Pray อธิษฐานรัก

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 เที่ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 มิ.ย. 53




บทที่ 8

เที่ยว

 

เอ่อ..

“?”

    ฉันเดินตามเขามาซักพักแล้ว เราเดินออกมาจากโรงเรียนและดูเหมือนจะไกลขึ้นทุกที เขากำลังพาแนไปไหนเนี่ย

ขอโทษนะ แต่พี่จะพาฉันไปไหน

    ในที่สุดฉันก็ง้างปากตัวเองให้ถามเขาจนได้ หกโมงแล้วนะ ฉันต้องกลับบ้านไม่งั้นแม่จะเป็นห่วง

เดินเล่น

ฮะ!”

    แต่พอได้ยินคำตอบจากเขาก็ทำให้ฉันชะงักเท้าทันที เดินเล่นหรอ? ที่เขากำลังทำอยู่นี่คือการเดินเล่น กับฉัน!

ตกใจอะไร

    พี่น็อตหันมา เขาทำหน้ายุ่งเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของฉัน แน่สิ ฉันประหลาดใจ

ทำไมถึงเป็นฉัน

    เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันสงสัย ฉันก็เลยเอ่ยถามเขาอีกครั้ง แต่กลับได้ความเงียบและสายตาที่อ่านไม่ออกกลับมาแทน

ฉันชักจะไม่อยากเดินเล่นแล้ว กลับกันเถอะ..

    อ..อ้าว พอเขาเงียบไปซักพักจู่ๆเขาก้พูดขึ้นมาแล้วเดินกลับไปทางเดิมที่เราเดินมาทันที อะไรเนี่ย อารมณ์แปรปรวนชะมัด

 

    หลังจากนั้นฉันก็มาโผล่ที่ไหนซักทีนึงในโลกนี้= =^

ยืนเอ๋อทำไม

“=0=”

    ให้ตาย ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย~

..

ที่นี่ที่ไหน??”

บ้านฉัน

*0*

    อ๊า!! แล้วฉันมาได้ยังไงเนี่ย จำได้ว่าเมื่อกี้ยังอยู่ที่โรงเรียนอยู่เลย!

จะยืนตรงนั้นอีกนานมั๊ย- -^”

“-0-“

    ขอเวลาให้ฉันระลึกชาติหน่อยได้มั๊ย ฉันตามเขามาที่บ้าน อ๊า!! หกโมงครึ่งแล้วด้วย แม่ฉัน!

ฉันมาที่นี่ได้ยังไงอ่า

“- -^”

    พี่น็อตหันมามองแวบนึงแล้วก็หันกลับไป เง่อ ตอบฉันให้หายข้องใจไม่ได้หรือยังไงกัน

หิวข้าวหรือยัง

“- -;”

    น่าน คำตอบที่อยากรู้เขาก็ไม่ยอมพูด แถมยังถามกันอีกต่างหาก

พี่พาฉันมาทำไม

เธอตามฉันมาเอง เขาตอบเบาๆแล้วเดินหายเข้าไปในครัว

    เพ้ลงงงง อะโห รู้สึกเหมือนหน้าฉันหายไปครึ่งแถบ ฉันตามเขามาเองงั้นเรอะ ทำไมถึงไม่รู้ตัวฟะ- -^

อ่า จะทำอะไรหรอ

    เมื่อเขาเดินหนีเข้ามาในครัวฉันก็เลยตามเขามาในครัวเหมือนกัน ดูเหมือนว่าเขากำลังทำอะไรซักอย่างที่เรียกว่า กับข้าว~

...

    เขาไม่ตอบแฮะ บทจะหวงคำพูดก็ไม่ยอมพูดเลย

มีอะไรให้ฉันช่วยมั๊ย

    พี่น็อตหันไปคุ้ยๆตู้เย็น แล้วเขาก็หยิบไข่ออกมาสองฟอง แล้วก็ เนื้อหมู

อ่า ฉันช่วยได้นะ

    แล้วก้หยิบมาม่ามา สองซอง

 

    โอเค มาม่าหมูสับ- -^

เดี๋ยวฉันช่วยดีกว่า!”

    ในเมื่อเขาไม่พูดฉันก็เลยเดินไปแย่งเนื้อหมูในมือเขามาสับซะเอง ดี ไม่ต้องพูดอย่างนี้ล่ะดีแล้ว

    ฉันสับหมูไปเรื่อยๆ ส่วนเขาก็ทำนู่นทำนี่ตั้งแต่ต้มน้ำโยนนู่นนี่นั่นลงไปในหม้อ เขาไม่มองฉันเลยอ่ะ ทำเหมือนอยุ่คนเดียวซะงั้น เฮ้อ แล้วฉันจะตามมาทำไมกันล่ะเนี่ย กลับบ้านดีกว่า~

    เพราะงั้นเมื่อฉันสับหมุเสร็จเรียบร้อยฉันก็ออกมาจากบ้านเขา อืม บ้านเขาดูดีนะ ไม่สวยเกิน แล้วก็ไม่หรูหราเกินไป ดีแล้วล่ะ

    ทุ่มครึ่งแล้ว~ ป่านนี้แม่คงจะรอฉันอยู่ที่บ้าน จะว่าไปแล้วก็หิวนะเนี่ย ในกระเป๋าฉันมีขนมเหลืออยู่มั๊ยนะ~~

    อ่า มีขนมจริงๆด้วย!

    จึ๊กๆๆ!!

ขอขนมหน่อย!”

“o-O”

    แต่พอฉันหยิบขนมออกมาจากกระเป๋านักเรียนปั๊บฉันก็เจอผู้ชายหน้าตาน่ากลัวผมเผ้ารุงรังชะโงกหน้าเขามาใกล้แถมทำมือขอขนมอีกต่างหาก อ๊า!อะไรกันเนี่ย

ขอขนม!!!!!!!”

    อ๊ากก ผู้ชายคนนั้นตะโกนเสียงดังมากจนฉันตกใจเลยรีบยื่นขนมที่อยู่ในมือไปให้เขากิน น่ากลัวชะมัดเลยอ่ะ พอเขาได้ขนมปั๊บเขาก็แกะและกินมันอย่างน่ากลัว เหมือนกับว่าเขาไม่ได้กินอะไรมานานแล้วอย่างนั้นเลย!!

    หมับ!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!”

    ฉันกรีดออกมาทันทีเมื่อรู้สึกว่ามีคนกระชากตัวฉันให้หันกลับไปด้านหลัง

ชู่ว์ อย่าส่งเสียงดังได้มั๊ย!”

    แต่พอเห็นหน้าคนคนนั้นแล้วฉันก็ต้องหยุดเสียงกรี๊ดไว้...

“- -^”

พี่น้อต!” เขาทำสีหน้าเซงสุดชีวิตใส่ฉันด้วยอ่ะ -0-

ก็ใช่สิ กรี๊ดทำไม

    โธ่ ก็แล้วมาเงียบๆทำไมล่ะ เฮอะ

ขอขนมอีก!!”

    จู่ๆผู้ชายหน้าตาน่ากลัวคนนั้นก็พุ่งมาขอขนมฉันอีก ฉันเลยวิ่งไปหลบหลังพี่น้อตทันที ง๊า~ทำไมมีคนน่ากลัวอยู่แถวนี้ด้วยเนี่ย!!

เอานี่ไปกินไป แล้วอย่าออกมาเดินเพ่นพ่านเดี๋ยวโดนรถชน- -^”

    พี่น้อตเอาขนมปังสองสามถุงที่อยู่ในมือเขาไปให้ผู้ชายคนนั้น พอเขาได้ขนมแล้วเขาก็รีบวิ่งหายไปเลย

    อะไรกันเนี่ย

รู้จักคนเมื่อกี้ด้วยหรอ

เธอออกมาทำไม!” พี่น็อตหันมาพูดใส่ฉันที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา

    เขาเสียงดังอีกแล้ว>.-

ฉ..ฉันจะกลับบ้าน

แล้วทำไมไม่บอก!!”

    หวา~อย่าเสียงดังได้มั๊ย~~

ฉันนึกว่าพี่ไม่สนใจ ก็เลยออกมาจากบ้าน..(. .;)

“- -^”

    เอ่อ ฉันพุดจริงๆนะ ก้เห็นเขาเอาแต่ทำกับข้าวโน่นนี่แถมไม่พุดอะไรเลยซักคำนี่นา

เธอ ยัยปัญญาอ่อน

    อ๊ากกก คำนี้แรงมากเลยนะ เปิ่นฉันยังพอให้อภัยแต่ปัญยาอ่อนเนี่ย สติแตกเลยนะเฟร้ยยยย!!!

ฉันไม่ได้ปัญญาอ่อนนะ!!”

เธอ ปัญญาอ่อน

    คราวนี้พี่น็อตย้ำทีละคำใส่ฉันเลย อ๊ากกกกกก โมโหๆๆๆๆๆ

ฉัน ไม่ได้ปัญญาอ่อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    ฉันลากเสียงยาวๆๆๆใส่เขาก่อนจะเดินหนีมาทันที ชิชะ

ไม่ต้องมาเถียง เธอปัญญาอ่อน เดี๋ยวฉันจะไปส่ง

    สิ้นเสียงเขาฉันก็ถุกลากไปที่บ้านเขาทันที 

 

มาม่าอืด- -^”

เพราะเธอ!!”

อะไรอ่ะ ฉันเกี่ยวที่ไหน!”

    ปากก็พูดๆว่าจะไปส่งแนที่บ้านแต่สุดท้ายมันก็จบลงที่โต๊ะกับข้าว

ที่มีมาม่าอืดอยู่ในนั้น

กินเข้าไปเลย

อะไรอ่ะ ฉันไม่กินนะ

    แม่ฉันรออยู่ที่บ้านเฟ้ย ชิ ฉันยังเคืองเรื่องที่ว่าฉันปัญญาอ่อนอยู่นะยะ

ถ้าเธอไม่กินฉันจะไม่ไปส่งเธอที่บ้าน แล้วก็ถ้าอยากจะกลับเองฉันก็ไม่ว่านะ ตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้ว ผู้ชายที่เธอเจอเมื่อกี้คงกำลังเดินหาขนมอยู่ และไม่แน่ เธออาจถูกกินแทนขนมก็ได้..

    พี่น็อตพูดอย่างเป็นต่อแถมก้มหน้าก้มตากินมาม่าอืดๆของเขา ทำไม! ทำไมต้องขู่กันอย่างนี้ด้วยเนี๊ยยยยยยT^T

 

ขอบใจที่มาส่ง

    ในที่สุดฉันก็มายืนอยู่หน้าบ้านจนได้ ฮือๆๆๆ มาม่าอืดลอยอยู่ตรงคอหอยฉัน~

อือ

    ชิ ฉันดกระจริงๆด้วย ว่ากันยังไม่พอ ยังบังคับให้ฉันกินมาม่าอืดๆอีก ฉันหันไปมองเขาแวบนึงก่อนจะเดินเข้าบ้านตัวเอง

เดี๋ยว

อะไรอีกล่ะ

ไม่มีอะไร

    อ๊ะ!! ไม่มีแล้วเรียกทำต๋อยอะไรเนีย!

ชิ

    ฉันชิใส่เบาๆแล้วเดินเข้าบ้าน ฉันจะไปโก่งคอเอามาม่าเวรๆนั่นออกT^T

คราวหน้ามาเที่ยวบ้านฉันอีกแล้วกัน

    พูดจบเขาก็รีบกลับไปเลย ชิ มันจะไม่มีคราวหน้าแล้วล่ะ..

 

20 ความคิดเห็น

  1. #15 อืมๆ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2553 / 19:06
    แหมๆๆๆ

    ชิเบาๆๆ คงน่ารักน่าดูหล่ะซี้
    #15
    0
  2. #14 JEMMA PEN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2553 / 18:37
    นายน็อต ทำเพื่ออะไรกันนะ

    อยากรู้ ?!
    #14
    0