คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Ӥ สิ่งล้ำค่า | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คำๆเดียวแต่มีความหมายที่ยิ่งใหญ่  ความรักจากแค่คนๆเดียวแต่มากมายเท่าท้องนภา  สิ่งที่ล้ำค่ามากกว่า สมบัติ ก็คือ .....

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ส.ค. 60 / 18:26


สิ่งล้ำค่า

       แก้วหญิงสาววัยรุ่นอายุ 18 ปี แก้วเป็นคนชอบเที่ยวอยู่ไม่ติดบ้าน พ่อของแก้วเสียชีวิตตั้งแต่แก้วอายุ 8 ปี ด้วยอุบัติเหตุรถชน แก้วจึงอยู่กับแม่เพียงสองคน คือแม่ศรี   แม่ศรีมีอายุ 40 ปี และเป็นโรคร้ายแต่แม่ศรีไม่ยอมบอกลูกสาวของตนเพราะกลัวลูกสาวเป็นห่วง และวันนี้ วันที่ 4 กุมภาพันธ์ เป็นวันเกิดของแก้ว

            "แก้ว วันนี้กลับมาทานข้าวกับแม่นะลูก" แม่ศรีบอกแก้วผู้เป็นลูก

            "อือ" แก้วตอบแม่ไปแบบตัดพอ

            "แก้ว~เสร็จยังเร็วๆหน่อยดิ"  เสียงเพื่อนของแก้วตะโกนขึ้นมา

            "ไปแล้วนะค่ะแม่"

            "แล้วลูกไม่กิ-" แม่ศรีพูดยังไม่ทันจบแก้วก็เดินไปกับเพื่อนแล้ว

     ระหว่างที่แก้วกับเพื่อนกำลังเดินทางเพื่อจะไปเรียนอยู่นั้นก็มีเพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมากะทันหัน

            "เออ~วันนี้เป็นวันเกิดแกนี้หว่า~แก้ว"

            "ก็ใช่ สิทำไมหรอฟ้า" แก้วตอบเพื่อนไปแบบสงสัยประมาณว่าถามทำไม

            "เราไปปาร์ตี้ฉลอกวันเกิดแกปะ  เราเลี้ยงเอง" เพื่อนที่นามว่าฟ้าเสนอขึ้น

            "เออๆๆก็ดีนิ  "  เพื่อนอีกคนตอบขึ้น พร้อมกับเพื่อนอีก 1 คนที่พยักหน้าเห็นด้วย

            "แล้วเราจะไปไหนหละ" แก้วถามฟ้าเพราะฟ้าเป็นคนเสนอไอเดีย

            "ห้างดีปะ พวกแก" ฟ้าเสนอสถานที่เที่ยวแต่ว่าคำตอบของเพื่อนดันเป็น

            "ไม่~"

            "ไปบ้านฉันปะ" เพื่อนอีกคนเสนอบ้าง และคำตอบที่ได้ก็คือ

            "ไม่~" เป็นคำตอบเหมือนเดิมทุกประการไม่เปลี่ยนแปลง

            "ถ้าไปบ้านแกนะพัด  แล้วฉันจะเสนอตัวเองว่าจะเลี้ยงทำไมมิทราบย๊ะ"

            "นั้นสินะ  แฮะๆ  แล้วแกอะ  แอน ว่าไงไปไหน"

            "ฉันเหรอคิดว่าไป.....วัด ดีปะ  ไปฝึกสมาธิด้วยไง "

            "เฮ้ย~ เหมือนคิดผิดที่ถาม แอนเนี่ย ฉันคิดออกแล้วว่าจะไปไหน"  แก้วที่ฟังเพื่อนคนนู้น คนนี้ เสนอที่เที่ยวมานานก็พูดขึ้น

            "ไปไหน? " เพื่อนๆต่างลุ้นว่าแก้วจะเสนออะไร

            "คาราโอเกะ"

            "ไปสิ"  ทุกคนต่างตอบพร้อมกันแสดงให้เห็นว่าทุกคนเห็นด้วยกับความคิดของแก้วว่าจะไปร้องคาราโอเกะ

                         เวลาผ่านไปจนถึงเวลาปาร์ตี้

        ณ  ร้านคาราโอเกะ

         [ รักแท้~รักที่อา~ราย~ตับไตไส้~พุง ]

            "หยุดร้องได้แล้วไอ้พัด ฉันสงสารหูฉันมากเลยตอนนี้ เอาซะหูดับเลย"

            "โฮ~แก้ว ใจร้ายไม่ร้องแล้ว ให้แอนร้องต่อดีกว่า"

            "เอาแอนจะร้องเพลงไรเหรอ"  ฟ้าถามขึ้น เมื่อเห็นว่าแอนถือไมค์แล้ว

            "สัพพะทุกข์ สัพพะโศก สัพพะโรค สัพพะภัย สัพพะเคราะห์ เสนียดจัญไร"

            "วิวัญชัยเย เฮ้ย!!" ทุกคนต่างร้องพร้อมกัน

            "ชีนะชีลากเข้าวัดตลอดเลย~" พัดพูดขึ้นหลังจากตบมุกเสร็จ

            "พอๆ ฉันว่าให้เจ้าภาพงานวันเกิดร้องดีกว่า" ฟ้าเสนอให้แก้วร้องเพลง

            "ต้องให้ฉันเจ้าแม่เสียงเพลงร้องสินะ มา!! ที่เธอเห็นแค่ฝุ่นมันเข้าตา~ฉันไม่ได้ร้องไห้~ "

   กริ๊ง~กริ๊ง~กริ๊ง   เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

            "แก้วโทรศัพท์แก"

            "งั้นฉันขอไปคุยข้างนอกนะ"  แก้วรับโทรศัพท์แล้วออกไปคุยข้างนอก เลยปล่อยให้เพื่อนร้องเพลงไป พอแก้วคุยเสร็จ จึงเดินกลับไปที่ห้องคาราโอเกะต่อ

            "ฮือ~ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมมาเลยนะแก้ว  ใครอะ" เพื่อนๆเห็นแก้วยิ้มหน้าบานเดินเข้ามา จึงอดไม่ได้ที่จะยุ่ง เอ๊ย.. ถาม

            "ไม่มีไรหรอก ก็แค่รุ่นพี่ที่ฉันชอบมาชวนไปกินข้าวหนะ ร้องต่อเถอะ" แก้วตอบเพื่อนไปแบบ เขินๆอายๆ และรีบตัดบทชวนเพื่อน ร้องเพลงต่อทันที

            "จ้า~"    ทุกคนจึงร้องเพลงต่อไปเรื่อยๆสลับสับเปลี่ยนกันไป

            "นี่  พวกแกฉันไปก่อนนะ" แก้วบอกเพื่อนๆส่วนพวกเพื่อนๆก็ได้แต่พยักหน้าเฉยๆเพราะกำลังมันกับการร้อง เมื่อแก้วเห็นเช่นนั้นจึงเดินออกไป

       กริ๊ง~กริ๊ง~กริ๊ง  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

            "โทรศัพท์แก้วนิ คุณป้าโทรมาด้วย"  แอนซึ่งเห็นโทรศัพท์พูดขึ้น

            "รับสิ" ฟ้าบอกแอนที่ถือโทรศัพท์อยู่

            "สวัสดีค่ะ มีอะไร รึเปล่าคะคุณป้า"

            [แก้วอยู่รึเปล่า]

            "ไม่ค่ะ พอดีแก้วลืมโทรศัพท์เอาไว้ค่ะ"

            [หรอจ๊ะ ตึง!! เพรง!!] อยู่ๆก็มีเสียงอะไรสักอย่างตกแตกจึงทำไรแอนตกใจ

            "คุณป้าค่ะ!! คุณป้าค่ะ!! คุณป้า!!!"

            "มีอะไรเหรอแอนพัดที่เห็นแอนทำเสียงตกใจจึงถามขึ้น

            "ไม่รู้สิ  ฉันได้ยินเหมือนอะไรแตกสักอย่าง แล้วคุณป้าก็เงียบไปเลย"

            "เหรอ งั้นเราไปดูกันเถอะ" หลังจากนั้นทุกคนก็รีบไปที่บ้านแก้วทันที  และเมื่อไปถึง ก็เห็นแม่ศรีนอนเป็นลมอยู่พร้อมกับเศษจานที่ตกแตก

            "คุณป้าค่ะ คุณป้า" แอนพยายามปลุก แต่ก็เงียบ

            "พาไปโรงพยาบาลเถอะ" ฟ้าบอก เพื่อนๆพยักหน้ารับและรีบพาแม่ศรีไปโรงพยาบาล เมื่อถึงโรงพยาบาลพัดก็พยายามโทรหาแก้วทั้งเบอร์รุ่นพี่คนนั้นแต่ก็ไม่ติดและเมื่อเวลาผ่านไปสักพักใหญ่หมอก็ออกมา

            "คุณหมอค่ะ คุณป้าเป็นยังไงบ้างคะ" ฟ้าเป็นคนถามหมอแทนเพราะทั้ง แอน และ พัด ก็ต่างวุ่นกับการโทรหาแก้ว

            "เออ...คุณศรี....เขา...เออ" หมอพูดอั้มๆอึงๆจึงทำให้ทุกคนต่างลุ้นกัน

            .

            .

            .

            "ฮัลโหลแก้ว"

            [มีไรอะไรห๊ะ  ยัยพัด]

            "แม่แกอยู่โรงพยาบาล"

            [แม่ฉันคงเป็นลมอีกแล้วสิ ชั่งเหอะ]

            "ฉันว่าแกมาดูเองดีกว่านะ"

            [อะไรนักหนาเนี่ย  เออๆเดี๋ยวไป]

       ตูด~ตูด~ตูด   และเมื่อแก้วมาถึง ทุกคนต่างมีสีหน้าที่โศกเศร้า

            "แม่ฉันอะ"

            "อยู่ในนู้นหนะพัดชี้เข้าไปในห้อง  เมื่อแก้วรู้แล้วว่าแม่ของตนอยู่ไหนแก้วจึงเข้าไปและสิ่งที่แก้วเห็นในห้องคือ เตียงๆหนึ่งมีผ้าสีขาวปกปิดร่างคนที่นอนอยู่บนเตียง แก้ววิ่งเข้าเปิดผ้าสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าสีขาวนั้นคือร่างของแม่เธอเอง เมื่อแก้วเห็นเช่นนั้นจึงร้องไห้ออกมาแก้วนึกกลับไปเมื่อตอนเช้า ตอนที่แม่บอกเธอให้กลับมากินข้าวด้วยกัน มันทำให้แก้วยิ่งร้องหนักกว่าเดิมและพูดได้เพียงสั้นๆว่า

            "แม่จ้า~แก้วขอโทษ  แก้วขอโทษ  แม่จ้า~แม่"

            "พอเถอะแก้ว มันสายไปแล้ว" ฟ้าพูด แต่แก้วก็ยังพูดแต่คำเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา ระหว่างที่แก้วกอดร่างแม่ของตนที่นอนอยู่นั้น ก็มีมือมากอดตอบแก้ว จึงทำให้แก้วสงสัยแล้วเงยหน้าขึ้น และพบว่ามือที่กอดเธออยู่เป็นแม่ของเธอเองมันเลยทำให้แก้วสงสัยยิ่งกว่าเดิม จึงทำให้เพื่อนๆของเธอหัวเราะขึ้น

            "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย~" แก้วถามเพื่อนๆด้วยความสงสัย

            "แม่แก้วขอโทษ ฮือๆๆๆ"เพื่อนไม่ตอบแก้วแต่กลับมา ล้อแก้วแทน แก้วเลยทำหน้าไม่พอใจใส่เพื่อนจึงทำให้เพื่อนๆยอมบอก

            "ก็พวกเราอยากสั่งสอนแกหนิแก้ว  ก็แกเห็นปาร์ตี้ดีกว่าแม่เองช่วยไม่ได้ แกผิด" ฟ้าพูดขึ้น

            "เหรอ~ก็ได้ยอมก็ยอม"จากหน้าของแก้วที่เติมไปด้วยน้ำตาแห่งโศกเศร้านั้นก็เปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มทันที

            "นี่ รู้ไมว่า คำๆเดียวแต่มีความหมายที่ยิ่งใหญ่  ความรักจากแค่คนๆเดียวแต่มากมายเท่าท้องนภา  สิ่งที่ล้ำค่ามากกว่า สมบัติ ก็คือ แม่  ฉะนั้น อย่าพูดคำว่ารักตอนที่ท่านเสียแล้วเพราะมันจะกลายเป็นคำว่า สายเกินไป พวกแกว่าจริงไหม"

            "จริงที่สุดจ๊ะ แม่ชีแอน~ ทุกคนพูดพร้อมกันพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

 

ผลงานทั้งหมด ของ YellowRose.

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:36
    มีหักมุม555  ข้อคิดดวีมาก
    #1
    1
    • 27 มิถุนายน 2559 / 21:34
      จริงดิ!! อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย!! ปลื้มปริ่ม น้ำตาจิไหล
      #1-1