いただきます. {naruto fiction}

ตอนที่ 3 : シールド | narusasu.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 ก.ค. 58


シールド

Shirudo (shield) | naru x sasu | sisircxes

 

Sasuke’s turn

 


1. Now we've got problems

And I don't think we can solve 'em

You made a really deep cut

And baby, now we've got bad blood

 

1.        อะไรน่ะ ในเวลาแบบนี้ ทำไมยังกล้ามองมาด้วยสายตาแบบนั้น หมายความว่ายังไง นายคิดอะไรอยู่กันแน่ อะ...ผมผงะ เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะเลื่อนหน้าผากของตัวเองไปไว้ที่ปลายกระบอกปืนที่ผมถือจ่ออยู่ข้างหน้าเขา สายตานั่น ไม่มีทั้งความเศร้าโศกหรือสิ้นหวังอย่างที่คนที่กำลังจะถูกอดีตพาร์ทเนอร์ของตัวเองยิงสมควรจะเป็น

 

2.       ผมกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ทรมานใจถึงขั้นจะต้องมาร้องขอความตายจากฉันเชียวหรือ – ”

ใครสอน...เขาตัดประโยคผมฉับแล้วจ้องเข้ามาในดวงตาของผม มุมปากที่เกรอะกรังไปด้วยเลือดแสยะยิ้มเล็กน้อย อะไรน่ะอะไรขะ...

ใครสอนให้เมียฉันพูดมากก่อนจะยิงผ--”

 

ปึก! ผมวาดสันปืนฟาดที่แก้มบวมช้ำนั่นก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ อย่าได้มาพูดจา…” ผมหยุดพูดไว้แค่นั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ หมอนี่มัน

 

เอาสิ... รีบยิงเข้า เดี๋ยวก็กลับไปไม่ทันมื้อเย็นหรอกเขาเร่งเร้าทำเหมือนแค่จะให้ผมถอดเน็คไทค์ให้แล้วรีบไปทำมื้อเย็นซะ ผมเกลียด ไอ้สายตาเย่อหยิ่งจองหองแบบนั้น ความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยการเยาะเย้ยในดวงตาคู่นั้น เหอะ ทำเป็นพูดดี นายน่ะ ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง

 

3.         “ได้สิผมรับคำ ยกปืนในมือขึ้นอีกครั้ง อาจจะฟังดูเลือดเย็นไปหน่อยแต่ฉันเอง...ผมก้มลงกระซิบที่หูของเขาเบาๆ ขอยิงนายให้ตายในครั้งเดียวแล้วกันนะนารูโตะ ฉันไม่ชอบเสียงร้องครวญครางของคนใกล้จะตายผมมองไปข้างหน้า รู้สึกถึงความมืด ความเงียบงัน และกลิ่นของเขา

      “อืมเขาขบกรามแล้วครางตอบผมสั้นๆ pull the trigger

 

ปัง!

 

 

2. We was on D like DOC, remember that?

My TLC was quite OD, ID my facts

Now POV of you and me, similar Iraq

I don't hate you but I hate to critique, overrate you

 

1.      นายบื้อกว่าที่ฉันคิดนะ...ลาออกมาจากหน่วยซีลจริงเหรอ เหอะผมโยนกระเป๋าสีดำที่ภายในมีสไนเปอร์ไรเฟิลบรรจุอยู่ส่งไปให้เขา ไอ้หัวทองนั่นรับไว้ก่อนจะยักไหล่ เกลียดชะมัด คนที่จบมาจากศูนย์ฝึกหน่วยซีลน่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือไง ไม่ต้องมายักคิ้วกวนประสาทผมเบ้หน้าเมื่อเห็นท่าทางของเขา ก็มันจริงไม่ใช่หรือไง หน่วยซีลน่าจะอัดความรู้เรื่องความเร็วของไรเฟิลแต่ละชนิดใส่สมองหมอนี่บ้างนี่นา อะ...

 

ฉันไม่สนใจหรอก...เขาเข้ามายืนซ้อนหลังขณะที่ผมกำลังเช็ดเลนส์ส่องของปืน ริมฝีปากอุ่นใกล้เข้ามาที่ใบหูซ้าย ก็แค่หยิบปืน...มือใหญ่ที่สวมถุงมือสีดำเลื้อยผ่านข้างเอวของผมมาที่ด้านหน้า ก่อนจะจับไรเฟิลที่ผมกำลังถืออยู่ไว้ แล้วก็เล็งไปที่เป้าหมาย... มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่เอียงคอผมให้เข้าไปใกล้ริมฝีปากนั่น หลังจากนั้นก็ยิงให้ตาย...เขาพึมพำ ก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ

 

ผมเม้มปาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หมอนี่ทำการอุกอาจกับร่างกายของผม ผมถอนหายใจและยิ้มออกมาบางๆ อะ โอ๊ย! ซาสึเกะ! เจ็บนะ!” เขาร้องเสียงดังเมื่อผมถองศอกเข้าไปที่ซี่โครงของเขา มันก็น่าแล้วล่ะ ถ้าไม่โดนซะบ้างก็เอาแต่มาล้อเล่นกันอยู่นั่นแหละ

 

2.      ตึกสูงสี่สิบหกชั้นทำให้ผมรู้สึกวูบๆอยู่ภายในท้องเล็กน้อย ผมกับเขาลอบขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าของเบนล์ไซล์บิวต์ดิ้งเพื่อหามุมเหมาะในการเล็งไปยังอีกฝั่งของตึกที่อยู่ตรงข้าม ผมหันไปทางเขาก่อนจะให้สัญญาณมือว่าด้านขวาใกล้กับคอมเพลสเซอร์แอร์คือตำแหน่งที่เหมาะสมพอที่จะใช้ทำการยิงเป้าหมาย

 

หมอนั่นเคี้ยวหมากฝรั่งเอื่อยๆพร้อมกับเดินไปตรงจุดที่ผมบอก อีกกี่นาทีเขายกปืนออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับถามไปด้วย นาฬิกาก็อยู่บนข้อมือนาย...ผมจับข้อมือเขาขึ้นไปจ่อตรงหน้า ไร้สาระจริงนะ นายน่ะ อะเขาก้มมาใกล้ก่อนจะจูบลงบนนิ้วโป้งของผม เหมือนไฟฟ้าสถิต ผมชักมือออกแล้วมองค้อน เมื่อไหร่นายจะเลิ –

 

ก็เมื่อนั้นที่นายเลิกทำหน้าตาน่ารักล่ะมั้ง

 

ผมถอนใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยและหยุดโต้ตอบกับไอ้โรคจิตนี่ สาบานได้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะเป้าหมายที่หวังไว้จะไม่มีวันลดตัวมาทำงานกับหมอนี่เด็ดขาด

 

3.      ผมทิ้งตัวลงที่เตียงทันทีหลังจากกลับเข้ามาในห้องพักของหน่วย ฟู่ว์ภารกิจทำเอาเมื่อยคอชะมัด นั่งรอนอนรอคำสั่งยิงจนแทบจะตะคริวกินอยู่บนดาดฟ้าและที่สำคัญต้องโดนไอ้หมอนั่น ใช่ ไอ้หัวทองนั่นแหละ เอาหมากฝรั่งที่ตัวเองเคี้ยวแล้วมาแปะตรงแก้ม โรคจิตแล้วยังสกปรก

 

เฮ้ๆ จะนอนโดยไม่อาบน้ำหรือไงน่ะเขาส่งเสียงเรียกมาจากทางหน้าห้องน้ำ หมอนั่นเดินมาใกล้ในสภาพที่ไม่ใส่เสื้อ ผมกลอกตา เรื่องของฉัน

ได้ไงล่ะ อะ...เขาชะงักไปเมื่อถูกผมลุกขึ้นแล้วยื่นหน้าไปใกล้ ไหนว่าส่วนไหนของฉันก็หอมไง ไม่อาบน้ำสักวันก็ไม่เหม็นหรอกมั้ง อ่ะ ลองดมดูสิผมแกล้งเอียงคอให้เขา หมอนั่นยิ้มหลังจากผมพูดจบ มือเย็นๆของคนที่พึ่งจะออกมาจากห้องน้ำแปะลงบนแก้มก่อนจะรั้งใบหน้าผมเข้าไปใกล้ เล่นมากไปแล้วนะ!

 

แน่สิ ตรงนี้ก็หอม…” เขาพึมพำอยู่บนหน้าผากของผม ตรงนี้ก็ด้วย...ริมฝีปากนั่นเลื่อนลงมาที่โหนกแก้ม ตรงนี้ล่ะเร้าใจสุดๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่แอ่งชีพจรตรงคอของผม มือของหมอนั่นเหนียวยิ่งกว่าหมากฝรั่งเพราะตอนนี้เขาไม่ยอมปล่อยแขนผมไม่ว่าจะพยายามดึงออกมาแค่ไหน นารูโตะ หยุดเล่นได้แล้ว...

คิดว่าฉันล้อเล่นอยู่งั้นเหรอ…” เขาพึมพำในขณะที่ยังไม่ถอนริมฝีปากออกไปไกลๆจากต้นคอของผม แบบนี้ไม่ใช่ผมแล้วที่แกล้งเขา คิดแบบนั้นก็แย่สิ

 

 

3.  Band-aids don't fix bullet holes

You say sorry just for show

If you live like that, you live with ghosts

 

1.      เฮ้ ไหวหรือเปล่า...เสียงของนารูโตะเรียกสติของผมให้กลับมา มือใหญ่แตะแก้มของผมก่อนจะเกลี่ยมันเบาๆ รอยเลือดที่กระเซ็นเปื้อนหน้าของผมเขาก็ถกเสื้อขึ้นเช็ดให้ ผมส่ายหน้า ไม่ ฉันไม่เป็นไร

 

ดันนึกถึงตอนนั้นขึ้นมาซะได้ ผมลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ตอนนั้น ที่เราอยู่ในบ้านกันสองคน ผมกับพี่กำลังหัวเราะให้กับรายการทีวีช่วงบ่าย ไม่นานนักเสียงกระจกแตกก็ดังมาจากหลังบ้าน ผมสะดุ้งแต่พี่กลับไม่ตกใจแล้วล้วงมือเข้าไปใต้โซฟา พี่แสร้งหัวเราะออกมาขณะที่รายการทีวียังคงเล่นต่อไป “…ขวาเขาเอียงคอส่งสัญญาณให้ผมเข้าไปในห้องครัวทางขวามือ พี่ชูนิ้วโป้งหันไปทางซ้ายก่อนจะชูสองนิ้วแล้วผลักผมให้เดินเข้าไปก่อน อึก...ผมรู้ดีว่านั่นหมายถึงตู้ใส่ของในห้องครัวนับมาจากทางซ้ายสองบาน

ผมเดินเข้าไปหลบในนั้น อึดใจต่อมาเสียงปืนก็ดังกระหน่ำนานกว่าห้านาที ผมนั่งกอดเข่าอยู่ในนั้นและอดทนไม่ได้อีกต่อไป ผมตั้งใจจะผลักประตูตู้ออกไปแต่กลับไม่สามารถเปิดมันได้ อย่าบอกนะว่า ไม่เอานะ อิทาจิ...พี่จะมาขังผมไว้ไม่ได้นะ

 

กลไกของบ้านเรา ห้องครัวมีไว้เพื่อหลบหนีและกำบังตัวเอง ที่เขาไล่ผมเข้ามาที่นี่เพราะไม่ต้องการให้ใครมาพบผม ปัง! เสียงปืนนัดสุดท้ายดังลั่นก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลง

 

รวมถึงเวลาของผมเองก็ด้วย มันหยุดลงตั้งแต่ตอนนั้น

 

2.      ผมสะดุ้งลุกขึ้นมา ปาดเหงื่อออกจากหน้าผากตัวเองแล้วก้มมองนาฬิกา ตีสามสี่สิบหก อะไรน่ะ หลังจากที่เขาพาผมกลับมาจากภารกิจ ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ ผมลุกขึ้นไปหยิบน้ำที่ตู้เย็นมากรอกเข้าปาก เพียงอึดใจก็มีมือปริศนาแตะเข้าที่ไหล่ของผม ด้วยสัญชาตญาณผมคว้ามีดจากเคาท์เตอร์ครัวตวัดไปทางด้านหลัง อะ...

 

ฉันเองนารูโตะดึงมีดในมือผมโยนลงซิงค์แล้วเปลี่ยนมาจับมือผมไว้แทน ฉันอยู่นี่แล้ว...อยู่กับนายไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดประโยคนั้นออกมาแต่ผมเองก็เผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัว นั่นสินะเขาปล่อยมือผมก่อนจะวางมือตัวเองไว้บนหัวของผมแทน ผมเม้มปาก ช่วยไม่ได้แฮะ บรรยากาศแบบนี้

 

อึก...อะ...ฮ้า เดี๋ยวเดี๋ยวสิเขาส่ายหน้าแล้วกดตัวผมลงไปบนเตียง เดี๋ยวอะไรตอนที่คนเขามีอารมณ์ไปแล้วน่ะ เสียมารยาทชะมัดริมฝีปากอุ่นนั่นทิ้งจูบไว้บนแอ่งชีพจรของผมหลายต่อหลายครั้ง เสียงขบกรามของเขาใกล้ใบหูผมเพียงนิดเดียว ฮ้า...อึก...

 

3.      ฝันถึงอิทาจิเหรอใช่ หมอนี่รู้ว่าตะกอนที่ตกค้างอยู่ในใจของผมจนต้องเก็บไปฝันมาจากอะไร ผมมองตามมือของตัวเองและเขาที่ชูขึ้นไปเกี่ยวกันไว้บนอากาศ ก่อนจะครางตอบออกมาเบาๆ อือ...ก็เดิมๆ นายเองก็เบื่อจะได้ยินเสียงฉันละเมอแล้วล่ะสิ

เขาหัวเราะร่วนก่อนจะดึงมือผมลงมาจูบ แน่สิ ฉันเบื่อเสียงละเมอของนาย ฉันชอบแค่เสียงครางเท่านั้นแหละ” – ผมไม่โต้ตอบอะไรเขาอีก ได้แต่นอนพลิกตัวเข้าไปหาไออุ่นจางๆจากเขา

 

ถึงจะบอกว่าบรรยากาศแบบนี้มันน่านอนมากก็เถอะ แต่ผมก็ถ่างตาจนตีห้าแล้ว ในหัวสมองยังคิดถึงภาพที่ต่อจากฝันนั้น ทุกๆฉากผมจำได้ดี เสียงสะอื้นของตัวเองในวันนั้นก็ยังก้องอยู่ในหัว กลิ่นของเลือดที่ไหลนองออกมาจากตัวอิทาจิยังฝังแน่นติดจมูก

พี่ครับ...ผมครางเบาๆ กำสร้อยแท็กที่มีชื่อของพี่ตอกอยู่บนนั้นเอาไว้แน่น ผมสัญญา ว่ากระสุนที่มันเคยใช้ยิงพี่จะต้องกลับเข้าไปอยู่ในสมองของมัน

 

 

 

 

 

Naruto’s turn

 


4.     Remember when you tried to write me off

Remember when you thought I'd take a loss

Don't you remember, You thought that I would need

 

1.      ช่วงนี้หมอนั่นดูแปลกๆนะผมหันไปทางขวาเมื่อมีคนเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ ผมรับกระป๋องโคโรน่ามาจากเขาแล้วเอ่ยเบาๆ นั่นสิ ฝึกเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น...ผมมองไปยังคนที่กำลังอยู่บนสังเวียนซ้อมในห้องกระจก ร่างขาวนั่นกำลังนัวเนียแลกหมัดอยู่กับคนในหน่วย แต่เดี๋ยว นายมาทำบ้าอะไรที่นี่น่ะคิบะ ไม่ใช่ว่าต้องไปแกะรอยไอ้พวกมาเฟียไต้หวันหรอกเหรอ

 

ไม่ล่ะ ตอนนี้ขี้เกียจเขาไหวไหล่ก่อนจะยกขาพาดโต๊ะ เฮ้ อากามารุ มาหาพ่อซิหมอนั่นส่งเสียงเรียกสุนัขล่าหัวตัวโตที่เขาเลี้ยงมาเองกับมือ ผมมองมันเล่นอยู่กับเจ้านายของมัน ก่อนที่อีกคนจะเดินเข้ามาคว้าโคโรน่าของผมไปกรอกเกือบหมดกระป๋อง เฮ้ๆ รู้ว่าหิวน้ำแต่เล่นซัดเบียร์ขนาดนี้ – ”

ฉันไม่เมาหรอกน่าซาสึเกะส่ายหัวแล้วเข้าไปเล่นกับอากามารุ คิบะปล่อยมือจากคอของมันให้วิ่งไปหาซาสึเกะ

 

2.      หิวหรือเปล่า ผมชะโงกหน้าเข้าไปถามคนที่นอนอยู่บนเตียง เขาโบกมือไหวๆใส่ผมแล้วดึงหมอนมาปิดหน้า ผมเดินกลับไปที่ห้องครัวก่อนจะมองแฟ้มภารกิจที่วางอยู่บนโต๊ะ RED – Kill order

ใครน่ะ ถึงขั้นต้องติดแถบสีแดงที่บ่งบอกว่าเป้าหมายเป็นระดับ A ไว้บนแฟ้มเลยเหรอ ผมพลิกหน้าแฟ้มไปเรื่อยๆแล้วมองคนในรูป ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลยแฮะ หน่วยสไนฯของอีเครอสมีคนพรรค์นี้อยู่ด้วยเหรอวะ อะ...

 

ผมแหงนหน้ามองคนที่เข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง คางมนได้รูปยื่นหน้าเข้ามาดูสิ่งที่อยู่ในมือผม ผมกดจูบลงบนคางมนนั่นก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม ใครน่ะ

มือสไนฯของอีเครอสน่ะผมพูดขณะที่เปิดหน้าแฟ้มไปเรื่อยๆจนหมด เขานิ่งไปจนผมต้องหันไปมอง เฮ้...

ฉันหิวแล้ว หาอะไรให้กินหน่อยสิเขาผละออกจากผมแล้วไปนั่งรออยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ผมมองเขานั่งชันเข่ากัดเล็บอยู่สักพักก่อนจะเลิกสนใจ คิดอะไรอยู่นะ

 

3.      ผมเดินปาดเหงื่อออกมาจากห้องฝึกยิงก่อนจะเดินไปแวะทักทายเพื่อนในหน่วยที่ห้องนันทนาการ ชิคกามารุเงยหน้ามาจากกระดานหมากรุกเพื่อทักผม ไง

เดี๋ยวนี้มีเวลาลงมาที่นี่ด้วยเหรอวะ ผมเพยิดหน้าให้มันแล้วลงไปนอนแผ่อยู่บนโซฟา อากามารุที่วิ่งมาจากไหนไม่รู้มาเลียเข้าที่แก้มของผม เฮ้ๆคิบะ มาเก็บลูกแกไปดิ้

คิบะละจากการขัดไรเฟิลเดินเข้ามาใกล้ผม ให้เรียกไปเฉยๆโว้ย แกจะเดินมาทำบ้าไรเขายื่นกระดาษใบหนึ่งให้ผมโดยที่ไม่พูดอะไร ผมอ่านตัวหนังสือบนกระดาษก่อนจะกำมันไว้แน่น แน่ใจเหรอเขาถอนหายใจแล้วชี้ไปที่จมูกอากามารุ นายก็รู้ไม่ใช่เหรอ จมูกมันไม่เคยพลาด

 

 

5.  Stabbed in the back ; brimstone, fire jumping through

Still, all my life, I got money and power

And you gotta live with the bad blood now

 

1.       “แย่แล้วว่ะนารูโตะ!” ผมปรือตามองชื่อของคนปลายสาย อะไรของแกวะ ชิคกามารุผมเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง ผมขยี้หัวแล้วฟังสิ่งที่ชิคกามารุพูด ข้อมูลของหน่วยข่าวกรองหายไป

แล้วมาบอกฉัน –

ก็เพราะแกควรจะรู้ที่สุดน่ะสิ คนที่ขโมยข้อมูลเกี่ยวกับความสามารถของคนในหน่วยไปคืออุจิวะ ซาสึเกะหลังจากได้ฟังสิ่งที่ออกมาจากปากชิคกามารุ ผมเม้มปากก่อนจะครางตอบมันไป อืม...เข้าใจแล้ว

 

เท่านี้ มันก็สมเหตุสมผลแล้วสินะที่คิบะมาบอกผมว่าซาสึเกะมีกลิ่นของคนอื่นปนอยู่ กลิ่นนั่นเป็นกลิ่นเดียวกับหลักฐานที่ยึดมาได้จากพวกอีเครอสกลุ่มเล็กที่กำลังขนส่งยา ผมขยี้หัวสองสามทีก่อนจะลุกไปคว้าเสื้อมาใส่ และดึงกล่องใต้ไม้ใต้เตียงออกมา ท่าทีตอนนั้น กลัวฉันรู้ล่ะสิว่าตัวเองกำลังทำอะไรผมนึกไปถึงท่าทางของซาสึเกะหลังจากที่ได้ยินผมพูดถึงมือสไนฯของอีเครอส

 

2.      ชิคกามารุโยนรูปจากกล้องวงจรของเมื่อคืนนี้ให้ผมดู อุกอาจจังนะ บุกเข้าไปในห้องของหน่วยข่าวกรองแบบนั้น ไม่สมกับเป็นนายที่ชอบบอกให้ฉันใจเย็นเลย ได้อะไรไปบ้างล่ะ... ผมยื่นมวนบุหรี่ไปต่อไฟจากปลายมวนที่ชิคกามารุคาบอยู่ เขาพ่นควันออกก่อนจะพูด ข้อมูลความสามารถของคนในหน่วยแบบละเอียด

เอาไปให้พวกมันสินะผมขยี้ก้นบุหรี่ลงกับถาดแก้วแล้วเงยหน้ามองชิคกามารุ ฉันจะจัดการเอง

 

ผมรับเสื้อกันกระสุนจากชิคกามารุมาสวม เขาเพยิดหน้าให้ผมเข้าไปเลือกปืนเอาเองในห้องอาวุธ ผมส่ายหน้าแล้วชูM45Cขึ้นมา นาย...ฉันไม่เห็นนายใช้มันอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้นเขาพึมพำ ผมยิ้มและโยนมินต์กัมม์เข้าปากก่อนจะหันหลังให้เขา

 

3.      ผมนั่งแช่อยู่ในรถมานานกว่าสิบนาทีแล้ว ในมือมี M45C ที่เคยใช้ตอนที่พาร์ทเนอร์ของผมยังเป็นอิทาจิ ใช่ พี่ชายของซาสึเกะคืออดีตพาร์ทเนอร์ของผม หมอนั่นชอบพร่ำเวลาที่ผมเคี้ยวหมากฝรั่งไปด้วยทำงานไปด้วยเหมือนกับน้องชายของเขาในตอนนี้ ผมสะบัดหัวไล่ความคิด เก็บปืนในมือไว้ที่ด้านหลังก่อนจะก้มมองสองมือของตัวเอง ฉันจะฆ่านายลง ได้จริงๆเหรอ

 

17.50 pm ผมมองนาฬิกาบนข้อมือ พิกัดของผมตอนนี้คือหนึ่งในฐานขององค์กรอีเครอสที่ชิคกามารุบอกผมว่าซาสึเกะน่าจะมาที่นี่ ผมถอนหายใจก่อนจะลอบเข้าไปใกล้กับห้องของหัวหน้าพวกมัน ได้ยินเสียงของคนคุยกันดังมาแว่วๆ

ทำดีนี่ สมกับเป็นคนของหน่วยอัลฟา

อย่าพูดมาก ฉันทำเพราะหวังประโยชน์ด้านการเงินของแกทั้งนั้นเสียงซาสึเกะลอดออกมาจากผนังห้อง ผมสบถเบาๆ นายทำแบบนั้นเพราะเงิน แค่เงินหรอกเหรอซาสึเกะ

 

มาลับๆล่อๆทำอะไรอยู่ต – แกเป็นใคร!” ผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคนจากด้านหลัง ไม่นานนักก็ถูกพวกมันกรูเข้ามาจับตัวไว้ เวรเอ้ย!

 

 

6.  Oh, it's so sad to

Think about the good times

You and I

 

1.      ผมสะบัดหน้าเรียกสติตัวเองหลังจากที่ถูกพวกมันตะลุมบอนแล้วจับมาแขวนไว้กับคานเสา ผมมองไปรอบๆห้อง ไม่มีอะไรเลยนอกจาก ไง

คนที่ผมมาตามล่ากำลังนั่งควงปืนอยู่บนกล่องไม้ขนาดใหญ่

สภาพดูไม่ได้เลยนะซาสึเกะกระโดดลงมาจากลังไม้นั่นแล้วเดินมาทางผม ผมแสยะยิ้มให้เขา ทุกที เดี๋ยวนายก็เป็นคนทำแผลให้ ไม่ใช่หรือไง

เขาชะงักมือที่กำลังเชิดคางของผม ผมหัวเราะร่วน อะไรน่ะ ท่าทางแบบนั้น ก็ยังลังเลใจอยู่นี่

 

หุบปาก ฉันจะไม่มีวันไปนั่งทำแผลอะไรให้นายอีกทั้งนั้น!” เขายกปืนในมือมาจ่อหน้าผมไว้ ผมยิ้มออกมาอีกครั้ง อะ...ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วเลื่อนหน้าผากของตัวเองไปไว้ที่ปลายกระบอกปืนที่เขาถือจ่อหน้าผมอยู่

ซาสึเกะผงะไปแต่ก็แค่ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาเปลี่ยนกลับมาแสยะยิ้มแล้วพูดต่อ ““ทรมานใจถึงขั้นจะต้องมาร้องขอความตายจากฉันเชียวหรือ – ”

 

ใครสอน...ผมสวนขึ้นตัดประโยคจากเขา มือขาวกดปลายกระบอกปืนเข้าที่หน้าผากของผม อะไรขะ...

ใครสอนให้เมียฉันพูดมากก่อนจะยิงผ--ยังไม่ทันจะได้เอ่ยจบประโยคเขาก็ตวัดปืนตบเข้ามาที่ข้างแก้มของผม อย่าได้มาพูดจา…” เขาหยุดไว้แค่นั้นทำให้ผมแน่ใจว่าเขากำลังลังเลใจอยู่

 

2.      เอาสิ... รีบยิงเข้า เดี๋ยวก็กลับไปไม่ทันมื้อเย็นหรอก ผมเร่งเร้าแล้วมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาแข็งกร้าวที่เหมือนกับอิทาจิปะปนไปกับดวงตาที่อ่อนโยนแบบที่ผมเคยเห็นบนเตียงอยู่บ่อยๆ มันกำลังสั่นระริกเล็กน้อยเหมือนพยายามจะด่าผมอยู่ในใจ

 

ได้สิเขารับคำแล้วยกปืนในมือขึ้นอีกครั้ง อาจจะฟังดูเลือดเย็นไปหน่อยแต่ฉันเอง...ซาสึเกะก้มลงกระซิบที่หูของผมเบาๆ ขอยิงนายให้ตายในครั้งเดียวแล้วกันนะนารูโตะ ฉันไม่ชอบเสียงร้องครวญครางของคนใกล้จะตาย

 

ผมยิ้มออกมาหลังจากฟังสิ่งที่เขาพูดจนจบ กลิ่นของเขาที่อยู่ใกล้เพียงปลายนิ้วทำให้ผมไม่ได้รู้สึกเลยว่าตัวเองกำลังจะตาย อืมผมขบกรามแล้วครางตอบเขาสั้นๆ pull the trigger

 

ปัง!

 

ผมลืมตา ใบหน้าหวานนั่นยังอยู่ตรงหน้าของผม ริมฝีปากสีอ่อนเม้มแน่น หมายความว่าไง ทำไมเขาไม่ยิงผม เกิดสงสะ อะเขาทิ้งปืนในมือลงข้างตัวก่อนจะเดินเข้ามาซบใบหน้าลงบนไหล่ของผม กลิ่นหอมที่ผมคุ้นเคยกำลังขยับโชยกลิ่นไปมาอยู่ใกล้ๆ ฉันจะฆ่านายลง...ได้ยังไงล่ะเจ้าคนบื้อ

 

ไอ้หมอนั่นก็หัวโบราณชะมัดเลือกใช้สไนฯ M24 American แบบนั้นก็ต้องยิงภายในระยะ 800 เมตร แบบนี้ฉันก็จับได้น่ะสิ

หมายความว่าไง...ผมเอ่ยถามในขณะที่เขาปลดโซ่ออกจากข้อมือของผม ใบหน้าของเขาเหมือนคนหมดกังวล นั่นทำให้ผมเคลือบแคลงใจ ถ้ามือสไนฯของอีเครอสออกมาช้ากว่านี้นายได้หัวระเบิดของจริงแน่ซาสึเกะพึมพำถึงเป้าหมายของตัวเอง งั้นที่ทรยศก็เพราะ

 

นายมันบื้อ ชิคกามารุเองก็ด้วย คนไอคิว200แบบหมอนั่นไม่เอะใจบ้างหรือไงว่าข้อมูลที่หายไปคือข้อมูลก่อนที่ทุกคนจะได้รับการฝึก ฉันไม่ขายพ – ”

ทำบ้าอะไรน่ะฮะ!?” ผมตวาดลั่นก่อนจะรั้งตัวเขาเข้ามากอดจนจมอก ทำอะไรอุกอาจไม่พอ ยังทำตัวน่าหมายหัวอีกตังหาก เกิดเขาพลั้งฆ่าน้องชายของเพื่อนสนิทลงไปจะทำยังไง ฉันจะลงโทษนาย เจอดีแน่ผมพึมพำก่อนจะรีบลากเขาให้ออกมาจากที่นั่น

 

3.      อือ...นี่...เฮ้! ก็บอกแล้วไงว่าอึก... ผมกดริมฝีปากลงบนกลีบปากสีอ่อนนั่นก่อนที่เขาจะได้แก้ตัวอะไร ฉะอือ... ผมล้วงมือเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีดำของเขา เนื้อนวลละเอียดที่เหมือนกับผิวเด็กทำให้ผมอยากจะกลืนมันเข้าไปให้หมด หุบปากไปเลย ผมฝังจมูกลงบนแอ่งชีพจรของเขา มือเรียวปัดป่ายไปทั่วก่อนจะคว้าหมับเข้าที่เสื้อยืดของผม

 

ฉัน...อือ ฉันไม่อยาก ไม่อยากให้พี่ต้องมาตาย...ฟรีนี่ เฮ้ ฟัง – ” จ้างให้ก็ไม่ฟังหรอก อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ คนทำผิดยังไงก็ต้องถูกลงโทษ ผมกดจูบลงบนแก้มเนียนนั่นแล้วมองหน้าเขา อิทาจิน่ะ...ไม่ได้ต้องการให้นายไปแก้แค้นใครหรอก

นายรู้...อึก...รู้ได้ยังไงว่าพี่ –

วันที่เขาตาย คนแรกที่โผล่ไปที่บ้านมันก็ฉันเองไม่ใช่หรือไง...คนที่ – อือ ตัวหอมเหมือนเดิมเลยนะ... คนที่ใส่รหัสปลดล็อคตู้นั่นให้นายออกมามันก็ฉันอีกไม่ใช่หรือไงผมก้มลงทิ้งหน้าผากของตัวเองไว้บนหน้าผากของเขา อิทาจิน่ะ...บอกกับฉัน ว่าอย่าให้นายเป็นอะไรนะ อย่าให้นายไปแก้แค้นให้เขา

 

โอ อย่าร้องไห้นะผมร้องห้ามทันทีที่ดวงตาของเขากำลังสั่นระริก ผมคว้าเขาเข้ามากอดแล้วกดจูบซ้ำๆบนไหล่มน นายก็รู้ –” ผมกลืนน้ำลาย แขนผอมยกขึ้นกอดรัดตัวผมไว้แน่น


ฉันแพ้น้ำตาเมียตัวเองขนาดไหน

 

 

 


 

 


Cause baby, now we've got bad blood

You know it used to be mad love

ฉันจะเป็นเกราะกันกระสุนตัวใหม่ให้เขาแทนนายเอง อิทาจิ










55555555555555555555555555555555555อะไรเนี่ย

ฟิคแอคชั่นหรือฟิคอีโรติกคะตอบ 55555555555555555

โนคอมเม้นให้ฟิคตัวเองเหมือนกันค่ะ มันออกมาบิดเบี้ยวพอควร

ตอนแรกนึกว่าซาสึนารุซะอีก 5555555555555555555555

แต่ดีใจที่มีพี่อิทาจิในนั้นนะคะ ฉากเดียวก็ปังมากแล้วค่ะ ยอมใจ


ส่วนคุณอุซึมากิ ไม่น่าเชื่อค่ะว่าท่านเขาจะหล่อขี้เล่นน่าเอาเป็น ---- 

เห็นรูปปลากรอบแล้วก็อยากจะคดข้าวมาคลุกท่านเขาลงไปแล้วตักกินจัง

ขอบคุณฮารุบุบะซังมากค่ะสำหรับการขุดโพยพล็อตมาโปรยให้พร้อมรูปปลากรอบ

แฮปปี้กับการเล่นปืนมากค่ะ ชอบแต่งแนวรบราฆ่าฟันอยู่เหมือนกัน ฮือ


ถึงแม้ว่าจะบอกว่าจะเอาแนวหวานมาเสนอขายก็ดันกลายเป็นอีโรติกซะได้

ยังไงก็ฝากติดตาม + ติดแท็กกันได้ในทาวี้ดค่ะถ้าสมมติขก.คอมเม้นในนี้

#DINEFIC พบกันช็อทฟิคหน้าค่ะ ขอพักใจสักครู่ เหนื่อยบู๊ 55555555555


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

57 ความคิดเห็น

  1. #46 Aom Livitate (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 17:49
    ชอบแนวนี้มาเลยค่ะ เราเมนหลักนารุซาสึอยู่แล้ว ชอบก่อนจบ "ฉันแพ้น้ำตาเมีย" โอยย -//////////////-
    #46
    0
  2. #35 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 23:31
    ็กดโหวตเลยค่ะ! ทีมเเอคชั่น!เเละเคะต้องเเกร่งค่ะ!55555 ชอบพล๊อตเรื่องนี้สุดๆเลยค่ะไรท์ คู่นี้คอนเฟริ์มค่ะของเขาดีจิงงๆ55555
    #35
    0
  3. #25 Zea__heer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 22:11

    อ่ะ อุ! ด...ดาเมจนั่นมันอะไรกันคะ! โตะ! น...นายกล้า กล้าเรียกแบบนั้นได้ไงกันย้าาาาT////[]/////T  #วิ่งไปสครีมรอบบ้านไปกรีดร้องไปก่อนจะวิ่งกลับมาอ่านต่อ แหะๆ ค...คือ ดาเมจคำว่า มอม้าสระเอียยอยักษ์ มันเกินไปแล้วค่ะ โตะ นายหาญกล้ามากกกกก ดีงามมากค่ะ ที่ตัดสระตัวสุดท้ายไป ถ้าเกิดเติมสระ อัว เข้าไปล่ะก็ ไม่แน่ว่าเบสอาจจะนอนสลบตายคากองเลือดไปแล้วก็ได้นะคะ ถึงเวลานั้นพี่ไรท์ต้องรับผิดชอบข้อหาฆาตกรรมคนผ่านความฟินเป็นทางอ้อมนะคะ (ฮาาา)//โดนพี่ไรท์คนดีเสย
    จากพาร์ทของเกะ คุณภรรยาสุดน่ารัก(สามีของเบสค่าาา//โดนโตะเสย)คือการไล่ย้อนหลังจากปัจจุบันไปหาอดีตสินะคะ
    อ่านไปแล้วเเอบขำค่ะ คือ ทำไมกันคะ เบสถึงรู้สึกว่า เจ้าโตะมันพยายามจะกดเกะตลอดล่ะคะ!
    ตอบเบสมาน้า โตะคุงงงงงงงงงงงงงงง//กระชากคอเสื้อคุณสามีของหนูเกะ
    แบบว่า แกล้งไปแกล้งมา สุดท้ายเกะโดนคืนค่ะ 555+ เกะเอ้ย...
    อิจจี้! คุณพี่สุดที่ร้ากกกก อิจจี้จะตายได้ยังไงกันคะ อิจจี้อย่ามาทำอย่างนี้นา //กระซิกๆ
    มันจะเกินไปแลัวนะคะ อิจจังขี้โกง ขังเกะไว้ งือออ T^T อิจจังไม่รู้หรอคะ เห็นไหมเกะคุงเขาเอากลับมาฝันซ้ำร้ายซ้ำอีกเลยนะคะ!T3T
    แม้จะแอบสะดุ้งเล็กน้อยกับประโยคของโตะเถอะค่ะ "ไม่เอาเสียงละเมอ แต่ชอบเสียง...."ำ
    คือสะดุ้งช็อกตายคาโต๊ะค่ะ
    พรุ่งนี้คงพาดหัวข่าว เด็กหญิงดับอนาถคามือถือคาดสาเหตุการตายมาจากการอ่านฟิค ฟินเกินขนาด555+
    มาพาร์ทโตะ คือการไล่ลำดับจากปัจุบันไปหาอนาคตเรื่อยๆ
    ลุ้นตามมากมายค่ะ โอ๊ยยย T///T นายใช้อะไรคิดคะโตะ พูดไปแบบนั้นโดยไม่รู้สึกกระดากปากได้ง้ายยย 
    ดูสิคะ หนูเกะอึ้ง เดี๋ยวเถอะค่ะ เบสจะแช่งให้เกะยิงทิ้งจริงๆนะคะ แฮ่ ;-p
    เชอะ! สุดท้ายก็ไม่ยิงงง -3- แต่อย่ายิงแหละดีแล้วค่ะ
    ตอนแรกแอบบงงเล็กน้อย อ้าว และเกะจังยิงใคร ที่แท้ก็คุณสไนเปอร์นี่เอง =w= ขอให้คุณสไนไปสู่สุคิตนะคะ อาเมน... ไว้จะเผาฟิคไปให้ค่ะ//โบกมือลา#ไปผิดเรื่อง
    อ๊ากก อากามารุคุง=w= วะฮุๆ(เมินคิบะเสีย555+) เป็นหมาที่น่ารักมากค่าา>w< แสนรู้มากเลยยย เฮ้อ... แอบช็อกนิดนะคะเนี่ยย เบสไม่ยอมรับค่ะว่าเป็นสายลับจริงๆ-3- (ตอนจบไม่ใช่เนอะ 555+)
    เฮ่ย... เดี๋ยวนะ โตะเป็นพาร์ทเนอร์พี่อิจจิ้.... หรือว่าโตะมันอายุมากกว่าเกะเป็นปีๆ!0.0=โตะเลี้ยงต้อย555+
    จะว่าไปถ้าโตะเป็นพาร์ทพี่อิจจี้ล่ะก็ โตะก็ต้องรู้สินะคะว่าเกิดอะไรขึ้น!
    บทจบนี่คือฟินจริงไรจริงชนิดสครีม10บ้านก็ไม่พอค่ะ


    อ๊ากกกก สรุปโตะคือคนที่กดเกะ เอ้ย! เป็นพาร์ทเนอร์พี่อิจจี้ที่มาช่วยเกะนี่เองค่ะ
    ฮือออ ปริ่มมT////T พี่อิจจี้รักน้องจนวินาทีสุดท้ายจริงๆค่ะ
    ประโยคจบ... เกราะกันกระสุน...*เสียงหัวระเบิด* ไม่สามารถบรรยายออกจริงๆค่ะ (ฮาาา)
    เหมือนเบสจะเม้นได้หลุดฟีลของเนื้อมากค่ะ555+

    แอคชั่นสิคะ แอคชั่นนน!!!! //ไม่ยอมรับ





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 กรกฎาคม 2558 / 11:43
    #25
    0
  4. #8 gtuyt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 18:08
    คือ โตะโคตรหล่ออออออ หล่อมากกกกก ไม่เคยอ่านฟิคเรื่องไหนแล้วโตะหบ่อแบบนี้เลย ส่วนเมียโตะก็นะ น่ารักสุดๆ สนุกมากค่ะ แต่งต่อเยอะๆน้าาาา
    #8
    0
  5. #7 HARUBUBA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 19:35
    โอยเธออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

    เธอสามารถย่อเรื่องมันส์ๆให้มันอยู่ในตอนเดียวได้ไงกันกันกรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

    ชอบซาสึเกะของเธอมากอ้ากกกก ผิดคาดที่โตะเรียกซาสึเกะว่ามอสระเอีย /วิ่งไปกรี๊ดในส้วม

    เสียดายที่สั้นชะมัดเลยแงงงงงงงงงงงงง แต่แค่นี้ก็ประทับใจจะแย่แล้วT///////////////////T



    รู้สึกอยากทำเป็นโดเลยอั่กกกกกกกกกก ชอบเหลือเกินนนนนนนนนนนน

    โคตรชอบประโยคสุดท้ายที่บอกว่าจะเป็นเกราะกันกระสุนให้น้องชายนายเอง บ้าจริงเลยยยยยยยยยย

    #7
    0