Pray อธิษฐานรัก

ตอนที่ 17 : บทที่ 17 ตัวเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ต.ค. 53



บทที่ 17
ตัวเลือก

“เป็นอะไร มองหน้าฉันทำไม”
“อ่า มันไม่มีโต๊ะว่างเลย ขอนั่งกินข้าวด้วยคนนะ”
      วันนี้ฉันอุส่าหนีเพื่อนๆมาเลยนะเนี่ย เพื่อนพี่น็อตมองฉันแบบงงๆที่จู่ๆก็มาขอนั่งด้วย น่าอายชะมัด แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ฉันก็ไม่มีโอกาสล้วงความลับน่ะสิ
      ฉันไม่ได้ทำตามตัวเลือกทั้งสามของยัยสองคนนั่นหรอก แต่ฉันคิดแผนขึ้นมาเองต่างหาก ฉันจะลองสืบดูก่อนว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหน แล้วมันเข้าข่ายตัวฉันมั๊ย
“อืม มาสิ”
“เด็กแกหรอวะเพื่อน”
      เพื่อนๆเขาหันมาถามแถมยังมองมาที่ฉันแปลกๆด้วยอ่ะ เด็กเขามันหมายความว่าไงหรอ?
“ไม่ใช่”
      พี่น็อตตอบเรียบๆแล้วกินข้าวต่อโดยไม่สนใจฉันและเพื่อนๆเขา
     ฮึ่ย เพื่อนเขานั่งอยู่เต็มโต๊ะแบบนี้ฉันจะรู้ได้ยังไงกันล่ะว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหน สงสัยงานนี้ฉันจะแห้วอีกแหงๆ
“เออๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ งั้นพวกฉันไปก่อนนะเว่ย มีงานเข้า”
“เออ ไปไหนก็ไปเลยไป”
      แต่จู่ๆเพื่อนของเขาก็พากันลุกขึ้นไปกันหมด เหลือแต่ฉันที่นั่งอยู่กับเขา สองคน มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่าเนี่ย
“อ่า...”
“มีอะไรจะพูดหรอ”
      เขาพูดแล้วหันมามองฉัน ถ้างั้นเขาก็รู้แล้วล่ะสิว่าฉันมานั่งกินข้าวกับเขาเพราะมีเรื่องจะถาม ง่า แล้วอย่างนี้ใครมันจะกล้าพูดล่ะ
“อ่า ไม่มี”
 ฮือๆ ฉันทำไม่ได้!
“..”
“งั้น ฉันไปก่อนนะ บาย”
      ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังแปกอย่างยิ่ง เพราะงั้นฉันก็เลยรีบเผ่นออกมาซะก่อน ฮู่ว ทีหลังฉันจะไม่ใจกล้าอะไรแบบนี้อีกแล้ว

      วันนี้เป็นเวรของฉันอีกแล้ว แถมยัยเพื่อนๆก็พากันมีธุระกันไปซะหมด เหลือแต่ฉันกับพวกยัยกิ๊งเหมือนเดิม
      ฉันเลือกที่จะทำความสะอาดไปตามยถากรรม แต่จู่ๆฉันก็รู้สึกเหมือนไม้กวาดถูกดึงออกไปจากมืออีกแล้ว
“อ๊ะ!”
“ให้ฉันช่วย”
      พี่น็อตอีกแล้ว เขามองฉันแวบนึงก่อนที่สายตาเขาจะไปหยุดอยู่ที่ยัยกิ๊ง... ให้ตายเถอะ ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมากระตุกหัวใจฉันแรงๆ



“จะไปส่งฉันที่บ้านหรอ”
“อือ”
      หลังจากทำเวรเสร็จ เขาจะไปส่งฉันที่บ้านเหมือนวันก่อนๆนี้ ดีแล้วล่ะ ฉันก็มีเรื่องที่จะถามเขาเหมือนกัน
“งั้นก็ ขอบใจ”
“อือ..”
      จะเริ่มยังไงดีนะฉัน เฮ้อ ถึงจะพูดไปแล้วว่าจะไม่ถามอะไรอีก แต่ ถ้าฉันไม่ถามมันก็จะค้างคาใช่มั๊ยล่ะ แล้วฉันก็ไม่ชอบเวลาที่เป็นแบบนั้นเลย
“ผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นเพื่อนเธอหรอ”
“หือ?”
      จู่ๆเขาก็ถามขึ้นมาซะเฉยๆ ฉันแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ผู้หญิงคนที่ทำเวรด้วยกันกับเธอวันนี้น่ะ เธอรู้จักหรือเปล่า”
“ยัยกิ๊งน่ะหรอ”
“อือ รู้จักมั๊ยล่ะ”
      ฉันรู้สึกใจหายวูบไปอีกแล้ว อะไรกันเนี่ย
“ก็ รู้จัก นิดหน่อย”
“ดี! ถ้างั้นฉันจะขอให้เธอช่วยฉันอย่างนึง”
      พี่น็อตหันมาวางมือบนบ่าฉันแววตาเขาดูมีประกายแห่งความหวัง
“จะให้ฉันช่วยอะไรหรอ”
      พระเจ้า อย่าให้สิ่งที่ฉันคิดเป็นความจริงเลย..
“ก็ช่วยทำให้ผู้หญิงคนนั้นรู้จักฉันน่ะสิ..”


      ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องของตัวเอง สมองเบลอๆคิดวกไปวกมาระหว่างความรู้สึกของตัวเองกับคำพูดก่อนที่จะแยกจากพี่น็อต...
อะไรที่ฉันคิดมันก็เกิดขึ้นแล้ว... เขาสนใจยัยกิ๊ง แล้วขอให้ฉันช่วยทำให้เขาสองคนรู้จักกัน ให้ตาย ฉันกำลังอกหัก
 ทั้งๆที่ยังไม่ได้บอกรักด้วยซ้ำ...

 ‘ความรักคือการให้ ความรักคือการที่ได้เห็นเขามีความสุข ความรักคือความเสียสละเพื่อใครซักคน‘
      ฉันเคยอ่านเจอในหนังสือเล่มหนึ่ง ถ้างั้นก็แสดงว่า ถ้าฉันชอบเขาจริงๆ ฉันก็ควรจะช่วยให้เขาสมหวังใช่มั๊ย...
  

      ก๊อกๆๆ!!
“ตะหลิวว้อย วันนี้ไปฮอลล์กัน!!!”
      ยัยยูกับยัยเคี่ยวบุกมาหาฉันถึงห้องนอน บังคับให้แต่งตัวแล้วไปที่ฮอลล์กับยัยพวกนั้น ฉันได้แต่ทำตามยัยสองคนนั้นเหมือนเป็นหุ่นยนต์ ช่วยไม่ได้นี่นา คนอกหักใครจะร่าเริงได้กันล่ะ ฉันพอจะเข้าใจผู้หญิงที่ร้องไห้เวลาถูกหักอกแล้วล่ะ แต่ดีหน่อยที่ฉันไม่ได้ร้องไห้
“แกนั่งรอตรงนี้น๊า”
      ยัยยูกับยัยเคี่ยวปล่อยฉันไว้ที่เดิม ส่วนฉันก็ยังคนเหม่อลอยต่อไป เรื่องนี้ฉันควรจะคิดสินะ ว่าฉันจะช่วยให้พี่น็อตได้รู้จักกับยัยกิ๊งดีหรือเปล่า  
“อ้าว มาอีกแล้วหรอ”
      จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงนายไอรอน หันมองอีกทีเขาก็นั่งยิ้มอยู่ข้างๆฉันแล้ว
“ทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีเลย มีอะไรกลุ้มใจหรอ?”
“ฉันอยากอยู่คนเดียว”
      จริงๆนะ ตอนนี้ฉันกำลังใช้ความคิด
“อ๋อ งั้นปรึกษาฉันสิ ฉันช่วยเธอได้นา..”
“ฉันอยากอยู่คนเดียวจริงๆ” ว่าแล้วฉันก็ลุกขึ้นเตรียมจะกลับบ้านทันที
      โทษทีนะไอรอน แต่ฉันกำลังอกหักอยู่...
“เฮ้ เดี๋ยวสิ!”
“- -^”
“ฉันป็นที่ปรึกษาได้จริงๆน้า~~^3^”
      นายไอรอนดึงมือฉันไว้แถมทำหน้าทะเล้นให้อีก อย่างนี้น่าจะจับไปอยุ่กับยัยเคี่ยวยัยยูเนอะ
“ก็ได้ งั้นฉันขอถามนายคำนึง”
“อือฮึ”
“ถ้านายชอบใครซักคน แล้วเขาดันไปชอบเพื่อนนาย แล้วมาขอให้นายช่วยทำให้เขาสองคนรุ้จักกัน นายจะทำยังไง”
“ปัญหาเชาว์หรือเปล่า??”
“เปล่า”
      นายไอรอนทำท่าคิดนิดหน่อยก่อนจะมองฉันเหมือนจะแซว
“เธอไปชอบใครเข้าล่ะสิ”
“เปล่า ถ้านายตอบไม่ได้ฉันขอกลับก่อนละ”
“เฮ้ เดี๋ยวสิ โอเคๆ ฉันตอบก็ได้” 
“ฉันมีสองตัวเลือกล่ะ”
      ทำไมคนรอบตัวฉันถึงชอบเสนอตัวเลือกกันนักนะ- -^
“ว่ามาสิ”
“โอเค 1. ฉันจะเสียสล่ะยอมเป็นพ่อสื่อให้เขาสองคน 2. ฉันจะเห็นแก่ตัวเก็บเขาไว้คนเดียว เป็นไง^^”
      สองข้อตัวเลือกงั้นหรอ...
      คนดี กับคนไม่ดีสินะ...
“ขอบใจมากไอรอน ฉันจะเก็บไปคิดดูแล้วกันนะ”

 

20 ความคิดเห็น