iKON : Make a pass #รูมเมทคุณจิน { JUNHWAN /JUNJIN ,DOUBLEB}

ตอนที่ 2 : วันแรกของคุณจินและคุณรูมเมท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ม.ค. 60




                                                                      Make a pass

                                                     

                                                    



- วันแรกของคุณจินและคุณรูมเมทจุนฮเว



❥ Jinhwan Part


ครับ


และสิ่งที่มันควรจะเป็นตอนนี้คืออะไร...


หลังจากคำพูดชวนสยองขวัญของไอ้บ้ากามนั้นมันทำให้ผมกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่


ได้ยินอะไรของเมิงทุกวันนนT^T


ขนลุกนะครับ


     ตอนนี้ผมมานั่งที่โซฟารับแขกนอกห้องโดยมีคนตัวโตกว่านั่งอยู่ฝ่ายตรงข้าม แต่แทนที่บรรยากาศจะเต็มไปด้วยความสดใสแต่เปล่าเลย มันกลับเต็มไปด้วยความเงียบงัน...

     ผมได้แต่นั่งกำมือแน่นทำอะไรไม่ถูกก็แหมะก็รูมเมทผมมันเอาแต่จ้องผมสิครับ 


     ตอนนี้ก็ยังสงสัยเหมือนกันว่าตัวเองมาเจอเพื่อนใหม่หรือมาประชุมกับประธานาธิบดีเกาหลี!










เอ่อ ชื่อไรอะ

    
      ในที่สุดผมก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน คนตัวสูงเบ้ปากหน่อยๆก่อนจะใช้แขนของตัวเองแผ่หลาไปตัวโซฟา


ไม่บอก


อ้าวววกวนตีนนี่หว่า


เอ้า จะมาอยู่ด้วยกันแล้วจะไม่ให้รู้ชื่อกันได้ไง ต้องรู้จักกันไว้สิ


บอกไปงั้นแหละแต่ในใจนี้แม่งด่าเป็นชุด

ถามอะไรหน่อยได้ปะ

ฮะ?

เป็นตุ้ดป่ะวะ

...

...

...


ตุ้ด..





ฮ่าๆ







รูปภาพที่เกี่ยวข้อง







ตุ้ดบ้านโพ่งงง!



อะไรของนายฉันแมนทั้งแท่งนะเว้ย


ทั้งแท่งจริงปะ? ดูหน่อยดิ


...


     ไม่พูดเปล่าคนตัวโตที่ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่ามันชื่ออะไรมันยื่นหน้าเข้ามาพลางจะใช้มือดันตัวของผมไว้แต่เรื่องความว่องไวไว้ใจผม

ผมนี่รีบลุกจากโซฟาอย่างเร็วไวก่อนจะวิ่งต๊อกๆไปอยู่หลังโซฟา 

โรคจิตจริงเว้ย


เห้ยไรอะ คิดว่าฉันจะทำอะไรนายหรอ 

กะก็นายจะดูอะไรละ

ก็จะดูหน้าให้ชัดๆไงว่าใช่ผู้ชายจริงรึเปล่า ก็แค่นั้น


ตอแหลไม่เนียนไปเรียนมาใหม่


ผมค่อยๆย่องๆมานั่งโซฟาตัวเดิมแต่นั่งให้ชิดพนักวางมือของโซฟาเพื่อรักษาระยะห่างเอาไว้

แล้วตกลงชื่ออะไร?

ก็บอกก่อนดิ

คิมจินฮวาน มอปลายเกรด12 ห้องบี แล้วนี้จะบอกได้ยังอะ?

กูจุนฮเว

เห้ยแค่นี้ต้องหยาบคายกันด้วยหรอ

ชื่อกูจุนฮเว กู จุนฮเว กูอะนามสกุลครับ


     อ่อออ ดูเหมือนเขาจะลำบากใจกับนามสกุลตัวเองนะครับ


แล้วอยู่เกรดอะไร

เกรด12 

งั้นก็รุ่นเดียวกันเลยดิ อยู่ห้องอะไรละ?

บี


โว้ะโลกมันจะกลมไปไหน


บอกแค่นี้ก็จบแล้ว

     คนตัวสูงดูไม่สนใจกับคำพูดผมเท่าไหร่ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะหมุนมันเป็นแนวนอน ซึ่งผมคิดว่ามันคงจะเล่นเกม


นี่ห้องนอนห้องนั้นใช่มั้ย


     พูดพลางชี้ไปที่ประตูบานใหญ่สีดำที่มันดูดีกว่าบานอื่นๆ ก็ในห้องนี้มีห้องทั้ง3ห้องนิ จะใหญ่ไปไหน

อือ”   เขาตอบสั้นๆแต่อย่าเรียกว่าตอบเลยเรียกว่าสบถในลำคอดีกว่า เขาว่าในขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นเกมอยู่แล้วนี้รู้ด้วยหรอว่าผมชี้ประตูบานไหนกัน?


ผมเบ้ปากให้กับไอคนติดเกมคนบ้าอะไรโตเป็นควายแล้วยังจะมาเล่นเกม 


     ผมลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะลากกระเป๋าที่ตั้งอยู่ข้างๆเพื่อไปยังห้องๆนั้นโดยสายตาผมก็ยังหันมาชำเลืองคนที่นั่งเล่นเกมอยู่


นี้ไม่คิดจะช่วยกันจริงๆใช่ปะ


อยากจะตะโกนดังๆออกไปจริงๆแต่ก็กลัวมันจะต่อยหน้าเอา


แขนก็เจ็บ อ้อ เขาไม่ถามด้วยนะว่าผมโดนอะไรมา


คงจะตายด้านแล้วจริงๆ


จุนฮเวนายนอนเตียงไหนอะ?

     ตะโกนถามออกไป เพราะที่นี้มันเป็นเตียงกว้างสองชั้นผมเลยต้องถามว่าเขานอนเตียงไหน จริงๆมันก็ดูง่ายอยู่หรอกเพราะถ้าเตียงไหนมีของอยู่ก็น่าจะเป็นเตียงเขา แต่นี้มันดันมีทั้งสองเตียงเลยไง

.จะนอนเตียงไหนก็นอนไปเหอะ

     เหมือนคนข้างนอกจะใจดี แหนะคงเห็นว่าผมงอนอยู่สิท่า เลยใจดีให้ผมเลือกที่นอนเองเลย

.ชั้นล่างละกัน   ผมบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะวางกระเป๋าไว้ข้างๆเตียงก่อนที่ผมจะนั่งลงบนเตียงนั้น ผมมองสภาพที่นอนซึ่งมันรกจนแทบจะดูไม่ได้


ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ากูจุนฮเวทำอะไรกับเตียงนอน


     มือข้างที่ไม่ใส่เฝือกของผมหยิบผ้าที่เกลื่อนอยู่บนเตียงขึ้นมาก่อนจะโยนมันขึ้นไปเตียงข้างบน
ผมก็ควานเสื้อผ้าบนเตียงด้วยความลากลำบาก จุนฮเวไม่มีน้ำใจเลยจริงๆอะ จะงอนจริงๆแล้วนะ
ในขณะที่ผมจัดผ้าบนเตียงก็ต้องกับ


Durex pleasuremax


...


ถะถุงยาง

กลิ่นสตอเบอร์รี่

ขนาดบิ๊กไซต์

และนั้นมันยังทำให้ผมช็อคไม่พอเมื่อเจอสิ่งนี้

ชุดชั้นในลายลูกไม้สีแดง

...

ตกใจขนาดนั้นเลย


     จุนฮเวเดินเข้ามาในห้องในขณะที่ผมยังคงมองเจ้าสองสิ่งนี้ที่วางแผ่หลาบนเตียง


     จะไม่ให้ตกใจได้ไง กะนี้มัน...

     ก็เรื่องธรรมดาของผู้ชายปะ หรือนายไม่พกมัน?


     มันก็จริงอยู่แต่จะให้บอกไงละ จินฮวานคนนี้ไม่พกถุงยางหรอกนะ ที่ไม่พกนี้ไม่ใช่อะไรแต่คนอย่างผมไม่มีเวลาไปคิดเรื่องแบบนั้นหรอก

แล้วนี้มันมาอยู่ห้องนายได้ไง ผมพูดพลางชี้ไปที่ชุดชั้นในสีแดงลายลูกไม้ หรือว่านาย...แหม ชอบของแบบนี้ก็ไม่บอก 





จินฮวานคนนี้พยายามคิดในแง่ดีไว้ก่อนครับ


ไม่ใช่ของฉันเว้ย ของแม่สาวหน้ามนโรงเรียนข้างๆต่างหาก สงสัยคงลืมไว้

นายเอาสาวมาคั่วที่นี้เลยหรอ


โอโฮเชื่อเขาเลยจริงๆ หอโรงเรียนก็ไม่เว้น


ก็มันเบื่อไงจะให้ทำไงละ สนใจสักคนมั้ยละเดี๋ยวติดต่อให้

หยุดความคิดของนายไว้เลยนะฉันไม่ชอบเรื่องพวกนั้น


นั้นไงว่าแล้ว เป็นตุ้ดจริงๆด้วย

ย๊าาาาาาา





     หลังจากที่ผมจัดของบนห้องเสร็จมก็ลงมาหาอะไรกินที่ร้านค้าใกล้ๆหอ จะว่าไปที่นี้ก็มีเด็กนักเรียนเยอะเหมือนกันอาจจะเพราะพรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ นักเรียนส่วนใหญ่เลยกลับหอกัน
ร่างเล็กๆของผมกำลังเดินเลือกของในร้านค้าไปเรื่อยๆแต่ว่าไปมันอาจจะดีถ้าซื้อของไปทำกินเองที่ห้อง

ตุ้บ

เห้ย ขอโทษครับ

     จู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาเหมือนกำลังหนีอะไรมาสักอย่างเขาวิ่งมาชนผมอย่างจัง ทำให้ตอนนี้จินฮวานคนนี้ลงไปกองอยู่กับพื้นแต่ก็ถือว่าเป็นโชคดีที่ไม่ได้เอาแขนที่เจ็บอยู่ลงไปกระแทกพื้นด้วย 

ไม่งั้นจินฮวานได้แขนหักจริงๆแน่ๆ

โอ้ยย  ผมร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้สึกจี้ดๆที่หลัง

เป็นอะไรรึเปล่า  คนที่วิ่งมาชนผมค่อยๆพยุงตัวผมขึ้นมา เขามองแขนข้างที่ใส่เฝือกของผมก่อนจะโค้งเป็นการขอโทษผมรัวๆ

นี่ๆพอแล้ว ฉันไม่เจ็บมากหรอก

ยังไงก็ขอโทษนะครับ 

แล้วนี่นายหนีอะไรมาละเนี่ย

นั้นสิ      คนตัวสูงกว่าผมพูดก่อนจะวิ่งไปหลบที่ชั้นวางของแล้วค่อยๆชะเง้อมองไปนอกร้าน 


ทำอะไรของเขาละนั้น


คงไปแล้วมั้ง   เฮ้อ เขาพูดพลางเดินออกมา


ให้ผมเลี้ยงกาแฟเป็นการไถ่โทษนะ 



     ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าร้านเดิม และดูเหมือนผมจะได้เพื่อนเพิ่มอีกหนึ่งคน เราสองคนพูดคุยกันผมเลยรู้ว่าเขาคนนั้นชื่อคิมฮันบิน แล้วก็ยังเป็นรุ่นน้องผมอีกปีนึงอีกด้วย

แล้วตกลงนายหนีอะไรมาหรอ

เอ่อ...คนน่ะ

คน?

ใช่ เขาคนนั้นนะ น่ากลัวมากเลยนะ

หมายถึงคล้ายๆพวกสโตรกเกอร์โรคจิตๆที่ชอบแอบตามน่ะหรอ

ประมาณนั้นเลย แต่นี้น่ากลัวกว่าเยอะเว้ยพี่ ฮันบินทำหน้าตกใจมากครับ

แล้วเขาตามนายมานานรึยัง   ผมพูดพลางยกแก้วกาแฟขึ้นมาซด

ตั้งแต่ผมมาเรียนที่โรงเรียนนี้อะ รู้มั้ยพี่ขนาดในโรงเรียนแม่งยังตามมาเลย 

เขาเข้าไปหานายถึงในโรงเรียนเลยหรอ?

ก็เขาเรียนที่นั้นนิ


ห้ตายที่แท้ก็เด็กโรงเรียนเดียวกัน อะไรมันจะโรคจิตได้ขนาดนั้น น่ากลัวชิบหาย


เออใช่เขาเรียนเกรดเดียวกับพี่ด้วยนะ 


ชิบหายละ...


รู้สึกว่าจะอยู่ห้องบี


ชิบหายคูณสอง เสือกห้องเดียวกับกูอีก


แล้วเขาก็ชื่อ...


..?


บ็อบบี้



     




          บ็อบบี้ บ็อบบี้ บ็อบบี้ ชื่อนี้มันเวียนอยู่ในหัวสมองจินฮวานตลอดเวลาหลังจากที่ฮันบินได้เล่าทุกอย่างให้ฟัง  ก็ใครมันจะไปคิดละว่าเขาต้องมีเพื่อนร่วมห้องเป็นโรคจิต ไหนจะรูมเมทที่โครตจะหื่นอีก โอยยยยจินฮวานคนนี้ทำกรรมอะไรไว้T^T

 

แล้วพรุ่งนี้จะทำยังไงย้ายทั้งห้องเรียนทั้งห้องนอนเลยได้มั้ย .ร้องให้หนักมาก

 

.จุนฮเวกินข้าวมั้ย

 

     จินฮวานตะโกนเรียกคนที่กำลังนั่งอยู่น่าทีวีจอใหญ่จากในครัว อืม มันก็นั่งเล่นเกมส์ตามเคยนั้นแหละ ตั้งแต่

จินฮวานลงไปซื้อของมาจนถึงตอนนี้คุณกูจุนฮเวมันก็ยังไม่คุยกับเขาสักคำ

 

อย่าพึ่งดิเล่นเกมอยู่ จุนฮเวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเสียอารมณ์ 

 

เออนี้รำคาญใช่ปะ

 

 

เอองั้นก็ไม่ต้องแดก

 

     คนตัวเล็ก ตะโกนกลับไปอย่างเสียอารมณ์ เรื่องมากจังเล้ยย คนเค้าอุสาห์มีน้ำใจทำให้กินจริงๆทำเผื่อจุนฮเวไว้ด้วยนั้นแหละ แต่ในเมื่อมันเป็นงี้

 

ก็แดกเกมไปก็แล้วกัน 

 

 

     จินฮวานหันมาแล้วก้มหน้าทำซุปในหม้อใบใหญ่บนเตาต่อด้วยมือข้างเดียวนี้แหละ 


อยากบอกเมนเทอร์บีว่า สตรองกว่าติช่าก็จินฮวานนี่แหละครับ!


แต่จู่ๆจินฮวานรู้สึกเหมือนมีไออุ่นจากด้านหลังมันเลยทำให้เขาต้องหันไปและก็เจอ...

 

 

หอมจัง

 

     ผู้ชายที่ชื่อกูจุนฮเวพูดพร้อมทำท่าทีแปลกประหลาดอีกแล้วครับT^T เขายื่นหน้ามาจากด้านหลังในระยะประชิดเมื่อจินฮวานหันไปมันเลยทำให้จมูกของคนตัวเล็กชนกับแก้มของจุนฮเวทันที เมื่อตั้งสติได้จินฮวานเลยรีบถอยออกอย่างรวดเร็ว

 

 

มะมาทำไมเงียบๆ ” ผมพูดตะกุกตะกัก พลางก้มลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่ตอนนี้มันแดงไปจนถึงใบหู 

 

 

     ให้ตายเมื่อกี้มันอะไร ผมหอมแก้มมันเหรอ แล้วดูมันดิมันหันมายิ้มแบบนั้นอีกแล้ว มึงอย่ายิ้มพิศวาสแบบนั้นได้มั้ยเล่า กูกลัวนะTT

 

จะมาดูคนแขนเดี้ยงทำกับข้าว

 

ย๊าา

 

ไปนั่งนู้นไป

 

ฮะ?

 

แขนเจ็บไม่ใช่รึไง 

 

     คำพูดของจุนฮเวมันทำให้จินฮวานต้องเงยหน้าคิดมามองคนตัวสูง นี้เป็นห่วง หรืออะไร? คิดอย่างนั้นมันเลยทำให้จินฮวานเผลออมยิ้มออกมา เเละอยู่เหมือนคนตรงหน้าจะรู้ว่าจินฮวานคิดอะไรอยู่

 

     แค่ไม่อยากให้คนโดนน้ำร้อนลวกตายคาห้องหรอกอย่าคิดไปไกล

 

     กลัวเสียฟอร์มก็บอกกกก

 

 

     จินฮวานเดินมานั่งที่โซฟาตามคำสั่งของจุนฮเว สายตาจินฮวานได้แต่จ้องแผ่นหลังคนตัวโตที่ตอนนี้ก้มหน้าก้มตากับหม้อที่ตั้งอยู่บนเตา จินฮวานไม่คิดว่าคนอย่างจุนฮเวจะทำอาหารเป็น เพราะอยู่จากหน้าตาแล้วไม่มีแววที่จะเป็นพ่อบ้านได้เลยสักนิด จินฮวานเป่าปากตัวเองเบาๆเพื่อกำจัดความน่าเบื่อ 

 

     และ สายตาจินฮวานก็ต้องไปสะดุดหน้าจอทีวีที่ตอนนี้อยู่เหมือนจุนฮเวจะเล่นเกมค้างไว้อยู่ รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าจินฮวาน 

 

หึ เสร็จจิน

 

 

     เฮ้ยทำไรวะ!! จุนฮเวตะโกนออกมาเสียงดังจากห้องครัวเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังนั่งกดเกมตัวโปรดของเขาที่เล่นค้างไว้ก่อนหน้าที่อย่างเมามัน 

 

ถ้าเล่นเฉยๆก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่นี้ดันเล่นให้แพ้นะสิ


 

ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยย สถิติสูงสุดของกูวววววววววTT

 

     จุนฮเวอยากถึ้งหัวลงกับพื้นแรงๆ เมื่อสถิติที่เขาสั่งสมมานานมันถูกทำลายย่อยยับด้วยฝีมือของคิมจินฮวาน!

 

ว้า...แพ้ซะแล้ว 

 

     คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆพลางหันมายักคิ้วและยกยิ้มอย่างผู้ชนะใส่จุนฮเวที่ตอนนี้เดินออกมาจากห้องครัว จุนฮเวได้แต่กัดฟันแน่นเมื่อเห็นว่าอีกคนทำหน้าบาทาขนาดไหน

 

 

จินฮวานนายตายแน่!

 

ฮ้ยๆๆ 

 

     จุนฮเวจับคนตัวเล็กให้นอนอยู่กับพื้นพลางก้มหน้าลงไปใกล้ๆจินฮวานเบิกตากว้างเมื่อตอนนี้จุนฮเวกดมือข้างที่ไม่ใส่เฝือกหนึ่งของจินฮวานลงไปด้วย 

 

ทำอะไรปล่อยเลยนะ

 

     จินฮวานที่ตอนนี้สติแตกไปแล้วได้แต่นอนดิ้นอยู่กับพื้นแต่แรงเพียงน้อยนิดบวกกับเเขนเดี้ยงๆอีกหนึ่งข้างมันเลยยากที่จะเอาชนะแรงควายป่าอย่างจุนฮเว

 

อย่าดิ้นดิ เดี๋ยวก็เจ็บแขนหรอก จุนฮเวพูดพลางยกยิ้มมุมปาก ซึ่งมันเป็นยิ้มที่จินฮวานเห็นเมื่อไหร่เป็นต้องขนลุกซู่ทุกครั้ง 

 

บอกให้ปล่อยไง ฉันเจ็บนะ

 

ไม่ นายทำเกมฉันแพ้ นายต้องถูกลงโทษ :) 

 

     ฮือออออออ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยจินด้วย จินไม่ชอบแบบนี้ จินอยากกลับไปอยู่กับเพื่อนผู้หญิงงงงT^T

 

     

     คนตัวสูงแกล้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆใบหน้าคนตัวเล็ก จินฮวานได้แต่หลับตาปี๋ด้วยความกลัว ซึ่งมันทำให้จุนฮเวสนุกไม่น้อยที่ได้แกล้งคนตัวเล็ก จุนฮเวยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะผละตัวออกจากจินฮวานที่ตอนนี้ขดตัวเหมือนตัวหนอน

 

     ไปกินข้าวไป   สั่งคนตัวเล็กที่ยังไม่ลุกขึ้นจากพื้นเพราะความหวาดกลัว จินฮวานค่อยๆเปิดตาทีละข้างเพื่อดูว่าคนตรงหน้าเขาออกไปแล้ว จินฮวานลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลนก่อนจะเขยิบออกจากผู้ชายโรคจิต

 

มะไม่ต้องเข้ามาเลยนะ”   ให้ตายสิจินฮวานอุสาต์ไว้วางใจและมองจุนฮเวในแง่ดีไปเกือบครึ่งแล้วแต่เขาทำให้จินฮวานต้องเปลี่ยนความคิดใหม่

 

ถ้าไม่ไปกินข้าวก็จะทำอีกรอบ ขู่คนตัวเล็กไปแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อจินฮวานไม่ได้ลุกไปตามคำสั่งจุนฮเว 

จินฮวานได้แต่เบ้ปากแล้วมองค้อนใส่จุนฮเว

 

นับหนึ่งถึงสามนะจินฮวาน

 

หนึ่ง

...

สอง

...

สา... 

 

โอเคไปๆ จินฮวานรีบลุกขึ้นอย่างเร็วไวเมื่อเห็นว่าคนตัวโตกำลังเข้าจู่โจมอีกครั้ง จุนฮเวได้แต่หัวเราะเบาๆและเผลอยิ้มออกมา

 

เออเป็นอะไรของกูวะเนี้ย?


 




เวลาผ่านเลยไปจนถึงเวลาห้าทุ่ม


   
แล้วเวลาห้าทุ่มควรเป็นเวลาที่ทุกคนควรนอนใช่มั้ย? 

แต่ไม่ใช่สำหรับจินฮวาน!!

คนตัวเล็กนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอนนุ่มและถามว่าทำไมตอนนี้ยังนอน 

ก็เพราะว่าจุนฮเวมันไม่ยอมปิดไฟไง!!!

เฮ้อ 

     จินฮวานถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจให้กับความเอาแต่ใจของกูจุนฮเว ก่อนหน้านี้เขากับจุนฮเวทะเลาะกันห้องแทบแตก เมื่อจุนฮเวไม่ยอมปิดไฟสักทีไม่ใช่อะไรหรอก จุนฮเวบอกว่าถ้าปิดไฟจะนอนไม่หลับ จินฮวานก็นอนไม่หลับเช่นกันถ้าเปิดไฟไว้

     
     และสุดท้ายคนผ่ายแพ้ก็ต้องเป็นคิมจินฮวาน เมื่อจุนฮเวดึงดันที่จะเปิดไฟต่อไป และที่โชคร้ายกว่านั้นคือ สวิตช์ไฟมันดันอยู่ใกล้หัวนอนจุนฮเวที่อยู่เตียงชั้นสองไง!!


อยากจะรู้นักว่าคนสร้างต้องการอะไรจากสังคม-_-


จุนฮเว 

...

นี่

...

หลับแล้วหรอ

...

     หุหุ เสร็จจิน  เมื่อมั่นใจว่าอีกฝั่งหลับแล้ว ความคิดชั่วร้ายก็เริ่มผุดขึ้นในหัวจินฮวาน คนตัวเล็กค่อยๆเดินปีนบันไดเบาๆเพื่อขึ้นไปเตียงชั้นสอง แล้วก็โป๊ะเชะจุนฮเวหลับแล้วจริงๆครับ 

     จินฮวานหยุดค้างที่บรรไดขั้นบนสุด พลางเอื้อมแขน(สั้นๆ)เพื่อปิดสวิตช์ไฟอย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ตื่น

เป้าะ!

เรียบร้อยจุนฮเวปิดไฟได้สำเสร็จ แต่...

เฮ้ย” คนตัวเล็กถึงกับอุทานออกมาเมื่อจู่ๆเหมือนมีแรงมาดึงตัวคนตัวเล็กไว้ให้ลงไปนอนบนเตียง 

นายยังไม่หลับหรอกหรอ! พูดพลางดิ้นออกจากอ้อมแขนคนตัวสูง จินฮวานรู้สึกไม่ปลอดภัยอีกแล้ว 


นิ่งๆได้มั้ยคนจะนอน”  จุนฮเวพูดพลางกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆของเขาที่รดต้นคอคนตัวเล็กมันทำให้จินฮวานขนลุกไม่น้อย 

แต่ฉันเจ็บแขนอยู่นะ พูดพลางดิ้นสุดแรงเกิดแต่ยังไงก็เถอะก็ยังสู้แรงควายถึกของจุนฮเวไม่ได้อยู่ดี 

ก็ใครใช่ให้ปิดไฟละ

...

นอนปิดไฟคนเดียวฉันนอนไม่หลับ 

พูดพลางกระชับอ้อมแขนหลวมๆเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายยังคงเจ็บแขนอยู่

แล้วนอนกอดคนอื่นมันจะทำให้นอนหลับรึไง

ก็ดีกว่านอนคนเดียว จุนฮวานพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน เดาได้เลยว่าอีกคนน่าจะหลับตาพูดอยู่ จะเดาได้เลยว่าจุนฮเวน่าจะง่วงเต็มที่แล้ว 

แล้วไงจินฮวานไม่ใจอ่อนหรอกนะ 

คนตัวเล็กได้แต่ดิ้นเพื่อออกจากสถานการณ์ที่หวาบหวิวนี่ แต่ก็โดนจุนฮเวรัดแน่นกว่าเดิม 


บอกว่าอยู่นิ่งๆไง! 

ก็ปล่อยได้มั้ยละจุนฮเว!

ถ้ายังไม่หยุดดิ้นจะไม่รับประกันความปลอดภัย จุนฮเวกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กเบาๆ

...

ถึงง่วงก็มีอารมณ์ได้นะจินฮวาน

...

โอเคครับกูยอมแล้วฮืออออออออออออ







เช้าที่แสนสดใสของใครหลายๆคน 

หึ

แต่ก็ไม่ใช่ของจินฮวานอีกนั้นแหละ


     ก็เมื่อคืนจุนฮเวเล่นนอนกอดทั้งคืนเตียงก็แคบ ร่างสองร่างก็เกือบกลายเป็นชิ้นเดียวกันอยู่แล้ว ไหนจะลมหายใจอุ่นๆที่รดต้นคอนั้นอีก 

เป็นใครใครก็นอนไม่หลับหรอกอีบ้า

     เป็นฝ่ายจินฮวานที่ชิ้งหนีลงมาตั้งแต่รู้ว่าท้องฟ้าเริ่มสว่างกว่าจะดันทุรังลงมาได้เล่นเอาแขนแทบหักรอบสอง

ไม่ไปเรียนรึไงนะ บ่นพึมพำพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเองเมื่อเห็นว่าจุนฮเวยังนอนอยู่ ไม่รู้รึไงว่าวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก

จุนฮเว 

...

ตื่น

...

ไม่ไปเรียนรึไง

อือออีก10นาที 


     เฮ้อ ถอนหายใจยาวๆแต่ก็นะเดี๋ยวเขาคงจะไปโรงเรียนเองแหละน่า คิดดังนั้นเลยหยิบคีย์การ์ดห้องพร้อมกระเป๋าเป้คู่ใจเดินออกจากห้องไป



     เมื่อเดินออกมาจากหอจินฮวานก็เจอกับเหล่านักเรียนในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันกับเขามากมายเดินอยู่ทั่ว
ไปหมด ก็แหงสิก็นี่มันเปิดเทอมวันแรกนิ 
     จินฮวานเดินถอดน่องเรื่อยๆอย่างสบายใจเพราะระยะทางจากหอพักถึงโรงเรียนก็ไม่ได้ไกลกันมากเท่าไหร่ แถมเขายังชินกับการเดินไปโรงเรียนมากกว่าการนั่งรถหรือปั่นจักรยานไปซะอีก และนั้นจินฮวานเริ่มเห็นรั้วโรงเรียนโรงเรียนใหม่ของเขามาแต่ไกล


ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับจินฮวาน อาเมนนน

TT













เม้ามอยกับไรท์เตอร์


เวลคัมแบคคคคคคค ฮัลโหลลเค้ากลับมาแล้วหลังจากที่ทิ้งไปนานมากกกกกกกกกข้ามปีกันเลยทีเดียว ลืมกันยังTT
จะบอกว่ายังไม่ทิ้งฟิคเรื่องนี้เน้ออ ถ้าชอบก็เม้นให้กำลังใจกันได้นะคะ>-<

ละก็อย่าลืมสกรีมในทวิต  #รูมเมทคุณจิน  ^3^ 

เจอกันเซบหน้าเร็วๆนี้นะค้าา >0< 


<3
 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #24 miw3Jun (@miw3Jun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 00:05
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ ชอบๆ แต่อย่ามาม่าเอ้ยดราม่า แล้วกัน อิอิ สู้ๆค่ะรออ่านอยุ่น่ะ
    #24
    0
  2. #23 Nanthida_w (@Nanthida_w) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 17:57
    รอค่าาา
    #23
    0
  3. #22 Xi Luhan Exo-m (@a1-chi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:42
    ชอบบบบบ
    #22
    0
  4. #20 Mine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:44
    อยากอ่านต่อแล้วอ่าไรท์ 55555 สนุกมากๆเลย
    #20
    0
  5. #19 dow98705 (@dow98705) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:34
    สนุกๆๆๆๆๆๆ
    #19
    0
  6. #18 JM_Forever (@milky-1344) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:00
    พี่จินหนีเน่เดะโดน55555555
    #18
    0
  7. #17 G'Ging (@gingzaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:06
    ไม่ปลุกจุนเน่นี่โดนแน่ๆ..
    #17
    0
  8. #16 Rlmonzo' (@lemonzo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:16
    ฮา ชอบของแบบนี้ก็ไม่บอก จี้5555555555555555555555555
    #16
    0
  9. #14 Praekjh (@Praekjh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:42
    โอ้ยยย เวลคัมแบคค่ะะ จุนฮเวและความหื่นของเขา 5555 สงสารจินฮวานจัง แต่แสบไม่เบานะ ไปเล่นเกมเขาแพ้ 5555
    #14
    0
  10. #13 khb_ikon (@khb_ikon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:49
    สนุกมาเลยย ต่อเร็วๆน้าาาา
    #13
    0
  11. #12 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:31
    ภัยสังคมชัดๆๆๆ
    #12
    0
  12. #11 dow98705 (@dow98705) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 16:03
    ฮันบินพูดสะบาบิเลียเลย555
    เริ่มสงสารพี่จินแล้วสิที่ต้องอยู่กับจุนเน่คนหื่น มาต่อนะค่ะไรท์
    #11
    0
  13. #9 kawawaiiei (@kawawaiiei) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 13:58
    สนุกง่ะ ไรท์มาต่อนะ เค้าอยากอ่านอ่ะ><
    #9
    0
  14. #8 ningmhunoi (@ningmhunoi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 20:49
    หนุกมากๆเยย
    มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #8
    0
  15. #7 Suphawan Tongoon (@1234eiei) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 22:12
    หูยยยยยย อ่านละแบบยิ้มเลยอ่ะ ทาต่อไวๆน้ะะะะะะ
    #7
    0