[ NCT x YOU ] MOONIGHT

ตอนที่ 1 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 พ.ค. 60









[PROLOGUE]





SUTOWN , SEOUL 9:45 PM.

          “จูเลียต ข้ารักเจ้า ข้ารู้ว่าเราอาจจะรักกันอย่างเปิดเผยไม่ได้ ”

          บทความนิยายแห่งโศกนาฏกรรม เมื่อปีคริสต์ศักราช 1595 ถูกร่ายยาวออกมาเป็นเนื้อความภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว จากปากหญิงสาวในชุดมัธยมปลายฮันริม ตาคู่สวยยังคงจดจ่อกับหนังสือในมือพร้อมปากได้รูปที่ยังขยับตามตัวอักษรอยู่ไม่ขาด

          “ตระกูลของข้ากับเจ้าไม่ถูกกัน แต่ที่ข้าจะแต่งงานกับเจ้าในวันนี้นั้น เพื่อเป็น...”


          “อื้อ...ใจเย็นสิคะ ค่อยๆถอดก็ได้ อือ...”

          “...”

          ริมฝีปากบางหยุดชงักทันที ตาคู่สวยหันขวับไปทางผนังห้องต้นเสียงอย่างเร็วไว อืม...คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้างห้องทำอะไรกันอยู่ 


          เพื่อนข้างห้องคนนี้น่ากลัวใช่ย่อยเลยแฮะ...

     
          เพราะคอนโดเก่าที่เคยอยู่เมื่อสองวันที่ผ่านมาเกิดการปล้นชิงทรัพย์บริเวณห้องใกล้ๆที่เธออยู่ พอแม่ของเจ้าตัวรู้ก็บอกให้ย้ายออกมาทันทีทันใด เพราะทางบ้านกังวลเรื่องความปลอดภัย เลยถูกส่งมาอยู่คอนโดที่มีระบบป้องกันความปลอดภัยดีเยี่ยมและราคาแพงหูฉีกแบบนี้ 

     
          แต่จะไม่ปลอดภัยจากไอหื่นห้องข้างๆนี่แหละ T-T


          เมื่อได้ยินว่าเสียงเงียบแล้ว ก็เริ่มยกหนังสือขึ้นมาท่องบทความต่อ


          “แต่ที่ข้าจะแต่งงานกับเจ้าในวันนี้นั้น เพื่อเป็นคำมั่นสัญญา...”

         “อื้อ..ดาร์ลิ่งเบาๆสิคะ เดี๋ยวก็เป็นรอยหรอก”

 
          อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

          
          “ทนไว้ ลีซอล ทนไว้ เธอต้องใจเย็นๆนะ” 

          หลับตาลงพลางยกมือขึ้นมาทาบอกตัวเองเพื่อข่มสติ เมื่อเสียงสัปดลข้างห้องยังคงยังขึ้นมาเรื่อยๆ ให้ตายวันนี้เธอจะอ่านมันจบมั้ย เพราะวันที่ผ่านมามัวแต่วุ่นเรื่องย้ายหออยู่ ภาระในการท่องจำทั้งหมดเลยตกมาอยู่ในวันนี้แทน มันเป็นบทความภาษาอังกฤษที่เธอพึ่งได้รับมอบหมายจากอาจารย์ที่โรงเรียน แม้ความยากคือต้องพูดมันออกมาเป็นภาษาอังกฤษ แต่นั้นมันไม่ใช่ปัญหาเลย 

     
          แต่ปัญหามันอยู่ที่ไอเสียงข้างห้องนี่ไง!

          ไม่ได้โลกสวยหรืออะไรหรอก

          แต่จะทำอะไรกันก็เบาๆหน่อยได้มั้ยเล่าสังคม หอนี่อยู่กันหลายคนนะเฟ้ย!!


          ลืมตาขึ้นพร้อมสติที่แน่วแน่ เอาละ ยุนลีซอล จะไม่มีอะไรมาขวางการท่องหนังสือของเธอได้อีกแล้ว


          “อื้อ...จอห์น ขออีกทีได้มั้ย”


          “แต่ที่ข้าจะแต่งงานกับเจ้าในวันนี้นั้น เพื่อเป็นคำมั่นสัญญาว่า...จอห์น ขออีกทีได้มั้ย.... เห้ยย!!”  ร้องเสียงหลงออกมาอันทีเมื่อเผลอเคลิ้มไปขณะเสียงนั่นยังคงแทรกอยู่ ลีซอลใช้มือกุมขมับตัวเองก่อนจะจูลสมองตัวเองเบาๆ

   
          ให้ตายสิ  ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป มีหวังบทความโศกนาฏกรรม ได้กลายเป็นบทความอีโรติกแน่ๆ....

   


          ตอนนี้ก็ได้พาร่างตัวเองมาถึงห้องหมายเลข 2029 ห้องเจ้าปัญหา กำปั้นเล็กชูขึ้นมาพร้อมที่จะเคาะประตู เม้มปากแน่นพลางคิดว่าสมควรจะเคาะดีมั้ย มันจะดูเป็นการขัดความสุขของเขารึเปล่านะ...

          แต่นั้นมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นนะ!! อีกอย่างถ้าเธอจำบทความนั้นไม่ได้ภายในวันนี้ มีหวังพรุ่งนี้โดนอาจารย์ซึงยูนตัดคะแนนเหงๆ


          ก๊อก ก๊อก ก็อก


          ในที่สุดก็ตัดสินใจเคาะไป ทันทีที่เสียงประตูดัง เสียงบทความรักอันเร้าร้อนก็ค่อยๆเงียบลง กัดริมฝีปากตัวเองอย่างที่เผลอทำประะจำเมื่อเจออะไรที่ตื่นเต้น ใจนึงก็โมโหนะ เเต่อีกใจนึงกลับรู้สึกกลัวแปลกๆ


          “ กรี้ดดดดดดดดดดดดด ”

     
          เสียงกรีดร้องดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่สะดุ้งโหยงทันทีที่ได้ยินมัน และไม่ผิดแน่ เสียงมันมาจากห้องที่เธอกำลังยืนอยู่แน่ๆ ใจดวงน้อยๆเริ่มสั่น เพราะไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นกันแน่ 


          ในหัวตอนนี้คิดแต่ฆาตกรโรคจิตข่มขืนแล้วฆ่าในหนังสยองขวัญที่เคยดูเป็นประจำ...
     
         
           โอเคไม่ว่าอะไรก็ตาม ลีซอลตอนนี้เธอควรจะกลับเข้าห้องตัวเองไปซะ


          แต่ไม่ทันได้เอี้ยวตัวกลับประตูบานใหญ่ก็เปิดออกโดยสิ่งมีชีวิตร่างสูงเจ้าของเรือนร่างสมส่วน ใบหน้าที่เหมือนลูกครึ่งเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนที่สายตาคมจะมาหยุดโฟกัสที่หญิงสาวที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าห้อง 

          เธอเงยหน้ามองร่างสูงที่ส่วนสูงต่างกันมากโข  และเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดสายตาเธอกับเขา เธอมองเข้าไปในตาเขาอย่างไม่ลดละ 


          “ ... ” 

          เธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกน่ากลัว และเศร้าในเวลาเดียวกันในดวงตาคู่นั้น และความรู้สึกของเธอตอนนี้มันบอกว่า ควรจะหนีจากเค้าออกไปจากเขาให้เร็วที่สุด.. แต่จู่ๆดวงตาสีดำได้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสด ทำให้เธอต้องเบิกตาโพลงทันทีด้วยความตกใจ เธอหลับตาก่อนจะสบัดไล่ความคิดนั้นออกไปก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตาคู่นั้นกลับมาสีดำตามเดิม


          “ มาเคาะประตูห้องคนอื่นดึกๆแบบนี้ไม่ดีเลยนะ ” เขาพูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก สายตาเจ้าเลห์นั้นยังคงมองเธออยากไม่ลดละ 


          “ ... ” เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไปในหัวตอนนี้คิดอยู่แค่ว่าไอเสียงกรีดร้องเมื่อกี้ เธอคงไม่ได้หูฝาดเหมือนตอนที่เห็นตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงหรอกใช่มั้ย... 


          “ ห้องฉันมีอะไรงั้นหรอ? ” เขาถามเธอเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กข้างหน้าเขาที่ชะเง้อมองเข้าไปในห้องของตัวเองด้วยความอยากรู็อยากเห็น ทำให้เธอสะดุ้งก่อนจะกลับมายืนตัวตรงตามเดิม


“ คือ...เมื่อกี้ ฉันได้ยินเสียง...”  เม้มปากแน่นด้วยความประหม่า ซอลแน่ใจว่าเธอได้ยินเสียงนั้นจริงๆ มันชัดมาก ถ้ามันจะเป็นเสียงในทีวีก็ไม่น่าจะชัดขนาดนี้ 


“ ฉันอยู่ห้องคนเดียวนะ แต่ถ้าเธอไม่เชื่อ...” เขาเอาแขนเท้ากับขอบประตูไว้ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาใบหน้าของอีกคน 

 “ จะเข้ามาดูก็ได้นะ :) ”


     เพราะระยะห่างจนเกือบทำให้จมูกชนกันนั้นทำให้เธอต้องหดคอหนีทันที รอยยิ้มมุมปากกับสายตาเจ้าเลห์นั้น มันกำลังทำให้เธอรู้สึกกลัว...


     “ เอ่อ..ฉันคงหูฝาด ขะขอโทษนะที่มารบกวน ” 

               พูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนและพร้อมจะใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าห้องตัวเองอย่างเร็วไว แต่ก้าวได้เพียงแค่ก้าวเดียวก็โดนมือใหญ่จับข้อมือเล็กนั้นไว้จากด้านหลัง เขาออกแรงดึงไม่แรงมากแต่กลับในคนตรงหน้าเซกลับไปได้ทันที 


ปั่ก


               ใบหน้าเล็กเข้าไปชนกับแผงอกหน้าอย่างจัง ลีซอลยู่หน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บ เธอมองขึ้นไปมองคนตัวสูงอย่างเคืองๆเพราะการกระทำที่อุกอาจของเขาตอนนี้


 “ ทำอะไรของคุณเนี่ย!! ” เธอพยายามดิ้นออกจากการเกาะกุมของเขา แต่มันก็ไม่เป็นผล เมื่อเขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ก่อนจะดึงให้เธอเข้ามาแนบชิดตัว 

     “ หึ ”

     อยากถามไอหมอนี้จังว่าวันๆทำเป็นแต่แสยะยิ้มรึไงฟะ ToT

     “ ไม่เห็นยักรู้ ”

     “ ... ”

     “ ว่าเพื่อนใหม่ห้องข้างๆ...”

     “ ... ”

     “ จะหอมกระตุกต่อมขนาดนี้ ”


               กระซิบข้างใบหูเธออย่างแผ่วเบา ก่อนใบหน้าได้รูปค่อยๆเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ คำพูดที่สุดแปลกประหลาดทำให้เธอต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ลีซอลกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ตัวแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ราวกับถูกสาบไว้ เมื่อสันจมูกของอีกฝ่ายกำลังลุกล้ำพื้นที่มาบริเวณซอกคอ รู้สึกอย่างเขกหัวตัวเองที่อุสาต์ดันทุรังมาเคาะประตูห้องเขา

พระเจ้าใครก็ได้ช่วยเธอที

     
     “ ไอจอห์นนี่ ”  แต่ไม่ทันที่เขี้ยวแหลมจะได้ออกมาฝั่งลงบนซอกคอขาว เสียงจากบุคคลที่สามก็ดังขึ้นทำให้ลีซอลที่หลับตาปี๋ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ผู้ชายร่างสูงที่พึ่งมาเยือนมองจอห์นนี่พลางเป็นเชิงบอกว่าให้ปล่อยตัวเธอ มันเลยทำให้เขาต้องผละตัวออกจากเหยื่อด้วยสีหน้าเสียอารมณ์
 


     ลีซอลเงยมองผู้มาเยือนใหม่ อยากจะขอบคุณเขาเป็นบ้าที่เข้ามาตอนนี้ แต่ไม่ทันได้สบตามันทำให้ต้องหลบตาทันทีเมื่อเจ้าของดวงตาคมนั้นจ้องมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว 



“อะไรวะร้อยวันพันปีไม่เคยถ่อมา นึกคึกอะไร?” จอห์นนี่ถามพลางเอามีล้วงในกางเกงอย่างที่เคยทำเป็นประจำ แทยง ละสายตาจากลูกแมวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปตอบ

 “ ฉันก็ไม่อยากถ่อมาหาแกนักหรอกถ้าไม่ใช่ธุระสำคัญ ” 


     จอห์นนี่ยักไหล่ให้เพื่อนหัวขาวไปหนึ่งทีเหมือนเข้าใจกัน เขาเดินล้วงกระเป๋าก่อนจะเข้าห้องไปไม่ลืมที่จะหันมากระตุกยิ้มให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ 

    
      แทยงเดินผ่านร่างบางเพื่อจะเข้าไปในห้องของจอห์นนี่ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆลอยมาแตะจมูกของเธอทันที ความเย็นยะเยือกทันทีที่เขาเดินผ่านเเผ่นหลังที่มันทำให้ขนลุกซู่ มันคืออะไรกัน...


     มือหนายื่นไปจับกลอนประตู แต่ก่อนจะปิดมัน ก็ไม่ลืมหันไปบอกคนข้างนอก พร้อมกับเสียงปิดประตูดังลั่น


“ ส่วนเธอ ”  


“ ... ”


“ หยุดทำหน้าเอ๋อ แล้วรีบเข้าห้องไปซะ ก่อนที่หมอนั้นมันจะเปลี่ยนใจกลับมาลากเธอเข้าไปในห้อง ”



ปัง!!


“ ... ”


โอเคไปแล้วๆ TOT ฮืออออ








“ ยังเหมือนเดิมเลยหวะ จอห์นนี่ ซอ ”

     พูดขึ้นทันทีที่เห็นสภาพผู้หญิงในชุดเดรสรัดรูปสีแดงนอนนิ่งตัวซีดเซียวอยู่บนเตียงขนาดคิงไซต์ เลือดสีแดงสดบริเวณซอกคอขาว พร้อมรอยเขี้ยวนั้น 


     เขามักจะใช้วิธีแบบนี้ในการล่าเหยื่อเสมอ ไม่ต้องเที่ยวไปจับรึดักฉุดคนในที่มืดๆเหมือนพวกแวมไพร์สกปรกพวกนั้นหรอกนะ  


     สำหรับจอห์นนี่ซอ แค่กระตุกยิ้มนิดเดียวสาวๆพวกนั้นก็ต้องการถวายตัวให้เขาแล้ว :)



“ นิดหน่อยน่า ไม่เอาถึงตายหรอก ”  จอห์นนี่ยกไหล่พลางหันไปมองเเม่สาวปากแดงที่เขาพึ่งจะใช้เติมพลังไปเมื่อครู่


มันเป็นงานอดิเรกของจอห์นนี่ซอไปแล้ว หลอกให้ตายใจ แล้วก็จัดการซะ 


“ ลบความจำด้วยแล้วกันถ้าไม่อยากให้ตื่นขึ้นมาละโวยวาย ”

    
      เพราะแวมไพร์อย่างเขามีความพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือ การลบความจำของฝ่ายตรงข้าม มันเลยทำให้เขาล่าเหยื่อได้อย่างสบายๆ พวกผู้หญิงพวกนั้นพอรุ่งเช้าก็จะคิดแค่ว่าเมื่อคืนตัวเองได้ผ่านกิจกรรมอันเร่าร้อนมาก็เท่านั้น


“ เห็นเป็นมือใหม่รึไงวะ ”  มือหนาหยิบซองบุหรี่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเดินมุ่งตรงไปที่ระเบียง เขาหยิบมันออกมาหนึ่งมวน พลางหยิบไฟเช็คในกระเป๋าตัวเองมาจุดก่อนจะทำการสูบมัน


“ เอาหน่อยมะ? ” พูดทั้งๆที่ในปากคาบบุหรี่อยู่ แทยงยักไหล่ให้ ก่อนจะเดินตามไปติดๆ 


หอม...

     ความรู้สึกทันทีที่แทยงเดินออกมาที่ระเบียง มันไม่ใช่กลิ่นหอมแบบธรรมดาทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นที่สามารถปลุกสัญชาตญาณของอีกฝ่ายได้ดีเลยทีเดียว 


     กลิ่นที่ได้สูดดมเพียงนิดเดียวแต่กลับทำให้มีพลังขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ


“ คิดเหมือนกันใช่มั้ยละ ” จอห์นนี่พูดพลางมองไปที่ระเบียงห้องด้านข้าง “ ยัยนั้นหอมเป็นบ้า ”



     จริงๆจอห์นนี่เห็นเธอตั้งแต่พึ่งเข้ามาอยู่ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว เพราะกลิ่นหอมๆที่ลอยมาแตะกลิ่นจมูกกลิ่นยั่วยวนนั้นมันทำเขาแทบคลั่ง พอรู้ว่าเจ้าของกลิ่นมาอยู่ห้องข้างๆก็ทำเอาเขาชอบใจเข้าไปใหญ่

        เขากะจะไปทักทายเพื่อนใหม่ตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เพราะเมื่อตอนกลางวันดูเหมือนว่าเธอจะมีแขกอีกคนอยู่ที่ห้อง บวกกับกลัวว่าเจ้าตัวจะกลัวจนย้ายห้องหนีไปซะก่อน จอห์นนี่เลยใช้แม่สาวหน้ามนที่นอนอยู่เป็นเหยื่อล่อไงละ


     ได้ยินไม่ผิดหรอก เรื่องแม่สาวปากแดงคนเมื่อกี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ


     เขาตั้งใจให้เธอได้ยินเสียงต่างหาก :)



     เพราะมีบางอย่างที่ในตัวผู้หญิงคนนี้ที่ต่างจากคนทั่วไปนอกจากกลิ่นที่หอมเป็นพิเศษที่ดูเหมือนจะเป็นยาเติมพลังนั้นแล้ว จอห์นนี่ยังรับรู้และรู้สึกได้ว่าเธอสามารถอ่านความคิดของเขาได้ ผ่านทางดวงตาคู่นั้น 

     ดวงตาที่เหมือนมีอะไรตลอดเวลา ดวงตาที่หน้าค้นหา ซึ่งไม่สามารถมีใครทำให้เขารู้สึกแบบนี้ได้มาก่อน 


     ว้าา..อย่างงี้จอห์นนี่ซอก็ไม่ต้องพาสาวๆมาเติมพลังที่คอนโดบ่อยๆซะแล้วสิ 


“ น้อยๆหน่อยเถอะ ” แทยงเเย่งบุหรี่ในมีของเพื่อนหน้าฝรั่งมาก่อนจะยกมันขึ้นมาสูบแล้วปล่อยควันสีขาวออกมาทันที


“ แกก็สนใจยัยนั้นไม่ใช่รึไง คิดว่าฉันไม่เห็นหรอวะ อย่าขี้เก็กไปหน่อยเลยหวะ ”


“ เหอะ ”  แค่นหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนตัวดีรู้ทันอีกเช่นเคย ปฎิเสธไม่ได้ว่าแทยงก็สนใจในตัวเธอเหมือนกัน ก็ตามสัญชาตญาณของพวกแวมไพร์หนะนะ ตอนที่เขาเผลอสบตาเธอมันเหมือนมีอะไรแฝงอยู่ในนั้นอยู่เต็มไปหมด และแน่นอนเขารู้ดีว่าจอห์นนี่ก็คงรู้สึกแบบเดียวกับเขา 


     แต่ดูเหมือนว่าเป็นฝ่ายจอห์นนี่ที่จะรุกค่อนข้างหนัก ถ้าเขาไม่มาเห็นก่อน ยัยนั้นคงจะเสร็จจอห์นนี่ซอไปแล้ว แล้วอีกอย่างเพลย์บอยอย่างเขาคงไม่ใช่จะชิมเลือดอย่างเดียวหรอกนะ


“ อย่าเศร้าไปเลยเพื่อนรัก ก็แกมันไม่กินเลือดมนุษย์นี่หว่า ” จอหน์นี่ยกมือขึ้นมาตบบ่าคนข้างๆสองสามที 

     
   
        ตระกูลของลีแทยงเป็นตระกูลพวกที่ไม่กินเลือดมนุษย์แต่จะกินเลือดของสัตว์เป็นอาหารแทน มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่บรรพบุรุษจนมาถึงปัจจุบัน ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าเหตุผลมันคืออะไร 

     
          แทยงไม่เคยดื่มเลือดมนุษย์สักครั้งตั้งแต่เกิดมา ถามว่าอยากมั้ย เรื่องนั้นเขาขอไม่ปฎิเสธ เพราะเลือดมนุษย์ให้พลังมากกว่าเลือดสัตว์อยู่พอตัว แต่เพราะยังคงรักษาเกียรติของต้นตระกูลไว้ และไม่อยากทำผิดกฎ มันทำให้เขารู้สึกเฉยๆกับกลิ่นเลือดของพวกมนุษย์ไปแล้ว


แต่ความรู้สึกที่ตอนที่เจอผู้หญิงคนนั้นมันกลับมีบางอย่าง...


ที่มันเริ่มปลุกสัญชาตญาณนักล่าของเขาขึ้นมาอีกครั้ง



“ แล้วถ้าฉันบอกว่าอยากลองกินเลือดมนุษย์ละวะแกจะว่าไง? 








...Talk Talk...
จอห์นนี่ ซอ แกจะทำอะไรลูกสาวช้านนน ร้ายกาจจจ
เกิดศึกชิงนางแน่ๆค่ะงานนี้55555555555555
ขออภัยที่ตัดจบได้แบบน่าตบมาก *หลบรองเท้า
ถ้าชอบก็เม้นในเค้าหน่อยน้าาจะได้รู้ว่ามีคนรออ่านอยู่ >.<


<3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #28 ntaewso (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 02:03

    กินเลยค่ากินเลย ดูดเลือดไปให้หมดตัวเลย >_<

    #28
    0
  2. #19 9alwayshere (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 00:05
    หอใหม่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้วค่ะทุกคน555555555
    เปิดมาตอนแรกก็เกือบเสร็จพี่จ้อนแล้วอห ติดตามนะคะ :D
    #19
    0
  3. #7 ravisaraxoxo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 01:05
    อยากได้จอห์นนี่ซอต้องทำยังไงคะ555555555 สู้ๆนะคะไรท์ เรารออยู่น้าาาาาา
    #7
    0
  4. #6 Yutaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 00:26
    จอห์นนี่ซอกร้าวใจน้องมากข่าาาาาาา ต่อไปต้องมีศึกชิงนางเกิดขึ้นแน่ๆ
    #6
    0
  5. #5 kaewja1811 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 11:19
    โห เปิดมาพี่จอหน์ก็รุกแรงเลยนะคะ จะผิดมั้ยที่จะเป็นทีมแทยง รออ่านนะคะ ชอบแนวนี้และไรท์เขียนน่าสนใจน่าติดตามมาก รออออ
    #5
    0
  6. #4 Kkmc (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:03
    ชอบมากเลยค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #4
    0
  7. #3 otoha2002 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 08:36
    ต่อค่ะๆ ฮือออ
    #3
    0
  8. #2 chumi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 05:59
    ชอบๆๆๆๆ มาต่อแร็วๆนะไรท์ !
    #2
    0