเปลือกตาของเธอมันหนักอึ้งไปหมดบวกกับอากาศเย็นสบายของสายฝนที่กำลังตกลงมา ขอนอนต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน...




          ตอนนี้เธอได้พาตัวเองมาอยู่หน้าคอนโดเรียบร้อยแล้ว โชคดีที่วันนี้เธอไม่หลับเลยป้าย อาจจะเป็นเพราะคนข้างๆรึเปล่านะ? ถึงจะกึ่งหลับกึ่งตื่ตอนที่อยู่บนรถเธอก็พอจะจำได้ว่ามีใครบางคนให้ไหล่เป็นที่พักพิงกับเธอ คิดแล้วก็อายชมัด... ไม่รู้จักกันแท้ๆแต่ไปนอนพิงเขาเนี่ยนะ แต่พอเธอตื่นก็พบว่ารถบัสได้มาจอดอยู่ที่ป้ายหน้าคอนโดเธอพอดี แถมคนข้างๆเขาก็หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ยังไม่ทันจะรู้ว่าเขาเป็นใครเลยด้วยซ้ำ


          ดูเหมือนชีวิตของเธอวันนี้มันมีแต่อะไรพิลึกๆทั้งนั้นเลย...  

        


          มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมเพื่อจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อดูเหมือนจะมีอะไรอยู่ในกระเป๋าเธออีกอย่าง


          กระดาษโพสอิทสีเหลืองที่มีข้อความบางอย่างเขียนอยู่


          

“ จะดีมากเลยนะครับถ้าพี่กลับรถบัสทุกวัน :) 

                                                                                    - ML-




   















 

 

















                                                

                                 ระเบียงห้องที่ยืนคุยกับพี่จ้อนของนางเอกเราอยู่ประมาณนี้นะคะ เผื่อใครนึกไม่ออก^^

Talk Talk
ฮัลโหล เรามาแล้ววววววว บันเทิงมากๆเลยค่ะตอนนี้555555555555
อ้อจะมาบอกว่า เรื่องนี้นางเอกสามารถอ่านความคิดได้แต่พวกที่
ไม่ใช่มนุษย์เท่านั้นนะคะเพียงแค่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเท่านั้นเองคริๆ
ถ้าชอบก็เม้นให้กำลังใจกันได้เน้อ เลาชอบอ่านเม้น ;_;

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ^^  see ya(ตามเจ๊ทิฟ)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #29 sontaew (@ntaewso) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 02:39

    น้องมาร์คลีของพี่น่ารักก พี่เจย์ก็มาแรงเลย เลือกไม่ได้นะแบบนี้

    #29
    0
  2. #20 nojam♡ (@9alwayshere) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 00:25
    อหห เกือบไปแล้วดีนะเจย์มาทัน เด็กผชที่ให้พิงตอนหลับนี่มาร์คใช่มั้ยอะ ฮื่ออออ ; - ;
    #20
    0
  3. #18 wiZIV (@WhisIV) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:08
    สู้ๆค่ะไรท์ รออ่านนะค่าาา
    #18
    0
  4. #17 NightSskyy (@chumi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 20:50
    ดีใจจังไรท์comebackแล้ว ต่อๆนะ ชอบมากเลยอ่ะ สู้ๆ
    #17
    0
  5. #16 แฟแฟ (@cottonfaixoxo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 15:41
    มัคลี~~~
    #16
    0
  6. #15 eye55555 (@eye55555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 12:58
    ml มาร์คลี ชัว
    #15
    0
  7. #14 FA_WK (@fangylovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 12:31
    สนุกกกกกกกก ชอบ รีบๆมาต่อนะคะ

    ปล.เชียร์ทีมพิเตนล์ได้มั้ยคะ5555//ผิดๆ
    ปลล.เด็กในรถเมล์นี่มัคลีใช่มะ
    #14
    0
  8. #12 261095_Osakaboy (@infilmsll68) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:47
    มาต่อไวๆนะคะ TT. กำลังมันส์เลยยยย..

    #12
    0
  9. #11 Yutaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 14:30
    เกรี้ยวกราดกันทั้งเรื่องเลยค่ะ ชอบบบบบบบบ แจฮยอนมาช่วยรึป่าวอ่ะ มาต่อไวไวนะคะไรต์ สนุกมากเลยๆ
    #11
    0
  10. #8 susirada (@ravisaraxoxo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:43
    โอ้ยยยยย เกือบไปแล้วมั้ยล่ะลีซอล ว่าแต่ใครมาช่วยน่ะ? แจฮยอนหรอ? สู้ๆนะคะไรท์ เรารออยู่^+++++++^
    #8
    0