いただきます. {naruto fiction}

ตอนที่ 9 : ミ ス ト| kakuzu x hidan

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ม.ค. 59

ミスト

Mist | kakuzu x hidan | sisircxes

Long days, short nights 






A



A.07.01.21

นาซิสซัสมาจากที่ไกลๆ ไม่สิ ใกล้เข้ามาแล้ว

A.07.29.01

ผู้คนในชุดสีดำ

A.08.01.17

กลิ่นนาซิสซัสพัดหายไปกับลม

 

คาคุ...หนาวแล้ว กลับกัน ผมดึงชายเสื้อสูทของเขาเบาๆ เขาไม่ตอบอะไร ผมเลยถอนหายใจแล้วมองเขาโยนดอกนาซิสซัสลงไปในหลุมศพของใครสักคนก่อนจะก้าวถอยหลังออกมา โยนลงไปสิเขาบีบข้อมือผมเบาๆให้ทำตามที่เขาพูด

ผมพยักหน้า ...เมื่อมองลงไปในหลุมก็พบสัญลักษณ์กางเขนตรึงอยู่บนฝาโลง ใจผมหายนิดหน่อย ไว้พบกันนะนั่นคือคำที่ผมใช้เอ่ยลาใครสักคนที่หลับใหลอยู่ภายในกล่องไม้สีดำนั่น

ยืนมองอยู่สักพักก็รู้สึกว่ามีอะไรมาคลุมไหล่ ผมเหล่มอง เขาไม่แสดงสีหน้าอื่นๆนอกจากดึงให้ผมไปใกล้แล้วกอดไหล่ไว้หลวมๆ แค่นั้นก็รู้สึกอุ่นขึ้นทันที

 

 




B


B.09.21.04

เช้าวันอะไร

 

อือ...ความอุ่นจากอ้อมกอดทำให้ผมรู้สึกร้อนนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ผละออกไป กลิ่นบุหรี่จางๆของคาคุซึวนไปวนมาอยู่แถวจมูกของผม อื้อ...เพราะไม่ทันได้สังเกตว่าเขาตื่นหรือยัง นั่นทำให้ผมพลาด เสียจูบให้เขาที่ข้างแก้ม

แปรงฟันกันผมคว้าร่างกายกำยำให้ขึ้นพ้นเตียง ดันหลังคนที่กำลังงัวเงียให้ไปหยุดที่หน้าซิงค์ อะผมบีบยาสีฟันให้เขาแล้วเริ่มทำกิจกรรมของตัวเองแต่เพราะคาคุซึเล่นแผลงๆตอนนี้ผมเลยลอยหวือขึ้นมานั่งอยู่บนซิงค์แล้วก็ต้องมองเขาแปรงฟันไปพร้อมๆกับแปรงให้ตัวเอง

 

B.15.10.07

กลิ่น

 

คาคุซึสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ผมนอนอยู่บนโซฟา เขากำลังมองออกไปกว้างๆเหมือนว่ายังหาที่พักสายตาไม่ได้ ผมลอบมองอิริยาบถของเขาอยู่ได้ไม่นานคาคุซึก็เดินกลับเข้ามาทั้งๆที่มวนบุหรี่ยังคามือ เขามองมาที่ผม ไม่มีความหมายอะไรในสายตานั้น เอ หรือว่าจะมี หืม?”

เขาเดินเข้ามาใกล้ กดผมนอนราบกับโซฟาก่อนจะส่งตัวเองทาบทับลงมา ง่วงหรอผมถาม คาคุซึส่ายหน้า กดจูบที่จมูกผมเบาๆ ชอบกลิ่นเขาเอ่ย หมายถึงกลิ่นผมงั้นเหรอ

คาคุซึยกมวนบุหรี่ขึ้นดูด ผมมองเข้าไปในแววตานั้น “…” เขายกยิ้มเพียงครู่เดียวก่อนจะพ่นควันบุหรี่ส่งเข้ามาในปากของผม กลีบปากผมเผยอเล็กน้อยสูดกลิ่นนั่นเข้าไป

เขาร้ายกาจ ตรงที่เขาก็รู้ เหมือนกัน...ว่าผมชอบกลิ่นของเขา ผมตอบกลับแผ่วเบาก่อนที่จะเราจะจูบกันอีกครั้ง

B.00.05.51

ชื้นแต่ไม่เย็น

 

 




C

 

C.02.08.11

กลางวันของกลางคืน

C.04.58.00

หมอนข้างไม่ได้หายไป

 

คาคุ...นอนไม่หลับ...ผมสะกิดคาคุซึ เขาไม่ไหวติงเพราะกำลังหลับสนิท ผมลุกขึ้นมานั่ง ก้าวเท้าแตะพื้น อากาศค่อนข้างเย็นทำให้ผมต้องรีบกระโดดไปหาสลิปเปอร์ที่วางอยู่ปลายเตียง “…” ผมออกมาจากห้องเงียบๆแล้วเดินไปที่ห้องครัว ไม่นานนักก็ได้โกโก้ร้อนมาอยู่ในมือ

ที่ระเบียงมีลมพัดเข้ามาตลอด รู้สึกหนาวนิดหน่อยแต่โกโก้อุ่นๆก็ทำหน้าที่ของมันได้ดี ผมมองไปข้างบนฟ้า มืดสนิทต่างจากด้านล่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟหลากสี

เมื่อรู้สึกสบายขึ้นแล้วผมจึงกลับเข้าไปในห้อง เหมือนเขาจะรู้ว่าผมหายไปถึงได้ลืมตาขึ้นมามอง ผมยิ้มให้นิดหน่อย กอดเขาแล้วหลับไป  เช้าวันนั้นผมจึงตื่นสายเป็นพิเศษเพราะอาการนอนไม่หลับเมื่อคืน

 C.06.47.04

เท้าคนละข้าง

 





D

 

D.11.42.07

เคลื่อนไหวและโบยบิน

 

เขาพาผมยัดใส่รถทันทีที่ตื่น เรากำลังไปที่ไหนสักแห่ง คาคุซึวางมือบนหัวผมเหมือนจะประโลมให้หลับก็ได้ถ้ายังง่วง ผมส่ายหัวเบาๆ ดึงมือเขาลงมาจูบและจับเอาไว้

            ตื่นได้แล้ว เขาพูด ทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้หลับอยู่ เขาบีบมือของผมเบาๆ ตื่นแล้วนี่ไงผมหันหน้าไปหาเขาที่กำลังตั้งใจขับรถ ไม่ถึงสองสามวิเขาก็หันกลับมาจ้องมองแววตาของผม

 

D.12.39.16

            เหนือความรู้สึกคือสิ่งใด

D.12.01.02

อ้อมกอดสีแดง

 

            อากาศเย็นขึ้นทุกที บางอย่างที่ชื้นแฉะขยายวงออกไปเรื่อยๆ ร่างกายแข็งแกร่งยังอยู่กับผม บนตัวของผม เสียงหายใจที่โรยรินดังอยู่ข้างหูผม กลิ่นดาวีดอฟฟ์ที่เขาสูบเข้าไปไม่นานลอยวนเวียนอยู่ใกล้ปลายจมูก คาคุ... ผมเรียก หวังให้หูตัวเองได้ยินเสียงครางอืมแม้เล็กน้อย

คาคุ...ผมไม่กล้าลืมตาแม้ว่าจะต้องการเห็นแววตาสีประกายหยกนั้นมากแค่ไหน คาคุ...อย่าทำแบบนี้

ได้โปรด

ผมยกเปลือกตาที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้นมอง สิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมหลับตาลงอีกครั้ง สาบานว่าผมจะไม่มีวันมองภาพนี้อีก ได้โปรด พาผมไปที่ไหนก็ได้ ผมไม่อยากเห็นอีกแล้ว ไม่อยากเห็นเขา–

 

 





E

 

E.07.01.21

นาซิสซัสมาจากที่ไกลๆ ไม่สิ ใกล้เข้ามาแล้ว

E.07.29.01

ผู้คนในชุดสีดำ

 

คาคุเรามางานศพใครก็ไม่รู้ทุกวันเลยนะผมกระตุกชายเสื้อเขา ในมือมีดอกนาซิสซัสอยู่ กลิ่นมันลอยอวนขึ้นมาเพราะในหลุมมีจำนวนมากเกินไป ผมมองไปรอบๆ หลายคนกำลังร้องไห้ ใครน่ะ คนนี้...คือใครน่ะ...ผมชี้ลงไปที่หลุมแล้วถามเขาอีกครั้ง

 

E. 08.01.17

กลิ่นนาซิสซัสพัดหายไปกับลม

 

คาคุซึ...นั่น...คาคุซึ... เสียงที่กำลังสั่นเครือนี่ไม่ใช่เสียงของผมที่กำลังเรียกคาคุซึ ผมมองดอกนาซิสซัสในมือ รอบตัวเงียบสนิท เสียงลมพัดมาแผ่วเบา

ผมมองลงไปที่ป้ายหินอ่อนเหนือหลุมศพ

 

E. --.--.--

คาคุซึ

1964 – 2016

 

 



O W E N TM.

E.nd







T : ตอนจบอย่าตบกันนะคะ ฟังเพลงจอยๆนะคะ อย่าเครียด...

ด้วยรักสมัครใจ จาก ผู้หญิงคนหนึ่ง คนนั้น คนนี้ คนโน้น...โอเค เราเอง 5555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

57 ความคิดเห็น

  1. #39 ซักชื่อ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 18:32
    รู้สึกแปลกๆตั้งแต่อ่านตอนแรกๆแล้วก็เป็นจริงจริงๆด้วย
    แงงงงงงงงงงง
    #39
    0