いただきます. {naruto fiction}

ตอนที่ 4 : サウンド | narusasu. | first

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 ก.ค. 58


サウンド

(I)

Sound | naru x sasu | sisircxes

“All the noises join to make harmony”

 





 

1.      มีของที่ชอบหรือไม่ชอบบ้างหรือเปล่าพอถามไปแบบนี้ทีไรก็เอาแต่ตีหน้าเฉยเมยแล้วส่ายหัวส่งกลับมาเป็นคำตอบ เย็นชาจังเลยน้า ทั้งที่บนเวที... เวลาที่นายกำลังยืนอยู่บนนั้นน่ะ

 

ARE YOU READY!!!!!

HERE WE GO!!!!

           

“GIVE ME YO HANDDDDD!!” ซาสึเกะตะโกนใส่ไมค์ก่อนจะดึงมันออกมาแล้ววิ่งลงไปข้างล่าง ให้ตาย เดาใจยากชะมัด เขาวิ่งไปแตะมือกับทุกคนที่แถวหน้า ในฮอลล์กำลังกระโดดไปตามจังหวะของเพลง

ผมมองตามภาพนั้น ท่าทางแบบนั้น รอยยิ้มแบบนั้น ต่อให้แลกด้วยอะไรผมก็จะไม่มีวันยอมให้มันหายไป

“EH!! LET’ S FLY!!! ” ผมยิ้มเมื่อชิกามารุก็ตะโกนขึ้นมาอีกคน เขาถือเบสอยู่ทางขวามือผม ท่าทางที่โปรกับการเอียงเบสไปมาไม่ให้หลุดจากนิ้วนั่นน่าหมั่นไส้ชะมัด ทั้งๆที่ตอนอยู่ข้างล่างก็เป็นแค่ไอ้ขี้เบื่อ-ขี้รำคาญคนนึง ไหงถึงร่าเริงได้ขนาดนั้นนะ เพราะคนที่กำลังมองมาหรือเปล่า ผู้หญิงผมทองคนนั้นน่ะ จะใช่ไหมนะ

ผมร้องคอรัสท่านแร็พสั้นๆให้ซาสึเกะก่อนจะก้มลงไปสนใจกีต้าในมือต่อ

            เย้!! ชานนาโร่ววววว!!” เสียงแหลมๆจากมือกลองด้านหลังส่งมาจนผมเกือบปล่อยกีต้าร์แล้วปิดหูแทน ไอ้คำว่าชานนาโร่นั่น...เก็บไว้ใช้ที่บ้านเถอะยัยบ้าซากุระ

 

เราสี่คนเล่นคอนเสิร์ตของเวิร์ลทัวร์ปีนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่แอลเอฯ ก่อนจะกล่าวขอบคุณแฟนคลับทุกคนและแอบกระซิบข่าวเรื่องที่จะมีลิมิเต็ดซิงเกิ้ลสำหรับอินเตอร์เนชั่นเนลแฟนปล่อยมาเร็วๆนี้ ซาสึเกะทำหน้าที่บอกลาตามบท มือของผมที่เกี่ยวอยู่กับนิ้วของเขาชูขึ้นสูงแล้วหลังจากนั้นเราก็โค้งให้ทุกคน

พวกเรา SOUNDIO จะไม่ลืมวันนี้เลย!” นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่พวกเราฝากไว้

 

2.      อย่างน้อยก็ต้องมีสิ ของที่เราชอบมากๆน่ะหรือไม่ก็ของที่เรารู้สึกว่ามันดีจังเลยน้าอะไรแบบเนี้ย อ้าว เฮ้! เดินดุ่มๆไปแบบนั้นเดี๋ยวก็ล้มหน้าแหกหรอกผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามซาสึเกะที่เดินเร็วๆพร้อมกับถือขวดน้ำกรอกปากไม่ยอมมองทางให้ดี อะไรกันนะ หมอนั่น...

 

โอ้ย ร้อนเป็นบ้า!” ซากุระกระโดดขึ้นรถเป็นคนสุดท้ายหลังจากที่เราเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว คนขับรถกดเปิดเพลงของพวกเรา ลุงครับเปลี่ยนเพลงเถอะ ผมฟังเสียงซาสึเกะจนหลอนสมองแล้ว ผมบ่นอุบก่อนจะถูกซาสึเกะปลายตามองแล้วผลักหัวเบาๆ

เฮ้ๆ ทำร้ายร่างกายมือกีต้าร์สุดหล่อไม่ได้นะครับคุณโวคอล เดี๋ยวเจอเรียกค่าเสียหายผมก้มลงไปกระซิบเบาๆ เขาเอียงคอหนีก่อนจะอุดหูฟังเข้าสู่โลกของตัวเองเหมือนเคย ไม่นานนักคอขาวๆนั่นก็พับกลับมาซบบนบ่าของผม อะไรฟะ นายมัน...ขี้โกง

 

ขอเถอะนารูโตะ อย่ามาทำตัวเป็นคู่จิ้นแถวนี้ได้ไหมยะซากุระทำท่าล้อเลียนก่อนจะก้มลงไปกดมือถือต่อ ก็นะ...ฉันไม่ได้มีตัวจริงแบบเธอเลยต้องมาพึ่งคู่จิ้นของตัวเองนี่นา ว่าแต่ฉันเป็นฝ่ายรุกหระ...โอ้ย!” ยังไม่ทันได้พูดจบผมก็รู้สึกได้ถึงแรงหยิกที่ข้อมือเบาๆ อะไรล่ะเนี่ย ไม่ใช่ว่าหลับไปแล้วเหรอ นายน่ะ

ได้ยินเรื่องที่ไร้สาระจนต้องตื่นขึ้นมาฟังตังหากล่ะเขาพาศีรษะของตัวเองกลับไปตั้งตรงเหมือนเดิมก่อนที่รถตู้จะจอดอยู่หน้าสนามบิน

 

ได้กลับบ้านสักที น่ารำคาญชะมัดเจ้าคนขี้เบื่อมือเบสนั่นเดินอาดๆลงไปเป็นคนแรก ผมดึงข้อมือซาสึเกะให้ตามมา ยังไม่ทันได้บิดขี้เกียจสักแอะเสียงกรี้ดของแฟนๆก็ดังมาเป็นระยะ ให้ตาย รู้ด้วยสินะว่าเราจะกลับกันเลย

ไว้เจอกันนะครับทุกคน บ๊ายบาย!” ผมจับข้อมือซาสึเกะขึ้นมาโบกให้แฟนๆ หมอนั่นเกือบจะขัดขืนถ้าไม่ลืมว่าตอนนี้เรากำลังเป็นกระแสอยู่ในโลกโซเชี่ยล ก็แน่ล่ะน้า เป็นเพื่อนสนิทกันก็ย่อมโดนเข้าใจผิดได้ง่าย แต่คิดไปคิดมาแบบนั้นมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่ เฮ้ๆ ไปกันได้แล้วพวกนาย เดี๋ยวก็ได้ตกเครื่องกันหมดผู้จัดการคาคาชิตะโกนมาแล้วเดินนำหน้าไปอย่างรีบร้อน โธ่ รู้หรอกว่าอยากจะรีบกลับไปดูซี่รี่ส์ที่ฉายทุกคืนวันจันทร์น่ะ

 

3.      นี่ซาสึเกะ บอกมาสักทีเถอะว่าของที่ชอบคืออะไร ฉันจะได้พิมพ์ใส่ไปในเว็บออฟฟิเชี่ยลสักทีซากุระหมุนเก้าอี้หันมาทางเรา คนที่ถูกถามทำท่าทางอึกอักแม้ว่าสายตาจะยังสนใจเกมส์บนจออยู่ ผมยกแขนทำสัญลักษณ์กากบาทแต่ยัยผมชมพูนั่นก็ไม่ยอมแพ้ หรือนายจะให้ฉันใส่ชื่ออุซึมากิ นารูโตะลงไปในช่องของที่ชอบดีล่ะ...เอ แบบนั้น พวกนายคงได้โดนจิ้นระเบิดกันสมจะ...

 

ซะ...

ซะ....?” เราสามคนไม่เว้นแม้แต่ชิกามารุหันมามองทางซาสึเกะเป็นตาเดียวเมื่อเขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่จู่ๆก็หยุดไปแล้วก็ปฏิเสธ ไม่มี – ฉันไม่มีของที่ชอบหรอก

งั้นฉันใส่XXXไว้ตรงช่องนี้แล้วกัน ชิกามารุล่ะ ของที่ชอบของนาย...ไม่สิ ฉันพอจะเดาได้ซากุระยิ้มเย็นก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไป รอยยิ้มแบบนั้นกระตุ้นให้ชิกามารุลุกขึ้นไปดูสิ่งที่เธอจะพิมพ์อย่างอดไม่ได้ เฮ้! ขืนพิมพ์ไปแบบนั้นได้โดนผู้จัดการคาคาชิด่าเช็ดแน่!”

แน่สิ ก็ที่เธอพิมพ์ไป มันชื่อของผู้หญิงที่นั่งอยู่ในคอนเสิร์ตตรงแถวหน้าสุดฝั่งซ้ายที่ชิกามารุยืนอยู่นี่นา...

 

น่ารำคาญชะมัดเลยยัยบ้าซากุระหงายไปตามแรงดึงผมของชิกามารุ เธอเกือบตกเก้าอี้ถ้าไม่ติดว่ายึดโต๊ะคอมเอาไว้เสียก่อน ไอ้บ้านี่! ฉันพึ่งทำผมมาใหม่นะ!”

ใครเขาดลใจให้เธอทำสีผมน่าดึงแบบนี้กันเล่า เหอะชิกามารุหยิบไม้กลองของซากุระมาเขกเข้าที่หัวเธอเบาๆ คนโดนตีร้องโอดโอยอย่างไม่พอใจ ที่ร้องไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เพราะดันเอาไม้กลองของเธอมาเล่นตังหากเล่า!

ชานนาโร่วววววววววว – อะ

 

Someone tell me how I get here

 

ไปๆ รีบไปรับสาย หมอนั่นโทรมาตามแล้วผมพูดตัดบทสองคนที่กำลังจะทะเลาะกันแล้วเพยิดหน้าไปทางมือถือที่กำลังสั่นอยู่บนเตียงของซากุระ ไอ้เสียงริงโทนที่ตั้งแยกไว้แบบนี้ฟังดูก็รู้ว่าใคร ชิกามารุนายเองก็ด้วย เลิกแกล้งยัยนั่นได้แล้วเดี๋ยวก็อดข้าวเย็นหรอก

 

ผมหันกลับมาทางซาสึเกะ อันที่จริงเรากำลังเล่นเกมส์กันอยู่แต่โดนสองคนนั้นขัดซะได้ มือบางนั่นถือจอยสติ๊กไว้ในมือแล้วก็เม้มปาก นายทำให้ฉันตาย

ฮะ...

ก็เล่นโหมดโค-ออปแบบนี้แล้วยังจะมีหน้าหันไปมองทางอื่นอีก!” ซาสึเกะทิ้งจอยฯในมือแล้วแหงนหน้าจนคอติดพนักพิงโซฟา ทั้งๆที่วันนี้ได้หยุดแล้วแท้ๆ ทำไมถึงออกไปข้างนอกไม่ได้นะเขาพึมพำแต่ก็ดังพอที่จะทำให้ผมได้ยิน

เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้ออกไปแล้วละน่า

ออกไปถ่ายรายการบ้าบออะไรนั่นคิดว่ามันน่าไปนักหรือไงเขาโต้ตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ ผมยิ้มแล้วลุกหนีเขาเข้าไปในห้องครัว ท่าทางแบบนั้นปล่อยให้หลับสักงีบจะดีไหมนะ ผมผิวปากขณะที่กำลังรื้อค้นของกินในตู้เย็น

ซากุระจางงงงงง ทำไมในตู้เย็นถึงไม่มีอะไรเลยละเนี่ย!” ผมร้องออกไปก่อนจะได้รับความเงียบกลับมา เอ แปลกจริง ปกติก็ควรจะด่ากลับมาไม่ใช่เหรอ

 

พึ่งออกไปเมื่อตะกี้ล่ะชิกามารุเดินมาพิงหน้าห้องครัวก่อนจะทำสายตาเหนื่อยหน่าย อะไร ทำไมต้องมองฉันแบบนั้นด้วยเล่า

เปล่าหรอก...แต่ฉันน่ะ...

“?”

มีเรื่องอยากถามนายหน่อย

ก็ว่ามาดิผมพูดพร้อมๆกับหยิบถ้วยพุดดิ้งถ้วยสุดท้ายออกมาจากตู้เย็น แต่คำถามของหมอนั่นเล่นทำเอาผมแทบจะปล่อยมือจากช้อนตักพุดดิ้ง นายว่าซาสึเกะ …”

 

4.      ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอ้ย ไม่ไหวแล้วว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ โอ้ย ขอขำอีก ไม่ไหวแล้วเฟ้ย! นาย...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ คนอย่างนารา ชิกามารุก็พูดเรื่องที่ไม่ฉลาดสมเป็นนายได้ด้วยนี่หว่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ขำบ้าอะไรนักหนา น่ารำคาญชะมัดหมอนั่นเกาแก้มเบาๆแล้วยื่นโทรศัพท์มาทางผม ก็ลองอ่านนี่ดิ ฉันว่ามัน...

 

นะ นี่มัน...

เออ ... ก็ซากุระดันปิดคอมไปซะก่อน ฉันเลยเข้าเว็บในมือถือเช็คดูว่ายัยนั่นไม่ได้พิมพ์อะไรแปลกๆลงไป แต่พอลองค้นเว็บออฟฟิเชี่ยลในฮิสเทอรี่ดู มือก็ดันไปกดนี่เข้า...

ยืมมือถือแปปนะชิกามารุ!” ผมวางถ้วยพุดดิ้งในมือแล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอนที่ซาสึเกะพึ่งจะเดินเข้าไป ผมกลืนน้ำลายช้าๆเดินเข้าไปใกล้เขาที่กำลังนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง

 

อะ... ผมก้มหน้าลงไปใกล้เกินไปจนเขารู้ตัว หมอนั่นเบิกตาโพลงก่อนจะถีบผมจนล้มไปกองกับพื้นด้วยสัญชาตญาณ โอ้ย! เจ็บนะเฟ้ย!”

ก็นายทำบ้าอะไรล่ะวะ จู่ๆก็...เขาหยุดพูดแค่นั้นก่อนจะตีสีหน้าเรียบเฉยแบบที่ผมไม่ค่อยชอบ ผมยกมือยอมแพ้ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เสี่ยงต่อการถูกถีบซ้ำ นายน่ะ...

อะไร

ก่อนจะจูบกับใคร...ทำแบบนี้หรือเปล่าผมลุกไปยื่นโทรศัพท์ของชิกามารุให้หมอนั่นดู

 

มืออุ่นของซาสึเกะลูบเคลียไปมาอยู่บนริมฝีปากของนารูโตะก่อนจะ...

 

ซาสึเกะกำผ้าปูที่นอนแน่นทันทีก่อนที่จะ โอ้ย! นายถีบฉันสองรอบแล้วนะ เจ้าบ้านี่!”

นายเป็นแฟนเกิร์ลหรือไงถึงได้ว่างมาอ่านอะไรแบบนี้น่ะ...แล้วไอ้สายตาแบบนั้นที่มองมาคืออะไร อยากตายเหรอซาสึเกะขู่ฟ่อจนเลือดขึ้นหน้า ผมลูบสะโพกตัวเองป้อยๆก่อนจะวิ่งเข้าไปถลาทับเขา อ่ะไหน...แสดงความเป็นรุกออกมาหน่อยซิครับคุณโวคอลคนเท่

ออกไป หายใจไม่ออกโว้ย!” ซาสึเกะพยายามจะถีบผมอีกรอบแต่ผมก็ใช้ขาสองข้างหนีบขาเขาไว้ก่อน นึกทีไรก็ขำชะมัด หมอนี่น่ะเหรอจะมาลูบๆเคียงๆบนปากผม แค่นึกก็สยองเหมือนตอนซากุระอาละวาดแล้ว

 

ไหนมาลองเปลี่ยนบทกันดูซิผมแตะลงบนริมฝีปากสีซีดของเขาเบาๆ ใช้นิ้วโป้งลูบไปตามรูปปาก เขามองหน้าผม ในดวงตานั่นสั่นระริกอยู่ครู่นึงก่อนจะกลับไปเฉยชาเหมือนเดิม ผมชักมือกลับมาก่อนที่เขาจะเม้มริมฝีปากหนี

อะไรกันน่ะ... ปฏิกริยาแบบนี้...

 

5.      เมื่อวานนายเข้าไปทำอะไรในห้องหมอนั่นวะชิกามารุเอ่ยถามขณะโยนเหรียญในมือเล่น ผมกับเขานั่งอยู่กลางห้องนั่งเล่น จู่ๆหมอนี่ก็เปิดประเด็นซะงั้น ผมไหวไหล่เบาๆก่อนจะว่า ก็ไปล้อหมอนั่นน่ะสิ ตลกชะมัด ใครเขาคิดค้นให้เจ้านั่นเป็นรุกให้ฉันกันฟะผมพูดตอบพร้อมกับหัวเราะกลบเกลื่อนออกไป ยังดีที่ตอนนี้ซาสึเกะก็ออกไปถ่ายรายการประกวดร้องเพลงส่วนซากุระก็คุยโทรศัพท์จนดึกป่านนี้ยังไม่ตื่นด้วยซ้ำ

 

แล้ววันนี้นายไม่มีอะไรต้องไปทำหรือยังไง มานั่งซักไซ้เหมือนจะสืบคดีไปได้ผมมองปฏิทินบนนั้นก็บอกตารางงานอยู่แล้วแต่ก็ทำเป็นถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง เขาไม่ตอบเพราะก็รู้ว่าผมรู้อยู่แล้ว ฉันจะออกไปข้างนอกแล้วก็คงกินข้าวเย็นมาเลย บอกซากุระไม่ต้องทำเผื่อเขาเดินออกไปทันทีหลังจากที่พูดจบ ผมล้มตัวนอนลงกับโซฟาแล้วดึงหมอนมาปิดหน้าไว้ เฮ้อ...”

 

ในเวลาแบบนี้ ทำไมจะต้องไปนึกถึงเรื่องนั้นด้วยฟะ

 

นารูโตะ...นารูโตะ...เฮ้ย นารูโตะ

อืม...ผมสะลึมสะลือขึ้นมาจากโซฟา ใครสักคนดึงแขนเพื่อสะกิดผม อ้าว นาย...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ก็เมื่อห้านาทีก่อน...นาย...ป่วยเหรอ

เปล่าๆ แค่เผลอหลับไปน่ะผมเกาหัวแก้เก้อ เขามองมาด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนเคย ไม่นานนักก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง อะไรกันนะ ความรู้สึกแบบนี้ โคตรไม่ชอบเลย เอ่อ...เฮ้ เดี๋ยวสิ ซาสึเกะ

“…” เขาหยุดกึกทันทีที่ผมเรียกไว้ ผมอ้อมแอ้มจนเขาทำท่าจะเดินไปต่อ เมื่อวานน่ะ...ฉัน...

ฉันไม่เป็นหรอกเขาพูดแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าห้องของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามกับห้องนั่งเล่นไป ผมถอนหายใจช้าๆแล้วลุกไปที่ครัว ป่านนี้ยัยหัวชมพูนั่นยังไม่ตื่นอีกหรือไง สองทุ่มกว่าแล้วนะ

 

ผมได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องครัว ผมมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซากุระยังไม่ได้ทำข้าวเย็นเหรอ...ซาสึเกะพูดเสียงแผ่ว เขาเดินไปหยิบพุดดิ้งจากตู้เย็นออกมา โทษที เมื่อวานฉันกินไม่หมดน่ะเลยเอาแช่ไว้

ก็กินได้เหมือนกันนั่นแหละเขาตักมันเข้าปากช้าๆ ผมมองตามริมฝีปากสีซีดนั่นที่กำลังขยับก่อนจะเสมองไปทางอื่น ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจเลยโว้ย

ทำไมทำท่าทางแบบนั้นน่ะ...หงุดหงิดที่ฉันกินพุดดิ้งที่เหลือของนายเหรอ...เขาจ้องผมที่กำลังขยี้หัวอย่างคิดไม่ตก ผมส่ายหัวแล้วดันเขาให้พ้นทาง กินไปเหอะ เดี๋ยวฉันไปปลุกซากุระก่อน

 

ซากุระซากุระ เฮ้ย จะไม่ตื่นหรือไง ... เฮ้ ... ทำไมไม่ตื่นน่ะผมเขย่าเธอเบาๆเพราะยัยนี่ไม่มีปฏิกริยาโต้ตอบอะไรเลย ผมพยายามจะตบแก้มเธอเบาๆเรียกสติก่อนจะก้มลงไปฟังเสียงหัวใจ มันเต้นอย่างแผ่วเบาและอ่อนแรง เวรล่ะ! “ซาสึเกะ! เรียกคาคาชิมาเร็ว!”

อะไรของนาย... ก็วันนี้ตอนเย็นคาคาชิขอลากลับไปเยี่ยมญาติที่...เฮ้ ซากุระเป็นอะไรน่ะ

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ทำไงดีล่ะ! ชิกามารุก็เอารถไปด้วย!” ผมแบกซากุระที่ยังอยู่ในชุดนอนออกมาจากห้อง เธอตัวเย็นผิดปกติ หน้าก็ซีดมากด้วย เออ ซาสึเกะ ไปโทรเรียกไอ้หัวแดงนั่นมาเร็ว!”

 

6.      คนไข้มีอาการขาดวิตามินบางตัวแล้วก็พักผ่อนไม่เพียงพอครับเลยทำให้ร่างกายอ่อนแรงจนเกิดอาการเพลีย หลับไม่ได้สติแบบนี้ครับ

 

เวรเอ้ย ยัยบ้า...ผมกับซาสึเกะที่อยู่ในชุดฮู้ดปิดหน้าปิดตาถอนหายใจพร้อมกันก่อนจะนั่งลงตรงหน้าห้องฉุกเฉิน ซาโซริเพื่อนสนิทของพวกเราอีกคนกำลังเดินไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ตกใจแทบตาย...ก็แค่อดนอนหรอวะเนี่ย

แต่ถ้ามาช้าก็อาจจะแย่กว่านี้ก็ได้นะคนผมแดงถือถุงยากลับมายื่นให้ผม เขามองหน้าเราสองคนนิดหน่อยก่อนจะว่า สนใจยัยนั่นให้มันมากๆหน่อยสิวะ เดี๋ยวก็ได้ตายก่อนออกอลบั้มใหม่พอดีซาโซริบ่นพึมพำก่อนจะเดินกลับหลังหันไป

นายจะไปไหนน่ะ...

หมดหน้าที่แล้วฉันก็ต้องกลับน่ะสิ

จะไม่รอให้ซากุระตื่นก่อนหรอผมเอ่ยถามหมอนั่นที่มีสีหน้าเรียบเฉย ซาโซริส่ายหน้าก่อนจะว่า ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันสักหน่อย จะให้มาอยู่เฝ้าแบบนี้...

ไม่เกี่ยวข้องบ้าบออะไรวะ! คนที่ซากุระคุยโทรศัพท์ด้วยเมื่อวานจนอดนอนมันก็นายหรือไง!” ผมเข้าไปกระชากแขนเสื้อหมอนั่น ซาสึเกะจับข้อมือผมไว้ไม่ให้วู่วาม ผมกัดฟันกรอด นายนี่มันเหมือนเดิมเลยนะซาโซริ...คนที่จับข้อมือผมอยู่พูดขึ้นเบาๆ

อะไร

เรื่องบางเรื่องก็จัดการตัวเองไม่ได้เหมือนคนโง่เลย ซาสึเกะมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ดูเหมือนซาโซริจะสะอึกไป ผมเองก็ด้วย นั่นสินะ ที่นายพูด... ไม่ใช่แค่ซาโซริหรอกมั้ง ฉันเองก็...

เฮ้ ซากุระเป็นไงบ้างน่ะ!”

ผมถอนข้อมือออกจากมือซาสึเกะช้าๆแล้วเปลี่ยนเป็นจับข้อมือเขาไว้แทน ชิกามารุที่วิ่งหน้าตั้งมากับผู้หญิงอีกคนหนึ่งตะโกนถาม ดีนะที่ตอนนี้ดึกแล้วไม่ค่อยมีคน ขืนชาวบ้านชาวช่องรู้ว่าพวกผมโผล่มามีหวังโรงพยาบาลแตกเพราะนักข่าว

ปลอดภัยแล้ว ยัยนั่นแค่อดนอนจนปลุกไม่ตื่นน่ะ

ผมหันไปสนใจผู้หญิงที่ยืนด้านหลังของชิกามารุ ผมสีทองสว่างนั่นทำให้รู้ทันทีว่าเธอเป็นใคร ไงครับซาบาคุโนะซัง ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้เจอกันนานเลยผมยิ้มส่งไป เธอพยักหน้าทักทายแล้วกระตุกชายเสื้อชิกามารุ ต้องไปแล้วล่ะ เดี๋ยวมีคนเห็น

ให้ไปส่งไหมเจ้าขี้เบื่อนั่นน้ำเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่ใช้คุยกับพวกเรา หมั่นไส้ชะมัด

ไม่เป็นไร ที่บ้านมาจะรับเธอยิ้มให้ชิกามารุแล้วพยักหน้าให้เขาเชิงให้กำลังใจ ผมมองตามหลังเธอที่เดินออกไปก่อนที่ซาสึเกะจะชักข้อมือที่ผมจับไว้ออกแล้วเดินตามพยาบาลที่เข็นซากุระเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ซาโซริยังคงยืนอึกอักแต่สุดท้ายก็ตามซาสึเกะไป

 

ฉันจะเฝ้ายัยนี่ให้เองก็แล้วกัน พรุ่งนี้นายสองคนมีงานนี่นารูโตะ ซาสึเกะ

อืม...

ไม่เป็นไรหรอก...ฉันเฝ้าเองซาโซริพูดขึ้นมาช้าๆ เราสามคนมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะเบาๆในลำคอ นึกออกแล้วหรือไงว่าควรจะทำอะไรซาสึเกะพูดลอยๆก่อนจะเดินออกไปจากห้องพร้อมกับชิกามารุ ผมหันไปตบบ่าซาโซริ เขาส่ายหัวแล้วว่า ฝากตบกบาลไอ้ซัสทีดิ

ผมหัวเราะแล้วเดินออกมาจากห้อง ตบหัวบ้าบออะไรล่ะวะ แค่แตะตัวฉันยังไม่กล้าเลยมั้งตอนนี้น่ะ





つづく





หัวเราะแล้วเดินจากไป... (ล้อเล่นค่ะ 555555555555555555)

เป็นตอนแรกที่ไม่มีอะไรเลย ความดราม่าก็ยังไม่มา ความเจ้มจ้นก็ยังไม่จัดเต็ม

ฟิคเซ็ท Sound เป็นฟิคแบนด์แนววงดนตรีค่ะ เนื้อเรื่องหลักๆคือความสัมพันธ์ของคนในวง

ทั้งภายนอกและภายใน ความรักหลายๆรูปแบบที่เกิดขึ้นกับคนได้ทุกคนถึงจะเป็นคนดังก็ตาม

ได้รับแรงบันดาลใจจากการดูคอนเสิร์ตของวง Spyair มากไปค่ะ ฮือ 555555555555


ส่วนภาพปลากรอบต้องลอยคอรอคอยกันนะคะ รับรองว่ากู้ดจ๊อบแน่นอน

ด้วยฝีมือของพันธมิตรเจ้าเก่า ฮารุบุบะจังนั่นเอง เย้ ! เราจะได้เห็นตัวละคร

ในคราบของเด็กวงดนตรี (แซ่บมาก) 55555555555555555555555555


มาถึงตรงนี้ ขอสารภาพนิดหน่อยว่าแอบกังวลเพราะเราก็ไม่รู้จะเล่าออกมาได้ดีแค่ไหน

เพียงแต่ใช้ความรู้สึกเล่าออกมา บางทีก็ซื่อตรง บางทีก็ซับซ้อน ต้องปล่อยให้พวกเขาหาคำตอบเอง

ฟิคมีทั้งหมดสามพาร์ทต่อกันค่ะ พาร์ทต่อไปจะลงในวันจันทร์ไม่ก็อังคารนี้ค่ะ <3

(นอกจากนี้ เราแฮปปี้มากเลย เปิดเข้ามา Rating 100% แล้วเย้ T_T ขอบคุณทุกๆคนที่ให้ความสนใจฟิคกากๆนะคะ เราจะตั้งใจทำงานต่อไปค่ะเพื่อมายชิปเปอร์ของเรา 55555555555 / ฝากติดตามความเคลื่อนไหวเพิ่มเติมได้ที่แท็กทวิต #DINEFIC / @Ragusym ค่า ถ้าขี้เกียจคอมเม้นก็ติดแท็กไว้โลดเลย )


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

57 ความคิดเห็น

  1. #47 Aom Livitate (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:37
    ซาสึเกะซึนอ่ะ ><
    #47
    0
  2. #41 Lompat_LB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 16:06
    น่ารักโว้ยยยย อึนซึนกันทั้งคู่อะ
    #41
    0
  3. #32 ♣♦yuyu♥♠ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 23:26
    คือจูบกันไปแล้วใช่ไหม ตอบบบบบ
    #32
    0
  4. วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 18:33
    นารุโตะของไรต์เท่จริงๆ > <
    ภาพประกอบของคุณฮารุบุบะก็สวยมากๆๆ เท่ทุกคนเลย > <
    อยากจะแตะมือซาสึคุงตอนกำลังร้องเพลงจัง 

    #16
    0
  5. #12 HARUBUBA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 23:20


    ชอบที่มีเพลงประกอบเข้ากับอารมณ์ฟิคได้เหมาะทุกตอนเลยจริงๆ เธอช่างสรรหา5555555
    อิคู่จิ้นของวงนี้คงชินเรื่องโดนล้อไปแล้วใช่มั้ยถึงไม่ได้มานั่งคิดแบบจริงๆจังๆว่าคิดยังไงกะเพื่อนสนิทกันแน่ คั่กๆๆ
    อยากอ่านอดีตของแต่ละคนแบ้วววว รอต่อไปปปปป ส่วนเราจะรีบปั่นรูปปลากรอบให้ ค่อกแค่กๆๆ

    ปล. ยังมีเขียนตกบางคำกะคำผิดอยู่นะเตงงงง ปริ๊งๆ

    #12
    0
  6. #11 เปล่งประกาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 22:18
    อ๊ากกกอยากให้เกะโตะรักกันเร็วๆจางง
    #11
    0
  7. #10 มามิยะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 22:01
    กรี๊ด นารูโตะขา แงงงงงง ชอบนารูโตะสไตรล์นี้มากค่ะ
    รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ
    ชอบการใช้ภาษามากค่ะ > <
    #10
    0